Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Diamanda. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Diamanda. Pokaż wszystkie posty

piątek, 9 grudnia 2016

Od Diamandy "Młode wilki cz. 2" (cd. Carmen)

- Cześć Carmen - odparłam, szczerząc się jak to zwykle robię. - Jak ci się podoba impreza? Mój brat puszcza muzykę.
- Zauważyłam - mruknęła wilczyca zerkając ukradkiem na Dergora. - A co do imprezy, nie jest najgorzej - utrzymywała przyjazny uśmiech.
- Wreszcie Lucas coś zorganizował, dość długo się zbierali  tym wszystkim.
Przyznała mi rację kiwnięciem głowy. Sięgnęłam po darmowe drinki, zapytałam czy też sobie życzy jakiegoś. Powiedziała, że chętnie. Po chwili obie gawędziłyśmy dalej popijając nasze  schłodzone napoje. Przejechałam wzrokiem po obecnych wilkach z watahy,  wypatrzyłam wśród nich Oriona, Alfę Olivię, była obecna  Hysmine, też ta czarna wadera Shadow. Dostrzegłam również Vernona rozmawiającego z Lucasem, kawałek dalej od centrum tańców. Postanowiłam nie szukać  już więcej znajomych pyszczków (pewnie było ich jeszcze sporo) i pociągnęłam ostatni łyk mojego drinka.
Zauważyłam, że naprawdę niedużo obecnych skacze i wygina się w rytm muzyki. Inni boją się, że się ośmieszą?  Większa część "imprezowiczów" po prostu stała z boku. Dobrze, że przynajmniej rozmawiają ze sobą.
- Nie ma Hecka ani Alexy. Pewnie zajmują się swoimi maluchami - stwierdziła Carmen.
- Też uważasz, że te ich dwa puszyste kłębki są przeurocze? Poszczęściło im się według mnie.
- No, szczenięta zawsze są słodkie.
- Ach... Chciała bym kiedyś założyć rodzinę - rozmarzyłam się.
- Ale chyba najpierw potrzebujesz partnera co? - szturchnęła mnie wadera.
- Od tego należy zacząć - zaśmiałam się.
Po jakimś czasie Dergor puścił wolniejszy kawałek i poprosił Hysmine do tańca. U... nieźle braciszku. Kilka par dołączyło do nich na środku. Postukałam pazurem w pusty kieliszek i nagle usłyszałam głos jakiegoś wilka.
- Czy mogę prosić? - odwróciłam się, w pierwszej chwili myślałam, że ktoś chce tańczyć z Carmen, jednak chodziło o mnie. Stał koło nas elegancki basior o złotym połyskującym futrze, miał muszkę i kapelusz na głowie. Zwracała też uwagę jego trójkątna przepaska na jednym oku. Uśmiechał się szarmancko do mnie, szybko zapytałam wzrokiem znajomą czy nie będzie jej przeszkadzać jak się zgodzę. Pokazała mi, że mogę śmiało iść. Poszłam razem z nieznanym mi jeszcze wilkiem na środek, miałam dziwne mieszane uczucia. Nie potrafiłam go rozpoznać, a jednak głos i wygląd w jakiś sposób próbowały odgrzebać coś w mojej pamięci. Objął mnie i zaczęliśmy powoli tańczyć. Partner poruszał się zwinnie, chicho, lekko, jak duch. Dziwne uczucie.
Muzyka leciała jakiś czas, ale musiała się w końcu urwać. Z lekkim żalem, bo tańczyło mi się świetnie i żałowałam, że już po wszystkim, podziękowałam wilkowi i wróciłam do Carmen.
- Kto to był? - szepnęłam.
- Nie kojarzę go... - pokręciła głową.
Zgarnęłam tęczową grzywkę z oczu i wskoczyłam z powrotem na krzesło.
- Nieźle ci szło tam, jesteś tancerką prawda?
- Dobrze kojarzysz - uśmiechnęłam się.
Znów rozbrzmiała żywsza muzyka. Carmen wstała z miejsca.
- Chodź z powrotem Diamanda, bez chłopaków też można poskakać.
- No w sumie - dołączyłam do niej z szerokim uśmiechem.
<Carmen? >

wtorek, 8 listopada 2016

Od Diamandy "Hallwolfeen!" (cd. Lucas/Midnight)

W końcu zbliża się  ta fantastyczna  kilkudniowa impreza! Przychodzi czas na spotkanie wszystkich wilków watahy w celu świętowania, że żadna noc nie przyniosła nam śmierci - Hallwolfeen! Uwielbiam ten czas, wszyscy z watahy będą zaproszeni, są przekąski, muzyka i masa innych genialnych rzeczy! Wyczekuję na tą okazję prawie tak niecierpliwie jak na Wilkilię, to już coś znaczy!
Nie zdawałam sobie sprawy z faktu jak blisko jest czas świętowania. Oprzytomniałam dopiero jak Dergor wszedł do jaskini i oświadczył: "Diama, dowiedz się kto oprócz nas robi w branży związanej z imprezami. Trzeba coś przygotować na Hallwolfeen." Jak tylko usłyszałam te słowa zapiszczałam z radości, podskoczyłam wysoko, po czym złapałam braciszka i uściskałam uradowana. Szybciutko oznajmiłam, iż może na mnie liczyć i pognałam po znajomych z fachu. Krzyczałam w duchu "Hallwolfeen, Hallwolfeen!".
******
 Jestem niedoinformowana jak się okazuje. Oprócz mnie i Dergora mamy jedynie zaczynającą Sun i Lucasa jako organizującego imprezy ogółem. No... myślałam, że jest nas więcej, ale mówi się trudno. W wataszce nie ma aż tylu wilków, więc co to dla nas? Zameldowałam bratu co się dowiedziałam, a ten pocmokał marszcząc czoło, usłyszawszy moją relację.
- Nie martw się bracki - wtuliłam się w futro starszego. - Damy radę!
- Hm.....Mam teraz wątpliwości.
- Oj weź, nie przypominam sobie, żebyś kiedykolwiek był największym pesymistą w rodzinie! To zaszczytne miejsce należy do naszego taty, a ty weź się w garść - zachichotałam.
- Dobra, już dobra siostro - pokręcił głową z uśmiechem.
- Więc od czego zaczynamy? - puściłam go. - Pokazać ci jaki nowy układ taneczny przygotowałam na tą okazję? - nim zdążył odpowiedzieć zakręciłam się wokół własnej osi, zgrabnie wykonałam po parę kroków w różne strony, podskoczyłam lekko i.... wpadłam na stojącą nieopodal perkusję.
- Aj... Diamanda... - brat położył uszy przez powstały hałas i wyciągnął mnie spod bębnów. - Taniec pokażesz mi w gotowym miejscu imprezy,  a na razie idź do Midnighta, żeby zorganizował ze swoimi podwładnymi większy zapas jedzenia i wpadnij do  Lucasa, z nim mamy sporo do omówienia w kwestii przygotowań.
- W porząsiu braciszku! - pobiegłam na tereny watahy.
Rozpiera mnie energia jak tylko myślę o jakichkolwiek imprezach, spotkaniach, czymkolwiek, gdzie można zawrzeć nowe znajomości! Należę do typu imprezowych wilków, nie oszukujmy się, chyba z rodziny mam największego fioła na tym punkcie. Ja nie chcę czekać do kolejnych dni, ja chcę imprezę teraz, pomyślałam. Przechodząc przez jeden z lasów usiadłam na pniu przewróconego drzewa i spróbowałam się uspokoić nieco, nie mogę tak nakręcona rozmawiać z Midnightem, czy Lucasem, jeszcze pomyślą sobie o mnie nie wiadomo co. Uspokoiłam szalejące serce i łapy gotowe do biegania tam i z powrotem.  Trochę to zajęło, jednak w końcu dopięłam swego. Tak, teraz lepiej. Odetchnęłam głęboko, przeciągnęłam się i zerknęłam na Słońce nade mną. Oczy wyszły mi na wierzch, kiedy zorientowałam się ile uspokajałam moje Hallwolfeen'owe szaleństwo. Zerwałam się na równe nogi i pobiegłam szukać przywódcy polowań i organizatora imprez.
Ciekawe na którego trafię najpierw...
<Lucas/Mid?>

sobota, 22 października 2016

Od Diamandy "Nowy rozdział nie napisze się sam cz. 2" (cd. Hysmine)

Łapa boleśnie uwięziona w lodzie, Czarny już chce atakować, wiedziałam, że będą problemy. To było jak "Amen" w pacierzu. Czemu tak często los robi mi na złość?
Tego ranka wyszłam z jaskini równo ze wschodem słońca. Ucieszona przepiękną pogodą jak na jesień, postanowiłam zamiast iść na śniadanie, pójść na spacer na Skaliste Łuki. "Tam będzie dopiero ślicznie", zabrzmiało mi wówczas w głowie i nie tracąc nawet chwili pobiegłam  z szerokim uśmiechem na wspomnianą część terenów. Planowałam tylko przejść się tam i z powrotem, utwierdzić w przekonaniu, iż świat jest piękny, wrócić do brata i tyle. Jednak jak przechodziłam po kamiennych zboczach moich uszu dobiegł rozpaczliwy ryk. To brzmiało jakby coś wołało o pomoc. Nie czekając ani chwili poleciałam za donośnym dźwiękiem i zastałam młodego, pięknego,czarnego Smoka Amaragon, szamotającego się w powietrzu. Coś nie pozwalało mu się ruszyć. Czyżby jakieś stare magiczne sidła na smoki? Czarnołuski gad popatrzył na mnie przestraszonym, ale i błagalnym wzrokiem. Biedny bał się niezwykle. Wydał z siebie kolejny pełen lęku ryk i zamachał skrzydłami. Zerknęłam w dół popełniając błąd. Strasznie wysoko, serce podeszło i do gardła. Unikam tak wysokich lotów, boję się większych odległości od solidnego gruntu.
- Spokojnie, nic ci nie grozi - powiedziałam podlatując ostrożnie bliżej. Moja tęczowa moc jest taka straszna? - Pomogę ci malutki. - Postarałam się ze wszystkich sił żeby głos mi nie drżał.
Po tych słowach użyłam tęczowej magii, żeby rozbić stare zaklęcie. Udało mi się to bez większych problemów - takie sidła nie są trwałe od zewnątrz. Uwolniony smok wylądował na ziemi ciężko dysząc. Powoli dołączyłam do niego. (Jedno z nielicznych moich udanych lądowań). Odetchnęłam z ulgą, że nikomu nic się nie stało.
- Gdzie twoje stado? - zapytałam nie dostrzegłszy żadnych smoków w pobliżu.
Odpowiedział mi cichy pomruk. Chyba przerażeni towarzysze odlecieli zostawiając go tu samego. Ale smoki przecież są bystre i sprytne. Znajdzie swoich nie?
- Cóż.... więcej nie mogę zrobić, poradzisz sobie - ruszyłam przed siebie, ale odkryłam, że smok szedł za mną.
- Czarny, nie idź tam gdzie ja! - rzuciłam. Wiedziałam, że rozumie coś tam piąte przez dziesiąte z tego co mówię.
Nowo ochrzczony Czarny przekręcił tylko łeb. Tak oto nie udało mi się go pozbyć, chciał ze mną zostać i chciał się ze mną zaprzyjaźnić. Nie miałabym nic przeciwko gdyby nie fakt, że mieszkam jeszcze z trzema basiorami! Gdzie tam miejsce dla takiego wielkiego gada?! Z takim problemem w głowie poszłam zapolować. Rozkojarzona nie umiałam złapać najmniejszej sarny, dopiero Czarny mi złapał coś do jedzenia. Przyznam, że szybko i łatwo mu to poszło. W końcu to twardołuski drapieżny smok, czego się spodziewać.
************
I tak oto jesteśmy w chwili obecnej po tym całym chodzeniu moim bez sensu po terenach w poszukiwaniu Dergora.  Czarny latał tu i tam i teraz jesteśmy tutaj. Z tą nieznajomą mi waderą. Postukałam w lód. Twarde jak kamień, zagryzłam wargi i stanowczo nakazałam Czarnemu pozwolić wilczycy podejść bliżej. Trochę "protestował" jednak w końcu posłuchał mnie. Biała wadera uwolniła mnie w końcu  z lodowej bryły. Trzymając się za łapę zapytałam:
- Jesteś tutaj nowa..?
- Tak jakby... Dziś dołączyłam.

