wtorek, 31 stycznia 2017
Od Hecklera "Syrena cz. 5" (cd. Alexa)
- Już jest lepiej tata? - zapytała Keila kiedy wracaliśmy.
- Tak - kiwnąłem głową i zabrałem Samowi kijek który chciał wykorzystać przeciwko siostrze.
- Czasem po prostu tatuś nie umie sobie poradzić z tym wszystkim - zażartowała Alexa.
- Tak, tylko ja - odparłem z przekąsem. - Bo ktoś tu zawsze jest nieomylny.
- Ja będę nieomylna jak dorosnę - oświadczyła Keila i dostała w głowę innym patykiem.
- Sam! - warknęła Alexa.
Dotarliśmy do domu późnym wieczorem, po szybkiej kolacji położyliśmy dzieciaki do łóżek i sami poszliśmy spać. Trzymałem w nocy Alexę w uścisku, chciałem czuć, że osoba, którą kocham nad życie jest blisko mnie. W nocy dręczyło mnie jakieś dziwne uczucie z tym związane.
Śnił mi się marsz długą ścieżką. Była mgła, świat wyglądał jak wyprany z kolorów, pozostały tylko odcienie szarości, biel i czerń. Pod łapami szeleścił mi żwir, dźwięk ten mieszał się z szumem uschniętej na wiór trawy po moich obu stronach. Kawałek dalej były rzędy świec, a na niebie zza chmur zamiast księżyca wyłoniła się lampa naftowa wisząca na łańcuchu. Ścieżka w końcu skończyła się przed grubym pniem drzewa o chudych gałązkach bez liści. Wisiały na nich ogniwa zardzewiałego łańcucha. Jak zbliżałem się, moich uszu dobiegły ryki burzy, grzmoty coraz głośniejsze. Kiedy stanąłem na wyciągnięcie łapy od pniaka, szare niebo przeszyła śnieżnobiała błyskawica, a w drewno uderzył piorun rozdzierając je na pół. Zawyłem z bólu i opadłem w czerń, ciemną pustkę.
- Heck! - usłyszałem głos Alexy.
Ocknąłem się. Dlaczego stoję na szczycie góry?! Rozejrzałem się nerwowo, kawałek dalej była Airis, a trochę niżej na skałach Alexa. Lunatykowałem? Zaraz, to jakaś sztuczka?
- Co tu się dzieje? - popatrzyłem gniewnie na dawną kumpelę.
- Sam tu przyszedłeś - powiedziała niewinnym głosem. Dostrzegłem tłumioną rządzę mordu wobec Alexy.
- Ona kłamie! To syrena i swoim śpiewem przywabiła cię tu! - krzyknęła moja partnerka.
Zwróciłem wzrok na Airis. Zdrajczyni! Podła larwa! Chciałem mieć chociaż po niej dobre wspomnienia a ona... coś takiego! Przywołałem skrzydła burzy i wzleciałem w powietrze. Moja ukochana wskoczyła przy pomocy wiatru na skalną półkę przy mojej już-nie-przyjaciółce.Uczucie zdrady mocno mnie wtedy ukuło, ale zamiast żalu, wydobyło ze mnie jedynie wściekłość. Dwie wadery zaczęły krążyć, obie gotowe do ataku. Pierwsza zaatakowała syrena, strzeliła falą wody w Alexę, ta uskoczyła, jednak to była część planu ataku od drugiej strony. Powstrzymałem Airis piorunem, woda i elektryczność to złe połączenie. Zaskamlała i prawie upadła na ziemię.
- Dajesz tata! - usłyszałem wtedy znajomy głosik.
Obróciłem się tam jak oparzony. Keila! I do tego Sam! Co oni tu robią?!
- Dzieci - szepnęła Alexa i chciała ruszyć w ich kierunku, niestety traf chciał, że syrena była bliżej. Z okropnym uśmiechem szybko do nich dotarła i porwała w łapy. Oboje rzucali się niemiłosiernie.
- Teraz masz za swoje Heck! - oświadczyła. - Obiecałeś, a teraz nagle inne priorytety. Zmieniłeś się, więc ja zmienię podejście. Dam ci szansę zacząć od nowa - zaśpiewała parę pięknych dźwięków i Alexę uwięziła wielka fala, obwiązując się wokół niej jak sznur.
- Zostawi ich! Natychmiast! - poleciałem w jej stronę miotając błyskawicami.
- Koniec życia jest nowym początkiem. Ich koniec, twój początek.
- Zamknij paszczę ty potworze! - ryknąłem jak smok, powoli zbierając wokół siebie chmury burzowe.
Na szczęście Airis nie doceniała Alexy. Nie minęło dużo czasu, a wyrwała się z wodnych sideł i razem ze mną natarła na nowego wroga. Syrena skacząc po falach wyrastających z podziemi, zaczęła podążać w przeciwnym kierunku. Udawało jej się unikać ataków piorunami, ogniem i wiatrem, ale jednego nie uniknęła. Poroża Sama wymierzonego w jej brzuch. Wypuściła głośno powietrze kiedy dostała od niego solidny cios.
- Puszczaj już wiedźmo! - burczał Samuel. Keila dorzuciła uderzenia w pysk już sporymi, jak na jej wiek, skrzydłami.
