Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Carmen. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Carmen. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 27 listopada 2016

Od Carmen "Młode Wilki cz.1" (cd.chętny)

Wieczorem chciałam się pobawić. Słyszałam o jakiejś imprezie, organizowanej niedaleko. Chciałam pójść, bo i tak nie miałam nic lepszego do roboty, oraz miałam wielką ochotę "poszaleć". Ostatnio każdy jest czymś bardzo zajęty i nie ma czasu na choć odrobinkę zabawy, rozluźnienia. Wszyscy są zbyt poważni, przejęci rzeczami tak na prawdę nieistotnymi. No bo co da to, że zrobisz więcej przez ten tydzień, skoro i tak myślisz o jednym "Trzeba zająć się jeszcze tym i tamtym...". Ta rutyna wbiła się u każdego, nie licząc chyba tylko mnie. Dziś byłam przez połowę dnia w szpitalu, pomagałam i leczyłam. Resztę dnia przeznaczyłam na odpoczynek, jednak nikogo nie mogłam dorwać. Każdy był zajęty, nikt nie miał dla mnie czasu... Chyba dlatego organizują te imprezę, aby ściągnąć wszystkich, aby się pobawili. Wyszykowałam się i czekałam do godziny dwudziestej. O tej porze miała zacząć się impreza. Kiedy wybiła dwudziesta udałam się na miejsce imprezy, było tam już parę wilków. Jednak nadal było ich mało. Po pół godziny impreza się trochę rozkręciła, nadal nie widziałam wielu wilków z watahy. Przysiadłam przy barze i oparłam głowę, większość nie tańczyła, a reszta udawała, że to robi. Głęboko westchnęłam, po czym zauważyłam, iż ktoś dosiadł się obok. I chyba zamierza zacząć konwersację, ale coś nie wychodzi, dlatego pierwsza powiedziałam:
-Cześć. - oczywiście z uśmiechem na pysku to mówiłam.
<ktoś?>

wtorek, 30 sierpnia 2016

Od Carmen "Mogę? cz.3" (cd.Sekuri)

