Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sunset. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sunset. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 12 lutego 2017

od Sunset "Pamiętnik czarodziejki cz.1"

Czasem jak niewiele potrzeba, by z łatwością o czymś zapomnieć lub coś przeoczyć. Pomija się nawet najważniejsze rzeczy, gdy jest się zbyt zajętą codziennością. O rzeczach, na których nie zawsze nam zależy, już nie wspominając. A mistrzem przekładania spraw na "jutro" i zapominania o nich jest stanowczo mój brat...
Mijał już prawie miesiąc od Wolfester'a. Siedziałam w swojej nowej jaskini i rozpakowywałam ostatnie rzeczy po niedawnej przeprowadzce. Myślę, że wybrałam sobie jedną z piękniejszych jaskiń, w każdym kącie świeciły rezonansująco wielkie kryształy o rozmaitych barwach. Od czerwieni i błękity po fiolety i róże, ale mogły zmienić swój kolor na życzenie lub pod wpływem humoru. Tworzyły w ten sposób wspaniały widok i nastrój, a wypełniająca je magiczna energia, była wyczuwalna w całej jaskini... Większość swoich rzeczy wypakowałam od razu po wyprowadzce z jaskini szczeniąt, ale kilka drobiazgów jeszcze zostały nie odpakowane.  W trakcie, gdy wyciągałam z pudła i odkładałam na odpowiednie miejsce prezent urodzinowy od Diamandy, coś zabłyszczało przede mną. Podniosłam głowę i zobaczyłam jak w towarzystwie jasnego błysku światła materializuje się przede mną zrolowany zwój pergaminu, który zawisł w powietrzu. Przechwyciłam go telekinezą i rozwinęłam. To był list od mojej mamy...
"Kochana Sunset,
Mam nadzieję, że Twoja wyprawa Ci służy i znalazłaś w końcu swoje miejsce na ziemi. Piszę do Ciebie skarbie, by życzyć Ci Wszystkiego Najlepszego z okazji urodzin! Ech... Jak ten czas leci. Dopiero co byłaś moim małym szczeniaczkiem, a teraz jesteś już dorosła. I zapewne najpiękniejsza ze wszystkich wader! Żałuję, że nie mogę Cię zobaczyć i powiedzieć to osobiście, a nie przez kartkę papieru, ale chciałaś zacząć własne życie, więc chociaż tak mogę Cię w nim wspierać. Życzę Ci spełnienia marzeń, mało smutków i jak najwięcej radości! Byś znalazła tego jedynego na całe życie i zajęła się tym, na czym Tobie zależy. Nie wspominając już o pogłębianiu swoich zainteresowań. Nigdy nie zbaczaj z wyznaczonej przez siebie trasy i zawsze kieruj się tym, co podpowiada Ci serce... Jeśli będziesz miała czas, to zajrzyj kiedyś do nas.
Całuski,
Mama"
List był dość krótki, ale wystarczył bym się wzruszyła. Najlepsze było w tym to, iż dostałam go, pomimo tego, że moja mama nie wiedziała gdzie jestem, więc mogłam jej wybaczyć spóźnienie, bo urodziny miałam dwa miesiące temu. Gdy czytałam go, przypomniał mi się jej ciepły uśmiech i to, jak mnie przytulała. Zrobiło mi sie ciepło na sercu, ale i poczułam się głupio, bo nawet nie próbowałam znaleźć sposobu skontaktowania się z rodziną od momentu dołączenia do watahy. Tak pochłonęło mnie moje nowe życie, że zapomniałam o swojej przeszłości, a przecież nie była czymś o czym chciałabym zapomnieć! Przejrzałam jeszcze raz treść listu i dopiero wtedy zobaczyłam dopisek, który musiałam przeoczyć. I od razu rozpoznałam Ten charakter pisma...
"PS Wybacz Soni, że dostarczam ten list z lekkim opóźnieniem, ale nie mogłem od razu go wysłać, po napisaniu go przez mamę. Musiałem najpierw znaleźć odpowiednio silne zaklęcie lokalizująco-teleportujące. No a wiesz jak to jest, miałem dużo spraw na głowie i nie miałem na to czasu, ale wiem, że się nie gniewasz. WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO i takie tam!
Twój ukochany brat,
Briam"
Grrr... Tak, UKOCHANY to odpowiednie określenie. A to głupek. Oczywiście, że zapomniał, bo go to nie obchodziło, a nie że nie miał czasu... Kilka kryształów obok mnie przybrało krwistoczerwoną barwę... Od razu przestałam mieć wyrzuty sumienia, że nic nigdy do nich nie wysłałam. Szkoda mi mojej mamy, ale jego na pewno nie! "Na pewno się nie gniewasz", tak, oczywiście, że nie byłam zła, byłam wkurzona. Zdecydowanie mój durny brat był królem ignorancji i zapominalstwa. Nie chciał się nawet do tego przyznać, tylko kłamał, że był zajęty...
- I tak się kończy miłe wspominanie bliskich - westchnęłam starając się uspokoić.
Spojrzałam z urazą na list, który leżał teraz na podłodze lekko zmięty przez moją telekinezę. Podniosłam go, starannie rozprostowałam i zwinęłam w rulon, po czym odłożyłam na jedną z wolnych półek. Rozejrzałam się uważnie po jaskini i zaczęłam szybko wypakowywać ostatnie rzeczy z pudeł. Mama wspomniała w liście o bardzo ważnym aspekcie, a mianowicie o zajęciu się czymś co mnie interesuje. Zdecydowanie praca, którą sobie wybrałam, była tym, czym chciałam się zajmować w życiu. Tylko najpierw muszę przejść szkolenie. I o szkoleniu mówiąc, dochodziła pora kiedy miałam się spotkać z Olivią, by mi wszystko wytłumaczyła. Przeniosłam puste pudło w kąt jaskini i wyruszyłam w drogę do jaskini Alfy.
*****
- Słuchaj Sunset - zaczęła Olivia - na początku oczekuję od ciebie byś zapoznała się z kilkoma książkami, których wykaz dam za chwilę. Muszę go tylko spisać. Myślę, że kilka dni spokojnie ci na to wystarczy, a potem sprawdziłabym twoją wiedzę.
- Okey, powinnam sobie z tym poradzić.
Siedziałyśmy w jaskini Olivii przy jej sole biurowym. Miała na nim sporo kartek i papierów, na pewno bardzo ważne raporty i wnioski oraz jeszcze inne pisma. Siedziałyśmy na przeciwko siebie jak na rozmowie o pracę pomiędzy pracodawcą i przyszłym pracownikiem. Pomimo tego, że znałam waderę od dawna, czułam lekkie napięcie i zdenerwowanie, ale Alfa uśmiechała się życzliwie, więc wiedziałam, że nie powinnam się stresować. Olivia wzięła czystą kartkę i zaczęła coś na niej zapisywać.
- Po tym prosiłabym cię, byś przygotowała dwa nowe eliksiry o dowolnym działaniu. Przydałyby się do naszego sklepu. Ale kiedy zdecydujesz się na konkretne receptury, skonsultuj je ze mną, przed ich uwarzeniem. Jak na początek to wszystko. Gdy ukończysz szkolenie twoimi podstawowymi obowiązkami będzie pomaganie wilkom z watahy, które przyszłyby do ciebie po pomoc w jakiejś magicznej sprawie. Zakres tych spraw zalicza się od wszelkiej magii i czarów, alchemię i w pewnym stopniu egzorcyzmy. Poza tym będziesz miała obowiązek studiowania wszelkich ksiąg dotyczących dziedzin czarodziejstwa, czyli, tak jak wcześniej wspomniałam, alchemia, magiczne runy, czary i uroki, egzorcyzmy, zwierzęta magiczne i tym podobne. Chciałabym byś była na bieżąco z wiedzą magiczną, ponieważ taka wiedza w wielu przypadkach jest bardzo pomocna i byłabyś wtedy naszą "żywą encyklopedią". Pamiętaj tylko, że do twojego stanowiska jest potrzebne szkolenie, bo do tego potrzeba dużego doświadczenia i wiąże się to też z dużą odpowiedzialnością. Mam ogromną nadzieję, że się spiszesz jako Czarodziejka Watahy Nuit Solitaire.
- Dziękuję i mam podobne nadzieje. Postaram się ciebie nie zawieść Alfo.
- Oj, nie przesadzaj tak. To twoja pierwsza praca, więc nie zawiedziesz mnie z powodu kilku błędów. Z resztą, każdemu wybaczę jakiś błąd, bo każdy zawsze zasługuje na drugą szansę. Ewentualnie trzecią, czwartą i piątą też. Po prostu uważaj na siebie i w razie potrzeby przyjdź po pomoc, nikomu jej nie odmówię.
- Dzięki, na prawdę. Moja pierwsza praca...
Rozmarzyłam się na chwilę, a w tym czasie wadera skończyła pisać i podała mi kartkę, którą schowałam od razu do torby, nawet na nią nie zerkając.
- Pewnie zastanawiasz się, gdzie będziesz pracować.
- Tak trochę. - odpowiedziałam wracając do rzeczywistości.
- W Lesie Zieleni jest pewne magiczne drzewo, w którym mieści się pracownia czarodziejki. Od kilkuset lat była wykorzystywana przez pokolenia czarodziei jeszcze zanim założyłam tu watahę. Mogę cię tam już teraz zaprowadzić jeśli chcesz.
- Prosiłabym.
- Dobrze, to zbierajmy się.
Obydwie wstałyśmy z miejsc i ruszyłyśmy do wyjścia z jaskini, którą Olivia zamknęła zaklęciem po naszym wyjściu.
- Jak ci się podoba twoja nowa jaskinia? - zaczęła rozmowę Alfa.
- Jest fantastyczna! Wciąż czuję jej energię, która w niej promieniuje. Lecz powiem ci, że ciężko było się przeprowadzić z jaskini szczeniąt. Ale cóż, trzeba zrobić miejsce dla Keili i Sama, teraz ich kolej by tam zamieszkać.
Olivia zamyśliła się po czym odpowiedziała dyplomatycznie i z lekkim przekąsem.
- Nie jestem tego taka pewna, bo wiesz, ta jaskinia jest raczej dla szczeniąt bez rodziców lub starszego rodzeństwa. Ale bez różnicy czy im na to pozwolę, bo znając Alexę i Hecklera to będą ich trzymać przy sobie do minimum pełnoletności.
- Muszę się zgodzić - zaśmiałyśmy się obydwie.
W ten sposób wadera rozwiała ostatecznie moje  zdenerwowanie, które trzymało mnie jeszcze chwilę po wyjściu z jaskini i spokojnie poszłyśmy w stronę Lasu Zieleni.