sobota, 27 sierpnia 2016

Od Diamandy "Cześć, to ja, Meri cz. 4" (cd. Meredith)

Dzień jak co dzień, jedyna różnica, to nieobecność Hecka. Przeprowadził się do Alexy i tyle go widziano. Ciekawa sprawa, w sumie cieszę się jego szczęściem i też szczęściem Alexy. Zabawnie jest być przyszłą szwagierką najlepszej przyjaciółki. Sprawa zmiany lokum Hecklera wiązała się też ze sporym przemeblowaniem w jaskini. W końcu było gdzie postawić tą nieszczęsną perkusję Dergora, o którą się wiecznie potykałam i nie będzie już komu na to narzekać. Może się zdawać, że bez wielkiego braciszka będzie trochę lżej tu mieszkać, mniej cichych awantur, mniej wywalania oczami, ale wiadomo - zmiany zawsze są dziwne i nawet takiej gburowatości może zacząć brakować. Kiedy tak rozmyślałam siedząc pośród moich pozgniatanych kartek z nieudanymi szkicami, przyszła mi myśl, iż dość się już dziś nasiedziałam w środku. Promienie nie wpadały już bezpośrednio do mojej części jaskini, więc mogłam być pewna co do dawnego zakończenia południa. Poderwałam się z miejsca, strzepnęłam z futra okruchy grafitowych rysików i szybciutko opuściłam chłodną jaskinię. Jejku, na zewnątrz było goręcej niż mi się zdawało. Wyciągnęłam wielobarwną grzywkę zza ucha, żeby osłoniła mi biedne, nieprzyzwyczajone oczy, przed słońcem.  Wesoło podskakując na ścieżce rozglądałam się na wszystkie strony. Niezwykle łatwo jest przykuć moją uwagę, jak się okazuje. Przystawałam i patrzyłam to na ptaki, to na kwiaty, to na jaskinie innych wilków... Wymieniać, co obserwowałam, można by jeszcze długo. Zerkałam z przyzwyczajenia w niebo, nie było zupełnie czyste, jednak nic nie przysłaniało słońca. Odpływając, zajęta widokiem pierzastych chmur, ruszyłam dalej przed siebie. Z zamyślenia wyrwało mnie zderzenie z innym wilkiem. Potrząsnęłam głową przerzucając tęczową grzywkę na bok. Wpadłam na jakąś waderę z długimi włosami.
- O... przepraszam - usłyszałam.
- Jejku, to moja wina - roześmiałam się.
- Wybacz, nie patrzę gdzie idę - to  była prawda, w ogóle nie skupiłam się dokąd zmierzam, chmury były zbyt fascynujące. Jedna wyglądała jak babeczka, zabawne co?
-Jesteś nowa nie? Ja jestem Diamanda, miło mi poznać - dodałam szybko wyciągając łapę przed siebie w geście przywitania.
- Mi też miło - odparła wadera podając mi swoją. -Meredith.
- Dużo terenów już widziałaś? - zapytałam wesoło.
- Nie za bardzo, raptem kilka - mruknęła.
- Oprowadzić cię trochę? Pokazałabym ci te najładniejsze zakątki, wiesz.
- W sumie....-zastanowiła się Meri. Fajne zdrobnienie, heh. - Czemu nie?
- Super! - ucieszyłam się. - Chodź za mną - ruszyłam w kierunku Wyżyn Polnych, chciałam pokazać nowej koleżance Zatokę, ale nie tylko. Wilczyca z uśmiechem poszła w tym samym kierunku, co ja.
- Długo jesteś w Nuit Solitaire? - zapytała po drodze.
- Można tak powiedzieć. Mieszkam tu z moimi braćmi, Dergorem i Hecklerem. Koniecznie zapoznaj się z nimi kiedyś.
- Pomyślę nad tym - powiedziała.
Pokiwałam, że rozumiem i na chwilę rozmowa się skończyła. Byłyśmy w końcu na wspomnianych wyżynach, uwielbiam to miejsce. Słońce było niebezpiecznie blisko Cumulusów, jednak na szczęście wciąż przyjemnie grzało, gdyby nie lekki wiatr powiedziałabym, że po prostu paliło. W oddali widać było drzewa, zdaje się iglaste. Jak tak patrzyłam wokół wróciło mi nieprzyjemne wspomnienie. Bardzo nieprzyjemne... Wróciło mi jak szłam tędy z Alexą będąc duchem, bezbronnym niewidocznym dla nikogo duchem. Przeszedł po mnie widoczny dreszcz na tą myśl. To było dawno, muszę się z tego otrząsnąć!
- Coś nie tak? - Meredith spojrzała na mnie.
- Wszystko w porządku - powiedziałam i skupiłam się na chmurach ponownie. Pomogło, moją głowę znów zajęło przypisywanie chmurom, co która przypomina. Jedna wyglądała jak kaczka, kolejna jak koń, następna jak drzewo. Niestety zapomniałam czym się kończy łażenie skupionym na niebie, w moim przypadku. Schodziłyśmy akurat z górki, a ja nie zauważyłam sporawego kamienia na drodze, potknęłam się, fiknęłam kozła i stoczyłam się po trawie na dół. Zakręciło mi się w głowie, świat wirował jak szalony. Meri podbiegła do mnie i pomogła mi wstać.
- Dzięki - westchnęłam. - Ale jestem fajtłapa. O, popatrz - wskazałam na trawę, szybko zapomniałam o upadku.
- To dmuchawiec - powiedziała wadera. -Co w tym nadzwyczajnego?
- Dmuchawce spełniają marzenia -nachyliłam się nad puchatą główką.
- Chyba nie rozumiem co masz na myśli -powiedziała nowa wilczyca po chwili.
- Trzeba pomyśleć życzenie i mocno dmuchnąć - wyjaśniłam. - Tam, skąd pochodzisz, nie mówi się tak?
Pokręciła nosem. Ciekawe skąd w ogóle pochodzi Meri, ale stwierdziłam, że nie będę tak jej wypytywać o wszystko od razu.
- Spróbujesz? - zerwałam dmuchawiec i popatrzyłam na wilczycę.
- No nie wiem - mruknęła.
- Co ci szkodzi? - roześmiałam się.
<Meredith? Zakumplujemy się?>

poniedziałek, 22 sierpnia 2016

Od Diamandy "Spacerkiem przez życie cz. 4"+"Srebrny kompas cz. 1" (cd. Sunset)

