Jak co ranek, zaraz po obudzeniu wyszedłem coś zjeść. Zjadłem rybę nad ogniskiem, tylko była trochę przypalona, ale i tak była smaczna.
- Co by teraz tu porobić? - szedłem wzdłuż Zatoki Watahy tak dumając.
- Hej, kto to jest, czy to nie Indila?- chciałem tam pobiec tylko nie wiedziałem czy nie jest na mnie obrażona za to, że ją zostawiłem na pastwę losu i nie uparłem się żeby polecieć z nimi. Jednak Indila mnie zauważyła podbiegła do mnie i przytuliła. - Tęskniłam, myślałam, że umarłeś - powiedziała z płaczem.
- Też tęskniłem - odpowiedziałem. Odsunąłem się od niej – Przepraszam - powiedziałem.
- Za co? - spytała mnie.
- Za to, że cie zostawiłem - odpowiedziałem na jej pytanie.
- Co? Tylko za to? - powiedziała ze śmiechem. - Przecież to nie była twoja wina to była wina tamtego Alfy - dodała głosem który uspakajał, jak zawsze.
- Może chcesz pójść do Naruta Curaco?
- Pewnie! Kto ostatni ten zgniłe jajo smoka!- krzyknęła biegnąc. Odczekałem chwile.
- 3…4…5… Start. I pobiegłem już ją dogoniłem.
- Ha! - krzyknąłem gdy już ją prześcignąłem.
<Indila?>
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Conor. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Conor. Pokaż wszystkie posty
poniedziałek, 25 lipca 2016
piątek, 22 lipca 2016
Od Conora ,,Jak trafiłem do watahy"
Obudziłem się na półce gdzie zawsze była moja gitara.
- Od kiedy lunatykuje? - zapytałem się Essix’a wiedząc, że i tak nie odpowie - Ja Cię tam przeniosłem - powiedział z śmiechem Essix
- Ha, ha, ha, bardzo śmieszne - odwróciłem głowę-coś mi znikło… Essix, gdzie moja gitara!?
-Ha, ha, ha! W tamtym pokoju - śmiał się jak wariat.
- Skoro powiedział, że tam jest to tam jest, ale zastałem tam niespodziankę kolejną, gitara była złamana.
- Wrrr... - warczałem.
- Chyba się nie gniewasz na mnie, co? - zapytał, tym razem z przerażeniem.
- Nie wcale nie - odpowiedziałem
- Uffff - westchnął kolega.
- Ja jestem wściekły na ciebie! - krzyknąłem w jego stronę i zacząłem go gonić.
-Aaaaaaaa! - Darł się w niebogłosy Essix.
-Conor, Essix uspokójcie się - powiedziała z pełnym spokojem nasza opiekunka: Sha.
- Przepraszamy - powiedzieliśmy jak jeden mąż i wracaliśmy do pokoju. Bardzo żałowałem, że nie wyjechałem z mamą do… do… sam nie wiem gdzie pojechała, ale i tak bardzo żałowałem.
- Gdzie idziecie? - powiedziała Sha.
- No… do pokoju - odpowiedział za mnie Essix.
- Jest 10 rano nie powinniście zjeść śniadania?
- Śniadanie! Gdzie?- powiedział z entuzjazmem Essix, a ja tylko przekręciłem oczami i westchnąłem mówiąc;
- Nasz mały tłuścioszek łakomczuszek, a potem się dziwi dlaczego za nami nie dogania.
Już Essix miał zacząć kłótnie tylko Sha weszła mu w słowo.
- Sami sobie upolujecie, wasze mamy kazały wasz uczyć w tym polowania też, zwłaszcza ciebie Essix - powiedziała. -Nie wiem jak ty, ale ja idę polować.
-Zuch chłopak!- oznajmiła gratulując opiekunka.
-Umm... Sha, czy mama miała dzisiaj wracać?
- Nie, a co tęsknisz?- odpowiedziała mi opiekunka.
- Nie, bo mama tutaj biegnie tak samo, jak mama Essix’a - powiedziałem. Sha zaczęła się przyglądać horyzontu i po chwili powiedziała;
-To nie możliwe.
Mamy w końcu dobiegły do jaskini.
- Nie udało nam się zawrzeć sojuszu z watahą wręcz przeciwnie zostaliśmy wrogami - uzasadniła mama. - Musimy uciekać- dodała mama Essix’a.
Moja mama pokazała głową, że powinniśmy ruszać w drogę, ale była już za późno, obie mamy gdzieś zniknęły, a ja, Essix i Sha zostaliśmy sami. Udało nam się uciec do lasu widm - jedynego miejsca gdzie nie będzie nas szukać wroga wataha czułem się jakbym miał kulę w gardle, a woda spływała mi po policzka nie wiedziałem co to za uczucie nawet co to za reakcja.
- Płaczesz? Nie wierze największy twardziel w historii płacze.
- Essix, to nie miłe, każdy płacze.
- Płakać? Jakie uczucie wiąże się z płaczem? - zadałem chyba najgłupsze pytanie w życiu.
- Różnie, Conor raz można płakać ze śmiechu, a innym razem ze smutku zdarzały mi się też przypadki, że nawet i ze strachu.
- Tchórz - wyśmiewał mnie Essix.
