Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Leonardo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Leonardo. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 10 sierpnia 2015

Od Leonardo ''Życie to jedno wielkie utrapienie cz.1'' (cd.Shadow)

Przechadzałem się puszczami i gąszczami opuszczonych już i niepamiętnych terenów. Przybyłem z daleka, również wycieńczony i wkurzony z całych moich przeżyć. Ciągle coś się pode mną waliło, złe wspomnienia wracały dzień po dniu. Miałem dość być czyjąś zabawką, lubię cierpienie, ale moje  tak średnio. Z czasem się przyzwyczaiłem, ale mam dość. Chcę odpocząć i żyć w swoim świecie, normalnie i bez pomiatania mną. Jak mogłem być kiedyś... ''Miły''? Jak i tak będzie ktoś, co pomimo dobrych zamiarów chce wepchnąć cię do piekła. Był czas podwieczorny i powoli słońce zaczynało zachodzić tworząc fioletowo-różową iluzję na niebie. Ostatnie promienie pomarańczowego heliosa dosięgało mojego białego futra. Jakoś przedzierałem się przez te zarośla i prawie wydłubałem sobie oczy na jednej z gałęzi, nie lubię cierpienia gdy się tego nie spodziewam. Wolę się na to przygotować i czynić sobie rany oraz poważne szkody na ciele. Lubiłem te rany, pokazywały ile przeszedłem i ile zniosłem. Inni z obrzydzeniem patrzą na moje cielesne zranienia, w ogóle nie rozumieją, że takie wilki są najsilniejsze. Mają wiele przeżyć w głowie, tych dobrych i złych. Czyż nie jestem za mądry jak na nastolatka? No i dobrze. Za pewne jestem mądrzejszy od naiwnych wilków w 100% i więcej.
Natrafiłem w końcu nad jakiś mały wodospadzik, kładkę na wodzie i malutkie jeziorko wokół. Woda była czysta i przejrzysta. Odzwierciedla urazę smutku i potępienia. Nachyliłem się lekko nad wodą i napiłem się wody. Czułem się trochę lepiej i odżyłem odrobinkę. Podszedłem do pobliskiego kamienia i położyłem się na nim. Takie ciche miejsce i dobre na spanie. Muszę odpocząć by znowu ruszyć w wędrówkę. Z daleka usłyszałem jakieś wycie i warczenie wilków. Co oni do cholery tu robią? Na pewno kolejna wataha z, której mnie wypieprzą za postawienie łapy na ich terenach. Teraz się nie dam tak łatwo wylać stąd. Spojrzawszy na bok ujrzałem dość spiczasty granitowy kamień. Wypłynął z jeziorka lub spadł razem w wodą niesioną przez wodospad. Miał ostry koniec i bez wątpienia i myślenia wziąłem go w łapę. Ścisnąłem przez chwilę go mocno i drasnąłem się nim kilka razy w nadgarstek. Krew nie lała się zbyt mocno, tylko trochę wylewała się z ran - myślałem tak. Po kilku minutach leciała ciurkiem i wpadała do wody. Wtedy nagle usłyszałem kroki. Że węch i słuch były z moich najlepszych zmysłów od razu poznałem, iż to wadera i porusza się bardzo powoli. Na pewno zauważyła nieznanego. Zaczyna się.
<Shad?>
szablon: synestezja