<C.D.N.>

poniedziałek, 26 grudnia 2016

Od Sunset "Srebrny kompas cz.4" (cd. Dergor)

 Cóż, moja przemiana w człowieka nie należała do najprzyjemniejszych, była zarazem ekscytująca jak i przerażająca oraz lekko odrażająca. Czułam ekscytację ponieważ transmutacja jest bardzo ciekawą dziedziną magii. I do tego Bill powiedział, że uaktywnił u mnie umiejętność przemiany, więc odtąd powinnam potrafić sama to zrobić, jeśli tylko poćwiczę. Ale jednak zmieniłam się w CZŁOWIEKA. Ludzie nie są moim ulubionym gatunkiem. Są chciwi, nieufni, potwornie samolubni i narcystyczni. Nie wspominając już o tym, że nienawidzą wilków.
   Ale co mogłam zrobić? Musiałam odnaleźć Diamandę bez względu na koszty, nawet jeśli nie przepadam za ludźmi... W miarę szybko opanowałam chodzenie na dwóch nogach, choć utrzymanie równowagi na nierównym terenie nie jest zbyt łatwe. Może szłam jeszcze trochę kulawo, ale bardzo dobrze sobie radziłam, więc prawie się nie ociągaliśmy z Dergorem, a naprawdę zależało nam na czasie.
   Gdy doszliśmy do Nowego Yorku moje pierwsze wrażenia nie były zbyt miłe. Nie dało się tego opisać jednym słowem. Było zbyt głośno, zbyt hałaśliwie, zbyt dezorientująco i ogłupiająco, a w samym środku tego chaosu kręciły się zbyt duże tłumy ludzi. Jednak da się to opisać jednym słowem - "zbyt". Mrugające oślepiająco "reklamy", jak je nazwał Bill, przedstawiały przeróżne rzeczy, od bajecznych bransoletek po jedzenie i "telefony" cokolwiek to jest. Na dłuższą metę nie dałoby się tego znieść. Szliśmy wśród tego wszystkiego, a ja myślałam tylko o tym, żeby się to skończyło, bo długo bym tego nie wytrzymała. Do momentu nie usłyszałam jego...
   Stał koło jednego z budynków, a wokół niego zgromadził niemały tłum ludzi. Od razu zatrzymałam się, a potem przepchnęłam przez tłum, by mieć lepszy widok. Basior, a raczej "Chłopak", miał rude włosy układające się w lekko rozczochraną fryzurę. Na oko miał wiek zbliżony od mojego, czyli jakoś 18-19? Nie mam pewności jak się wylicza ludzki wiek. Był ubrany w zieloną bluzę z kapturem, jeansy i zwyczajne trampki, nie wyróżniał się wśród innych ludzi. Ale jego Głos, gdy śpiewał, do akompaniamentu trzymanej przez niego gitary, był hipnotyzujący i piękny. Z początku nie wiedziałam o czym śpiewa, bo słowa były w innym języku, ale potem zaczęłam podświadomie wszystko rozumieć. Ten język kojarzył mi się ciepło, przytulnie i tak znajomo. Przypomniał mi się pewną scenę...
   Kiedy byłam mała, moja mama często śpiewała po angielsku w naszej jaskini podczas jakiś zwykłych czynności albo gdy przesiadywałam z nią w salonie. Wsłuchiwałam się wtedy  z zachwytem w jej głos i pochłaniałam każde słowo. Uwielbiałam gdy to robi, a ona o tym bardzo dobrze wiedziała, więc często mówiła mi, że jeśli czuje się do kogoś miłość, śpiew jest wtedy najpiękniejszy, bo jest prosto z serca. Zawsze potem przytulała mnie i całowała w czoło...
   Powróciłam do rzeczywistości i poczułam coś ciepłego na twarzy. Kiedy przyłożyłam do niej dłoń, odkryłam, że to łzy. Chłopak akurat skończył piosenkę i spojrzał się na mnie. Gdy tylko zobaczył jak płaczę, poprawił sobie gitarę w rękach i zaczął znowu śpiewać:

It's all right to cry
Even my dad does sometimes...
So don't wipe your eyes
Tears reminds you're alive...

   Śpiewał dalej, a ja zrozumiałam, że śpiewa tą piosenkę specjalnie dla mnie. Nie przejmowałam się dalszą treścią, bo myślałam wtedy tylko o pierwszych wersach: "Wszystko w porządku, że płaczesz. Nawet mój tata robi to czasami..." Poczułam, że chłopak chce mnie w ten sposób pocieszyć, więc starłam z twarzy łzy i uśmiechnęłam się do niego szczerze. Zauważył to ale był zbyt zajęty śpiewaniem by mógł zareagować. Zaśpiewał potem jeszcze kilka piosenek, a ja wsłuchiwałam się w nie z radością...
   Chyba jednak myliłam się co do ludzi. Nie każdy jest taki zły jak ich piszą... Kiedy skończył podziękował wszystkim za uwagę, na co odpowiedziały mu oklaski i ludzie powoli się rozchodzili. Zaczekałam aż wszyscy sobie pójdą, a w tym czasie chłopak spakował gitarę do futerału, zebrał swoje rzeczy i usiadł na "chodniku" oparty plecami o ścianę budynku. Podeszłam do niego.
- Całkiem nieźle śpiewasz - powiedziałam.
- Dzięki, staram się najlepiej, jak potrafię - chłopak uśmiechnął się i stwierdziłam, że gdyby nie lekki zarost, miałby uśmiech małego dziecka i nie wyglądałby tak dojrzale, jak w tej chwili się wydawał. - Chyba nie jesteś stąd, co?
- Nie, mieszkam w okolicy Nowego Yorku, ale w mieście jestem pierwszy raz.
- Nic więc dziwnego, że tak po prostu rozmawiasz z nieznajomym. Mieszkańcy normalnie tego nie robią...
- Miałam nadzieję, że nie będę aż tak rzucała się w oczy - uśmiechnęłam się - Tak przy okazji dzięki za to wcześniej.
- Nie ma sprawy... Właśnie dlatego  śpiewam.  By dziewczynom takim jak ty łatwiej było płakać. I jeść hektolitry lodów...
- Czyli twoje piosenki raczej nie sprzyjają dietom - zażartowałam.
- Ulubione lody można jeść zawsze, nawet na diecie. -odpowiedział mi z przekonaniem.
- Okey, wierzę ci. Tak w ogóle, to jestem Sunset. - przedstawiłam się.
- Edward - chłopak wstał i podaliśmy sobie ręce, po czym Edward znowu usiadł na ziemi. Popatrzyłam się na niego z lekkim zdziwieniem, a on poklepał chodnik obok siebie. - Przysiądziesz się?
- Czemu nie?
   Dołączyłam do niego, a chwilę później rozmawialiśmy o przeróżnych tematach. Ale głównie o muzyce. Opowiedział mi, że zajmuje się muzyką odkąd pamięta. Rodzice, już w jego wczesnym dzieciństwie, kupowali mu jakieś instrumenty i szybko zapisali do szkoły muzycznej, bo stwierdzili że ma talent i zamiłowanie. Spytałam czemu nie podjął profesjonalnej kariery muzycznej, ja na jego miejscu bym tak zrobiła. Przemilczał to pytanie, a ja myśląc, że nie udało mu się rozpocząć kariery, postanowiłam nie drążyć tematu.
   Chwilę później przyznałam się Edwardowi, że sama uwielbiam śpiewać i zastanawiam się nad podjęciem pracy związanej ze śpiewem solowym. Gdy to usłyszał poprosił mnie o zaśpiewanie czegoś i po krótkim wahaniu zgodziłam się. Zanuciłam kilka pierwszych nut mojej ulubionej piosenki i zaczęłam śpiewać. Edward przysłuchiwał mi się z zainteresowaniem, ale zdawał się być bardzo skupiony jakby oceniał moje umiejętności. W trakcie śpiewania przypomniałam sobie, że zdarzało mi się pokazywać magiczne zdolności podczas śpiewu. Speszyłam się z tego powodu ale nic się do tej pory na szczęście nie wydarzyło. Może moje moce pod postacią człowieka nie działają? Hmm chwilowo to mało ważne... W tym czasie przechodziła koło nas masa ludzi. Niektórzy gdy nas zobaczyli wyciągali "telefony" i robili nam zdjęcia, po czym wtapiali się znowu w tłum i znikali. Skończyłam piosenkę i czekałam na werdykt.
- Nie najgorzej - podsumował Edward.
- No dzięki - odpowiedziałam z lekko naburmuszoną miną. - Wiesz? Dziewczyny lubią raczej słyszeć komplementy niż suchy komentarz.
- Wybacz, zaśpiewałaś wyśmienicie, zwłaszcza w momencie, gdy się zawahałaś w połowie piosenki. A najlepsze były klaksony samochodów do akompaniamentu.  Wyszło wręcz wybornie.
Znowu popatrzyłam na niego z naburmuszeniem, a potem odwróciłam teatralnie głowę udając obrażoną. Wtedy coś przykuło moją uwagę. Spojrzałam w stronę bilbordu wiszącego wysoko na przeciwko nas. Mignął na nim obraz łudząco podobny...
- Ej, Edward, czy to przypadkiem nie jesteś ty?
Wskazałam ręką na bilbord, na którym pojawiło się obrazek z pudełkiem CD i jakiś tekst. Na pudełku widniało zdjęcie Edwarda trzymającego gitarę, a napis nad nim głosił "Nowy album już w sklepach!". Chłopak spojrzał w jego stronę, a potem odwrócił szybko głowę zmieszany, ewidentnie unikał mojego wzroku.
- Czy ktoś tu przypadkiem nie mówił, że nie udało mu się rozpocząć kariery muzycznej?
- Nic takiego nie mówiłem...
- Ale to wynikało z twojego milczenia - wpatrywałam się w chłopaka, a on rzucał mi tylko ukratkowe spojrzenia.
- No dobra! Jestem profesjonalnym piosenkarzem, a dokładniej to jedną z wielu młodych gwiazd muzyki.
- Czemu od razu nie powiedziałeś?
- Bo mnie nie rozpoznałaś, więc miałem szansę kogoś poznać nie ze względu na moją sławę...
- Jaką sławę? Jakoś nie zauważyłam nikogo kto by się rzucał na ciebie z prośbą o autograf lub zdjęcie. I jaki normalny gwiazdor muzyki grałby na ulicy???
- Nikt się nie rzucał, bo w tym tłumie wiele osób się zbyt śpieszy, by mnie zauważyć i do tego jest jeszcze mój ochroniarz - dopiero teraz zauważyłam rosłego mężczyznę w okularach i garniturze stojącego nieopodal, który bacznie oglądał okolicę i nieznacznie kiwnął do mnie głową. - To jest jeden z powodów czemu tutaj gram. Drugi jest taki, że jest to szansa na ucieczkę od tej całej sławy. Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego jak to męczące.
- ... Rozumiem. Każdy czasem chce odetchnąć, prawda? A tak na przyszłość, nie lubię jak ktoś mnie okłamuje albo coś przede mną zataja. W przyjaźni przecież chodzi o szczerość.
- Na przyszłość...? Znaczy, że jesteśmy przyjaciółmi?
- No raczej tak, chyba że ci się to nie podoba? A twoja sława mi nie przeszkadza, tylko znajdź od czasu do czasu też czas dla mnie, okey?
- Okey.
Uśmiechnęliśmy się oboje, ale chwilę później coś zaczęło zaprzątać moje myśli. Przyjaciel... Czas... Albo raczej jego brak! DIAMANDA!!!
- Oh, kurcze! Zapomniałam, że muszę coś załatwić. Przepraszam Edward, ale muszę już iść. Do zobaczenia kiedyś!
- Na razie! - odpowiedział lekko zmieszany po mojej nagłej reakcji.
Pożegnaliśmy się i od razu ruszyłam biegiem przez chodnik. Nie rozumiem jak mogłam zapomnieć o tym, że Diamanda mnie teraz potrzebuje?! MUSZĘ szybko znaleźć chłopaków...
   Było już trochę mniej ludzi, więc miałam przestrzeń by biec i nie musieć się przepychać przez tłum. Rozglądałam się do dookoła w poszukiwaniu Dergora, albo Billa. W tej chwili żałowałam że nie mogę się teleportować bo mogłabym spokojnie na nich trafić. Bill w świecie astralnym jarzy się jak latarnia morska, więc nie trudno jest go przeoczyć, gdy nie ukrywa swojej obecności przed innymi. Teleportacja... Kurcze, czas wciąż ucieka! Jak raz potrzebna jest magia to nie umiem nią władać w tym ciele, a nie wiem jak zmienić się w wilka bym mogła ją wykorzystać. Gdyby tylko Bill...
   Uderzyłam w kogoś. Tak mocno się zamyśliłam, że przestałam zwracać uwagę na otoczenie. Odbiłam się od tego kogoś i wylądowałam na ziemi. Gdy spojrzałam w górę, ku mojemu zdziwieniu, stał przede mną Bill w ludzkiej formie. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się, po czym wyciągnął do mnie rękę.
- Jest i nasza zguba. - duch pomógł mi wstać i odwrócił się w stronę chodnika za nim - Dergor, znalazła się wreszcie.
Bill mówił spokojnym tonem jakby nic się nie stało, ale gdy zobaczyłam Dergora, od razu zrozumiałam, że długo mnie nie było. Cały się trząsł ze złości, choć pewnie próbował to ukrywać.
- Gdzieś ty była?! - krzyknął do mnie.
- Przepraszam, coś przykuło moją uwagę i trochę straciłam rachubę czasu.
- TROCHĘ?! To jest misja w poszukiwaniu mojej siostry, a nie wycieczka krajoznawcza! Nie dość, że Diamanda została PORWANA, to jeszcze ty gdzieś sobie znikasz i wszystko utrudniasz, bo coś sobie oglądałaś. To nie są żarty, trzeba ją jak najszybciej znaleźć, może JUŻ jest na to za późno... - w czasie całego monologu Der wymachiwał rękoma żywo gestykulując.
- Zdaję sobie sprawę z powagi sytuacji, nie myśl sobie, że mi nie zależy. Diamanda jest moją przyjaciółką i nie pozwolę by coś jej się stało. Dlatego mam pomysł...
- Jaki? - Dergor powoli się uspokajał.
Zwróciłam się do Billa stojącego obok, opartego o swoją laskę i przypatrując się nam wciąż uśmiechając się szarmancko, z domieszką ironii.
- Pod tą postacią wciąż masz swoje moce, prawda? Możesz nas przenieść do tego gościa od kompasu i nie będzie problemu z nadrabianiem straconego czasu.
- Czekaj, co?! - wtrącił Der. - Mogłeś nas przenieść tam od razu? Czemu nic nie powiedziałeś?!
- Bo nie pytałeś. Z resztą, gdybym was przeniósł tam od razu to Sunset nie poznałaby kogoś ważnego... - popatrzył na mnie wymownie, a ja zdałam sobie sprawę, że to wszystko sobie zaplanował.
- Kogo poznać?
- Ostatnio zadajesz trochę za dużo pytań.
- Bo się czuję niedoinformowany.
- Dobra, przestańcie. Bill teleportujesz nas, czy nie?
Duch w meloniku popatrzył na naszą dwójkę, po czym skupił uwagę na Dergorze, jakby czegoś od niego oczekiwał.
- To mam twoje pozwolenie, by to zrobić? - zapytał w końcu basiora.