- Uch, parszywe bachory - tylko tyle zdołała wydusić syrena zanim nie złapałem jej w żelazny uścisk smoka z chmur i nie przyszpiliłem do ziemi. Alexa tymczasem złapała dumne z siebie maluchy w locie.
Pożałujesz tego Airis, chciałaś podnieść łapę na moją żonę, na moje dzieci, na moją rodzinę! Pożałujesz! Przyduszając patrzyłem w jej oczy, a chmury rozwiewały się na boki. Z jej odbić duszy uleciała determinacja. Powoli wstępował w nie strach i błaganie o litość, wywołałem to koszmarami wpuszczonymi prosto do jej umysłu. Zasługuje na to! Nie ustępowałem z czasem, kolejne wizje wpływały do jej świadomości, ale poczułem się jak tylko rynna dla prawdziwego źródła. Coś mną kierowało, jednak czułem tą satysfakcję. Satysfakcję z jej cierpienia. Szedłem dalej i dalej, w coraz gorsze zakamarki wilczych lęków. Uśmiechnąłem się szeroko.
Nie wiem ile to trwało, ale kiedy wszystko w końcu ucichło oprzytomniałem z jakby transu i popatrzyłem na Airis. Była skulona, przerażona jak ofiara zapędzona w róg. Puściłem ją.
- Odejdź - powiedziałem. Ostatnia szansa, żeby zachować życie. Nie mogłem też dać złego przykładu dzieciom.
Syrena nie protestowała, z podkulonym ogonem bez ociągania się odeszła. Zniknęła w dolinie po drugiej stronie pasma górskiego. Oby to był ostatni raz jak ją widzę.
Popatrzyłem na moją żonę i dzieci. Trochę dziwnie na mnie patrzyli.
Nie rozumiałem, jednak wkrótce to minęło, wszystko wróciło do normy.
Kolejnej nocy mój sen się powtórzył prawie tak samo, tylko tym razem nad przełamanym piorunem pniem, stał cień wielkiego wilka.
<Alexa lub koniec>
poniedziałek, 26 grudnia 2016
Od Hecklera "Syrena cz. 3" (cd. Alexa)
- Czemu się nagle tak przejmujesz? - prychnęła.
- A czemu miałbym w ogóle przestać?! - podszedłem bliżej, brat cofnął się jeszcze dalej.
- Wszystko wskazuje jakby nie o mnie tu chodziło! - warknęła i odleciała używając mocy wiatru. Chciała mnie teraz uniknąć za wszelką cenę. Rzuciłem piorunujące spojrzenie bratu.
- Przestań Heck, nic jej nie nagadałem zanim spytasz. Przyszła do mnie jako do przyjaciela - burknął.
Mam nadzieję, pomyślałem. Bo jeśli nie...
- Bo jeśli nie to... co? - usłyszałem głos niosący się echem. Odwróciłem się gwałtownie, ale nikogo nie zobaczyłem. Poszukałem chwilę wzrokiem, bez skutku. Dergor jak okazało się, też postanowił wybyć, zostałem w tej jaskini całkiem sam. Nie było żadnego sensu żeby czekać tu na cokolwiek dłużej, przywołałem z powrotem skrzydła burzy i wyleciałem na zewnątrz. Nie wzbijałem się wysoko, chciałem w razie co wypatrzeć bez problemu poszukiwaną osobę. Lot przerwał ktoś rzucający mi się na szyję, oczywiście to była Airis! Teraz rozumiem, że mogę ją nazwać powodem swoich problemów! Straciłem kontrolę nad skrzydłami z chmur i wyładowań elektrycznych, spotkałem się z ziemią i przetoczyłem razem z pechową waderą jakieś dobre parę metrów. Zatrzymałem się leżąc właśnie pod nią. Zaśmiała się w głos i zrobiła słodkie oczka. Wygrzebałem się wkurzony spod jej ciała
- Co ty wyprawiasz?! - ryknąłem.
- Nie widać? - odpowiedziała pytaniem na pytanie Airis.
Popatrzyłem na nią krzywo. Znów zachichotała.
- Napadam na ciebie Heckie - oznajmiła robiąc głupi głosik i przyturlała się bliżej żeby popatrzeć mi w oczy.
Warknąłem na nią znacząco i chyba WRESZCIE dotarło, że to wszystko nie jest jednym wielkim żartem. Przestraszona położyła uszy i wstała powoli otrzepując się z kurzu.
- Co ci Heckie? - mruknęła niepewnie. - Aż tak cię wkurzyła twoja znajoma..? Nie powinieneś się przejmować skoro....
- Będę się przejmować, bo to nie żadna znajoma! - wybuchłem. - Jak zwykle nigdy nie słuchasz i nie dajesz sobie nic wyjaśnić! Alexa NIE jest moją znajomą, to moja partnerka! - tak wydarłem się na Airis, że aż skuliła się . - A ty tu wparowałaś chwaląc się, że jesteś moją dziewczyną! Masz pojęcie jaki to wydźwięk dla niej miało?!
Odpowiedziała mi cisza. Warknąłem ponownie i zacząłem chodzić tam i z powrotem co jakiś czas zerkając na tą głupią waderę. Spróbowałem liczyć do dziesięciu, uspokoić oddech, bo nie wolno mi uderzyć wadery, nawet tak porąbanej i głupszej od cegły. Ugh, nie było to łatwe zadanie, łapy mnie świerzbiły na tą myśl.