Jak tylko dotarłyśmy z Sun do wspomnianego lasu, nasze nosy dotknął przyjemny, typowy dla takich miejsc, świeży zapach. Zeszłoroczne, nie do końca rozłożone w ściółkę, liście szeleściły nam pod łapami. Podobno ten las to największy teren w całej watasze, ciekawe czy to prawda. Zerkałam to w górę-na korony drzew, to w dół-na mniejsze rośliny, kwiatki itp. Odpłynęłam myślami totalnie, obecnie sama nie wiem gdzie. Z tego zafrasowania wyrwał mnie odgłos z mojego brzucha oznaczający domaganie się posiłku. Zatrzymałam się na ten dźwięk lekko zażenowana.
- Już jesteś głodna? - zachichotała Sunset.
- No na to wygląda - starałam się pokryć moje głupie uczucie, uśmiechem z wyszczerzonymi zębami.
- Możemy zapolować jeśli potrzeba -szturchnęła mnie przyjaciółka.
- Chce ci się? - popatrzyłam na nią.
- A czemu by nie? - zapytała wadera.
- No to szukamy zdobyczy - już poczułam smak jakiegoś dobrego mięsa na samą myśl o porządnym posiłku.
Ruszyłyśmy naprzód jak najciszej, obie podnosząc uszy, jednocześnie wytężając słuch. Wśród tych grubych pniaków łatwiej będzie cokolwiek usłyszeć niż zobaczyć, zwłaszcza, że niektóre stworzenia się maskują w swoim środowisku. Uważałam szczególnie na suche gałęzie leżące tu i tam, wiadomo z jakim głośnym trzaskiem pękają jeśli ktoś na nie nastąpi. Gdyby nie śpiew ptaków i szum liści byłoby cicho jak w naszej jaskini kiedy Heckler skończy nam robić kazanie, jaki jest wkurzony i jak nie lubi mojego potykania się o talerze od perkusji Dergora. Gdyby nie fakt, że brakuje mi odwagi i nigdy nie chciałam go nadto irytować, wyjaśniłabym mu, iż Dergor rozstawia perkusję w najciemniejszym zakątku całej jaskini, a ja żeby nie przeszkadzać Disretowi muszę przechodzić właśnie tamtędy. A gdybym pogadała o tym z muzykalnym braciszkiem? Chwila, gdzie indziej on ustawi perkusję? Tam w rogu nie może, bo tam są obie gitary, dalej jest posłanie, obok leży, flet i inne  podobne cuda, jeszcze są niedaleko stosy kartek z dziwnymi znaczkami, które Dergor nazywa nutami. No z miejscem w jego części jaskini nie za bardzo, wszystko zawalone, jest tam więcej przedmiotów niż umiem sobie wymienić. A gdybym mu użyczyła na perkusję moją część jaskini? Znaczy fakt, stoi tam sztaluga, farby, węgle, radio, kartki, płótna, ale poza tym.... Sporo miejsca tam jest. Tak, wiem co zrobię, może to sprawi, że Heck będzie spokojniejszy. Chociaż już z resztą jest, odkąd zaczął prowadzać się z Alexą. Czasem jak siedzi u siebie patrzy w sufit-pewnie myśli o niej. No i niestety przez to Dergor jest nieziemsko zawiedziony. Szkoda mi go, ale co ja mogę? Nawet Tulasy Pocieszenia nic nie dają!
Ja cię nie mogę, ile się wydarzyło ostatnio! Bill, Kim, Heck i Alexa, Derowa-deprecha... co dalej?
Powinnam chyba zacząć strofować siebie za takie uciekanie myślami w coś nie za bardzo istotnego w danym momencie. Ocknęłam się dzięki Sun, gdyby nie ona byłoby po posiłku.
- Diama, na co czekasz? - zawołała już dobre paręnaście metrów ode mnie, goniąc umykającego żwawo jelonka.
Potrząsnęłam głową i pognałam za przyjaciółką, odgarniając po drodze rozwianą czuprynę z oczu. Niedoszła wyżerka chyba nie chciała zadowolić mojego biednego brzuszka, pędziła najszybciej jak umiała. Użyłam tęczowej mocy, żeby zyskać na prędkości, teraz zostawiałam za sobą siedmiobarwną poświatę. Heh, zabawnie nawet. Coś mi podpowiadało, że Sunset użyła zaklęcia w tym samym celu, ale nie zdążyłam o to zapytać, wówczas byłam zbyt przejęta jeleniem, a później zbyt przejęta jedzeniem zdobytego w końcu mięsa. Chyba nigdy przedtem mi nic tak nie smakowało. Podzieliłyśmy się zdobyczą niby po równo, jednak myślę z perspektywy czasu, że pochłonęłam więcej niż moja koleżanka. Po sutym posiłku zostawiłyśmy suche kości i ułożyłyśmy się w cieniu drzew.
- Napchałam się na sztywno -stwierdziłam spoglądając na swój brzuch, który zdawał mi się być większy niż zwykle.
- Ja chyba też - Sun wypuściła głośno powietrze. - Ale było pyszne nie?
- A pewnie - przeciągnęłam się. -Jelenie mięso to moje ulubione z resztą.
- Ja tam wolę, kaczkę lub indyka. Ale takim też nie pogardzę.
Pokiwałam głową, że rozumiem i skupiłam się na widoku małego, żółtego robaczka wytrwale wspinającego się w górę po źdźble trawy. Właściwie nie miałam już siły na dalsze rozmowy, byłam zbyt najedzona. Kątem oka dostrzegłam, że Sunset jeszcze urywa kawałek listka jakiejś rośliny i zjada. Mógł to być szczaw, zdaje się chciała czymś zagryźć. Pewnie zrobiłabym to samo gdybym miała miejsce w żołądku.
Robaczek dotarł na czubek źdźbełka, więc śmiało rozpostarł skrzydełka i odleciał tym samym znikając mi z oczu. Byłyśmy już w tym lesie trochę długo, więc tarcza Słońca zbliżyła się do horyzontu. Promienie zaczęły padać prosto na moje oczy, musiałam zasłonić się łapą.
- Chyba to wskazuje, że powinnyśmy wracać - stwierdziła Sunset.
- No chyba już czas - powiedziałam i dźwignęłam się z ziemi razem z waderą.
Bez pośpiechu skierowałyśmy się w stronę naszych jaskiń gawędząc sobie na luzie. Jak byłyśmy blisko końca Zielonego Lasu usłyszałyśmy przeraźliwy metaliczny ptasi pisk. Odwróciłyśmy się na ten dźwięk jak oparzone. Ujrzałyśmy wówczas umięśnionego gryfa lecącego w naszą stronę z niewiarygodną prędkością. Jego rozłożone skrzydła mieniły się jakby były zrobione z diamentów, coś mi to przypominało, ale nie było czasu na rozmyślania, zwierz bez wątpienia pędził specjalnie na nas. Zaczęłyśmy biec, chciałyśmy uciec, ale po tych dwóch, maks trzech sekundach mityczny stwór złapał mnie w swoje szpony! Z hukiem wylądował na ziemi, po czym od razu odbił się z powrotem w powietrze wraz ze mną! Krzyknęłam przestraszona szarpiąc się bezskutecznie. Sun bez namysłu użyła zaklęcia, żeby wzbić się w powietrze i uczepić łap gryfa.
- Puszczaj ją ty potworze! - warczała uderzając go z całych sił.
Nic, brak reakcji-mur, skała, beton! Przez pierwsze minuty ptako-lew o lśniących skrzydłach nawet chyba nie zauważył mojej przyjaciółki. Jak wreszcie raczył ją dostrzec, jedynie odkopnął waderę z powrotem na ziemię swoją kocią łapą. Za raz po tym nie mogłam już dostrzec rudowłosej wilczycy. Zniknęła pod koronami drzew, a gryf unosił się wyżej i wyżej. Czego on ode mnie chce? Czemu akurat ode mnie?! Zmrużyłam oczy znów oślepiona przez światło słoneczne. Ten stwór leciał w stronę.... NOWEGO YORKU?!
<Sunny?>

poniedziałek, 8 sierpnia 2016

Od Diamandy "Spacerkiem przez życie cz.2" (cd. Sunset)

Heh, nie mogła nadążyć, pomyślałam. Biegłam jeszcze kawałek. po czym skręciłam bez uprzedzenia i schowałam się między drzewami lasu, do którego właśnie dotarłam. Sun rozglądała się chwilę szukając mojego tęczowego futra, a ja ledwo powstrzymywałam się od śmiechu, zdradziłabym swoje położenie natychmiast, ponieważ stałam tuż koło niej. Otóż dzięki Sunset i tej niefortunnej zmianie koloru jej fryzury, nauczyłam się zmieniać kolor własnego futra na krótki czas. To dość trudne i pochłania duże zasoby mocy, ale raz po raz nie zaszkodzi poudawać kameleona. Tylko moje kolorowe oczy zdradzały położenie, więc musiałam mieć się na baczności i zamykać je jak tylko ktoś patrzył na mnie kiedy miałam ochotę się tak ukryć. Tymczasem żółta koleżanka nie miała pojęcia gdzie zniknęłam, a domyśliła się w jakim obrębie zostałam bo dalej była miękka ziemia i byłyby widoczne  moje ślady.
-Poddaję się, gdzie jesteś?-westchnęła w końcu Sun.
Przywróciłam normalny kolor futra i wadera odskoczyła zaskoczona, bo nie ruszyłam się nawet na krok z tego miejsca obok niej. Zaśmiałam się i po chwili koleżanka dołączyła do mnie.
-Ale się dałam nastraszyć. Jak to zrobiłaś w ogóle?-zapytała.-Nie umiałaś wcześniej być niewidzialna.
-I wciąż nie umiem-odparłam oglądając się dokładnie, żeby upewnić się, że całe futro mam już normalnej barwy.-Ty pomogłaś mi nauczyć się takiego bajeru. Zmieniam kolory całego mojego futra. Jak kameleon-zrobiłam specjalnie zeza.
Sunset znów parsknęła śmiechem.
-No nieźle, kolejny krok do opanowania mocy.
-Ale to tam niedużo.. tylko ze swoim futrem jak na razie umiem dobrze to robić. Sama widziałaś jak to wygląda z czyimś-mruknęłam.-Ale nie gadajmy o tym-dodałam szybko.
-Spoko, chodźmy dalej-zaproponowała.
Szybko oceniłyśmy którędy powinnyśmy iść, chciałyśmy zdążyć pójść w oba  ustalone miejsca, więc musiałyśmy wyznaczyć krótką drogę. Ruszyłyśmy w dalszą część "mini podróży" roześmiane, bo przypomniały mi się zabawne historie z życia moich braci, więc po zaczęciu tematu i Sun opowiedziała parę śmiesznych zdarzeń, albo tych, które widziała, albo tych zasłyszanych w wataszce lub poza nią. Kiedy tylko zmalałyśmy się nareszcie na plaży, nie czekałyśmy ani chwili, tylko natychmiast  wskoczyłyśmy obie do wody. Po paru minutach chlapania Sun powiedziała:
-Popatrz na to-uderzyła w wodę powodując duży rozbryzg i użyła swojej mocy światła. Załamane światło wytworzyło chwilową tęczę!
-Niezłe-uśmiechnęłam się.-Moja kolej na coś fajnego.
W sumie odkryłam to już dawno, ale nie pamiętałam. Dopiero jak zobaczyłam tęczę dzięki kroplom wody znów przypomniałam sobie, że tak umiem.
Wytworzyłam w łapach dwa skupiska tęczowej mocy, oba migały cały czas zmieniając kolor. Połączyłam je powoli w jedno i powstała kula białego światła. Sunset popatrzyła na to chwilę okrągłymi oczami, ale niestety po paru sekundach światło zniknęło, wyglądało to jak pęknięcie bańki mydlanej... znaczy świetlnej.
<Sun? >

czwartek, 4 sierpnia 2016

Od Diamandy ,,Duch? cz.12"