<Dergor? Zeszło mi się, wszystko przez szkołę...>

niedziela, 11 września 2016

Od Sunset "Srebrny kompas cz.2" (cd. Dergor)

Spadałam. Ten cholerny gryf zrzucił mnie  z ponad 20 metrów! I do tego, nie mogłam sobie przypomnieć żadnego zaklęcia, które mogłoby mi teraz pomóc. A ziemia była coraz bliżej. Szkoda, że nie umiem latać, albo szybować. Zaraz, zaraz...
- Aresto Momentum! - wykrzyknęłam formułę zaklęcia i zaczęłam wolno opadać.
Udało mi się je wypowiedzieć poprawnie i uniknę roztrzaskania o grunt. Odetchnęłam głęboko z ulgą, ale po krótkiej chwili straciłam panowanie nad opadaniem i runęłam w dół. Uderzyłam o ziemię i leżałam chwilę obolała. Przynajmniej spadłam tylko z kilku metrów, a nie z kilkunastu. Wstałam lekko chwiejnie, ale utrzymałam się na nogach. Z resztą nie czas teraz na użalanie się nad obolałym tyłkiem, mam ważniejsze sprawy na głowie.
Muszę jak najszybciej znaleźć pomoc, sama sobie z tym gryfem nie poradzę. Tylko kto się nada? No przecież! Dergor i Heckler byli w jaskini jeszcze dzisiaj rano. Mam nadzieję, że nadal tam są...
***
Kiedy wbiegłam do jaskini, wpadłam na wychodzącego z niej Dergora. Basior popatrzył na mnie ze zdziwieniem. Nie będzie zachwycony tym co za chwilę powiem...
- Dobrze, że... cię znalazłam... - powiedziałam próbując jednocześnie złapać oddech. - Jest też Heckler?
- Nie ma, wyszedł gdzieś z Alexą. - Dergor spojrzał się podejrzliwie. -  Co się stało? Gdzie jest Diamanda?
- Ja właśnie w tej sprawie - wzięłam głęboki wdech i udało mi się ustabilizować oddech. - Diamę porwał gryf.
- Słucham!? Jak to się stało?
-  Byłyśmy na spacerze w zielonym lesie, a ten gryf nagle wypadł spomiędzy drzew. Rzucił się na nas, złapał Diamandę i porwał w powietrze. Próbowałam coś zrobić, ale nie dałam rady.
Basior wyglądał na trochę zszokowanego, ale pokręcił głową jakby próbując uporządkować zamęt w myślach i zapytał się mnie po chwili.
- Widziałaś może gdzie odlecieli? W którą stronę zabrał Diamę ten gryf?
- Ja... nie wiem. Nie widziałam.
- Jak to?
- Była zbyt zajęta spadaniem z wysokości - usłyszałam za sobą czyjś głos.
Kiedy się odwróciłam zobaczyłam żółtego wilka w meloniku. Spojrzenie jego jedynego oka było lekko przeszywające na wskroś, drugie miał ukryte pod trójkątną przepaską.
- Przyznam było to trochę komiczne widowisko - przy każdym wymawianym słowie futro wilka połyskiwało złotawym światłem, a głos słychać było z nienaturalnym echem.
- Sunset - zwrócił się do mnie Dergor - poznaj proszę Billa. To ym... mój towarzysz.
Wydało mi się to troszkę dziwne... No dobra, BARDZO dziwne, że wilk jest właścicielem wilka. Obrzuciłam obydwu basiorów zdziwionym wzrokiem. Jak to w ogóle możliwe?
- Nie wiesz jak to możliwe, prawda? - wszedł mi w myśl Bill. - Jakim cudem jestem jego towarzyszem? Odpowiedź jest bardzo prosta...
- Bill nie...
Dergor próbował coś powiedzieć, ale w tym samym momencie żółty wilk zmienił postać. W miejscu, gdzie przed chwilą stał basior, wisiał w powietrzu... trójkąt. Trójkąt z jednym dużym okiem, parą rąk i nóg oraz melonikiem nad czubkiem (chyba głową). Dziwny stwór przeciągnął się i wyczarował laseczkę, o którą się oparł.
- Ech, nareszcie znowu w swojej normalnej formie. Nie wiem jak wy dajecie sobie radę z całą tą cielesnością codziennie.
- Rozumiem, ty jesteś duchem. - zgadłam po chwili.
Z sufitu posypało się na mnie konfetti i rozbrzmiała muzyczka jakby ktoś coś wygrał.
- Gratuluję! Zdobywasz nagrodę za spostrzegawczość! - duch wyciągnął dłoń w moją stronę. Wydawało mi się, że zobaczyłam niebieską iskrę przebiegającą przez jego rękę. - Jestem Bill Cipher, miło mi ciebie poznać Sunset.
Przez chwilę miałam dylemat, czy uścisnąć jego dłoń. Przyznam, że trochę mnie to niepokoiło i czułam, iż nie powinnam tego robić, ale Dergor rozwiał moje wątpliwości przerywając nam.
- Dobra, Bill. Starczy tej maskarady. Wróć do swojego wilczego wyglądu.
Duch usłuchał się właściciela i z powrotem zmienił postać, ale zanim to zrobił, wyczarował swoje zdjęcie z autografem i wręczył mi je.
- Mówiłeś że widziałeś Sunset - kontynuował Dergor. - Byłeś może przy całym zajściu?
- Masz na myśli napaść tego gryfa i nieudolną próbę ratunku w wykonaniu tej wadery? Owszem. Nie umknął mi też kierunek w który zmierzał stwór.
- Gdzie oni są teraz?
 Bill odpowiedział szybko, że w okolicach Nowego Yorku. Czemu właśnie tam? To jedyne miejsce, w które nie lubię się zapuszczać. Ono należy do ludzi, a ludzie są inni. Do tego nie umiem jeszcze zamieniać się w człowieka, więc będzie problem z przeszukiwaniem miasta. I jeszcze coś...
- Nowy York jest ogromny. Jak mamy znaleźć leże tego gryfa i uratować Diamandę? Przeszukanie całego miasta zajmie nam za dużo czasu. - powiedziałam.
Bill zerknął na mnie z niepokojącym uśmiechem.
- O to nie będziemy musieli się martwić.
<Dergor? Sorki że tak długo, ale koniec wakacji mnie dobił>