- Dotarło o co mi chodzi? - znów się odezwałem już nie krzycząc, ale w moim głosie słychać było wielką irytację i wściekłość.
Kiwnęła niepewnie głową znów kładąc uszy. O, czyżby w końcu zrozumiała kogo znalazła? Nie wyluzowanego kawalera, ale męża i ojca z dwójką dzieci.
- Słuchaj, miło, że mnie w ogóle znalazłaś i że w ogóle szukałaś, ale tyle wystarczy. Nie powspominamy sobie dzieciństwa ani tym bardziej nie pobierzemy się. To nieaktualne Airis. Przybyłaś za późno, a teraz ja muszę posprzątać ten bałagan który tu mi przyniosłaś. Odejdź jeszcze dziś - nakazałem surowym tonem, nie kryjąc negatywnych emocji.
Rzuciła mi ostatnie błagalne spojrzenie, które po chwili ukryła pod swoją maską neutralnego spojrzenia.
- To może..? Ostatni przyjacielski uścisk? - zapytała.
- ... Ostatni - uściskałem ją ze względu na dawną przyjaźń.
- I buzi na dobranoc? - jak to usłyszałem znów dałem jej do zrozumienia wyrazem pyska, że nie chcę żeby tu przebywała dłużej.
- Do widzenia Heckie - skierowała się ścieżka w stronę wyżyn polnych, stamtąd trafi wkrótce do granicy watahy. - A w powietrzu czułam tą tragedię... Czemu uwierzyłam? - dodała cicho do siebie, kiedy błędnie myślała, iż nie usłyszę.
Odprowadziłem ją wzrokiem i znów ruszyłem na poszukiwanie Alexy. Pytałem o nią napotkane wilki, właściwy kierunek wskazał mi Sekuri. Pędziłem śladem mojej ukochanej najszybciej jak byłem w stanie. Znalazłem ją w lesie, na gałęzi drzewa.
<Alexa?>
sobota, 17 grudnia 2016
Od Hecklera "Syrena cz.1" (cd.Alexa)
- W powietrzu czuje zamęt już
Wygląda to jak tragedia
Tak chciałam zostać blisko cię
Nie znosiwszy uczucia wewnątrz
Odeszłam ja tak dawno już
Lecz jak wróciłam nie ujrzałam cię
Przysiągłeś mi na dobre i złe
Czas odzyskać utracone chwile
Podążam wciąż szlakiem tym
Szukam twojego oddechu
I bicia serca wołającego
Czemu to echo już zamilkło?
Powtarzało się to wiele nocy. Słowo w słowo, tak samo. Jedynie ostatnim razem doszła jedna zwrotka:
- Ale jak ja widzę cie
Serce zmieniło ci się
Ty pragniesz lecz już
nie mnie?
Nie, wierzę, że jest inaczej.
Obudziłem się obok Alexy z Keilą wiszącą mi na ogonie. Mała podgryzała go jak zabawkę. Wstałem i wziąłem ją w pysk żeby zanieść do jej posłania, było za wcześnie, powinna jeszcze spać. Niechętnie, ale zgodziła się zostać u siebie, po czym wcisnęła pod swoją poduszkę. Z westchnięciem wróciłem do naszej części jaskini, położyłem się i zamierzałem znów zasnąć, jednak nie udało się. Nie miałem wyboru, musiałem wstać wcześniej niż wszyscy. Wyszedłem na zewnątrz żeby upolować coś na śniadanie nie tylko dla siebie, ale też dla Alexy i dzieciaków. Postanowiłem wybrać sie tym razem do doliny, w której mieszkał od zawsze smok Innulis. Nie było to zbyt daleko, raptem kawałek za zatoką. Właściwie tam mamy bliżej niż do polany, gdzie większość pozostałych wilków poluje. Do tego nie miałem ochoty na nikogo trafiać, bo nawet tak wczesną porą ktoś mógł tam być. Ranek jeszcze chłodny po całej nocy mrozu, zima coraz bliżej, miałem nadzieję na jakieś opady śniegu w najbliższym czasie. Z lekko spuszczoną głową podążałem dalej szukając powonieniem jakiejś zdobyczy. Siedział mi w głowie ten dzisiejszy dodatkowy wers pieśni słyszanej wielokrotnie. Znałem już ją całą na pamięć, ale nie wywarła na mnie większego wpływu. Dopiero teraz wyjątkowo przejąłem się tymi nowymi słowami.
"Ale jak ja widzę cie, serce zmieniło ci się, ty pragniesz lecz już nie mnie. Nie, wierzę, że jest inaczej." powtórzyłem sobie w myślach. Czyżby ktoś mi wysyłał jakiś sygnał? Zdarzyło mi się słyszeć.. przepowiednie? Mogłem być pewny, że to nie wytwór mojej wyobraźni, nie umiem układać pieśni, dobierać rymów, zwrotek, ani nigdy nie przyśnił mi się taki waderzy głos. Jednak on coś znaczy. Zachowuje się w mojej głowie jakby chciał odgrzebać... wspomnienie? Ja... kogoś znałem... kiedyś.
Ujrzałem uciekającą sarnę. Nie ma czasu na przemyślenia, trzeba zdobyć trochę jedzenia. Wyskoczyłem w stronę ofiary, aż ziemia trysnęła spod moich łap i zaczęła się pogoń. Niedoświadczona sarna, odłączona od stada, nie wie jak skutecznie przetrwać. Dognałem ją bez problemu i zacisnąłem szczęki na jej szyi. Mogłem się nie nadwyrężać i po prostu zabić piorunem, ale wilkowi nie przystoi wyręczać się mocami na polowaniu. Mam zdobycz, czas wracać.