Zrobiło się ciemno. Nawet nie wiedziałam już, czy rzeczywistość jeszcze wiruje,czy nie...Wiedziałam tylko, że nie potrafiłam już utrzymać się na łapach. Siedząc na zimnym podłożu czekałam tylko co dalej, nie mając pojęcia czy Alexa wciąż jest ze mną. W końcu coś przerwało ciszę w tej wizualnej pustce.
-Graliśmy dotychczas na waszych zasadach-wyszeptał Bill.
Przyznaję, mrok pomógł zgotować atmosferę, mimowolnie zadrżałam nie wiedząc czego się spodziewać.
-Teraz gramy na moich!-wybuchnął śmiechem duch.
Wreszcie coś rozbiło ciemność i z ulgą mogłam dostrzec Alexę znajdującą się obok mnie. Siedziała z zaciętą miną  i tylko szukała wzrokiem trójkąta. Wstałam nie mogąc zapanować nad trzęsącymi się nogami i próbowałam stwierdzić gdzie jesteśmy. Wyglądało to na kamienną platformę znajdującą się.... pośród niczego? Zrobiło mi się słabo, zrozumiałam, że nie ma ucieczki. Nagle nad platformową zjawił się Bill   patrząc na nas swoim jednym okiem. Alexa na jego widok wstała i zaczęła warczeć.
-Co to ma być?-wydusiłam.
-W co gramy? W szachy?-rzuciła ironicznie wadera. Nawet jeśli się bała nie dawała tego po sobie poznać. Ach, jak ja jej zazdroszczę umiejętności.
-Aleś zabawna-powiedział Bill wisząc w powietrzu.-Gra jest znacznie prostsza. Polega na tym, że po prostu wykończę was waszymi koszmarami. Jak niegdyś tamtego-podleciał bliżej nas.-Nie wytrzymał i... "zniknął bez śladu".
Położyłam po sobie uszy i cofnęłam się parę kroków dostrzegając, że Alexa zaciska zęby. Jakby broniła się przed krzykiem, w jej oczach było widać cierpienie, strach, smutek, narastające obawy. Już ją atakuje...?
Nagle  przed moimi oczami ukazało się wspomnienie z mojej podróży za braćmi... Siedzące osierocone wilcze rodzeństwo tuż przed śmiercią... Śmiercią z mojej winy!  Wcześniej  pozbierałam się z tego, ale  wszystko wróciło! Słyszałam znów ich krzyk, słyszałam ich płacz, wręcz czułam ich cierpienie! Zwinęłam się w kłębek i zakryłam ogonem gorzko płacząc, piekące łzy spływały mi po pysku. Szumiało mi w uszach, słyszałam pulsowanie własnej krwi, a przed oczami pojawiały się kolejne wizje! Jedne gorsze od drugich!
-Diama...-usłyszałam Alexę.
-Co?-zapytałam bardzo cicho ledwo wyrywając się z transu koszmarów, które jednak nie znikały.
-Postaw mu się...
-Nie.. nie mogę!-ujrzałam koleje straszne zdarzenie, które miało miejsce przeze mnie.-TO MOJA WINA!-krzyknęłam.
Zobaczyłam Hecklera. Przez chwilę nawet pomyślałam, że się obudziłam, ale nie.. To kolejny koszmar... Albo nawet wspomnienie! Brat rzucił się na mnie jakby chciał mnie zabić. Bill zapewne ukazywał jeszcze gorsze wspomnienia Alexie, wiem, że ona była po przejściach, jednak walczyła z tym, nie poddała się. Ujrzałam kolejną wizję-lęki, których spełnienia strasznie się bałam.
-Było się nie stawiać-usłyszałam Billa niewątpliwie przyciskającego i mnie i Alexę  mocniej.-Teraz już za późno. Nic wam nie pomoże.
Ukazał koszmary, te najstraszniejsze, najgłębiej skrywane, powielił je i pogorszył jeszcze bardziej. Siostra Alfy głównej siedziała tylko w miejscu bez ruchu dławiąc uczucia gdzieś tam w sobie, chowała je gdzieś głęboko. Ja tymczasem leżałam na zimnym kamieniu piszcząc, krzycząc ze strachu i bólu. Czas nie istniał, było coraz gorzej i gorzej jakby to wszystko miało nie mieć końca. Dostrzegłam ledwie, że Alexa położyła się koło me.
-Diama, spójrz na mnie-powiedziała.
Odsłoniłam   opuchnięte od płaczu oczy.
-Nie skupiaj się na tym, to tylko iluzje. Myśl o rodzinie, o tym, że możesz ich uratować. Watahe też... Nawet cały świat.
Jej słowa były jak latarnia w najciemniejszym korytarzu. Niestety złe wizje chciały czym prędzej zdusić to światło.
-To nie iluzje, wiele było naprawdę!-krzyknęłam.-Nie możemy dużo, jesteśmy słabymi wilkami. Żyjemy ambicjami... i złudnymi marzeniami-wychlipałam.
-Wiem, mi pokazuje też prawdziwe sceny ale... NIE! Nie jesteś słaba.  Fakt, mogłyśmy wiele uratować, lecz co się stało się nie odstanie.  Jednak wciąż wszystko można zmienić. I nie możesz w siebie wątpić, on na to czeka.
Westchnęłam i kolejny potok łez poleciał z mojego pyska na ziemię.
-Nie zmienimy nic samymi wyobraże-urwałam i otworzyłam oczy.
Przypomniałam sobie coś ważnego. Ojciec powtarzał mi, że jeśli jest mi źle i potrzebuję odpoczynku, ucieczki od złego świata mogę iść śnić o lepszym. To było chyba właśnie świadome śnienie, tworzenie innego świata w naszych głowach. A to co tu jest teraz wygląda jak... SEN!
-Wyobrażeniami....Wyobrażeniami...-poderwałam się.-Alexa, jesteś genialna!
Wtedy wszystko ucichło, wizje zniknęły, a Bill patrzył tylko na nas chyba z przestrachem.
-Jesteśmy w nieistniejącym miejscu-skakałam wokół wadery.-W naszych głowach! Czyli możemy wymyślić tu co chcemy i obronić się!
Żywioł radości niewątpliwie pomógł mi się raz-dwa pozbierać i prawie zapomnieć o tym, co było przed chwilą.  Alexa zaśmiała się i zaklaskała ucieszona.
-Taka zabawa? Tego chcecie?!-warknął Bill.-Też mogę wymyślić co chce i to tu będzie!
-Ale my jesteśmy dwie trójkątny ćwoku!-wykrzyknęłam w jego stronę.
-To jak robimy?-przyjaciółka popatrzyła na mnie.
-Na przykład-zmieniłam się w smoka, chociaż nie umiem tego na co dzień robić. Miałam lśniące czarne łuski tęczowe skrzydła i tęczowe  szpikulce przy głowie i na ogonie.
Alexa zmieniła się w konia z ognia i stanęła gotowa do ataku. Wtedy nicość w parę sekund pokryła woda, a skalna platforma szybko zniknęła pod falami. Kilka uderzeń skrzydłami wystarczyło, żeby wznieść się nad nowo powstały ocean. U ognistego  konia również pojawiły się skrzydła, tymczasem na miejscu Billa pojawił się gigantyczny złoty wąż morski, który natychmiast zniknął pod wodą. Zapewne chciał wykorzystać element zaskoczenia, jednak obie przygotowałyśmy się na odparcie ataku. Jak tylko wyskoczył na powierzchnię z rozdziawioną paszczą splunęłam mu (tęczowym) ogniem  do pyska, Alexa  dorzuciła coś od siebie po czym zmieniła się w wiatr i zaczęła podduszać potwora morskiego. Bill wpadł z powrotem do wody zmieniając formę, a ja przywołałam małą wysepkę i wylądowałam czekając na ponowne starcie. Całe to zajście było niesamowite. Wcześniejsze poczucie bezsilności zastąpiła teraz pewność siebie i swojej potęgi.  Alexa z wiatru zmieniła formę w jakieś drapieżne stworzenie, bardzo podobne do konia wodnego i wskoczyła do wody.
Kiedy tylko Bill wyskoczył z morskich odmętów (w formie ogromnego gryfa), natychmiast rzuciłam się na niego zmieniając w locie w feniksa. Niestety przeciwnik sprytnie unikał moich ataków i zdołał mnie odrzucić od siebie na tyle, że prawie wylądowałam w wodzie. Ledwie wykonałam zwrot ku górze lekko muskając taflę, kiedy ku gryfowi z niewiarygodną prędkością skoczyła Alexa w swojej konio-wodno-podobnej formie. Bill wbił głęboko w jej ciało szpony, a wadera zaczęła wówczas gryźć go i rozszarpywać jego ciało. Jak najszybciej dołączyłam się do ataku, a gryf nie był w stanie sie od nas uwolnić.
-DOŚĆ!-krzyknął w końcu i wszystko zniknęło, a my byłyśmy w normalnych formach naprzeciw niego w jego normalnej trójkątnej formie pośród niczego.
-Muszę przyznać.... zaskoczyłyście mnie. Jestem autentycznie pod wrażeniem-duch poprawił kapelusz.
-Och, dziękuję-powiedziała Alexa.-TAK BARDZO chciałam otrzymać od ciebie pochwałę.
Szturchnęłam ją, obawiałam się, że takie słowa mogą nam zaszkodzić.
-Przestań Alexo, bo jeszcze zmienię zdanie co z wami zrobię. A postanowiłem, że zostawię was w spokoju.... przynajmniej na razie. No i zasłużyłyście, żeby Diama dostała ciało z powrotem.
Nie wierzyłam własnym uszom.
-N.. Naprawdę?!-popatrzyłam na trójkąta.
-Nie mam w zwyczaju kłamać.
Zerknęłam na Alexę oczekując potwierdzenia, że nie przesłyszałam się. Ona tylko patrzyła na ducha z miną, z której nie wyczytałabym dużo.
- To do zobaczenia wkrótce .... ale pamiętajcie,  będę was miał na oku-po tych słowach Bill zniknął i znów nastała ciemność.
Obudziłam sie w jaskini Alexy. Zauważyłam, że byłam w swoim ciele. Z powrotem w swoim ciele!
- To się działo naprawdę, czy ciągle śpię w jaskini..?-usłyszałam.
- Nie mam pojęcia i nie obchodzi mnie to, ale udało nam się!-wykrzyknęłam zrywając się.
-Tak!-wadera również wstała i uściskała mnie po przyjacielsku.
Syknęłam z bólu. Dopiero wtedy poczułam w jakim jestem stanie.
-Przepraszam...-Alexa puściła mnie.
-Uch... to nie był sen. Auć... co on robił z moim ciałem? Wszystko mnie boli....
-Czekaj, z lekarzem gadasz-powiedziała wilczyca i pobiegła do innej części jaskini po zioła i inne takie.
Przez kolejne parędziesiąt minut Alexa zajmowała się moimi licznymi ranami i innymi urazami. 
-Słuchaj... za to wszystko co dla mnie zrobiłaś będę ci dozgonnie wdzięczna-mruknęłam jak już skończyła.
-Nie musisz-szturchnęła mnie.-Łapy zagoją ci się trochę szybciej, bo widzę, że nie jesteś za mocno poobijana. Siniaki powinny ci się zagoić momentalnie.-Wręczyła mi jeszcze jakiś pęd i poleciła wycisnąć sobie to do pyska. Posłuchałam.
-Lepiej?
-O wiele-uśmiechnęłam się do wadery.
Po chwili przebiegła do nas Geist i trąciła Alexę pyskiem.
-Jak ona wyszła?-zdziwiła się wilczyca.
-Jakoś dała radę...-westchnęłam i pogłaskałam konia.

czwartek, 21 lipca 2016

Od Diamandy "Duch...? cz. 10" (cd. Alexa)