wtorek, 16 sierpnia 2016

Od Sunset "Spacerkiem przez życie cz.3" (cd. Diamanda)

- Brawo - powiedziałam z uznaniem, gdy światło zniknęło w deszczu drobnych, kolorowych iskierek. - Jak to działa?
- Wiesz dobrze, że białe światło składa się z 7 barw. Tęcza powstaje poprzez rozczepienie go.
- Znaczy się, robisz odwrotność mojej sztuczki? Łączysz "rozszczepione" kolory i scalasz je w kulę białego światła, prawda?
- Dokładnie - wadera powtórzyła sztuczkę. Kolejne drobne iskierki posypały się, gdy kula pękła. - Problem tylko w tym, że ciężko je utrzymać w jednej formie, dlatego tak szybko mi znikają.
- Pewnie jest zbyt duża kumulacja mocy - zastanawiałam się na głos.
- Yhm. W momencie kiedy dochodzi do fuzji, energia, jaką mają w sobie barwy kiedy je przyzywam, najprawdopodobniej podwaja się albo potraja. Taka ilość energii nie jest w stanie wytrzymać w tak małej formie przez co kula jest niestabilna, a jedyny sposób by pozbyć się tej mocy jest samodestrukcja.
 - Gdybyś zmniejszyła ilość energii jaką wkładasz w przyzwanie tych dwóch kolorowych kul, to pewnie udałoby ci się utrzymać światło na dłużej.
- Wiem. Już próbowałam to zrobić, ale efekt był ten sam. Muszę nad tym poćwiczyć.
- Ej, a może poćwiczymy kiedyś razem? Przedałaby mi się dodatkowa nauka z kimś.
- Jasne, tylko kiedy?
- Dogadamy się jakoś.
- Okej.
Pływałyśmy jeszcze przez chwilę w ciszy, aż Diamanda się odezwała.
- Nie wiem jak ty, ale ja wychodzę już z wody. Włosy mi się do oczu przykleją, muszę się wysuszyć.
Wadera wyszła na plażę i położyła się na piasku pod cieniem najbliższej palmy. Poszłam za jej przykładem i przysiadłam się obok niej oglądając promienie słońca prześwitujące przez ogromne, rozłorzyste liście palmowe. Morze szumiało łgodnie, a drobne fale rozbijały się na piasku. Zapatrzyłam się na mewy, jedne kołyszące się na wodzie, inne szybujące w powietrzu.
- Będziesz się starała o posadę Maga?
- Hmm co? - wadera wyrwała mnie z zamyślenia tym pytaniem. - Nie wiem. Może. Jeszcze się nad tym nie zastanawiałam.
- Myślę, że się na to nadajesz.
- Serio?
- Uwierz mi na słowo. A mówi ci to prawdziwy Mag.
Parsknęłam mimowolnie śmiechem.
- Ty jesteś magiem? Od kiedy? - zapytałam próbując zdławić śmiech, widząc naburmuszoną minę Diamandy.
- Jestem od kiedy tylko dołączyłam do watahy.
- Nigdy nie widziałam u ciebie wielkiego zainteresowania magią, poza zwykłymi ćwiczeniami.
- Jeszcze dużo o mnie nie wiesz - wadera uśmiechnęła się i puściła mi oczko.
- Skoro tak mówisz.
- A jak tam u ciebie? - zapytała się mnie wadera.
- W sęsie?
- No czy masz na oku jakiegoś basiora? Chociaż jak na razie nie masz zbyt dużego wyboru.
- Co? Ja? N-nie... Daj spokój - w swoim przypadku mam pewność że się zarumieniłam, a raczej zaczerwieniłam. Diamanda zobaczyła to i uśmiechnęła się szeroko patrząc wymownym wzrokiem.
- L-lepiej już choćmy, bo dzień nam się skończy, a miałyśmy też iść do lasu...
Zerwałam się z piasku i ryszyłam w stronę wyjścia z plaży. Diamanda też wstała i poszła za mną wolnym krokiem, ale przyspieszyła, gdy ja się nie zatrzymywałam, by na nią zaczekać. Miałam chwilę zanim dogoniła mnie i zrównała się ze mną, więc mogłam troche ochłonąć.
- To do którego lasu idziemy? - zapytała się mnie po chwili.
- Wybierz sobie.
- Zielony las???
- Może być.
<Diamanda?>

niedziela, 24 lipca 2016

Od Sunset "Sny wśród gwiazd cz.1" (cd. Rayan)

Jakiś czas temu dołączył do nas nowy szczeniak, Rayan. Ucieszyłam się na tą nowinę, bo przyjaciół nigdy nie jest za dużo. Tylko że basior starał się raczej wszystkich unikać. Może trochę na początku zapoznawał się z watahą, ale myślę, że robił to tylko ze względu na Olivię. Mogę też to zrozumieć bo był strasznie wycieńczony, gdy dotarł do naszej jaskini. W każdym razie nie miałam porządnej okazji by go poznać. Jedyne co do tej pory zdążyłam odkryć to, że miewa często koszmary podczas snu. W trakcie jego pierwszej nocy w watasze, obudziłam się w środku nocy i słyszałam jak Rayan jęczy przez sen. Rocki śpi zawsze jak zabity, więc jemu to nie przeszkadzało. Powtarzało się to jeszcze kilka dni, aż postanowiłam coś z tym zrobić. Kiedy kolejnej nocy ocknęłam się ze snu, od razu poszłam obudzić Rayana. Gdy tylko się do niego zbliżyłam, otworzył oczy i zerwał się ze swojego posłania w pełnej gotowości.
- Hej, spokojnie - powiedziałam.
- Czego ode mnie chcesz? - burknął w moją stronę nadal cały spięty.
- Chciałam ci tylko coś pokazać. Choć ze mną na chwilkę.
Delikatnie pociągnęłam basiora w swoją stronę, żeby się ruszył. Kiedy to zrobił poprowadziłam go do wyjścia z jaskini, a potem na mały pagórek niedaleko. Usiadłam na trawie i poklepałam łapą miejsce obok siebie.
- Zapraszam.
 Basior usiadł trochę sztywno przy mnie
- Co dokładnie chciałaś mi pokazać?
- Zawsze kiedy miewam koszmary wychodzę oglądać gwiazdy na niebie. Wyglądają tak pięknie, że od razu się uspokajam. - spojrzałam w górę na rozgwieżdżone niebo. - Mogę wtedy skupić myśli wokół czegoś miłego i zapomnieć o tym, co mi się śniło chwilę temu.
Zerknęłam na Rayana. Basior wyglądał na trochę zmieszanego, ale też podniósł głowę. Akurat w tej samej chwili jasna smuga przecięła nieboskłon. Potem kolejna i następna. Deszcz spadających gwiazd sprawił, że wszystko dookoła zaczęło się błyszczeć od ich migoczących poświat. Uśmiech wypełzł mi na pyszczek, nie mogłam przestać zachwycać się tym widokiem. Rayan też, nie wyglądał jakby pamiętał co działo się chwilę temu. Patrzył na niebo, a oczy błyszczały mu równie mocno jak gwiazdy.
- To niesamowite. Skąd wiedziałaś, że akurat teraz zacznie się deszcz meteorytów? - zapytał mnie po chwili.
- Hmm, uznajmy to za taki mój mały dar - zaśmiałam się lekko. - Po prostu tyle się nasiedziałam pod gwiazdami, że tak jakby zaczęłam to wyczuwać. Wspaniale to wygląda, prawda?
- Yhm.
- Kiedyś, moja jedna przyjaciółka powiedziała, że gwiazdy to światło ukryte w sercach innych osób z innych światów. A spadające gwiazdy to podróżujące serca. Widzimy to wszystko bo dzielimy z nimi to samo niebo. Przez to nigdy nie jesteśmy tak na prawdę samotni.
- To czym więc jest księżyc?
- Em, miejscem przesiadki?
Rayan parsknął śmiechem.
- Pięknie powiedziane.
- A jak się teraz czujesz? - zapytałam się basiora.
- Myślę, że znacznie lepiej - odpowiedział mi z uśmiechem, może trochę nieśmiałym, ale jednak uśmiechem.