Wlokąc kawał mięsa, z daleka widziałem wielkiego smoka Innulisa, który mieszka na tym terenie. Leżał spokojnie i obserwował okolicę. Nie myślałem nawet czy mnie zobaczył, nie zaatakuje więc to nie problem.
- Heckler? - usłyszałem za sobą. - Heckie, to ty?
To.... Ten głos ze snu! Odwróciłem sie gwałtownie i na to, co zobaczyłem otworzyłem pysk z wrażenia. Za mną stała wadera, ta sylwetka, te delikatne rysy... Ja znam! To... to...
- Airis? - to imię samo wypłynęło z mojego pyska.
- Heckler! - wadera rzuciła się mi na szyję.
Uderzenie od środka, mgła spowijająca część wspomnień zniknęła w ciągu tej jednej chwili. Ja znam ją! Jej imię to Airis! Pamiętam, jak byliśmy młodzi.....
- Szukałam cię dniami i nocami, miałeś czekać, czemu to się stało powiedz! - płakała ze szczęścia.
- Ja... ktoś... ktoś sprawił, że zapomniałem o obietnicy! - coś zdusiło mnie w gardle. - Wybacz mi błagam!
- Ćśś.. nie twoja wina, więc nie mogę być wściekła.
- Pamiętasz ostatni dzień? Skok znad wodospadu w lodowatą wodę? - zapytałem. Coraz więcej wspomnień z jej udziałem ukazywało mi się przed oczami.
- Tak - uściskała mnie z całych sił.
- Słuchaj.. chodź ze mną, muszę cię przedstawić - wyrwałem się jej i złapawszy za łapę poprowadziłem w stronę jaskini. Skupiłem się na szczęściu z odnalezionej przyjaciółki z dawnych lat, zapomniałem o sarnie, którą miałem zanieść Alex.
******
- O, jesteś Heck - przywitała mnie partnerka dosłownie cała zaslonięta stosami papierów. Nie ma co ukrywać, miała dużo zaległości z formalnościami po urlopie. Przekładała je non stop i na każdej kartce coś pisała.
- Długo cię nie było, dokąd poszedłeś? - nie widziała mnie nawet, najwyżej czubek moich uszu. Odciągnęła, po zadaniu pytania, małego Sama od dokumentów, skoro mnie nie było musiała mieć oko na szczenięta.
- E... na polowaniu - zerknąłem na Airis czekającą cierpliwie aż skończymy ględzić. - Ale spotkałem kogoś.... Alexa, poznaj Airis - moja ukochana wychyliła się zza stosów pracy i popatrzyła okrągłymi oczami na moją towarzyszkę. Zmierzyła ja wzrokiem id góry do dołu, z czasem na jej pysku pojawił się wyraz zmieszania.
- To moja... - zacząłem.
- Dziewczyna, jestem jego dziewczyną - Airis zrobiła Słodką Minkę Zwycięzcy, którą robiła od zawsze, a pode mną ugieły się kolana. Ta mina była tu ZBYT sugestywna! Tak zaczęło się jedno wielkie nieporozumienie.
Alexa ruchem łapy przewróciła stos dokumentów. Kartki poleciały na wszystkie strony, na pysku mojej wybranki najpierw widziałem zdanie "Co się dzieje?", później "Co ona plecie?!", kolejno "Co to ma znaczyć?!", a na koniec ciche i dyskretne "Heck........ czy zechcesz mi coś wyjaśnić?!".
Miałem ochotę zapaść się pod ziemię i uderzyć piorunem w starą znajomą. Airis ty głupia! Coś ty powiedziała?! Alexa sobie pomyslała teraz nie wiadomo co tylko dlatego, że Airis myśli iż dawne = aktualne. Kiedy to było?! Co ja teraz .....
- Heck, pogadasz ze mną na osobnosci? - wydusiła Alex.
- Przepraszam paniusiu, ale nie zgadzam się żeby Heckie z tobą tak rozmawiał. Nieladnie szeptać po kątach w towarzystwie - burknęła druga wadera.
- Um... Airis, wiesz.. - zacisnąłem zęby.
- Później - nie pozwoliła mi dokończyć zdania, że Alex to moja żona, a nie żadna koleżanka czy coś takiego. Hm.. jest bardzo źle.
Alexa warknęła groźnie, przed atakiem powstrzymała ją obecność Keili, która chciała sie bawic w kolejnym stosie papierów. Moja partnerka zaczęła usiłowac łapać kolejną lawinę druczkow, a Airis szybko powiedziala, że "obejrzy sobie okolice, a ja moge sobie poukładać wszystko w głowie i wyjasnic swoją sytuację koleżance", po czym odbiegla gdzieś. Popatrzylem na Alexe. Była wściekła.
- Kim ona jest?! Co to za jedna i co to wszystko jest?!
Nabrałem dużo powietrza.
- To Airis. Znaliśmy się jak byliśmy młodzi i przysięgliśmy sobie, że pobierzemy się jak będziemy starsi, byliśmy bardzo bardzo blisko. Rozdzieliliśmy się kiedy musiała wyjechać z matką na jakiś czas, obiecałem jej że będę czekać. Potem odeszliśmy z Dergorem i znaleźlismy sie tu. Airis mnie odnalazła i zapewne chce teraz żeby wprowadzić stary plan w życie.
