Stałem przy wyjściu z jaskini i chłostany strugami deszczu wsłuchiwałem się w gwizd wiatru pomiędzy skałami domu.
Gdzieś tam, na południu od domu, w sekwojowym lesie ciągnącym się także na wschód i na północ, słyszałem prychanie zwierzęcia, które chciałem dopaść.
Tam odpoczywa puma, myślałem.
Hah. Doprawdy godny przeciwnik.
Zamarznięta Laura stała przy mnie.
- Nie możesz iść - powiedziała. - Nie możesz tak ryzykować. Sprowadzisz ich prosto do domu.
- Nie tym razem. To nie głosy. - odparłem. Wiedziałem że wpatruje się szklistym wzrokiem w ciemną linię lasu. Słyszał cichy warczący głos. - Po tej ofierze nikt nie będzie płakał. Jest bestią z dzikiego świata. Podobnie jak ja.
Naprawdę chciał ją dorwać. Tą mocarną kocice która zabiła szczeniaka Laury, a teraz ukrywa się w całkiem bliskim gąszczu wraz z trójką swoich prawie dorosłych potomków, pogrążonych w spokojnym śnie, ale gotowych wyrwać się z pod matczynej opieki i odejść w brutalny świat. Ich zapachy mieszały się w moich nozdrzach. Jako jedyny z rodziny miałem wyostrzone zmysły.
Musiałem wyruszyć na łowy. Moja druga starsza siostra Momoko, miała za dwa dni urodzić i potrzebowała mięsa bardziej niż ktokolwiek z nas. Jej partner Nick siedział przy niej całkiem wykończony. Przez tydzień bez ustanku polował żeby zapewnić jej i nam byt. Postanowiłem go wyręczyć, a w taką pogodę on i tak by nic nie upolował.
Nie mogłem się powstrzymać. Głód i niepokój stały się nie zniesienia.
Odwróciłem się i szturchnąłem lekko młodszą siostrę, chodź była młodsza ode mnie o minute, na pocieszenie. Nagle ktoś do nas podszedł. Pochyliłem się żeby pocałować Tanie. Otoczyłem jej twarz potężnymi łapami z wielką delikatnością, ale i tak bałem się, że ją krzywdę. Była taka drobna.
- Czekaj na mnie przy ognisku - spojrzałem jej w oczy - Ogrzej się. Obiecuje Ci. To nie potrwa długo.
Zaczął biec, gdy tylko Tania i Laura weszły wgłąb jaskini.
Zwinnie zagłębił się w żywy, szepczący la. Gnał na czwórkach z taką prędkością, że prawie nic nie widział. Zapach dzikich kotów przyciągnął go jak drżąca, naprężona lina.
Wiatr od morza w sekwojach był prawie nie wyczuwały, a deszcz stał się ledwie mgiełką muskającą oczy.
Był prawie u celu. Jeszcze tylko kawałek.. Nagle poczuł okropny smród.. to była.. krew... Jak oparzony odskoczyłem i zmieniłem kierunek. Moim jedynym celem było teraz dotarcie do domu.
Ojcze, matko, Laura, Tania... wszyscy... czekajcie ! myślałem.
Gdy byłem już niedaleko zapach krwi nasilał się jeszcze bardziej, aż do nieprzytomności.
Wbiegłem do jaskini.
- Tania! Matko ! Ojcze ! Wszyscy ! - stanąłem jak wryty. Oni... żyli.. Podnieśli głowy zaspani.
- James ? - ojciec spojrzał na mnie gniewnie.
- Myślałem że wy .. że was zabili !
- Co ?! - krzyknęła matka. - Już wysyłasz nas do grobu !?
- Matko, to nie tak. Krew.. Krew !
- Krew ? - Tania podeszła do mnie powoli i patrzyła jakbym był obcym. - James.. o co Ci chodzi ?
- Uciekajmy. - stwierdziła bez zawahania Laura.
- Nie gadaj głupot - odparł ojciec. - dlaczego mamy uciekać ? Bo James znowu ma swoje jakieś głupie przeczucie ?
głupie ?! wkurzyłem się ale nie wypowiedziałem tego na głos. Dostałbym większe baty.
- Już raz kiedy nie posłuchaliśmy Jamesa to dostaliśmy nauczkę ! - krzyknęła. Wiedziałem że to co w niej siedziało powoli wypełza. Śmierć partnera Laury, Black'a i jej dzieci, przeważyła.
Wszyscy stali jak wryci. Spojrzałem na Tanię i podszedłem do Laury, spoglądając jej w oczy.
- James.
Przytuliłem ją.
- Chodźmy. szepnąłem do siostry.
Wyszliśmy z jaskini, a reszta poszła nagle za nami. Wiedziałem że rodzina nie zostawi Laury, a na pewno nie ze mną. Przecież jestem czarną owcą w rodzinie. Całkowicie inny. To znaczy - zły.
Nagle szelest. Kazałem im biec, a sam wróciłem do jaskini. Wziąłem w pysk cienki pieniek z ogniska i pobiegłem w ich stronę. Odwróciłem głowę i ich ujrzałem. Watahę całą we krwi. Stali na górze jaskini. Parę wilków zaczęło biec w moją stronę.
Zacząłem podpalać trawę w linii prostej podpalałem las za sobą. Wiedziałem że rodzina sobie poradzi. W końcu ojciec nie jest byle jakim wilkiem tylko Alfą.
Wtedy właśnie rodzina przestała dla mnie istnieć. Nie ma już jej. Nigdy więcej.
I zacząłem swoją wędrówkę.
***
Rok później miałem już trzy lata.. trzy dni po moich urodzinach wkroczyłem na terytorium innego wilka. Czułem że to nie miejsce dla mnie. Chciałem tylko przejść na drugą stronę doliny i kontynuować wędrówkę..
Nagle usłyszałem szelest. Stałem i czekałem na zbliżającego się wilka.
Po stawianiu łap mogłem wywnioskować że to wadera.
- Kim jesteś ? - dumnym krokiem wyszła z głębi lasu na łąkę.
- Nikim ważnym. - chrząknąłem.
<Olivia?>
<Olivia?>