- Wiesz... Nie sądzę, by były o takiej wczesnej porze w klubie... Chodźmy stąd, te pyszałki dziwnie się na nas patrzą - przelotnie spoglądałam na dorosłych facetów przy barze.
- No dobra, dobra - odrzekł i skinął głową.
Już z miarę sobie radził z chodzeniem, choć musiał uważać by się nie potknąć. Wyszliśmy z budynku jak najszybciej, nie lubiłam tego miejsca. Chodzili tutaj tylko biedni ludzie i pijacy, którzy tylko przyszli popatrzeć się na tańczące i wyginające się atrakcyjne kobiety. Pfff... Zboczeńce jedne.
Szliśmy uliczką blisko parku, szczególnie na jego skraju. Znajdowaliśmy się za jego murem i mieliśmy zamiar wyjść, kiedy usłyszałam dziwny dźwięk. Tak szczególnie rozchodził się po całym parku i na pewno pobliskich nowojorskich uliczkach. Nie potrafiłam opisać tego dźwięku. Był zwyczajnie... Dziwny? Dokładnie to miałam powiedzieć.
- Też to słyszysz?- zastrzygłam, ah tak... Jestem przecież człowiekiem... Wytężyłam więc słuch i tajemniczym wzrokiem z lekkim zdziwieniem przyglądałam się Balto.
- Sądzisz, że to może być znakiem ich zniknięcia? Może po prostu ktoś włączył w mieszkaniu wiatrak czy ma jakiś remont...- westchnął z pogardą i poprawił grzywkę wpadającą mu do oczu.
- Masz bardzo dużo racji, ale to nie jest żaden remont czy jakiś dźwięk w tym rodzaju... Coś mi to podpada - podejrzliwie skrzyżowałam ręce i bez wahania złapałam basiora, em... Chłopaka za rękę.
- Cokolwiek to jest, chodź albo nie wiem co ci zrobię
- Jesteś... Agresywna?- na to odwróciłam się jak strzała.
- Jak?- powtórzyłam.
- Nic, nic - wymijająco obejrzał się w inną stronę.
- Ehhh... Balto, myślałam, że na pewno spędzimy doskonale ten czas bawiąc się w watasze, czy poznawać nowych znajomych. Przykro mi, że tak musisz ze mną gzić w te i we wte po Nowym Jorku... - mój zapał trochę zmalał.
- Zobaczy się - wzdrygnął palcami i szedł przed siebie.
- Idziesz?- machnął zachęcająco dłonią.
- Wszędzie - spuściłam głowę i z uśmiechem dołączyłam do Balto.
***
Po dźwięku doszliśmy do pewnej ciemnej uliczki. Stał tu duży samochód, czy bardziej ciężarówka. Nie znam się na samochodach na grosz, ale pojazd miał dużą przyczepę z tyłu, ale nie taką ''przyczepianą'' tylko... Nie, nie.. Jetta, za dużo myślisz! Wokół panowała ciemnia oprócz małej latarni postawionej na pobliskich kartonach niedaleko pozdzieranych i obskurnych drzwi. Czułam niezłomnie szkodliwy dym tytoniowy i inny niezły fetor. Czy ludzie naprawdę chcą zniszczyć płuca takimi badziewiami? Po prostu byłam załamana! I ten dźwięk... Jakoś podeszliśmy bliżej i schowaliśmy się za dużymi paletami do towaru układanej jedną na jednej. Były mokre i zgniłe. Drewno obchodził zielony mech i lekkie grzyby wyrośnięte tam od wilgoci i innych warunków.
- Fuuu, jaka tu dziura - powiedziałam dogłębnym tonem.
- Sama chciałaś tu iść - przyśmiał się Balciak.
- Ta, ta...- wtedy facet przysłonił mi buzię dłonią.
Zauważyliśmy faceta wychodzącego zza drzwi. Miał szarą brodę, szpiczastą brodę i duży nos. Jego wzrok miał coś charakterystycznego - wyglądał groźnie i wzbudzał postrach tylko się w nie wpatrując. W stroju robotnika wsiał do furgonetki i wyjechał z uliczki na wstecznym. W miejscu gdzie się znajdowaliśmy nie było nic prócz, jednego małego okna nad progami.