Opowiedziałem to z pełną powagą w nadziei że zostanę zrozumiany co to za sytuacja. Nie poszło zupełnie po mojej myśli.
- Czyli... była twoja miłością? - zapytała Alexa. - Kochałeś ją i chcieliście być razem za wszelką cenę?
Nie mogłem jej kłamać w żywe oczy. Potwierdziłem jakkolwiek to zabrzmiało.
Błąd.
<Alexa?>
niedziela, 27 listopada 2016
Od Hecklera "Miłość była wcześniej niż życie cz.1"
Ja zajmowałem się polowaniem dla nas obojga, czasem prosiłem o to kogoś z ekipy polowań zapewniając, że kiedyś przyniosę w zamian coś dla niego. Jednakże nigdy nie pozwoliłem sobie na zostawienie Alexy samej. Jeśli już wychodziłem to najpierw uprzedzałem Diamandę żeby przyszła i pilnowała mojej ukochanej i natychmiast powiadamiała mnie i którąś z lekarek jeżeli coś się będzie dziać. Przywódczyni wojowników żartowała, że nie potrzebuje niańki.
Nieraz nie umiem słuchać. Upieram się przy swoim.
Zawsze polowałem szybko, jak najszybciej było to możliwe. Specjalnie wydzielałem Alexie najlepsze kąski i ganiałem przez wszystkie tereny gdy tylko miała jakieś specjalne kulinarne życzenia. Chciałem żeby czuła się dobrze, stres nie był wskazany. Mówiła, że ją zamęczę, że już chciałaby żebym zobaczył szczenięta, bo "miałbym czym sobie zawracać głowę". Z perspektywy czasu naprawdę myślę, iż moja panika była śmiechu warta.
Nie pozwalałem partnerce nawet karmić ani czesać Geist, sam się tym zajmowałem obawiając się, teraz sam nie wiem dlaczego. Biegałem sam za wszystkimi sprawami, przez co najczęściej wieczorami, padałem zupełnie pozbawiony energii na posłanie.
Raz rozmawiałem z Midnightem wiedząc, że on miał kiedyś młode. Zadawałem mu pytania co powinien robić ojciec dla swoich szczeniąt. On pokręcił na to tylko głową i powiedział mi: "Nie martw się, ty będziesz dobrym ojcem.".
Raz powiedziała mi ukochana, że jest chłodno w jaskini, a ja już stawałem na uszach, żeby znaleźć jakieś okrycie. Raz westchnęła, że nie ma dziś siły, a ja już pędziłem szukać Carmen albo Yuko, zmartwiony, iż coś nie tak. Raz zapytała czy mamy coś do zjedzenia, a ja już stałem gotów przyjmować zamówienia. Byłem osobistym służącym gotowym na każde wezwanie. A najlepiej było parę dni przed faktem.
Wyszedłem pewnego niezwykle chłodnego dnia upolować kozicę górską, jak sobie życzyła Alexa. Trawa i skały były pokryte szronem. Było mi trochę zimno w łapy, bo to była niespodziewana zmiana pogody, jeszcze nie miałem zimowego futra. Wspinałem się mozolnie za tymi rogatymi alpinistami, zeszło mi znacznie dłużej niż przewidywałem. Zostawiłem partnerkę jak zwykle z Diamandą, ale wciąż niepokoiłem się. Złapawszy po dwóch godzinach to meczące coś usłyszałem głos siostry.
- Heck! Chodź szybko!
Odwróciłem się gwałtownie z kozicą w pysku i na widok tęczowej wadery lewitującej obok mnie, o mało nie upuściłem zdobyczy. Serce podskoczyło mi do gardła, nie dlatego, że przestraszyłem się siostry, ale dlatego, że jej obecność mogła oznaczać coś strasznego!
- Co się stało?! - krzyknąłem.
- Musisz lecieć ze mną do Alexy, nie ma czasu na wyjaśnienia - wysapała, zawróciła i poleciała w kierunku jaskini.
Złapałem kozicę w łapy, przywołałem skrzydła burzy i poleciałem za Diamandą, cały zestresowany.
To co zastałem na szczęście pozytywnie mnie zaskoczyło. Od wejścia przywitała mnie Carmen z gratulacjami. Olśniło mnie co się stało i z ulgą podszedłem do Alexy. Leżała karmiąc dwa puszyste kłębki, jeden był brązowo-biały, a drugi czarno-niebieski. Na ten widok ugięły się pode mną nogi i otworzyłem pysk. Diama patrzyła na mnie zastanawiając się czy nie zamierzam zemdleć ze szczęścia. Moja partnerka z westchnięciem uśmiechnęła się do mnie, złapałem ją za łapę. Widać było po jej pysku wielką radość, jednak przemieszaną lekko z czymś innym. Przypomniałem sobie, że była mowa o trzech szczeniętach, zapytałem gdzie ono. Pokazano mi trzecie maleństwo, które niestety nie zdoła nigdy zobaczyć światła dnia. Pociągnąłem nosem i w duchu powiedziałem modlitwę za tą małą duszyczkę. Usiadłem później obok Alexy i zapytałem jak powinniśmy nazwać szczenięta. Carmen powiedziała, że brązowawy to chłopiec, a czarno-niebieska to dziewczynka, natomiast trzeci, również jest basiorem. Wspomniała, że i jemu należy nadać imię żeby mógł spokojnie przejść na drugą stronę.