Całą drogę łzy płynęły mi do oczu. Wciąż załamywało mnie to, co się dzieje. Szczęście ze Alexa była obok. Bez niej .... Ech,szkoda gadać. Podczas jednego z krótkich postojów uspokajała mnie zapewniając iż będzie dobrze.
 Dotarłyśmy po jakimś czasie zdyszane  pod  Drzewo Salmony. Popatrzyłam na waderę zdziwiona.
-Myślisz, że Salmona nam pomoże?
-Tak-odparła.-Nie przepadam za nią ale....mogę do niej pójść.
-Wszyscy mówili, że żyje długo bez żadnych eliksirów lub medalionów....-mruknęłam patrząc na drzewo.
-Wiec miejmy nadzieje ze spotkała się z takim przypadkiem jak nasz-dokończyła Alexa.-Chodźmy zanim Bill wróci.
Zapukałyśmy do drzwi i otworzyła nam starsza, ale miło wyglądająca uśmiechnięta wilczyca. Jej widok przywodził na myśl babunię, która ma niedługo zasiąść w fotelu żeby przeczytać bajeczkę na dobranoc małym wilczkom.
-O, miło Cię widzieć Alexo-przywitała serdecznie moją przyjaciółkę.-Wejdź do środka-zaprosiła.
Wadera weszła do środka, a ja wślizgnęłam się tuż za nią. Drzwi zamknęły się same z hukiem przez przeciąg.
-Usiądź i powiedz mi z czym przychodzisz-powiedziała Salmona.
-Dziękuję, postoję... Ja tylko na chwilkę-wymamrotała szybko Alexa.-Czy zdarzyło się kiedyś żeby duch odebrał wilkowi ciało?
-Mówisz o opętaniu? Takich sytuacji jest na pęczki...
-Nie, nie o to chodzi. Czy zdarzyło się żeby duch wyrzucił wilka z ciała i sam  go używał jak własnego? Jak kukiełki?
Stara wilczyca zastanowiła się.
-No... może coś takiego być...Ale to działa tylko za zgodą wilka. Niekoniecznie świadomą. Z resztą to naprawdę rzadkość.
-Dobry trop-szepnęłam.
-A co się wtedy robi?-dopytywała Alexa.
-W takiej sytuacji tylko owy duch, który odebrał ciało może je oddać właścicielowi-mruknęła Salmona.
O nie... O nie...., myślałam.
-A... aha... -powiedziała Alex.-Ostatnie pytanie.... znasz może ... Billa Ciphtera?
-A nie przypadkiem Ciphera?
-Właśnie jego!
-Hm... z tego co pamiętam .... kiedyś podobno ktoś spotkał tego ducha... znalazł w jaskini zapisane słowa przyzwania... w śnie spotkał ducha i mówił ze to był duch wyglądający jak płaska piramida... duch wydawał mu się być przyjazny,ale tak na prawdę chciał pomocy w utworzeniu portalu do innego świata.... tamten nieświadomie zawarł umowę z  Billem mówiąca o  pomocy w dziele  Billa, a ten pomoże jemu w poznawaniu najróżniejszych tajemnic... ale jak odkrył o co naprawdę chodziło Billowi zerwał z nim wszelkie kontrakty .... Bill obiecał ze nie zapomni mu tego.... Wilk  zdążył opisać gdzieś Billa i niedługo po tym zniknął bez śladu. Nikt nie wie co się stało.
-Jest gdzieś spisane jak go pokonać? Może...?
-Nie.... nic nie pisano o tym.... -tu Salmona popatrzyła trochę inaczej na Alexe.-Czemu właściwie tak cie interesuje ten temat?
-Em...Bo.... znalazłam jakąś urwaną stronicę  w bibliotece i chciałam wiedzieć o kim to jest...a w dodatku, myślę o zmianie pracy ze zwiadowcy na egzorcystę i się uczę....
-A, wszystko jasne...-starsza wilczyca znów sie uśmiechnęła.-"Ucz się ucz,  wiedza to do potęgi klucz."
-Alexa... chodźmy już, więcej raczej się nie dowiemy-napomniałam , czasu było coraz mniej.
-Dziękuję za poświęcony czas... i za informacje... ale muszę już iść..-powiedziała na pożegnanie Alexa i razem ze mną opuściła dom Salmony.
<Alexa?>

środa, 20 lipca 2016

Od Diamandy "Duch? cz. 9" (cd. Alexa)

  -Jesteś znacznie gorszy od wszystkich wilków!-krzyknęłam.
   -Takiego ducha przyzwałaś, nic tego nie zmieni.-mruknął Bill.-Jak znajdę to co tu było ukryte...-popatrzył na nas.-Już nic nie będzie takie samo.
   -Cokolwiek planujesz nie uda ci się to!-warknęłam.
   -Obyś się nie zdziwiła-wybuchnął śmiechem.
Wtedy Alexa zaczęła coś cichutko nucić. Nie miałam pojęcia po co to robi, ale Bill zdaje się wiedział bo zesztywniał słysząc tą melodię.
   -Co robisz Alexa?-szepnęłam do wadery.
Nie otrzymałam odpowiedzi, wilczyca nie przerywała nucenia. Przyspieszała stopniowo.
   -Ejejej bez takich-powiedział szybko Bill.
Chwilę po tym wleciał z powrotem w moje ciało. Patrzyłam zaniepokojona jak się unosi w powietrze  i zaczyna uderzać Alexę moją tęczową mocą. Ku naszemu zdziwieniu nie zdekoncentrowała się i zaczęła mruczeć coś w innym języku. Duch znów zaatakował, tym razem używając jak największych zasobów moich mocy. Szczęście, że nie poznał tej tęczowej siły dostatecznie, żeby poważnie zranić waderę. Pomimo niewątpliwego bólu nie dała się i śpiewała dalej.
   -Co tu się dzieje?-zapytał głośno Heckler, który wkroczył na teren kręgu.
   -Heck!-zawołałam próżno wierząc, że usłyszy.
Alexa zacięła się i zgubiła w melodii na widok mojego brata.
   -Cześć braciszku-przywitał się Bill z mojego ciała.
   -Co wy tu do diaska robicie?-zapytał patrząc na nas.
   -Ee......-Alexa nie wiedziała co mówić najwyraźniej.
   -Nic szczególnego, nowe zaklęcia sobie poznajemy-moje ciało uśmiechnęło się szeroko.
   -Świetna pora na testowanie zaklęć, nie ma co-warknął.-Diama, wracasz do domu. Dergor tak kazał.
   -Ach, nie ma problemu... Zasiedziałyśmy się troszkę-zaszczebiotał Bill imitując mnie.  -To okej... Dobrze, że nie na próżno posłuchałem młodszego-odburknął basior.
   -HECKLER!!! TA JA TO NIE JA!!!-wykrzyknęłam.
   -Diama... on cie nie słyszy...-westchnęła Alexa.
Heck popatrzył dziwnie na waderę.
   -Przecież...słyszałem co powiedziała.
Słuchasz nie tego co trzeba braciszku.....
   -Nie-odparła Alexa.-To nie Diama. To ten duch. Bill... jakoś tam.
Bill w moim ciele zaczął udawać, że ja się śmieję. Heckler dotknął mojego ciała łapą i stwierdził:
   -Ciekawe... z takimi żartami do Dergora, a nie do mnie.
   -Dobra-powiedziała krótko Alexa i znów zaczęła śpiewać, tym razem znacznie szybciej.
   -Wracamy do jaskini-wilk popatrzył na ducha umysłu w moim ciele.
   -Tak, wracajmy jak najszybciej-ziewnął.-Padam z nóg.
Nim zdążyli oddalić się piosenka dobiegła końca, a  moje ciało padło bezwładnie na ziemię.
   -Diamanda?-Heck wyglądał na zaniepokojonego. Podbiegł do mojego ciała i kucnął przy nim.
   -Diama, mamy  minimum dziesięć minut.
<Alexa?>

czwartek, 30 czerwca 2016

Od Diamandy "Chcesz wojny? No to proszę bardzo cz. 2" (cd. Zeke)


Dlaczego są takie wilki jak on? Po co są takie wilki jak on?! Zacisnęłam zęby. Postanowiłam sobie, że nie poddam się tak łatwo. Muszę działać, pomyślałam. Muszę zaufać mojej tęczowej mocy. Nikogo nie ma w okolicy, więc jedynym który oberwie będzie ten parszywiec Zeke.
Wokół mojego futra pojawiła się tęczowa poświata. Basior wciąż trzymając mnie zaśmiał się w głos wyraźnie pewien, że nic mnie dam rady zrobić. Zdążył już wbić pazury w mój pysk, na szczęście już chwilę potem skumulowałam moc w sobie, po czym ją uwolniłam, co wywołało coś w rodzaju tęczowej eksplozji. Zeke został odrzucony kawałek dalej przez siłę uderzeniową. Nie czekałam ani chwili, zerwałam się na równe łapy i znów zaczęłam uciekać. Oczywiście ponownie rozpoczął się pościg. Wpadłam do pierwszego lepszego lasu- Lasu zakochanych. Basior deptał mi po piętach, dzięki temu dostrzegłam, że lekko się skrzywił na widok różowych drzew. Odbijając się od pni co chwila zmieniałam kierunki, żeby chociaż trochę go zdezorientować, ewentualnie troche zwiększyć odległość między nami, ale niedużo to dało.  Szybko nadrabial zaległości swoimi wielkimi susami. "Tak to sie na pewno nie uda.", powiedzialam sobie. Mówią ze najlepszą obroną jest atak, więc trzeba bylo znów użyć mocy. Szybko sie odwróciłam w biegu i strzeliłam w Zeke kulą tęczowej energii.  Sprawiło to, że się zatrzymał na krótką chwilę w chmurze pyłu, a ja biegłam dalej coraz bardziej zdyszana. Nie dałam już rady. Zatrzymałam się. Popatrzyłam smutno na basiora, który ruszył znów w moją stronę, ale wyglądał jakoś inaczej. Jego czupryna była różowa!
-Teraz to zostanie ze mnie marmolada-szepnęłam.
Już miałam zostać przebita pazurami innego wilka, lecz tęczowa moc sama przeteleportowała mnie na gałąź najbliższego drzewa.
<Zeke?>

sobota, 12 grudnia 2015

Od Diamandy "Duch....? cz. 7"

-Powiedz, że szukasz mnie-powiedziałam Alexie.
-Diamy szukam-powiedziała do Dera udając, że wcale nie widzi mojego niematerialnego ciała.-Widziałeś ją może?
-Widziałem ją-odpowiedział mój brat.-Szła chyba znów oglądać antyczny krąg.
-Aha, dzięki-po tych słowach Alex popędziła we wskazanym kierunku. Ruszyłam szybko za nią.
-Bill musi planować coś wielkiego! Ten krąg według legend skrywa wielką moc!-powiedziałam zaniepokojona.
-Tak myślałam...
-Boję się-szepnęłam.
-Myślisz, że ja nie? Powiem ci coś co mi kiedyś ojciec:,,Strach jest częścią nas. Ale istnieje i odwaga,która zawsze go pokona"...
-Ale jest różnica między odwagą, a szaleństwem... Będziemy musiały przechytrzyć Billa. Niech nie zauważy, że to co robimy jest planowane.....
-Ta... Mogę mieć do ciebie prośbę?-zapytała z nutą jakby smutku w głosie Alexa.
-Jaką?
-Jak już odzyskasz ciało...proszę nie mów nikomu o tym co słyszałaś od Billa....
-Jasne...właściwie to nawet sama nie do końca łapię o kim "podobnym"  mówił... -odparłam.- Bo ja myślałam, że ty z Dergorem się prowadzasz..a tu nagle wyjazd o kimś złym...-dodałam ciszej.
-Dzięk... Zaraz co?-zatrzymała się i popatrzyła na mnie.
-No.. ty nie jesteś dziewczyną Dera..? On szaleje za tobą i tak... chodzicie na te spacerki i w ogóle...
Wzrok Alexy utkwił na mnie. Milczała tak chyba z minutę. Czekałam aż mi odpowie i w końcu się doczekałam.
-Diama...Nie... Nie chodzę z Derem-mruknęła.
-Ja myślałam, że wy..
-Nie-przerwała mi.-Lubię go i w ogóle, ale..nie kocham go.
No szok po prostu. Skoro Alex nie kocha Dergora to znaczy, że kocha...........HECKLERA?!  Co jak co, ale tego to się nie spodziewałam.
-E... zostawmy ten temat może..-zaproponowałam po chwili.
-Okej-odpowiedziała Alexa i wyraźnie odetchnęła z ulgą.
Niedługo potem dotarłyśmy do kręgu.

wtorek, 8 grudnia 2015

Od Diamandy "Nowa znajomość cz. 2 " (cd. Sunset)