- Wchodzimy?
- Oszalałaś! To zwyczajny robotnik, mówiłem!
- Cicho - teraz ja go uciszyłam. Nasłuchiwałam i po chwili zdziwiłam się dogłębnie. Usłyszałam jakieś wycie, tak po prostu wycie. Ktoś smętnie, bez życia i fałszując coś śpiewał jednocześnie płacząc i krzycząc. Ściszone odgłosy w tle psów też dały we znaki. Nie myślałam nawet i z odwagą ruszyłam w stronę drzwi, chciałam wyważyć je z całą siłą kopniakiem, tylko nadwerężyłam nogę - były otwarte. Podejrzane, ale przynajmniej nie musiałam rozwalać drzwi. Machnęłam do Balto i wślizgnęłam się zza drzwi. W korytarzu było zimno i panował tam bezwzględny klimat. Jak zwykle pierwsze co poczułam to dym od papierosów i smród spalenizny. Wkraczając dalej zobaczyłam jakieś piece w, których chyba wytapiali metal, złoto i inne błyskotki. Dowiedziałam się tego, po nie daleko stojącym stoliku z biżuterią. Odgłos szczekających i skomlących psów narastał się. Byłam coraz bliżej.
- Jetta, nie powinnyśmy tu być!- wparował Balto i mnie wystraszył niezmiernie.
-AA!- krzyknęłam odwracając się nerwowo z niezbyt pozytywną miną.
- Balto, ty mnie dzisiaj o zawał przywołasz - złapałam się za głowę, wypuściłam kurczowo powietrze ustami i przeszłam przez kolejny próg. Moim oczom ukazał się niecodzienny widok. Widziałam burą norę z klatkami po sufit. Na końcu korytarza było malutkie stanowisko, jakby ochroniarza czy coś w ten deseń. W klatkach piszczały i skomlały psy. Gdy nas zobaczyły niektóre chowały się po kątach, inne tak groźnie nastawione - chciały przewrócić klatkę i się z nich wydostać by nas dopaść. Okropnie się zachowywały - to przez to, że są trzymane w takich warunkach!
- Boże, co tu się dzieje...- Balto oglądał się wokół i nie mógł uwierzyć swoim oczom.
I znowu wrzask rozpaczy. Czy to... Sakura?! Odwróciłam się prawie wykręcając sobie kark i energicznym ruchem ruszyłam biegiem dalej korytarzem z klatek. Na końcu w okrągłej, największej ze wszystkich klatek była Sakura i Prim! Saki swoim wrzeszczącym i ubolewającym tonem wylewała słone łzy, a Prim z smętnym wyrazem mazała łapą po spodzie klatki.
- To wy!- podskoczyłam do góry i z uśmiechem podbiegłam do nich.
-Nie wierzę! Jetta, co tu robisz?- Prim wskoczyła łapkami na kraty.
- Nie pytaj... Zaraz was stąd wydostaniemy- wtedy w moją twarz buchnęło coś kolorowego. Balto przytrafiło to samo, po czym prawie upadł na ziemię. Ze sklejonymi od nagłego ataku oczyma, ujrzałam kolorowego ptaka przyglądającego się na nas w najwyższego punktu pomieszczenia (koło okna). Była to papuga. Błysnęło mi coś przed oczyma.
- Ejj, ona ma klucze!- chłopak wskazał na objęcia pazurów papugi. Tak, mieniło się tam coś. Z pewnością to klucze... To klatki Sakury i Prim!
- Balto, zrób coś!- syknęłam i uderzyłam go lekko z plecy.
- Ale co!?
- Wejdź na klatki i złap tę papugę!- szepnęłam i z pogardą wskazałam na ptaszysko.
Przyglądało się na nas zmieniając pozycję głowy z jedną na drugą. Ahhh, zaraz mnie piorun trzaśnie!
- Ale te psy mnie zeżrą!- negocjował.
- Trudno - rzuciłam nerwowo włosami.
Ten z trudnością wszedł butami na klatkę u dołu. Usłyszeliśmy turkot silnika.
- Hycel wraca! Nie legalnie działa!- krzyknęła Sakura.