Powiedziałaś, że chcesz nazwać waderkę Keila. Drugi otrzymał imię "Sam". Trzeciego nazwaliśmy wspólnie imieniem którego teraz nie wspomnę.
Przytuliłem partnerkę mocno i popatrzyłem w jej oczy.
Kolejne szczenięta pojawiły się w rodzinie.
Szczęście.
Kątem oka dostrzegłem, że jeszcze ślepy basiorek nie zwracał uwagi na siostrę siedzącą obok, jak co chwila zmieniał swoje miejsce, chciał żeby przede wszystkim jemy było wygodnie.
piątek, 23 września 2016
Od Hecklera "W kamiennym labiryncie cz. 7"
Podszedłem ostrożnie do czterech szkieletów. Wyglądały na stare, ale dobrze się zachowały. Tak jakby znaczy się, bo jak lekko musnąłem niechcący łapę jednego z nich, cała kość rozsypała się w drobny pył i gdzieś poleciała razem ze znajdującym się tu powiewem. Alexa zadrżała, tymczasem ja odsunąłem się odruchowo od szczątków naszych wilczych braci, sprzed co najmniej paruset lat. Uderzyła mi do głowy myśl, że to mogą być twórcy tego kamiennego labiryntu. Obszedłem jeszcze raz wielki filar i zatrzymałem się nad jednym z żelaznych paneli. Metal na przyciskach był wypolerowany tak starannie, że można było się przejrzeć. Chwilę się wahałem, ale pod wpływem emocji czy czegoś innego nacisnąłem coś. I ja i Alexa wystraszyliśmy się wielkiego huku, który prawie ogłuszał. Filar zapadł się parę metrów w ziemię i podłoga się obniżyła częściowo, powstały jakby schody od każdego wejścia do najbliższego żelaznego panelu. Ja właśnie znalazłem się na końcu tych stopni, a wadera była niżej, wciąż na równej, malowanej posadzce.
- Labirynt obraca się sam - stwierdziłem. - Ale wygląda na to, że można go kontrolować.
- Na co to nam? Musimy znaleźć wyjście, nic innego nie potrzebujemy - napomniała mnie wilczyca wchodząc do mnie po schodach.
Ciekawość nakazała mi użycie kolejnego przycisku. Dobiegł naszych uszu szum wody i zauważyłem, że spływa ona wielką rynną pod sufitem w jakiś tunel, do labiryntu.
- Można mieć władzę nad wszystkim.... - powiedziałem.
Przestałem się czuć jak ptak złapany w sidła, poczułem siłę i władzę, niepojęty wydał mi się zasób możliwości, które stają się dostępne kontrolującemu ten labirynt. Zaśmiałem się ucieszony takową perspektywą i uderzyłem łapą ze zdeformowanymi pazurami w sam środek żelaznego panelu i filar zaczął się szybko obracać.
- Heck, co się z tobą dzieje? Nigdy się tak nie zachowywałeś!
- Alexa... pomyśl ile można zyskać, ile można osiągnąć, wszystkich wrogów można położyć na kolana!
- Nie Heck! - odepchnęła mnie od narzędzia kontroli. - Ja nie chcę tego.
- A czego chcesz?! - warknąłem brutalnie spychając ja parę schodów niżej aż przysiadła.
- Chcę spokojnego życia... z tobą - powiedziała załamującym się głosem. - Nie chcę mieć cudzych żyć na sumieniu.... Proszę, posłuchaj... Nie jesteś sobą - załkała.
Oprzytomniałem. Zaraz? Ja naprawdę to mówiłem?! Odskoczyłem od panelu jakby płonął żywym ogniem. Co się dzieje?!
- Ja....przepraszam... nie wiem co we mnie wstąpiło......
Podszedłem do wadery i przytuliłem ją. O mało nie skrzywdziłem mojej ukochanej, nie powinno tak być, to nie powinno w ogóle się zdarzyć. To wygląda jak koszmar, ja chcę się obudzić! Alexa pogładziła mnie łapą po głowie.
- Już dobrze, nic się nie stało - szepnęła. - Nikomu nic złego się nie stanie, ani tobie, ani mi, ani naszym dzieciom.
***************
Najważniejsze-zachować trzeźwość umysłu. Kręcimy się w kółko po wielkiej sali, szukamy wyjścia. Nie wolno myśleć o niczym innym, musimy się wydostać. Chodziłem ze spuszczonym pyskiem, obserwowałem własne kroki. Tymczasem Alexa odpoczywa na schodach. Sprawdziliśmy już każdy kąt, żadnych podpowiedzi. Z zafrasowania wyrwał mnie dźwięk spadającego kamienia z sufitu. Odłamek obił się o metalowy panel i potoczył się z echem pod moje łapy. Uderzenie otworzyło jakieś małe przejście koło tego, którym tu się dostaliśmy. Dostrzegłem tam małe światełko. Alexa nie wstała, ale popatrzyła w moją stronę. Ostrożnie zbliżyłem się do poświaty. Niemożliwe. Do tego centrum właśnie przytoczyła się moja butelka z mgławicą. Natychmiast ją podniosłem, ale chwilkę uciechy zastąpiła złość, wściekłość. Przez to właśnie tu trafiliśmy. Warknąłem coś pod nosem i odstawiłem butelkę. Wilczyca ze spuszczonymi uszami pokręciła głową,. tak jak ja liczyła na coś więcej. Kolejne minuty, lub godziny mijają, w końcu labirynt ponownie się obraca i stało się to, czego najmniej bym chciał w obecnej sytuacji. Dołącza tu do nas wielki zmutowany i oszalały przez labirynt wilk. Ustawiłem się gotowy do ataku, ale głupio wyszło, zapomniałem, że nasze moce nic mu nie robią. Więc musieliśmy uciekać przed nim. Parę razy pogonił nas wokół filaru, później wpadłem na lepszy pomysł .Wielki Szary nie ma skrzydeł, więc złapałem zdyszaną już Alexę i podleciałem pod sufit razem z nią.