Zaśmiałam się i przytaknęłam. Dalej było mi trochę głupio za to co się stało. Kontrolowanie tęczy to istna katastrofa. Zostawiłysmy jezioro za sobą kierując się przed siebie.
-Poznałaś już moich braci?-zapytałam po chwili.
-Um... nie wiem. Jak się nazywają?
-Dergor i Heckler. Są starsi.
-To nie-pokręciła głową.-Jeszcze nie.
-To dobrze, że nie jestem jedyną osobą w watasze, która jeszcze nie zna wszystkich-podsumowałam z uśmiechem.
-Spokojnie-Sun szturchnęła mnie przyjaźnie w bok.-Zdążysz na pewno.
-Obym nie trafiła znów na psychopatów i jakiś nie wiadomo jakich gburów-westchnęłam.-Mam głupie szczęście do trafiania na takie wilki.
-Szczęście, że nie tylko tacy są w watasze.
-No prawda.
Wtedy powiał trochę mocniejszy wiatr niosący ze sobą pare złotych liści. Jeden wylądował na moim pyszczku. Podniosłam go i obejrzałam dokładnie pod światłem. Było widać na nim masę delikatnych żyłek.  Podniosłam wzrok znad liścia, żeby zlokalizować drzewo , z którego się wziął. Nieopodal nas stał wielki klon, ktory jeszcze nie stracił całej barwnej korony. Wyglądał prześlicznie z tą paletą barw zaczynającą sie na bladożółtym, a konczącą na krwistej czerwieni.
-Ten liść wziął się z tego drzewa-pokazałam łapą.
-Wygląda wspaniale, nie sądzisz?-spytała Sunset patrząc na drzewo.
-Wręcz cudownie wygląda-stwierdziłam pozwalając by nowy powiew zabrał liść , który trzymałam, w dalszą podróż.-Czas jesieni to jeden z najfajniejszych. I te wszystkie kolory-powiedziałam z rozmarzeniem.
-Tez  uwielbiam ten czas-uśmiechnęła się wadera.
Westchnęłam.
-Niedługo nadejdzie zima. Wtedy bedzie tez pięknie.
-No pewnie-zgodziła się.

piątek, 13 listopada 2015

Od Diamandy "Duch....? cz. 6" (cd. Alexa)

-Co wyście chciały osiągnąć?-zapytał Bill patrząc na nas moim okiem.
Alexa patrzyła na niego wściekle.
-Radzę odpuścić, nie wasza liga-zaśmiał się.
-Bill, czemu to robisz?!-rzuciłam.
-Bill?-zdziwiła się Alexa kierując wzrok na mnie.
-To jego imię...-powiedziałam trochę ciszej.  Dalej ciążyło mi poczucie winy.
-No tak....A co do pytania Diamci...-mruknął złośliwie Bill.-To tak mi się podoba-uśmiechnął się wrednie.
-Nie rozumiem... czemu  nie mógłbyś jej po prostu pomóc co?-zapytała niezbyt miło Alex.
-Mam lepsze rzeczy do roboty kochaniutka-utrzymywał uśmiech na pysku mojego ciała.
-No ciekawe jakie-wywróciła oczami wadera.
-Na przykład poznawanie nowych możliwości-odparł.
Nie mogę mu pozwolić, żeby ot tak korzystał z moich mocy, pomyślałam. Chciałam się na niego rzucić, ale stało się to czego mogłam się spodziewać-przeniknęłam i wylądowałam na podłodze.
-Diama.... to ci nic nie da-westchnęła wilczyca.
Wtedy Bill użył mojej mocy i uniósł Alexę pod sufit śmiejąc się.
-Ej-próbowała się wyrwać.
-Zostaw ją ty równoramienny świrze!-krzyknęłam.
-Masz może równo sześćdziesiąt stopni każdego kontu?-dodała Alexa.
-Zabawne jesteście, ale nie tak zabawne jak wasze myśli-duch rzucił Alexę z hukiem o ścianę.
Wadera podniosła się.
-To świetnie-westchnęła.
-Jakie ty masz ciekawe wspomnienia Alexo... no proszę proszę....-złote oko Billa błysnęło tajemniczo.
-Odwal się od moich wspomnień!-zdenerwowała się.
Duch nie odpowiedział dalej utrzymując uśmiech.
Alexa nie wytrzymała i rzuciła się na niego odrzucając do tyłu.  Bill uniósł się z moim ciałem.
-Świetny plan-powiedział sarkastycznie.-Nie ranisz mnie, a jedynie ciało Diamci.
Nie mogłam spokojnie patrzeć na to co się dzieje. Straszne było to, że nic nie mogłam zrobić.
-Z resztą widziałem coś lepszego tam u ciebie pod czaszką. Na przykład... Zawód miłosny z Kemberleyem.....-powiedział Bill z udawanym współczuciem.
Popatrzyłam na Alexę.
-Przestań-krzyknęła ze łzami w oczach.
-Co mam przestać? Widać to u ciebie jak na doni, a do tego zakochałaś się w kimś podobnym do niego...
-Proszę cię, przestań-nie wytrzymała i rozpłakała się z bezsilności.
Bill podleciał moim ciałem do Alexy i wyszeptał:
-A on cię nawet nie lubi...szkoda....
Już nie mogła powstrzymać potoku łez.
-Bill, jesteś potworem!-rzuciłam.
-Tak bywa-popatrzył na mnie.-Ale ty mnie tu zaprosiłaś-po tych słowach wyszedł z biblioteki.
Alexa starał się uspokoić.  Podeszłam do niej.
-Tak strasznie cię przepraszam-powiedziałam cicho.-Gdybym wiedziała, że tak będzie nawet bym nie wzięła tej książki.
-N..nie miałaś s...skąd wiedzieć...To on jest okrutny, nie ty.
Spuściłam wzrok.
-Uda nam się, na pewno-uspokoiła się w końcu.
-To... mamy jakiś plan?
-Nie...improwizujemy.
-Rozumiem.
Otarła łzy łapą.
-Może by tak.. powiedzieć komuś o tej sprawie?-zaproponowałam.-Nie wiem... poszukać pomocy?
-Komu chcesz powiedzieć?-westchnęła.-Nie sądzę żeby siostra mi uwierzyła.
-Uch, pewnie nikt nie uwierzy.
-No właśnie.
-Aż dziwne, że  nikt nie zwrócił uwagi na to co Bill robi siedząc w moim ciele. Ja przecież nie chodzę slalomem obijając się wesoło o każdą rzecz... A do tego wikt nie zauważa, że on ma inny głos.
-Może tak to działa... nikt tego nie widzi oprócz nas.
-Fatalna sprawa.
Alexa zgodziła się ze mną kiwnięciem głowy.
-Czyli... idziemy za Billem?
-Tak-wybiegła z biblioteki. Ja zgarnęłam stronę (wydawało mi się, że waży ze sto kilo) i ruszyłam za nią.
Odczytałam, że Bill jak akurat używa czyjegoś ciała jego własne zdolności są ograniczone. Poinformowałam o tym Alexę.
-Czyli jednak ta kartka się na coś przydała-wzięła ode mnie stronę.
-Ale jest problem tego typu, że nie mamy pojęcia co Bill będzie w stanie zdziałać używając moich mocy...Ja sama bardzo mało o tym wiem.
-....Niedobrze-pokręciła głową.
-Co ja najlepszego narobiłam, jeżeli on planuje coś na dużą skalę cała wataha może być w niebezpieczeństwie.
-Diama, nie spodziewałaś się tego, owszem to twoja wina, ale chciałaś dobrze. Musisz myśleć pozytywnie.
-Myśleć pozytywnie? On wywalił mnie z ciała i używa go sobie jakby było jego.
-Ale musisz wierzyć.. bez nadziei wszystko by upadło. Trzeba wierzyć.
-Ta... trzeba.
-Zaraz.. a gdzie ten Bill w ogóle?
Rozejrzałyśmy się. Faktycznie nie było go nigdzie widać.
-Niech to... gdzie on mógł pójść?-zastanowiła się głośno Alexa.
-Jak go teraz znaleźć?
-Nie wiem.
Nagle usłyszałyśmy głos mojego brata.
-Kogo szukasz Alexa?
Wadera podskoczyła wystraszona.
-Dergor?
-No ja-odpowiedział.
Pomachałam mu łapą przed pyskiem w nadziei że mnie zobaczy. Ponownie się zawiodłam.
-Nikogo nie szukam-powiedziała Alexa.
-Wyglądasz jakbyś jednak szukała......
<Alexa?>

wtorek, 20 października 2015

Od Diamandy "Duch...? cz. 4" (cd. Alexa)