<Rayan? Skorzystałam sb z twojego op>

Od Sunset "Spacerkiem przez życie" cz.1" (cd. Diamanda)

Wakacje rozkręciły się na dobre. Od kilku dni jest cudowna pogoda, a ja tylko spędzam je w jaskini czytając książki, albo ćwicząc zaklęcia. No przyznam, że te zajęcia są wciągające, ale trzeba się wreszcie gdzieś ruszyć. Może na jakiś spacer? Tylko z kim??? Dawno nie widziałam się z Diamandą, ciekawe czy by chciała wyjść. Muszę to sprawdzić... Wyszłam z jaskini i rozejrzałam się. Słońce świeciło jasno na niebie, po którym płynęło leniwie kilka chmur. Drzewa rzucały długie cienie, a lekki wietrzyk rozwiewał mi delikatnie włosy, dając ukojenie przed gorącem dnia. Pogoda była w sam raz, żeby przespacerować się z przyjaciółką. Poszłam spokojnym krokiem do jaskini, w której mieszka Diamanda. Kiedy do niej weszłam, zobaczyłam tylko przekomarzających się Dergora i Hecklera. Jak zwykle.
- Hej, Dergor. Cześć Heckler. Docinki nigdy wam się nie znudzą?
 Bracia odwrócili się w moją stronę.
- Ech, gdy ma się to coś za rodzeństwo, obraźliwe słowa same pchają się na pysk - odpowiedział mi Heckler patrząc na brata z obrzydzeniem.
- Bo ty jesteś lepszy - odrzekł tamten. - Cześ Sunset, szukasz czegoś?
- Szukam Diamandy, wiecie może gdzie jest?
- Wyszła chwilę temu.
- A dokąd?
- Nad swój strumyk, od jakiegoś czasu tam częściej chadza.
- Dzięki, powodzenia w wymyślaniu ciętych ripost.
- Narka! - powiedział Dergor, a drugi basior tylko przewrócił okiem.
Hmm, w którym kierunku był ten strumyk? Nie mogę sobie przypomnieć, najprawdopodobniej tam gdzie będzie gęściejsza roślinność. Muszę się tylko dobrze rozejrzeć... Szłam chwilę w wybraną przeze mnie stronę. Z każdym krokiem drzewa i krzaki dookoła mnie wyglądały coraz bardziej znajomo. Domyśliłam się, że za chwilę powinnam dotrzeć i akurat weszłam na małą polankę, którą przecinał niewielki strumyk. Diamanda siedziała niedaleko w cieniu drzewa, wpatrując się w płynącą wodę.
- Diamanda! - zawołałam w stronę wadery.
Wilczyca przestała oglądać swoje odbicie i zwróciła głowę w moją stronę. Uśmiechnęła się na mój widok.
- Oh, cześć Sun. Co cię sprowadza w moje skromne progi?
- Chciałam się ciebie zapytać, czy poszłabyś ze mną na spacer po watasze?
- Jasne. Wiesz, że lubię spacery, a i tak chwilowo nie mam nic lepszego do roboty - mówiąc to wadera wstała spod drzewa i podeszła do mnie. - To gdzie chcesz iść?
- W sumie się nad tym nie zastanawiałam - odparłam. - Możemy pójść do jakiegoś lasu, albo na plażę lub po prostu posnuć się po terenie watahy?
- Albo posnuć się po terenie, po drodze zaznaczając o plażę i las?
- Dobry pomysł - uśmiechnęłyśmy się do siebie.
Ruszyłyśmy przed siebie. Zauważyłam, że Diamanda lekko kuleje na jedną łapę.
- Widzę, że wróciłaś do starego koloru czupryny?
- Znalazłam odpowiednie zaklęcie i sobie z nią poradziłam.
- Naprawdę mi przykro za to co się stało. Wiesz, że kompletnie nie kontroluję tych tęczowych mocy.
- Nadal się tym udręczasz? To na naprawdę nie był żaden kłopot, a przy okazji mogłam sobie odświeżyć fryzurę. A tak przy okazji, czy coś się stało? - zapytałam waderę wskazując na łapę.
- Długo by gadać.
- Mamy czas
- No dobra, może kiedyś się dowiesz - wadera puściła mi oczko i wyprzedziła mnie.
- No weź Diama! Ej, no zaczekaj!
<Diamanda?>

środa, 20 lipca 2016

Od Sunset "Kwiaty cz.2" (cd.Rocki)

Przyjęłam ostrożnie bukiet od Rockiego. Obejrzałam go starannie. Kwiaty były całkiem ładne, w moich ulubionych barwach. Tylko to trochę podejrzane. Rocki nigdy mi nic nie podarował oprócz kilkunastu woltów. Czyżby to był kolejny z jego "żartów"???
- Mam nadzieję, że te kwiaty nie kryją żadnej niespodzianki? - powiedziałam do basiora.
- Zupełnie nic. Czy nie mogę choć raz zrobić czegoś miłego?
- Mam ci przypomnieć dlaczego mi je dajesz?
- No ej, daj spokój. Nie dasz się nawet przeprosić?
- Nie lubię co chwilę poprawiać wyglądu, zachowuję się wtedy jakbym była  strasznie próżna, ale przez ciebie jestem do tego zmuszana.
-Czyli nie przyjmujesz przeprosin? Jak tak to zabieram bukiet. Może ktoś inny go zechce. Na przykład Olivia, albo ...
- Teraz mnie będziesz szantażować? Dobra wezmę je. Ale pod jednym warunkiem.
-Jakim?
-Przestaniesz wreszcie używać na mnie swoich mocy.
-Yyy dobra. Zgoda.
- No i teraz mogę ci podziękować - uśmiechnęłam się z wdzięcznością i dałam Rockiemu buziaka w policzek.
-Fuuuj! Przestań to robić. - powiedział i zaczął trzeć policzek w mijescu gdzie go pocałowałam.
- Ech, chłopcy.
Zaśmiałam się i weszłam do jaskini. Podeszłam do swojego posłania i wyczarowałam wazon pełen wody, do którego włożyłam kwiaty. Gdyby nie ta wstęga z trawy mogłabym je jakoś lepiej ułożyć. Szkoda, będą się tylko marnować, aż zwiędną... Odwróciłam się w stronę wejścia do jaskini. Rocki przez cały czas stał nieopodal jakby na coś czekając.
-Oh, kurcze. Przepraszam, zamyśliłam się.  Coś jeszcze chciałeś?

<Rocki? Nie bardzo wiem o czym chcesz pisać>

piątek, 13 listopada 2015

Od Sunset "Nowa znajomość cz.1" (cd. Diamanda)

  Siedziałam nad Jeziorem Szlachetnym. Nadchodzi już jesień. Rozejrzałam się. Trawy wodne, wciąż zielone, kołysały się lekko na wietrze. Na wodzie, raz za razem powstawały małe lub duże kręgi wzburzane przez ryby głodne owadów. Jak się cieszę że dzisiaj jest ładny dzień i przy okazji weekend, bo mogę go spędzić na świeżym powietrzu nie bojąc się, czy zdążę odrobić pracę domową. Wstałam i zaczęłam przechadzać się brzegiem jeziora. Nuciłam sobie piosenkę pod nosem i oglądałam wszystko to co mnie otacza.
       Lubię jesień. Kiedy nie pada i nie jest zbyt zimno, świat wydaje się ciepły, życzliwy i czarujący. W każdym promieniu słońca znajduje się szczypta magi ożywiającą uśmiech na twarzy i chęć do zrobienia czegoś ciekawego.
       Doszłam do kilku dużych kamieni wychodzących wgłąb jeziora. Wskoczyłam na jeden z nich i zerknęłam w swoje odbicie. Słońce akurat zaszło za chmury więc obyło się bez refleksów światła kujących w oczy Usiadłam na krawędzi skał i nadal patrzyłam się w wodę. Słońce wyszło zza chmur i oświetliło mnie ciepłym promieniem. Nagle w oczy zaświeciło mnie tęczowe światło.
       Dziwne, skąd tu tęcza? Żebym mogła się obrócić, musiałam wychylić się trochę za bardzo nad wodę. Kiedy szukałam miejsca skąd dochodzi tęczowe światło, zobaczyłam waderę. Drgnęłam zaskoczona na jej widok, przez co straciłam oparcie i zsunęłam się z kamienia.
-Uważaj! - krzyknęła do mnie wadera wyciągając łapę w moją stronę ale zdążyłam już spaść do jeziora.
        Zanim znalazłam się pod wodą, poczułam, że coś trafiło mnie w głowę, po czym film mi się urwał utopiony przez jeziorne odmęty. Nie spędziłam tam jednak dużo czasu. Od razu otworzyłam oczy i wynurzyłam się na powierzchnię. Na skale, z której spadłam stała ta sama wadera co wcześniej,
        Teraz mogłam jej się przyjrzeć. W większości wadera miała czarne futro, ale grzywa i ogon były tęczowe. Nie byłam w stanie dokładnie stwierdzić w jakim jest wieku. Na pewno jest ode mnie starsza, bo inaczej mieszkałaby ze mną w jaskini szczeniąt. Ale miałam wrażenie że jeszcze nie jest zbyt dorosła, w jej oczach nadal krył się szczenięcy błysk.
-Pomóc ci? - wyciągnęła łapę w moją stronę, chwyciłam ją i z małą pomocą wadery weszłam na skałę.
-Dzięki. Powinnam bardziej uważać na to co robię - uśmiechnęłam się.
-Nie ma sprawy, My się chyba jeszcze nie znamy, Jestem Diamanda.
-Ja Sunset, ale dla przyjaciół Sunny.
Nastała chwila ciszy, więc wykorzystałam ją na wysuszenie siebie. Zaczęłam od włosów. Ścisnęłam je i wykręciłam z nich wodę, po czym wyczarowaną przez mnie szczotką przeczesywałam je starannie. W czasie trwania tej czynności Diamanda przyglądała mi się, jakby oczekiwała po mnie jakiejś konkretnej reakcji.
-Coś się stało? - zapytałam.
Wadera zwróciła się w moją stronę z lekko zawstydzonym wyrazem pyszczka.
-Wiesz... Jakby to... Tak jakby trochę przefarbowałam ci włosy...
-Co?
-...Sama zobacz... - wskazała na taflę jeziora. Podeszłam do niej i przejrzałam się w wodzie. Zobaczyłam swoje odbicie, ale zamiast rudej fryzury, miałam fioletowe włosy. Złapałam się za jeden kosmyk i przyłożyłam do oczu, by mu się przyjrzeć. Jego jaskrawo-fioletowy kolor mienił się w słońcu.
-Bardzo cię przepraszam.
-Jak to się stało?
-Nie mam bladego pojęcia jak to dokładnie zrobiłam, ale trafiłam cię promieniem światła w momencie, kiedy się poślizgnęłaś.
-Wiesz może jak to cofnąć?
-Niestety nie. Wiem tylko jak wywoływać tęczę i na tym się kończy. Ale daj mi chwilę to może coś wykombinuję. - wadera zamyśliła się na chwilę. - A gdybym tak...
Diamanda usiadła i wyciągnęła przed siebie łapy. Na jej twarzy pojawił się wyraz skupienia, a kolorowa łuna otoczyła jej ciało, gdy pomiędzy nimi pojawiła się mała tęcza. Wpatrywałam się w nią z zainteresowaniem.
-...Gdybym spróbowała powiększyć jeden z promieni, a potem... Jaki dokładnie miałaś wcześniej kolor włosów? - zapytała.
-Rudo-brązowy, tak myślę.
-Hmm - wadera ponownie skupiła się na tęczy, która zaczęła zmieniać swój kształt. Teraz wyglądała jak migocząca kula barw ukazujących się po kolei: od czerwieni, aż do fioletu i od nowa. - Uch! przestańcie się ruszać!  - warknęła wadera a kolory zaczęły się zmieniać coraz wolniej. W końcu zatrzymały się na pomarańczowo-brunatnym, w niewielkim stopniu przechodząc w żółty lub w czerwony.
-No, prawie się udało, wystarczy tylko że przeniosę go na twoje wło - nie dokończyła, bo promień już w odcieniu czerwieni wystrzelił jej z łap i trafił mnie w głowę. Zakołysałam się lekko, ale nie straciłam równowagi. Złapałam za kosmyk grzywki i zobaczyłam jak jego kolor zmienia się z fioletowego w jasno-czerwony.
-Było tak blisko.
-Ech przynajmniej już bardziej przypomina mój normalny kolor. Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.
-Zaczekaj chwilę, a to naprawię. Muszę tylko trochę poćwiczyć...
-O nie! Nie będę więcej twoim królikiem doświadczalnym - odparowałam, po czym obie się zaśmiałyśmy.
-Masz ochotę na spacer?
-Z chęcią, ale już bez farbowania włosów.