- Gdzie się schowamy?!- z przymusem szukałam kryjówki.
<Balto? xD Tak łatwo nam nie pójdzie...>
- No dobra, dobra - odrzekł i skinął głową.
Już z miarę sobie radził z chodzeniem, choć musiał uważać by się nie potknąć. Wyszliśmy z budynku jak najszybciej, nie lubiłam tego miejsca. Chodzili tutaj tylko biedni ludzie i pijacy, którzy tylko przyszli popatrzeć się na tańczące i wyginające się atrakcyjne kobiety. Pfff... Zboczeńce jedne.
Szliśmy uliczką blisko parku, szczególnie na jego skraju. Znajdowaliśmy się za jego murem i mieliśmy zamiar wyjść, kiedy usłyszałam dziwny dźwięk. Tak szczególnie rozchodził się po całym parku i na pewno pobliskich nowojorskich uliczkach. Nie potrafiłam opisać tego dźwięku. Był zwyczajnie... Dziwny? Dokładnie to miałam powiedzieć.
- Też to słyszysz?- zastrzygłam, ah tak... Jestem przecież człowiekiem... Wytężyłam więc słuch i tajemniczym wzrokiem z lekkim zdziwieniem przyglądałam się Balto.
- Sądzisz, że to może być znakiem ich zniknięcia? Może po prostu ktoś włączył w mieszkaniu wiatrak czy ma jakiś remont...- westchnął z pogardą i poprawił grzywkę wpadającą mu do oczu.
- Masz bardzo dużo racji, ale to nie jest żaden remont czy jakiś dźwięk w tym rodzaju... Coś mi to podpada - podejrzliwie skrzyżowałam ręce i bez wahania złapałam basiora, em... Chłopaka za rękę.
- Cokolwiek to jest, chodź albo nie wiem co ci zrobię
- Jesteś... Agresywna?- na to odwróciłam się jak strzała.
- Jak?- powtórzyłam.
- Nic, nic - wymijająco obejrzał się w inną stronę.
- Ehhh... Balto, myślałam, że na pewno spędzimy doskonale ten czas bawiąc się w watasze, czy poznawać nowych znajomych. Przykro mi, że tak musisz ze mną gzić w te i we wte po Nowym Jorku... - mój zapał trochę zmalał.
- Zobaczy się - wzdrygnął palcami i szedł przed siebie.
- Idziesz?- machnął zachęcająco dłonią.
- Wszędzie - spuściłam głowę i z uśmiechem dołączyłam do Balto.
***
Po dźwięku doszliśmy do pewnej ciemnej uliczki. Stał tu duży samochód, czy bardziej ciężarówka. Nie znam się na samochodach na grosz, ale pojazd miał dużą przyczepę z tyłu, ale nie taką ''przyczepianą'' tylko... Nie, nie.. Jetta, za dużo myślisz! Wokół panowała ciemnia oprócz małej latarni postawionej na pobliskich kartonach niedaleko pozdzieranych i obskurnych drzwi. Czułam niezłomnie szkodliwy dym tytoniowy i inny niezły fetor. Czy ludzie naprawdę chcą zniszczyć płuca takimi badziewiami? Po prostu byłam załamana! I ten dźwięk... Jakoś podeszliśmy bliżej i schowaliśmy się za dużymi paletami do towaru układanej jedną na jednej. Były mokre i zgniłe. Drewno obchodził zielony mech i lekkie grzyby wyrośnięte tam od wilgoci i innych warunków.
- Fuuu, jaka tu dziura - powiedziałam dogłębnym tonem.
- Sama chciałaś tu iść - przyśmiał się Balciak.
- Ta, ta...- wtedy facet przysłonił mi buzię dłonią.
Zauważyliśmy faceta wychodzącego zza drzwi. Miał szarą brodę, szpiczastą brodę i duży nos. Jego wzrok miał coś charakterystycznego - wyglądał groźnie i wzbudzał postrach tylko się w nie wpatrując. W stroju robotnika wsiał do furgonetki i wyjechał z uliczki na wstecznym. W miejscu gdzie się znajdowaliśmy nie było nic prócz, jednego małego okna nad progami.
- Wchodzimy?
- Oszalałaś! To zwyczajny robotnik, mówiłem!