Leżałam tak na podłodze nie wiem jak długo. Wiem tylko, że słońce już wstawało. Łzy załamania spływały mi po pysku. Z przeszytych smutkiem rozmyślań wyrwał mnie odgłos kogoś wchodzącego do biblioteki. Podniosłam się. To był Dergor!
-Braciszku!-krzyknęłam.
Dergor jak gdyby nigdy nic przejechał wzrokiem po regałach.
-Dergor!-zawołałam brata ponownie.
Nic. Czytał tylko poszczególne tytuły jakiś książek na półkach.
-Braciszku odpowiedz mi!-wstałam i podbiegłam do niego.
Chciałam klepnąć go w ramię, żeby w końcu zwrócił na mnie uwagę ale moja łapa przeniknęła przez niego. Nie chciałam się poddać.
-Dergor!!!
Jak mój brat wyciągnął jakąś książkę z między innych i odszedł trochę od regałów stanęłam przed nim. Dalej brak reakcji. Pomachałam mu przed oczami.
-Der...?-powiedziałam już ciszej.
Wtedy przypomniałam sobie co powiedział Bill. Nie widać mnie ani nie słychać. Mnie tu ...nie ma. Ja... już nie wiedziałam jak to opisać.Popatrzyłam tylko smutnym wzrokiem na mojego brata wychodzącego na zewnątrz. Ze spuszczoną głową zrobiłam to samo. To było okropne uczucie kiedy najbliższa ci osoba nawet nie wie, że tu jesteś a co dopiero mówić o wsparciu cię w strasznej sytuacji. Pociągnęłam nosem i usiadłam na jakimś kamieniu odprowadzając wzrokiem Dergora. Jeszcze gorzej się poczułam widząc Billa idącego wesoło ścieżką w moim ciele. Nikt z tych, których mijał nic nie podejrzewał. Nawet Donna  jak się z nim przywitała nie poznała, że to nie ja! On ma przecież inny głos. Jedno oko ma zamknięte a drugie lśniąco złote. Ale nikt nie zwrócił uwagi.Bill szedł slalomem na moich ugiętych nogach i ze śmiechem obijał się o drzewa i inne napotkane rzeczy. Westchnęłam smutno. On jest okropną osobą, pomyślałam. Ale nic by się nie stało gdybym była ostrożna. Sama jestem sobie winna. Siedziałabym i użalałabym się nad sobą dalej, gdyby nie fakt, że przypomniało mi się o czymś. Bill powiedział, że może jedna osoba z watahy mnie zobaczy! Ta myśl nabawiła mnie optymizmem. Wstałam i  pobiegłam znaleźć tego wilka lub wilczycę.
Najpierw trafiłam do jaskini szczeniąt. Był tam Rocki i Sunset. Gawędzili sobie w najlepsze. Weszłam pomiędzy tą dwójkę. Nie zareagowali. Czyli pudło.
Druga jaskinia, do której poszłam należała do Shadow, Elise też tam była. Co do drugiej łatwo było się upewnić, że mnie nie widzi. Ale z Shadow nie było tak łatwo, bo równie dobrze mogła udawać, że mnie nie widzi. Dopiero po eksperymentalnym rzuceniu paru obelg pod jej adresem, chociaż nie przyszło mi to z łatwością, upewniłam się, że nie o nią chodziło.
Upewniłam się też później, że to nie BlueWay.
James też nie.
Sakura i Jetta też nie widziały mnie.
Balto i Mirror tak samo.
Ignis (na szczęście) nie był tym wilkiem.
Zeke (całe szczęście) również.
William nie.
Thomas nie.
Under Dakter nie.
To nie był też Disrect.
Donna ani Luna także.
Valixy nie.
Yuko nie.
Midnight nie.
Hope też nie.
Gabriel nie.
Tsume nie.
Vitani nie.
Orion nie.
Cross nie.
Lucy nie.
Lightning nie.
Shischi nie.
Takeshi nie.
Amaimon nie.
Zaczęłam się już niepokoić. Jak minęłam Hecklera też nic nie zrobił. W kocu spotkałam Olivię. To nie była też ona! Akurat przechodził tamtędy Bill w moim ciele.
-Dobry, Alfo nasza kochana-przywitał się. On wiedział, że tu jestem.
-Um... witaj-odparła Olivia.
Chyba nabrała podejrzeń.
-Wszystko dobrze?-popatrzyła na Billa w  moim ciele.
-Jest świetnie-Bill starał się chociaż trochę upodobnić swój głos do mojego.
Według mnie to była amatorska imitacja ale aż nie mogłam uwierzyć jak okazało się, że Alfa to kupiła! Do tego Bill jeszcze sprytnie zakrył moją czupryną zamknięte oko. Olivia skierowała się w swoją stronę, a Bill popatrzył na mnie triumfalnie i "poszedł" gdzieś dalej. Usiadłam na ziemi. Chyba byłam już u wszystkich. Ale nagle zerwałam się jak oparzona, kiedy usłyszałam:
-Diamanda?
Odwróciłam się. Stała za mną Alexa.
-Alexa!-chciałam ją uściskać, ale przewróciłam się zapominając, że nie jestem w stanie nikogo dotknąć.
-Co się stało? Ty jesteś... duchem? I jakim cudem jesteś tu skoro... przed chwilą poszłaś dalej?
-Zaraz ci wszystko wyjaśnię, tylko chodźmy stąd!
***************
-Teraz mi powiesz co i jak?-siedziałyśmy w jaskini Alexy.
-No więc.. ale chwila.. Ty wiesz co jest z Heckiem?
-Wiem, mów w końcu.
-Okej-wzięłam głęboki oddech.-Wczoraj ja się też dowiedziałam i chciałam pomóc znajdując ducha, który wypędzi demona z Hecklera, ale przez przypadek przyzwałam ducha umysłu sama, poprosiłam o pomoc, on zawarł ze mną umowę, ale wyrolował mnie i nie pomógł wcale a do tego wyrzucił mnie z mojego ciała i sam go sobie używa.
Alexa milczała chwilę. Chciała ogarnąć co ja właśnie powiedziałam.
-Więc ja widziałam....
-Tamtego ducha w moim ciele. Musimy go powstrzymać zanim coś namiesza, albo znaleźć brakującą stronę książki, z której go przyzwałam i dowiedzieć się o nim więcej. A tylko ty mi możesz pomóc bo tylko ty mnie widzisz i słyszysz.
<Alexa?>

środa, 14 października 2015

Od Diamandy "Duch...? cz. 3"

Ocknęłam się w jakimś nieokreślonym miejscu.  Było cicho jak w grobie. Tylko raz po raz słyszałam uderzenia piorunów. Rozejrzałam się dookoła. Stałam na wysuszonej na wiór trawie. Ciemne nocne niebo było przysłonięte chmurami burzowymi, które wypuszczały pioruny w dół i też... w górę? Zamiast słońca czy chociaż księżyca na niebie wisiała latarnia na naftę ale nie dawała za dużo światła. Na tej szaroczarnej równinie stało tylko jedno płonące drzewo obwiązane grubym łańcuchem. Jeszcze gdzie nie gdzie były zapalone  świece. Nie pojmowałam zupełnie co jest grane. Wtedy zobaczyłam Billa. Leciał sobie spokojnie i zatrzymał się koło drzewa. Nagle z nie wiadomo skąd  wyłonił się wielki cień zjeżonego wilka z wielkimi zębami. Wyglądało to jakby chciał rzucić się na "Pana Trójkąta" ale zanim skoczył w jego stronę Bill gestem kazał mu się zatrzymać i usiąść. Cień posłuchał bez szemrania niczym zwierze domowe. Nie słyszałam  co duch mówił do tego cienia ale w końcu zrozumiałam gdzie jestem. To był umysł Hecklera. Teraz wszystko ma sens. Znaczy chyba. Ale ten cień... Olśniło mnie. To duch koszmaru! Może Bill jest właściwym duchem do pomocy? Zdarzenia na to wskazują. Dergor będzie ze mnie dumny, pomyślałam. Obraz wnętrza umysłu Hecka zaczął się rozmazywać.
**********
Obudziłam się z powrotem w bibliotece. Bill patrzył na mnie lewitując obok.
-Jak sama widziałaś byłem tam-powiedział.
Podniosłam się pełna entuzjazmu.
-I co? Przegoniłeś tamtego?-zapytałam pospiesznie.
-Nie-zaśmiał się duch.-Po co miałem?
Popatrzyłam na niego zmieszana.
-E.... a nie o to cię prosiłam?
-Owszem prosiłaś-potwierdził.
-Zawarliśmy umowę!-oburzyłam się.
-A ja postępuję zgodnie z umową-odparł Bill drwiąco.
-Nie postępujesz!
-Uspokój się Diamciu-nabijał się ze mnie mówiąc jak do szczenięcia.-Umowa była, że wybiorę się do Hecklera i sprawdzę czy można się tego ducha pozbyć. Sprawdziłem. Nie umawialiśmy się na wypędzanie czy coś.
-Nabrałeś mnie?
-Skąd. Po prostu źle zrozumiałaś warunki umowy. Ja wypełniłem swoją część, teraz twoja kolej.
Przestraszyłam się. Skoro wykiwał mnie z tą częścią czego będzie żądać teraz? Mojej duszy? Życia mojej rodziny? Moich mocy?
-Cz... czego chcesz teraz ode mnie?-ponownie się cofnęłam aż dotknęłam plecami regału.
-Kukiełki... jednej małej kukiełki-Bill podleciał bliżej.
-Kukiełki?-zdziwiłam się.
-Nie wyraźnie mówię? Zwykłej  kukiełki. Chcę ją od ciebie.
Zawahałam się.
-Tylko? Nie chcesz pożreć mojej duszy czy coś...?
-A kogo przyzwałaś? Pożeracza dusz, czy ducha umysłu?
Nie odpowiadałam.
-Zgadzasz się na takie coś czy mam wymyślać coś innego co mogłabyś mi dać?
-Nie.... to chyba dobry pomysł...-powiedziałam, chociaż nie byłam pewna na co mu coś takiego.
-To uściśnijmy sobie dłonie i spełnijmy do końca naszą umowę-wyciągnął do mnie "płonącą" dłoń.
A co w końcu z tą kukiełką,pomyślałam ale posłuchałam go. Na własną niekorzyść. Kiedy tylko złapał mnie za rękę pociągnął w swoją stronę. Poczułam, że upadam na drewnianą podłogę. Ale zrobiłam to jakoś cicho i nienaturalnie lekko. Podniosłam się.
-Bill, co ty ro...-urwałam.
Za mną stałam ja sama. Zaraz... To było moje ciało, a ja byłam DUCHEM! Bill lewitujący obok zaśmiał się w głos.
-Wy wilki jesteście takie naiwne. Takie przewidywalne... Tak łatwo was wykiwać...  Rada na przyszłość, pilnuj szczegółów w umowach.
-Ty.. ty.... Jak mogłeś?!-rzuciłam.
-Ja mogę co chcę, a chcę mieć twoje ciało jako moją kukiełkę.
Po tych słowach zniknął, a moje ciało zamrugało oczami, jedno zamknęło, a drugie oko stało się żółte z wąską zierenicą. Chciałam uderzyć moje ciało z nim  w środku ale moja półprzezroczysta łapa przeniknęła przez nie.
-Nie ujdzie ci to na sucho!-krzyknęłam.-Magowie i Egzorcyści się tobą zajmą!
-Ciekawe-odparł Bill swoim głosem z mojego ciała.-Tylko jak komukolwiek o tym powiesz, skoro jako taki duch nawet nie istniejesz? Nie widać cię, ani nie słychać. Jesteś bezsilna.
-Nie...-szepnęłam.
-Tak-zaśmiał się z mojego ciała idąc slalomem jak jakiś niedorobiony źrebak.-Może tylko jedna osoba z watahy cie zobaczy, ale nie sądzę  żeby dała radę ci pomóc-śmiejąc się złośliwie i robiąc postępy w nauce chodzenia moim ciałem opuścił bibliotekę.
Rzuciłam się na podłogę i zaczęłam płakać. On jakby zabił mnie. Do tego za moją zgodą. Co mi strzeliło do głowy żeby szukać ducha do przyzwania?

Od Diamandy "Duch...? cz.1 "

Poszłam do biblioteki. Duch koszmaru tak? Ciekawe jak długo trzymali wszystko w tajemnicy.  Dergor pewnie myśli, że lepiej nas w to w ogóle nie mieszać... Pokażę mu, że jednak  potrafię się przydać. Znajdę ducha, który pomoże. Na tę myśl aż  uśmiech sam pojawiał się u mnie. Zaczęłam szukać odpowiedniego tomu. Nie mam pojęcia jak długo tak szukałam dopóki nie znalazłam pewnej książki z zamazanym tytułem. Istotnie traktowała o duchach. Znaczy tak mi się zdawało. Po kolei przewracałam kartki. Duch snu? Nie. Kolejna strona. Duch ziemi? Też nie. Każdy kolejny duch, którego mogłam przyzwać wydawał mi się być bardziej bezużyteczny od poprzedniego.Już myślałam, że znów wzięłam nie tą książkę i ponownie tylko traciłam czas. Ale na ostatniej stronie coś było... Opisany duch umysłu. To może być to! Duchy działają w umyśle wilka. Niestety brakowało kawałka strony. Widać było tylko zamazaną nazwę i  rysunek... trójkąta? Na szczęście były słowa zaklęcia przyzywającego. Tyle wystarczyło. Akurat wtedy musiała wypalić się świeca. Wśród ciemności nie mogłam nic odczytać. Wyszłam na zewnątrz. W świetle księżyca widoczne były słowa. Ale wiedziałam, że nie można działać pochopnie, najpierw zapytam Dergora o zdanie. Chciałam tylko zapoznać się mniej więcej z zaklęciem, lecz kiedy czytałam wbrew swojej woli wypowiedziałam słowa na głos!
Swiat wokoło poszarzał. Chmury i  gwiazdy przyspieszyły ale mucha która akurat przelatywała zwolniła aż w ogóle się zatrzymała. W końcu wokół mnie nic nie miało koloru i się nie ruszało. Z książki wyleciały jakby płomienie. Upuściłam książkę przestraszona. Ognie ułożyły się w powietrzu w kształt trójkąta. W trójkącie pojawiło się oko i uslyszałam straszliwy śmiech. Ku mojemu zdziwieniu jak ognie tylko zgasły do trójkąta pojawiła się dodatkowo para rąk i nóg, kapelusz i muszka.