<Diamanda?>

poniedziałek, 28 września 2015

Od Sunset "Miło poznać cz.1" (cd. Shadow)

Przechadzałam się spacerowym krokiem po parku. Ech! Zaczął mi się już rok szkolny. Trzeba teraz jakoś ciekawie wykorzystać wszystkie wolne chwile... Słońce przebijało się między liśćmi i robiło świetne plamy na chodniku. Z nudów zaczęłam przeskakiwać z jednej na drugą, wybierając największe z nich zupełnie jakbym bawiła się w deszczu. Już po jakiejś minucie kompletnie zatraciłam się w zabawie i tak bardzo skupiłam się na wyszukiwaniu wystarczająco dużych "kałuż" promieni słonecznych, że w końcu przestałam zwracać uwagę na otoczenie. Co ukarało mnie potem w ten sposób, że na kogoś wpadłam.
-Prze-przepraszam. Jakoś się zagapiłam.
Wadera, na którą wpadłam zerknęła na mnie z wyraźnym niezadowoleniem. Miała czarne futro i była minimalnie otoczona jakąś dziwną aurą, jakby była zrobiona z cienia, który wydawał się pochłaniać światło wokół niej. Jej oczy natomiast były jasne, a do tego błyszczały tajemniczo.
-A ty coś za jedna? - warknęła. - Nie widziałam cię tu wcześniej.
-Jestem w watasze od dwóch miesięcy. Ale jakoś musiałyśmy się minąć...
-Chyba cię o coś spytałam - przerwała mi.
-Przepraszam, ale chciałam tylko wyjaśnić. A tak w ogóle to żeby poznać czyjeś imię najpierw samemu wypadało by się przedstawić.
-Ty mi tu mała nie podskakuj. A moje imię jest tu nieistotne.
-Miło mi cię poznać Wadero-Bez-Imienia. Ja jestem Sunset - podałam waderze łapę, ale to zignorowała. Zrobiłam buzie w ciup. - Ale miła...
Wadera obrzuciła mnie ironicznym spojrzeniem i ruszyła w swoją stronę. Przez chwilę mrugałam kilka razy nie wiedząc co mam zrobić. W końcu pobiegłam za Waderą-Bez-Imienia i zastępują drogę próbowałam zwrócić na siebie jej uwagę.
-Ej! Przepraszam? Halo? - wadera ominęła mnie i szła dalej. - No nie ignoruj mnie!
Wzięłam głęboki oddech i teleportowałam się tuż przed waderą, na co wreszcie zareagowała. Ale kiedy myślałam że się wreszcie odezwie, to tylko westchnęła zażenowana i zniknęła. Po raz kolejny nie byłam w stanie powiedzieć nic sensownego. Kurde no...
-Pff. Bardzo dojrzałe zachowanie jak na dorosłą waderę - odezwałam się końcu.
-Tak sądzisz? - usłyszałam za sobą.
Jak najszybciej odskoczyłam od miejsca skąd dobiegł głos. Poczułam leciutki ból prawego ucha, zupełnie jakby ktoś mnie w niego uszczypnął. Rozejrzałam się i w tej samej sekundzie, tuż przede mną pojawiła się wadera. Podskoczyłam przestraszona.
-A co ty takie strachajło? Aż tak się mnie boisz?
-Nie boje się. Tylko wzięłaś mnie tak z zaskoczenia...
-To się nazywa "przestraszyć kogoś".
-Oj nie czepiaj się.
-Będę.
Zmierzyłam waderę wzrokiem.
-Zachowujesz się jak uparta nastolatka.
-No i?
-Grrr. Przestań. - Kurde no. Co się mnie tak uczepiła? Wstałam z miejsca i zaczęłam wracać do jaskini. Wadera poszła za mną.
-Bo co?
-Wrrrrr... - zrobiłam się czerwona ze złości. Zaczynam żałować, że pobiegłam wtedy za nią.
-Ej mała, bo się zaraz przegrzejesz.
-Tylko nie mała!!! I przestań za mną łazić.
-Ty pierwsza zaczęłaś.
-Grrr - co ja mam zrobić, żeby się odczepiła??? O już mam pomysł...
Podniosłam mały kamyk i rzuciłam nim jak najwyżej potrafiłam skupiając na nim uwagę wadery, która zaczęła śledzić jego tor lotu. Wykorzystując sytuację wskoczyłam za krzaki chowając się za nimi. Powoli i cicho wyjrzałam zza jednego. Kamień upadł na posadzkę i potoczył się kawałek. Zerknęłam na waderę... Co?! W ogóle nie przejęła się tym, że uciekłam!!! Nawet się nie obejrzała! Po prostu mnie olała... Tak szczerze to trochę dziwne, że połknęła haczyk... Ale co mi tam. Mogę wreszcie wrócić do domu. Usiadłam na ziemi i odczekałam chwilę. Kiedy stwierdziłam, że wadera na pewno już sobie poszła i chciałam wstać, spojrzałam się w górę. Tuż nade mną stała Wader-Bez-Imienia. Opierała się o krzak i patrzyła na mnie znudzona.
-Jak długo tak nade mną stoisz? - zapytałam.
-Tak długo jak ty siedzisz.
-Skąd wiedziałaś, że tu jestem?
-Słuchaj mała. To, że cię nie widzę, nie znaczy, że nie słyszę i nie czuję. Przede mną się tak łatwo nie schowasz.
-Naprawdę? To co ty na zabawę w chowanego?
<Shadi? Sorka, że tyle musiałaś czekać>

poniedziałek, 24 sierpnia 2015

Od Sunset "Wataha? cz.8" (cd.Rocki)

Przyjrzałam się uważnie zajęczakowi leżącemu przede mną. Stróżka krwi leniwie wypływała z miejsca, w którym kły Rockiego zakończyły żywot małego stworzonka. Wzdrygnęłam się na samą myśl o tym. Mam przynajmniej nadzieję, że nie cierpiał długo...
-Co ty tak się tak zastanawiasz nad tym zającem, co? - zapytał basior z pyskiem pełnym mięsa. Przełknął i kontynuował. - Nie będziesz jadła?
-Wiesz, nie przywykłam do jedzenia czegoś, co jeszcze przed chwilą sobie spokojnie żyło.
Basior spojrzał się na mnie jak na idiotkę. Wiem co sobie myśli "Wilk, który nie je mięsa? Co to za wilk?!" I zgodnie z moimi przewidywaniami zapytał:
-Jesteś może wegetarianką? Albo weganką?
-Ani pierwszą, ani drugą. Po prostu nie gustuję w takiej formie jedzenia.
-A w jakiej to formie gustuje panienka, jeśli można wiedzieć? Na przyszłość wyrażałbym chęć móc zadowolić pani rozwydrzone podniebienie w pełni.
Zaśmiałam się krótko, ale to wystarczyło, by Rocki rozkręcił się na dobre. Zaczął zalewać mnie dostojnymi uwagami godnymi jakiejś księżniczki.
-Dziękuję Ronaldzie za ten wysokiej klasy wywód na temat tak błahy, że tracę chęć spożywania posiłków przez następne półksiężyca. Ale sądzę, iż nadeszła odpowiednia chwila by zakończyć ten "arcyważny" temat.
-Dobra, dobra. A olśnisz mnie, czy nie?
-No... Wole mięso, które jest pieczone. Uuu chyba mam jakiś przepis na zajęczaka z rożna. Najlepiej zrobię go z jakąś sałatką warzywną lub innymi dodatkami. Hmm, a może zrobię coś w tylu samosy jako sos? Chociaż nie, bo to zaburzy smak mięsa...
-Możesz mi wyjaśnić jak chcesz to wszystko zrobić? Tym się raczej nie da - zamachał mi łapami. - A dodatkowo po co aż tak sobie utrudniać? Nie możesz zjeść tego jak ja?
-Mówiłam ci już przecież, że nie. A zrobię to za pomocą magii.
-W domu też tak jadłaś?
-Właśnie z domu mam tą zasadę. Mama nauczyła mnie wszystkiego co sama wie o magicznym gotowaniu. "Najważniejsze to nie przesadzić z magią!" - wyrecytowałam z uśmiechem. Rockiego zadziwiły moje słowa.
-Nie przesadzać z magią? Totalny bezsens. Jakbym miał używać czarów to bym się nie ograniczał i szedł na całość.
-No to powodzenia. Bo tu chodzi o to, by używać naturalnych składników. Stworzone sztucznie za pomocą czarów nie smakują tak samo dobrze.
Podniosłam się  i wyczarowałam małe ognisko z rożnem. Przygotowałam sobie sterylne miejsce pracy i wzięłam się za zajęczaka. W tym czasie Ron skończył swoje śniadanie i teraz bacznie obserwował moje poczynania. Kilkoma zaklęcia odarłam ze skóry, wypatroszyłam i starannie wyczyściłam mięso. Potem dodałam swoje ulubione przyprawy i umieściłam zająca na rożnie. Rzuciłam jeszcze zaklęcie, by samo się kręciło i odezwałam się do Rockiego, który ,jak sądzę, jeszcze nigdy się tak nie wynudził.
-Ron bądź tak miły i przypilnuj mięsa żeby się nie spaliło. Czar działa tak, że w dowolnym momencie możesz zatrzymać kręcenie ale jak puścisz rączkę znowu zacznie się obracać.
-Ty gdzieś idziesz, czy co?
-Wychodzę tylko na chwilę nazbierać składników do surówki z ogródka koło jakini.
-To my mamy ogródek? I to własny?
-Tak jakby. Założyłam go niedawno, ale bardzo szybko umiem wyhodować rośliny, więc mam świeże warzywa i owoce w każdej chwili.
-Czy to nie jest naginanie reguły "Nie przesadzać z magią" ?
-Nie, ponieważ ja nie wytwarzam tylko wyhodowuje. A to różnica.
-No w sumie. Dobra idź sobie nazbieraj co tam chcesz. Ja się wszystkim zajmę.
-Mam nadzieję, tylko nie zjedz mi śniadania zanim wrócę!
-Nie martw się. Twoje śniadanko jest bezpieczne w moich łapach. Chociaż w sumie bym tego śniadaniem nie nazwał. Bardziej obiadem... iii poszła sobie.