- Chyba się udało - mruknąłem.
- Oby.....
- Zaraz, co on tam robi? - zdziwiłem się.
- Chyba idzie do panelu...
- On umie to obsługiwać?!
- Nacisnął coś.
I tak oto nasz genialny plan przestał się sprawdzać, całe sklepienie zaczęło płonąć. Alexie nie sprawiłoby to problemu, gdyby nie była zbyt słaba żeby latać. Ja ją trzymałem, a moje skrzydła burzy są z chmur, a chmury są z wody. Ledwo wylądowałem na posadzce, a wilczysko już na nas czekało. Oblizał się długim jęzorem. Zniesmaczony podtrzymując Alexę ruszyłem w stronę wyjścia z sali głównej, nie mogliśmy tu już zostać. Będzie trzeba znów się błąkać, ale lepsze to niż rozerwanie na strzępy. Już tylko dwa metry dzieliły nas od wyjścia z pomieszczenia, ale coś uniemożliwiło dalszy bieg.
- Heckler! - zawyła wadera.
Odwróciłem się i oniemiałem. Monstrualny wilk złapał moją ukochaną za ogon. Jedyne co ratowało teraz Alexę, to fakt, że ją trzymałem za łapę.
- Puszczaj ją! - wypuściłem wielki piorun we wroga.
Nie zrobiło to na nim żadnego wrażenia, najwyżej trochę go odsunęło, ale nie puścił. Parszywiec.
- Heck, idź, ratuj siebie!
- Nie mogę! - wyciągnąłem drugą kończynę i złapałem się rośliny oplatającej ścianę.
Potwór rozdziwaił gębę i już zamierzał ugryźć Alexę. Nie! Nie! Dostrzegłem mgławicę koło mojej łapy.
- Chcesz coś przegryźć? Gryź to! - wściekły kopnąłem butelkę prosto do jego pyska. Nie mogę zabić tylko jego, nie zostawię Alexy, więc giniemy wszyscy.
Szkło obiło się o jego kły i od razu pękło. Przeszła wielka fala uderzeniowa, która rozsadziła mu mordę. Okropny widok. Powstała dziwna wyrwa w powietrzu, tam gdzie stał, tam go rozerwało na strzępy i wciągnęło. Jak to się nazywało..? Czarna dziura? Wielka siła tego zjawiska zaczęła przyciągać wszystko, kafle posadzki, słabsze rośliny ze ścian, nawet filar zaczął się łamać. Przyciąganie było coraz mocniejsze, złapałem się wszystkimi łapami roślin. Błagam, niech te będą mocno wrośnięte! Łapa mnie boli od przyciskania Alexy do siebie, ale nie wolno mi puścić. Wszystko huczy, szumi, zapada się, znika w czarnej wyrwie a my powiewamy jak dwie flagi na wietrze, jednak wciąż się trzymam. Ledwo. Zjawisko trwa i trwa, aż wciąga cały filar, sufit z wielkim trzaskiem zapada się i znika w nicości, wszystko jest niszczone, a to co jeszcze nie wpadło do wyrwy, krąży wokół niej jak w tornadzie. Nic nie widać, wszędzie pył. I to się ciągnie aż dziura się zamyka z fioletowym światłem. Wówczas wszystko spada, wiatr znika, wszystko cichnie, a nas przykrywa to, co nie zniknęło. Pierwszy z gruzów wydostałem się ja. Z łomocącym sercem wygrzebałem stamtąd również Alexę.
- Nic ci nie jest? - zapytałem zatroskany.
- Nie... tylko lekko jestem poobijana. I popatrz - wskazała górę.
Podniosłem tam wzrok i zobaczyłem Słońce, za którego blaskiem tak tęskniliśmy. Nad nami rozciągała się przeogromna wyrwa na powieszchnię. I co lepsze, spadł do nas jakiś nieuważny jeleń i mieliśmy upragniony od dawna posiłek. Przywołałem później skrzydła burzy i oboje wylecieliśmy nareszcie i wylądowaliśmy na miękkiej trawie pośród wielkich odłamów skalnych.
- Co to za miejsce? - rozejrzałem się wciągając nosem świeże powietrze.
- To chyba był szczyt widoczny z Gór Porannego Brzasku....
- Był?
- Mgławica rozsadziła to - stwierdziła Alexa.
- To się wilki zdziwią, jeśli lubiły czasem na nią patrzeć - uśmiechnąłem się i położyłem na miękkiej roślinności.- Dobrze, że to nie było na naszych terenach.
-Olivia by nam głowy pourywała - zachichotała wilczyca.