Dziwne coś rozejrzało się. Ja oniemiała siedziałam na ziemi i patrzyłam na to coś. Nie wiedziałam czy uciekać czy nie. Albo czy się nie śmiać z groteskowego wyglądu stwora.

wtorek, 13 października 2015

Od Diamandy "Duch....? cz.2"

Wokół przyzwanego stwora trochę pojaśniało. Widać było, że jest żółty. Uskoczyłam lekko do tyłu kiedy do mnie podleciał.
-Cześć Dama, musisz mieć sprawę, skoro mnie  wezwałaś-usłyszałam głos. 
To nie był głos  wilka. Cofnęłam się jeszcze krok.
-A ty co  taka płochliwa?-zaśmiał się duch patrząc swoim jednym okiem na mnie.-Przecież cię nie ugryzę.
-S...skąd wiesz jak mam na imię?-zapytałam drżącym głosem.
-Ja wiem dużo rzeczy, widzę co się dzieje dookoła-padła odpowiedź.
Duch poprawił muszkę.
-Więc przejdźmy do sedna... co ode mnie byś chciała? -trójkątny duch zawisł w powietrzu naprzeciw mnie.
-No.. ja.... Dowiedziałam się, że w moim bracie są resztki ducha koszmaru....-zacięłam się. Trudno mi było wydusić następne słowa.
-I?-dziwnie się czułam jak to jedno oko było we mnie wpatrzone.
-I chcę żebyś mi pomógł pozbyć się tego ducha-powiedziałam w końcu. Nie mogłam już powiedzieć, że nie chciałam go przywoływać teraz. Zwłaszcza, że niewiele o nim wiem.
Duch wyglądał jakby się zastanawiał. 
-Umówmy się..Ja wybiorę się do Hecklera i sprawdzę czy można pozbyć się tamtego ducha koszmaru, a ty dasz mi coś w zamian. Konkrety później. Zgoda?
-Zgoda-odparłam niepewnie. Strzelałam-nie miałam pojęcia jak się zachować.
Duch wyciągnął rękę w moją stronę. Wyglądała jakby płonęła.
Bez przekonania podałam mu łapę a on nią potrząsnął. Nie byłam pewna czy w ogóle czuję jego dotyk.
-To jesteśmy umówieni, lecę ogarnąć co i jak z duchem. Chcesz rolę obserwatora co będzie się działo w jego łepetynie? 
-Um... tak?
-Dobra, tylko się nie przestrasz-duch uniósł się nieco wyżej.
-Zaczekaj.... jak w ogóle się nazywasz? Napis w książce był zamazany.
-Jestem Bill. Bill Cipher- (czyt. sifer)odpowiedział.-Pamiętaj, wszechświat to złudzenie, rzeczywistość to iluzja, kupuj złoto, pa-duch zniknął. 
Wszystko dookoła odzyskało kolor. Nie byłam pewna czy ten "Bill" tu był, czy tylko mi się przyśniło. Ale otwarta książka faktycznie leżała przede mną. Podniosłam ją starając się trochę uspokoić i ogarnąć zdarzenia. To była jakaś umowa z tym duchem? Chyba tak.... W końcu przypomniałam sobie i zrozumiałam co i jak się stało. Przyjrzałam się resztkom pozostałym po wyrwanej stronie. Było tam widać fragment zdania "POD ŻADNYM POZ..." i koniec. Dalsza część się nie zachowała. Coraz bardziej mnie to wszystko niepokoiło. Muszę znaleźć brakującą stronę  i dowiedzieć się więcej o Billu. Jeśli to faktycznie jego  imię. Wróciłam pospiesznie do biblioteki.  Obiegłam całą. Miałam nadzieję, że ta strona jeszcze tu jest.  Serce coraz mocniej mi waliło z nerwów kiedy po półgodzinnych poszukiwaniach nic nie znalazłam. Jak chciałam szukać pod regałami dziwnie poczerniało mi przed oczami  i upadłam na podłogę. 

piątek, 18 września 2015

Od Diamandy ,,Psychopata cz. 3" (cd. Zeke)

Patrzyłam skulona na odchodzącego basiora. Otarłam łapą łzy i pociągnęłam nosem. Domyśliłam się, że był z siebie zadowolony. Dlaczego? Jaki ma sens znęcanie się nad innymi? Podczas takich rozmyśleń zauważyłam, że ni stąd, ni zowąd był koło mnie Heckler. Podejrzewam, że widział chociażby część sytuacji. 
-Nic ci nie jest?-spytał tonem mniej obojętnym niż zwykle.
-Chyba nie....-odparłam cicho.
-Wracaj do domu... I uważaj z kim się zadajesz-mruknął mój brat patrząc za widocznym jeszcze Zeke.
Stało się to, czego się spodziewałam. Heck pognał w stronę tamtego wilka i rzucił się na  niego. Zaczęli walczyć, ale braciszek miał przewagę w tym, że zaatakował z zaskoczenia. Drapał go pazurami i próbował wgryźć się w przeciwnika. Psycho-basior odepchnął Hecklera od siebie i to był błąd, bo wtedy dostał piorunem przywołanym przez mojego brata. No i zaczęła się prawdziwa walka z użyciem żywiołów. Zeke zaczął ziać ogniem, a mój brat odparowywał ataki magią i sam ciskał w niego magicznymi pociskami. Jeszcze się pozabijają, pomyślałam i podbiegłam do nich.
-Stop! Dosyć!-krzyknęłam stając między nimi.
Zeke patrzył na mnie z wyraźną chęcią mordu.
-Diamanda idź stąd!-rozkazał Heckler, ale ja nie ruszałam się z miejsca.
-Weźcie przestańcie, bo ja bym wolała nie widzieć tu dwóch trupów!
-Tylko on będzie trupem-mój brat wskazał łapą na Zeke.-Nikt nie będzie groził, ani krzywdził części mojej rodziny!
-Chyba ty padniesz pierwszy!-rzucił Zeke.
Obaj zaczęli na siebie warczeć i ja nie wiem jak unieruchomiłam obu tęczową mocą.
-Obaj jesteście w tej watasze! Dość mówię!
<Zeke? P.S. moc Diamy nie jest  za mocna>

sobota, 29 sierpnia 2015

Od Diamandy ,,Poznawanie nowego miejsca cz. 4" (cd.Hope lub koniec)

Jaskinia Olivii już zniknęła nam z oczu. Cieszyłam się, że pomogłam Hope w dołączeniu. Niby nic, ale jakoś dało mi to satysfakcję. "Cieszmy się z małych rzeczy". Myślę, że Hope to miła wadera. Chciałabym się z nią zaprzyjaźnić. Olivia wcześniej jeszcze powiedziała mi w której jaskini będzie mieszkać nowa wadera. Właśnie tam szłyśmy. Słońce trochę chyliło się ku zachodowi. Kiedy mijałyśmy jaskinię, w której mieszkam z braćmi Dergor był przed wejściem i pomachał nam. Domyślił się, że Hope jest tu nowa. Przy sposobności po drodze opowiedziałam jej o naszej watasze. Słuchała mnie i tylko kiwała głową.Jak przeszłyśmy obok strumienia zanurzyłam łapę w wodzie i pomachałam nią zrzucając drobne krople z łapy w górę tak, że odbijając światła sprawiły wrażenie jakby małej tęczy. Zaśmiałyśmy się na ten widok.
***
Już pod jaskinią Hope zapytałam:
-Miałabyś ochotę się jutro spotkać? Pokazałabym ci parę fajnych terenów gdybyś chciała.
-Zobaczymy okej?-uśmiechnęła się.
-W porządku-po tych słowach pożegnałyśmy się i ona zniknęła w swojej jaskini, a ja wróciłam do swojej.
Szłam powoli, bo już było widać gwiazdy. Uwielbiam na nie patrzeć. Zawsze odnoszę wrażenie, że wcale nie są tak wysoko i daleko i gdybym wyciągnęła łapy to mogłabym je wszystkie złapać. Jak już dotarłam na miejsce Dergor czekał na mnie.
-Nowa koleżanka?-zapytał i dla żartu potargał mi futro na głowie.
-Może i tak-zaśmiałam się i oddałam mu tym samym.
-Osz ty-uśmiechnął się.-Ja cię aż tak nie potargałem.
-A co na randkę idziesz braciszku?
-A skąd możesz wiedzieć, że nie?
-No to sprbuj mnie złapać i wyrównać rachunki-rzuciłam w niego garścią suchych liści i zaczęłam uciekać.
Ganialiśmy się w najlepsze, tak jak to robiliśmy kiedyś. Przypomniały mi się dawne czasy wesołych zabaw z rodzeństwem. Tylko Heckler nigdy się z nami nie bawił. W końcu Dergor mnie dogonił i złapał.
-Poddaję się wygrałeś-powiedziałam zdyszana.
Razem wróciliśmy do jaskini i oboje poszliśmy spać.
<Hope następny dzień?>

środa, 26 sierpnia 2015

Od Diamandy ,,Psychopata Zeke cz.1" (cd.Zeke)

Matko, kolejny psychopata, pomyślałam. Oni są dziwni jak nie wiem co. Znecanie się nad innymi. Co w tym takiego fajnego? Nie potrafię tego ogarnąć.
-To co robisz jest dziwne-stwierdziłam i cofnęłam się pół kroku.
-No i co z tego? -uśmiech sadysty nie schodził z jego pyska.
Westchnęłam. Popatrzyłam na niego trochę uważniej. Ja go znałam z widzenia. Zaraz jak on miał? Ze... Ze... Zeke!
-Ty jesteś Zeke nie? Z naszej watahy?
-Ehe -popatrzył na wiszące zwłoki.
-A skoro tak to chyba nic mi nie zrobisz prawda?
-Zastanowię się-zaśmiał się i pokiwał ogonem.
Zabawnie to według mnie wyglądało. Ten ogon był taki "lwi" a Zeke kiwa nim jak kot. Zachichotałam cicho na te myśl.
-Co cie tak bawi? -skierował wzrok na mnie.
-Mnie? Nic-z trudem powstrzymywałam się żeby nie wybuchnąć prawdziwym śmiechem. Niech to szlag te moje skojarzenia.
-Właśnie widzę-przewrócił oczami.
Myślę że Zeke z wyglądu nie jest jak typowy wilk. Po pierwsze ten ogon. A po drugie te jego skrzydła. Ciekawe czy mu normalnie przeszkadzają. Nie wytrzymałam i zadałam o to pytanie:
-Tobie nie przeszkadzają takie skrzydła?
-A mają?
-No... nie wiem bo nie mam skrzydeł.
Basior-psycho postanowił nie odpowiadać na moje pytanie.
-Um... czemu w ogóle zabiłeś tamtego wilka? W sensie czemu z takim okrucieństwem?
<Zeke? Diamanda i jej ciekawość XD>
szablon: synestezja