<Ron? Sorka, że musiałeś tyle czekać>

piątek, 31 lipca 2015

Od Sunset "Wataha? cz.6" (cd. Rocki)

Przyjrzałam się Rockiemu tkwiącemu w drzewnej pułapce. Miał lekko podwinięty ogon ze wstydu. Jak to się stało, że nie może wyciągnąć głowy? Ma ją aż tak dużą? Mimowolnie parsknęłam śmiechem.
-Czy ty się ze mnie nabijasz? - zapytał się basior.
-Nie, wcale nie - powiedziałam cudem dławiąc śmiech. - Tylko się zakrztusiłam śliną.
-Aha. To tak się w ogóle da???
Puściłam jego pytanie mimo uszu i oceniłam na prędko sytuację. Wyciąganie basiora na siłę raczej na pewno się nie uda - jestem na to za słaba, a nawet jeśli to mogę mu przez przypadek skręcić kark. Rozejrzałam się uważnie po okolicy wypatrując czegokolwiek, co mogłoby w jakikolwiek sposób się przydać. Ale jak na złość nie było niczego, co miałoby praktycznie zastosowanie w tej sytuacji. Co teraz zrobić? Co zrobić? Postukałam się energicznie łapą w skroń. Auć! Chyba trochę za bardzo, Spojrzałam się na wierzch łapy i wtedy mnie olśniło. MAGIA. Magia to idealne rozwiązanie. Tylko muszę sobie przypomnieć odpowiednie zaklęcie.
-Sunset? Jesteś jeszcze? - zapytał się Roki wytrącając mnie z zamyślenia.
-Co? A tak! Jestem, jestem.
-Ulżyło mi. Już się bałem... znaczy już myślałem, że mnie tu zostawiłaś.
-Nie zrobiłabym ci tego.
-To co to było, to wcześniej?
-Tylko się zgrywałam... Dobra. Jakiego zaklęcia by tu użyć? Jeżeli rozwalę pień, mogłabym cię niechcący uszkodzić - usłyszałam jak basior głośno przełyka ślinę. - Hmmm, a gdyby tak nieco ci zmniejszyć głowę?
-Zmniejszyć? - przerwał na chwilę, żeby się zastanowić. - To chyba dobry pomysł.
-Jest jednak jeden skutek uboczny. Będę miała problem z przywróceniem pierwotnego rozmiaru.
-O to będziemy się martwić później jak się już stąd wydostanę. Ale jak na razie rób co masz robić i proszę wyciągnij mnie!
-Spokojnie. Już się biorę do roboty.
Skupiłam się i próbowałam sobie wyobrazić głowę Rockiego wewnątrz drzewa. Potem ostrożnie rzuciłam czar iii... odwołałam go. Basior zaszamotał się w dziupli.
-Co jest? Czemu przestałaś? Nadal nie mogę się wydostać.
-Rozmyśliłam się...
-Jak to?! Sun nie zostawiaj mnie tak!!!
-Spokojnie, pomogę ci. Rozmyśliłam się tylko z czaru. Zamiast bezsensownie zmniejszać ci głowę po prostu zwiększę drzewo, a w związku z tym i twoje więzienie. A tak przy okazji, to jest zwykłe drzewo więc nic się nie stanie jak je nie odmienię z powrotem.
-Ma to sens.
-Tsa. Przytaknąłbyś, nawet gdybym się myliła, bylebym cię wyciągnęła.
-Może troszkę. Ale przyznaj, że działa - powiedział z zapałem.
Westchnęłam i wymierzyłam łapą w pień. Teraz jest znacznie łatwiej, bo widzę swój cel. Rzuciłam zaklęcie i powiększyłam drzewo. Kiedy basior wyczuł, że już nie jest zniewolony przez dziuplę, od razu wysunął głowę z pnia i wywinął salto w powietrzu.
-Wohoo! Dziękuję Sunset! Dzięki! Dzięki! Dzięki!... - basior odchrząknął i zmienił ton głosu. - To jak mam ci to wynagrodzić?
-Mówiłeś, że zrobisz wszystko, tak?
-Dokładnie. Co powiedziałem nie odwołuję. Chyba, że zajdzie taka potrzeba...
-Hmmm. Nie mam szczególnego żądania. Później mi się jakoś odwdzięczysz, oki?
-Dobra. Cieszę się, że mam głowę w całości. Głupio by było skończyć w taki sposób.
-Nie skończyłbyś. Po jakimś czasie ktoś na pewno by cię znalazł. Ale czy żywego jednak nie gwarantuję.
-Dzięki. Szczerość przede wszystko co?
-Taki urok. W sumie to ja też się cieszę, że nadal masz głowę. Polubiłam cię i szkoda by było zostać znowu jedynym szczeniakiem w watasze. I gdybyś jej nie miał nie mogła bym zrobić tego...
Przysunęłam się i pocałowałam go w policzek. Basior stanął jak wryty. Zrobił się czerwony i spojrzał na mnie lekko ogłupiały. Zaśmiałam się i lekko pokręciłam głową.
-Tylko nie wyobrażaj sobie za dużo. Choć, idziemy. Na dzisiaj chyba starczy atrakcji.
Ruszyłam ścieżką, a basior nadal skołowany podążył za mną wolnym krokiem. Szliśmy tak chwilę, aż uświadomiłam coś sobie.
-Prawie bym zapomniała!
Podbiegłam do Rockiego i z całej siły rąbnęłam go w ramie. Nie za bardzo go to zabolało, ale wystarczyło, by się otrząsnął.
-Berek! - krzyknęłam i zaczęłam uciekać, a basior ruszył za mną pędem jak sądzę już w pełnej sprawności psychicznej.

<Rocki?>

sobota, 25 lipca 2015

Od Sunset "Wataha? cz.4" (cd. Rocki)

Usiadłam na kładce i skrzyżowałam nogi. Moje odbicie w wodzie zdradzało, że moje włosy chyba nie przepadają za elektrycznością. Spojrzałam w stronę basiora nadal taplającego się w strumyku.
-Rozumiem, że to twój znak firmowy, ale czy musiałeś aż tak popsuć mi fryzurę?
-Hahah. Sorka, tak jakoś wyszło.
Zrobiłam buzię w ciup i jednym, sprawnym ruchem ręki wyczarowałam sobie szczotkę do włosów. Rozczesałam swoją "ognistą" czuprynę i znowu spojrzałam w odbicie.
-No i teraz jest idealnie, - wymierzyłam nagle szczotką prosto w basiora - ale nie myśl sobie, że nie odpłacę ci się za to i za tą "rudą"!
-Domyśliłem się - uśmiechnął się nonszalancko. Strasznie mnie tym zirytował.
-Długo tak jeszcze będziesz brał kąpiel, czy idziemy?
-Jeszcze nie! - Rocki udając zachowanie małego szczeniaka uderzył łapami o wodę, rozbryzgując ją na wszystkie strony. Jedna duża kropla leciała na mój pyszczek. Złapałam ją zgrabnym ruchem i wrzuciłam z powrotem do strumyka. Kiedy spadała, słońce miło dla oka migotało na jej powierzchni i w końcu kropla zanurzyła się w połyskującej toni. Spojrzałam z powrotem na basiora. Akurat patrzył się prosto w niebo, więc nie zauważył, że się mu przyglądam. Wyglądał na starszego ode mnie - jakiś miesiąc czy dwa. Ale zachowaniem tego po sobie nie zdradza. Jest naprawdę zabawny, ale i wkurzający. Typowy basior... Wstałam i przeciągnęłam się.
-Dobra koniec kąpieli! - powiedziałam zdecydowanym tonem. Basior spojrzał się  na mnie i już miał coś powiedzieć, ale mu przerwałam.
-A podobno nie umiesz usiedzieć w jednym miejscu?
-No dobra, dobra. Już idę.
Rocki wskoczył ze strumyka na kładkę i wytrzepał wodę z futra, zachlapując wszystko dookoła. Mi na szczęście udało się pozostać suchą.
-Tak ci tylko przypomnę, - odezwał się basior - że to ty mnie wrzuciłaś do wody.
-Ech... Choć i mnie nie denerwuj. Już mieliśmy zejść z kładki, gdy nagle poślizgnęłam się na kałuży, którą zostawił po sobie Rocki. Jednak zanim upadłam na twarde drewno, basior złapał mnie w ostatniej chwili.
-Niezły refleks co? - zapytał się i puścił mi oczko, na co prawie niedostrzegalnie się zarumieniłam.
-Dziękuję, a teraz mnie postaw.
Kiedy stałam z powrotem na czterech łapach zeszłam szybko z tej piekielnej kładki i zaczekałam, aż basior do mnie dołączy. Kiedy do mnie podszedł ruszyliśmy "spacerowym" krokiem. Zwiedzaliśmy dużo miejsc: pole wrzosów, zatokę watahy, kolorowy las, most nadziei, rajskie pola i rzekę kwitnących wiśni. Część z nich sama nigdy nie widziałam, więc byłam tak samo zachwycona jak Rocki. Basior przez całą naszą wycieczkę o czymś opowiadał. A to o jego imieniu lub malutkich przygodach jakie miał podczas szukania nowej watahy i jeszcze o wielu innych rzeczach. W pewnym momencie nie mogłam się połapać o czym mówi, aż dotarło do mnie, że się o coś pyta.
-Co mówiłeś? - powiedziałam troszkę nieprzytomnie.
-Pytałem się, gdzie teraz pójdziemy? Czy ty w ogóle mnie słuchałaś?
-Tak tak...Niech pomyślę. Jak sądzę spacerowanie po zwykłych miejscach ci się już znudziło. A może Magiczna Dżungla?
-W skali od 1 do 10 na ile jest nadnaturalna?
-Emm 10? Tak myślę. Jeszcze tam nie byłam.
-W takim razie przekonamy się osobiście.
<Rocki? Sorka, ale wena mi się już skończyła, by pisać dalej>