- A... Zapomniałem się przedstawić. Jestem Sekuri - powiedział wesoło.
- Carmen - uśmiechnęłam się. 
Zaczęłam znów się rozglądać, mój wzrok znów powrócił do uśmiechniętego basiora.
- Nie będę przeszkadzać? - zapytałam przerywając ciszę. 
- Nie, dlaczego?
-Tak jakoś naszła mnie taka myśl. - powiedziałam. - Znasz już zapewne te tereny, prawda?
- Trochę znam.
- To oprowadzisz mnie? - uśmiechnęłam się szeroko. 
- A co chcesz zobaczyć najpierw?
- A co proponujesz? 
Wyszliśmy z jaskini, wolałam zdać się na mojego nowego znajomego, niż na siebie, obok nas podążał żółty pokemon.
- Hmm... Może przejdziemy się przez magiczną dżunglę do zatoki Naruta Curaco? 
- Interesujące. Chętnie - powiedziałam radośnie. 
Ruszyliśmy, rozglądałam się wszędzie po drodze. Często się zatrzymywaliśmy, gdyż chciałam jeszcze gdzieś skręcić, coś zobaczyć. Tak się przedłużało. 
- Chodź jeszcze tam - powiedziałam znów, gdzieś skręcając. 
- Nigdy nie dojdziemy do tej zatoki... - zaśmiał się, wyraźnie już zmęczony tym skręcaniem wszędzie. 
- No dobra, chodźmy już nad tę zatokę Naruta Curaco, czy jak to tam było - uśmiechnęłam się, spoglądając na Sekuri'ego. 
Przez jakieś półgodziny szliśmy w ciszy, przeszliśmy przez Magiczną Dżunglę i dotarliśmy do zatoki. Cicho, ale głęboko westchnęłam widząc ten śliczny krajobraz. 
- I jak? Podoba się? - zapytał widocznie zadowolony.
-Tak. I to bardzo - szepnęłam. 
Nagle wpadłam na pewien pomysł, może trochę dziecinny, ale śmieszny na pewno. Zaczęłam chodzić w te i wewte, gdy basior podszedł bliżej wody, a byłam za nim wrzuciłam go do niej. Zaczęłam się śmiać, po chwili Sekuri także, aby się zemścić, wyszedł z wody i wytrzepał futro specjalnie stojąc obok mnie. 
- Teraz jesteśmy kwita - uśmiechnął się.
- I jak? Woda ciepła?
- Bardzo - powiedział z sarkazmem.
- Chcesz wskoczyć? - zapytał po czym mnie też wrzucił nie czekając na jakąkolwiek reakcję z mojej strony. 
- Woda ciepła, co gadasz, że nie? - zapytałam.
- Według mnie zimna. 
- Jak się przyzwyczaisz to będzie ciepła. Chodź! - powiedziałam patrząc proszącym wzrokiem na basiora. Westchnął i wbiegł do wody chlapiąc, zaczęłam się śmiać. W wodzie siedzieliśmy kilka długich godzin, aż nie zrobiliśmy się głodni. Wyszliśmy więc z wody i ruszyliśmy na polanę, jak mi się zdawało.
- Na co masz ochotę? - zapytał Sekuri. 
- Hmm... Nie wiem. A ty? - odparłam wytrzepując się.
- Też nie wiem... - uśmiechnął się. 
-Jeleń? Sarna? - zaproponowałam.
- To chodź!- powiedział i przyśpieszył kroku. 
Wyrównałam krok z basiorem i o nic więcej nie pytałam, w końcu znaleźliśmy się na dużej, wręcz ogromnej polanie. Zobaczyłam stado jeleni, Sekuri już był gotów do ataku. Poszłam w jego ślady i także się zaczaiłam, na pewno we dwójkę pójdzie szybciej i łatwiej. Basior pierwszy skoczył na ofiarę, nie czekając długo także skoczyłam. Zwierzę chwilę się szarpało ale padło martwe na ziemię. 
- Kolację podano! - zaśmiał się, po czym zaczęliśmy jeść.
Po posiłku udaliśmy się już do jaskini, słońce zaczęło już zachodzić, zmierzaliśmy w stronę jaskini dość wolno.
<Sekuri?>

piątek, 19 sierpnia 2016

Od Carmen ,,Mogę? cz.1" (cd.Sekuri)

Niechcący weszłam na tereny jakiejś watahy, na całe szczęście, Alfa była tak miła, że zgodziła się abym tutaj została.
-Wybierz sobie jeszcze jaskinię. - powiedziała gdy już odchodziłam.
-Dobrze, dziękuję. - odparłam i ruszyłam przed siebie.
Przechadzałam się po rozległych terenach, aż stwierdziłam, że obejrzę te owe jaskinie. Po piętnastu minutach marszu dotarłam do miejsca gdzie znajdowały się jaskinię. Oglądałam niektóre, niekiedy ktoś był w środku i natychmiastowo i niezauważalnie uciekałam. Natrafiłam w końcu na jaskinię, która mi odpowiadała. Przestronna, kolorowa, spodobała mi się więc postanowiłam tutaj zamieszkać. Oglądając ją dokładniej zdałam sobie sprawę, że tę jaskinię ktoś jeszcze zamieszkuje. Przypomniał mi się skrawek rozmowy mojej z Alfą "-Wybierz sobie jaskinię, możesz mieszkać z kimś jeśli temu drugiemu wilkowi nie będzie to przeszkadzać. - powiedziała Alfa". Uśmiechnęłam się sama do siebie, ciekawiło mnie czy owy ktoś zgodzi się abym tu mieszkała. Czekałam aż do wieczora, aż zjawił się jakiś basior w niebiesko czarnym futrze. Wszedł do jaskini jak gdyby nigdy nic. Zaczęłam się zastanawiać kiedy mnie zauważy. Jednakże po chwili to się stało.
-Kim jesteś? I co tu robisz? - zapytał zdziwiony moją obecnością.
-Jestem Carmen. Ja, zamierzam zamieszkać tutaj o ile się zgodzisz. To jak?
<Sekuri?>
szablon: synestezja