- Wcale nie! Każdy się czegoś boi... Ja na przykład boję się wilków z żywiołem magii...
- Ale, ale , ale…. Mózg mnie boli- westchnął Essix.
- Na razie kończę rozmowę.
Doszedłem do końca, tylko ja, Sha umarła z niedożywienia, a Essix przez jakiegoś wilka. Zemdlałem z tego samego powodu co Sha umarła - niedożywienia, uratowała mnie jakaś wadera zaniosła mnie do swojej jaskini. Gdy już byłem zdrowy nauczyła mnie hymnu, który był obowiązkowy (powiedzmy) śpiewałem jak skowronek. Nawet mnie pochwaliła ta nieznajoma i zaniosła mnie do Alfy, a ona zaprowadziła mnie do jaskini szczeniąt. Od tamtej pory mieszkam w tej watasze.
- Od kiedy lunatykuje? - zapytałem się Essix’a wiedząc, że i tak nie odpowie - Ja Cię tam przeniosłem - powiedział z śmiechem Essix
- Ha, ha, ha, bardzo śmieszne - odwróciłem głowę-coś mi znikło… Essix, gdzie moja gitara!?
-Ha, ha, ha! W tamtym pokoju - śmiał się jak wariat.
- Skoro powiedział, że tam jest to tam jest, ale zastałem tam niespodziankę kolejną, gitara była złamana.
- Wrrr... - warczałem.
- Chyba się nie gniewasz na mnie, co? - zapytał, tym razem z przerażeniem.
- Nie wcale nie - odpowiedziałem
- Uffff - westchnął kolega.
- Ja jestem wściekły na ciebie! - krzyknąłem w jego stronę i zacząłem go gonić.
-Aaaaaaaa! - Darł się w niebogłosy Essix.
-Conor, Essix uspokójcie się - powiedziała z pełnym spokojem nasza opiekunka: Sha.
- Przepraszamy - powiedzieliśmy jak jeden mąż i wracaliśmy do pokoju. Bardzo żałowałem, że nie wyjechałem z mamą do… do… sam nie wiem gdzie pojechała, ale i tak bardzo żałowałem.
- Gdzie idziecie? - powiedziała Sha.
- No… do pokoju - odpowiedział za mnie Essix.
- Jest 10 rano nie powinniście zjeść śniadania?
- Śniadanie! Gdzie?- powiedział z entuzjazmem Essix, a ja tylko przekręciłem oczami i westchnąłem mówiąc;
- Nasz mały tłuścioszek łakomczuszek, a potem się dziwi dlaczego za nami nie dogania.
Już Essix miał zacząć kłótnie tylko Sha weszła mu w słowo.
- Sami sobie upolujecie, wasze mamy kazały wasz uczyć w tym polowania też, zwłaszcza ciebie Essix - powiedziała. -Nie wiem jak ty, ale ja idę polować.
-Zuch chłopak!- oznajmiła gratulując opiekunka.
-Umm... Sha, czy mama miała dzisiaj wracać?
- Nie, a co tęsknisz?- odpowiedziała mi opiekunka.
- Nie, bo mama tutaj biegnie tak samo, jak mama Essix’a - powiedziałem. Sha zaczęła się przyglądać horyzontu i po chwili powiedziała;
-To nie możliwe.
Mamy w końcu dobiegły do jaskini.
- Nie udało nam się zawrzeć sojuszu z watahą wręcz przeciwnie zostaliśmy wrogami - uzasadniła mama. - Musimy uciekać- dodała mama Essix’a.
Moja mama pokazała głową, że powinniśmy ruszać w drogę, ale była już za późno, obie mamy gdzieś zniknęły, a ja, Essix i Sha zostaliśmy sami. Udało nam się uciec do lasu widm - jedynego miejsca gdzie nie będzie nas szukać wroga wataha czułem się jakbym miał kulę w gardle, a woda spływała mi po policzka nie wiedziałem co to za uczucie nawet co to za reakcja.
- Płaczesz? Nie wierze największy twardziel w historii płacze.
- Essix, to nie miłe, każdy płacze.
- Płakać? Jakie uczucie wiąże się z płaczem? - zadałem chyba najgłupsze pytanie w życiu.
- Różnie, Conor raz można płakać ze śmiechu, a innym razem ze smutku zdarzały mi się też przypadki, że nawet i ze strachu.
- Tchórz - wyśmiewał mnie Essix.
- Wcale nie! Każdy się czegoś boi... Ja na przykład boję się wilków z żywiołem magii...
- Ale, ale , ale…. Mózg mnie boli- westchnął Essix.
- Na razie kończę rozmowę.
Doszedłem do końca, tylko ja, Sha umarła z niedożywienia, a Essix przez jakiegoś wilka. Zemdlałem z tego samego powodu co Sha umarła - niedożywienia, uratowała mnie jakaś wadera zaniosła mnie do swojej jaskini. Gdy już byłem zdrowy nauczyła mnie hymnu, który był obowiązkowy (powiedzmy) śpiewałem jak skowronek. Nawet mnie pochwaliła ta nieznajoma i zaniosła mnie do Alfy, a ona zaprowadziła mnie do jaskini szczeniąt. Od tamtej pory mieszkam w tej watasze.
Etykiety:
Conor
Subskrybuj:
Posty (Atom)