- Cicho - teraz ja go uciszyłam. Nasłuchiwałam i po chwili zdziwiłam się dogłębnie. Usłyszałam jakieś wycie, tak po prostu wycie. Ktoś smętnie, bez życia i fałszując coś śpiewał jednocześnie płacząc i krzycząc. Ściszone odgłosy w tle psów też dały we znaki. Nie myślałam nawet i z odwagą ruszyłam w stronę drzwi, chciałam wyważyć je z całą siłą kopniakiem, tylko nadwerężyłam nogę - były otwarte. Podejrzane, ale przynajmniej nie musiałam rozwalać drzwi. Machnęłam do Balto i wślizgnęłam się zza drzwi. W korytarzu było zimno i panował tam bezwzględny klimat. Jak zwykle pierwsze co poczułam to dym od papierosów i smród spalenizny. Wkraczając dalej zobaczyłam jakieś piece w, których chyba wytapiali metal, złoto i inne błyskotki. Dowiedziałam się tego, po nie daleko stojącym stoliku z biżuterią. Odgłos szczekających i skomlących psów narastał się. Byłam coraz bliżej.
- Jetta, nie powinnyśmy tu być!- wparował Balto i mnie wystraszył niezmiernie.
-AA!- krzyknęłam odwracając się nerwowo z niezbyt pozytywną miną.
- Balto, ty mnie dzisiaj o zawał przywołasz - złapałam się za głowę, wypuściłam kurczowo powietrze ustami i przeszłam przez kolejny próg. Moim oczom ukazał się niecodzienny widok. Widziałam burą norę z klatkami po sufit. Na końcu korytarza było malutkie stanowisko, jakby ochroniarza czy coś w ten deseń. W klatkach piszczały i skomlały psy. Gdy nas zobaczyły niektóre chowały się po kątach, inne tak groźnie nastawione - chciały przewrócić klatkę i się z nich wydostać by nas dopaść. Okropnie się zachowywały - to przez to, że są trzymane w takich warunkach!
- Boże, co tu się dzieje...- Balto oglądał się wokół i nie mógł uwierzyć swoim oczom.
I znowu wrzask rozpaczy. Czy to... Sakura?! Odwróciłam się prawie wykręcając sobie kark i energicznym ruchem ruszyłam biegiem dalej korytarzem z klatek. Na końcu w okrągłej, największej ze wszystkich klatek była Sakura i Prim! Saki swoim wrzeszczącym i ubolewającym tonem wylewała słone łzy, a Prim z smętnym wyrazem mazała łapą po spodzie klatki.
- To wy!- podskoczyłam do góry i z uśmiechem podbiegłam do nich.
-Nie wierzę! Jetta, co tu robisz?- Prim wskoczyła łapkami na kraty.
- Nie pytaj... Zaraz was stąd wydostaniemy- wtedy w moją twarz buchnęło coś kolorowego. Balto przytrafiło to samo, po czym prawie upadł na ziemię. Ze sklejonymi od nagłego ataku oczyma, ujrzałam kolorowego ptaka przyglądającego się na nas w najwyższego punktu pomieszczenia (koło okna). Była to papuga. Błysnęło mi coś przed oczyma.
- Ejj, ona ma klucze!- chłopak wskazał na objęcia pazurów papugi. Tak, mieniło się tam coś. Z pewnością to klucze... To klatki Sakury i Prim!
- Balto, zrób coś!- syknęłam i uderzyłam go lekko z plecy.
- Ale co!?
- Wejdź na klatki i złap tę papugę!- szepnęłam i z pogardą wskazałam na ptaszysko.
Przyglądało się na nas zmieniając pozycję głowy z jedną na drugą. Ahhh, zaraz mnie piorun trzaśnie!
- Ale te psy mnie zeżrą!- negocjował.
- Trudno - rzuciłam nerwowo włosami.
Ten z trudnością wszedł butami na klatkę u dołu. Usłyszeliśmy turkot silnika.
- Hycel wraca! Nie legalnie działa!- krzyknęła Sakura.
- Gdzie się schowamy?!- z przymusem szukałam kryjówki.
<Balto? xD Tak łatwo nam nie pójdzie...>