Od Sunset "Nowy dom cz.3" (The End)

Biegłam ile sił w łapach. Ogromne słoneczniki migały mi po bokach. Nie mogłam złapać tchu, ale jak się zatrzymam teraz to Olivia mnie dorwie. Wadera deptała mi po piętach. Kurcze jest za szybka, a ja jak na złość nie mogę nic zrobić. Żeby się teleportować byłam zbyt rozkojarzona i nie mogłam się wystarczająco skupić. Chociaż... mam plan... Zwolniłam trochę tempa i wadera powaliła mnie na ziemię. Zaczęłyśmy się śmiać.
-Mam cię! - westchnęła Olivia stojąc nade mną.
-Gra...tu..lu...ję.. Prawie mnie złapałaś.
-Co?
Wzięłam głęboki oddech i teleportowałam się jakieś 20 metrów dalej.
-Nie ma tak - zirytowała się wadera.
-Nikt nic nie mówił, że nie można - uśmiechnęłam się zadowolona z siebie. Przymknęłam oczy dla lepszego efektu, a gdy je otworzyłam Olivia stała już przy mnie. Nawet nie usłyszałam jak się zbliżyła. Odskoczyłam od niej jak oparzona.
-A ja ci dawałam fory.
-Jak-ty-to? -wydukałam.
-Jeszcze nic o mnie nie wiesz - teraz to wadera się uśmiechnęła. Westchnęłam zrezygnowana i podniosłam łapę do góry.
-Dobra, masz mnie.
Wadera usiadła na wśród słoneczników. Spojrzała na mnie i poklepała ziemię obok siebie.
-Dołączysz się? - zapytała.
Przysiadłam się, a wtedy Olivia położyła się. Wskazała łapą niebo. Od razu zrozumiałam o co jej chodzi. Zaraz potem obie wypatrywałyśmy ciekawych kształtów chmur.
-O! Zobacz tą! Wygląda jak ziejący ogniem smok.
-Jak dla mnie to rajski ptak.
-Chodzi ci o feniksa?
-Nom. Ej, a tamta? Nie przypomina ci może gwiazdy?
-Rzeczywiście. A teraz wyszła z niej palma.
-Ty to wszędzie znajdziesz coś, co ci przypomina plażę.
-No może troszkę - zaśmiałam się zakłopotana. Chmury leniwie przepływały nam nad głowami, a słoneczniki łagodnie się kołysały na wietrze. Milczałyśmy chwilę, aż Olivia przerwała ciszę.
-I co, nie jest fajnie? Teraz wiesz o co mi chodziło?
-Tak. Jednak zwykły ląd bywa niezwykły pod wieloma względami.
-Nie mówiłam? A powiesz mi dlaczego aż tak lubisz morze? Twoja pierwsza odpowiedź nie była zbytnio przekonująca.
-Bo przypomina mi dawnego przyjaciela. Poznałam go na pewnej plaży i złożyliśmy sobie obietnicę, że jeszcze kiedyś się spotkamy.A coś mi mówi, że spotkamy się właśnie nad morzem.
-To twój chłopak? - zainteresowała się wadera.
-Nie nie nie nie nie! To nie tak! - zaczęłam machać łapami.
-Dobra dobra. Ech... Ale się zasiedziałam, a miałam załatwić jeszcze parę spraw - wadera wstała i przeciągnęła się. - Choć. Pokażę ci jaskinię, która może ci się spodobać...
******
-Wow! Sugoi! Cudowna! - wyrwało mi się, gdy razem z Olivią weszłam do dużej jaskini. Była przepiękna, ale przydałoby się ją trochę ozdobić.
-To jest Jaskinia Szczeniąt i jak sama nazwa wskazuje jest to miejsce tylko dla szczeniaków. Możesz tu zamieszkać jak chcesz.
-No pewnie, że chcę!
-Okej. Na chwile obecną będziesz mieszkać sama, ale na pewno niedługo jakiś szczeniak dołączy i może będzie chciał zamieszkać z tobą. A jakby coś będą tu zaglądać opiekunki, żeby sprawdzić czy wszystko jest okej, więc o nic się nie martw.
-Dziękuję za wszystko. Jest pani najlepszą alfą na świecie!
-Miło mi to słyszeć. No to rozgość się. Od teraz jest to twój nowy dom. Ja już lecę, nie mogę zaniedbać obowiązków. Papatki
-Do widzenia!
 Jeszcze raz rozejrzałam się po jaskini. Rzuciłam torbę na najbliższe posłanie jakie znalazłam i położyłam się obok niej. Wlepiłam wzrok w sufit.
-Mój nowy dom...
<The End>

wtorek, 21 lipca 2015

Od Sunset "Nowy dom cz.1" (cd.Olivia)

Siedziałam pod palmą na plaży. Wiatr lekko rozwiewał mi włosy,  morze przyjemnie szumiało. Uwielbiam ten dźwięk, wolny, monotonny i wyciszający. Poprawiłam kosmyk, który poleciał na moją twarz i spojrzałam w stronę słońca. Obdarzył mnie ciepłym promieniem. Liście palmy łagodnie kołysały się w rytm fal. Mewy nie skrzeczały tak głośno jak zwykle. Podniosłam z piasku muszelkę i zaczęłam obracać go w łapie. Przyłożyłam ją do ucha i wsłuchałam się w szum w jej wnętrzu. Tak jakby ta mała muszelka skrywała w sobie swój własny, mały świat,  malutką plażę i błyszczące morze. Rozejrzałam się, a uśmiech sam wypłynął mi na usta. Cudowne miejsce. Ale czuć w powietrzu, że do kogoś należy, jakiejś watahy.
-A może się do nich przyłączę? Będę mieć takie widoki codziennie. Jeśli oczywiście mnie przyjmą.
Położyłam się na piasku i zamknęłam oczy. Leżałam sobie tak jakiś czas. A wszystko chciało, żebym zasnęła. Poza jedną...
-Ej ty, wstawaj!
Otworzyłam oczy i zobaczyłam stojącą nade mną waderę. Miała białe futro z czarnymi paskami na grzbiecie. Jej ruda grzywka opadła w moją stronę, gdy wadera spuściła głowę, żeby na mnie spojrzeć. Patrzyła z nieukrywanym oburzeniem. Podniosłam się, otrzepałam futerko z piasku i stanęłam na przeciwko nieznajomej. 
-Kim jesteś? I co robisz na terenie mojej watahy?
Zaklęłam cicho pod nosem. Nienawidzę takich sytuacji..
-J-jestem Sunset. Szukam nowego domu.
-Ktoś jest tu z tobą? Taki szczeniak jak ty nie powinien sam się tak szwendać.
-Sama jak palec. Nikogo poza nami.
Wader zmierzyła mnie przenikliwym spojrzeniem. Poczułam się trochę dziwnie , gdy tak na mnie patrzyła, ale w końcu jej spojrzenie złagodniało. Poprawiła sobie grzywkę i uśmiechnęła się przyjaźnie.
-Czyli tak się czują rodzice?
-Hę? Niedosłyszałam.
-Nic nic. Chciałabyś dołączyć do watahy?
-No pewnie, że chcę!
-W takim razie Witam w Watasze Nuit Solitaire.
-...Nuit...Solitaire..- powtórzyłam, żeby zapamiętać. - Nietypowa nazwa.
-Wiem. Ach! Zapomniałam się przedstawić - wadera wyciągnęła łapę w moją stronę, a ja uścisnęłam ją. - Jestem Olivia, Alfa. Ty jesteś Sunset, tak?
-Tak, ale dla przyjaciół Sun.
Olivia zaśmiała się i pokazała, żebym szła za nią. Zabrałam swoją torbę z piasku, rzuciłam ostanie spojrzenie na plażę i ruszyłam za alfą.
*****
Szłyśmy spokojnym krokiem przez las. Słońce przebijało się między liśćmi i oświetlało naszą ścieżkę. Rozglądałam się z zachwytem i wysłuchiwałam jak ptaki przekomarzają się na drzewach. Zaśmiałam się i podbiegłam do wadery, która mnie wyprzedziła.
-Mówiłaś już ile masz lat? - odezwała się Olivia.
-Jeszcze nie.
-To się dowiem, czy nie?
-1,5 roku. 
-Hmm z twojego rocznika raczej nikt się nie znajdzie. Jesteś pierwszym szczeniakiem, który dołączył do watahy.
- Eee tam. Jakoś to przeżyję.
-Ale mam dla ciebie też dobrą wiadomość. Aktualnie są wakacje, więc nie będziesz musiała chodzić do szkoły. Semestr zaczniesz dopiero we wrześniu.
-Jej!
-Masz czas, żeby wszystko zwiedzić i poznać każdego.
-Z chęcią - uśmiechnęłam się szeroko.
Dochodziłyśmy powoli do jakiejś polany. Alfa stanęła po środku i czekała, aż do niej podejdę.
-Jest jeszcze jedna sprawa do załatwienia i będziesz oficjalnie w watasze.
-Jaka?
-Trzeba cię gdzieś zakwaterować.
<Olivia?>
szablon: synestezja