- No... ale nie myślmy o tym, teraz czas odpocząć.
- Masz rację - położyła się obok mnie i oboje zasnęliśmy przy dźwięku śpiewu ptaków, wpatrzeni w błękit nieba.
<KONIEC>
środa, 7 września 2016
Od Hecklera "W kamiennym labiryncie cz. 5" (cd. Alexa)
Robię się coraz bardziej podejrzliwy, wyczulony na jakiekolwiek haczyki. Zbyt łatwe byłoby wyjaśnienie, iż tajemniczy twórcy tego labiryntu chcieli przygotować pułapkę związaną ze zdaniem o krokach w górę i w dół, ale coś ich np. zeżarło i nie zdołali dokończyć. Nie ma opcji, żeby ktoś, kto wybudował taką olbrzymią, okrągłą, kamienną machinę zagłady pozwoliłby sobie na jakiekolwiek niedociągnięcia. Zostawiliśmy podwójne schody za sobą i kolejne korytarze miały podłużne, paro centymetrowe, wąziutkie dziury w ścianach. Cudowny, tumaniący, kwiecisty zapach bez wątpienia docierał właśnie stąd, przy owych wcięciach w kamieniu był taki mocny, i było tak duszno, że Alexa ledwo rozwiewała go i odpędzała jak najdalej od nas, stosunkowo do sił. Oczywiste, próbowałem drapać te dziury lub zasłonić je, jednak ZNOWU nic. Pradawne zaklęcia ochraniające te wszystkie struktury są niewiarygodnie trwałe. Przygryzłem pazury łapy, w którą wcześniej się zraniłem, ale natychmiast cofnąłem je od pyska przypomniawszy sobie jak zdeformowane są. Westchnąłem ciężko, nie umiem by spokojny wiedząc, że narażam obecnie najdroższą mi osobę i do tego szczeniaki. Sprawa jest fatalna, ale muszę wziąć się w garść. Heckler, przecież pokonałeś Kima, masz sobie z tym nie poradzić? Idąc tak pogrążałem się we własnych motywujących myślach coraz bardziej, ale nie pozwoliłem sobie na zbytnie rozkojarzenie. Trzymałem się bardzo blisko Alexy i pomimo tego wszystkiego zachowywałem czujność i reagowałem na każdy podejrzany dźwięk.
- Mogłabym przysiąc, że już tu byliśmy - mruknęła w pewnym momencie wilczyca. - Zakręciliśmy się w kółko.
- Możliwe - odparłem. - O ile to nie jest tylko złudzenie, jeden korytarz od drugiego zbytnio się nie różni - Otworzyło się obok nas inne przejście.
- Idziemy tędy - stwierdziła natychmiast Alex.
Intuicja odradzała mi zgadzanie się, ale nie posłuchałem i razem z waderą skręciłem za róg. Zaufałem instynktowi mojej partnerki, bo jeśli naprawdę kręciliśmy się w kółko to nigdy stąd nie wyjdziemy. Z początku naprawdę czułem zmianę otoczenia i byłem prawie pewien, iż akurat tu nie byliśmy jeszcze, jednak po chwili żałowałem mojego braku sprzeciwu. Ponownie natknęliśmy się na wilka mutanta. Moja iskra oświetlająca drogę nie była duża, chciałem oszczędzać energię, więc zobaczyliśmy nieprzyjaciela dopiero, jak był blisko na odległość jednego skoku. Nikt nie musiał nikogo napominać, od razu popędziliśmy w innym kierunku. Szary olbrzym dysząc ciężko i warcząc ruszył za nami. Nie trzeba było się nawet odwracać, żeby stwierdzić jak blisko jest, jego gigantyczne pazury głośno uderzały o kamień z każdym skokiem. Wypuściłem w niego kilka piorunów. Dostał nieco prądem, ale tylko go to bardziej rozwścieczyło. Wyciągał szyję i starał się schwycić nas szczękami. Minęliśmy jakiś runiczny zapis na ścianie i korytarz zaczynał się powoli zwężać im dalej byliśmy. Nie sprawiło to nam problemów z poruszaniem się, naszemu wrogowi wręcz przeciwnie - jego szpikulce na plecach już miały za mało przestrzeni i by zmuszony bardziej uginać kolana podczas biegu, żeby nie tracić na prędkości. Podczas jednego skoku łupnął głową w sufit i wszystko się dziwnie zatrzęsło.
- Heck... - jęknęła Alexa.
O nie, o nie, nie teraz! Podałem jej łapę i podtrzymywałem ją, nie mogliśmy się zatrzymać. Chciałem posłać mutantowi jeszcze jeden piorun, niestety podczas zamachu uderzyłem w górę korytarza, nie spodziewałem się jeszcze takiej różnicy wysokości. Syknąłem z bólu, wielkie wilczysko już prawie czołgało się, ale nie zwolnił. Ani trochę. Kolejny wstrząs. Wilczyca pociągnęła mnie żebym popatrzył znów do przodu. Kawałek przed nami, zamiast korytarza była wrząca lawa. Tam nie zostało nawet trochę miejsca na przelecenie nad tym wszystkim. Otworzyłem szeroko oczy. Prawdziwie przestraszyłem się. Nie tego wilka, czy magmy, ale faktu, że nie ma ucieczki. Jesteśmy coraz bliżej naszego końca, stwierdziłem, ja już nie widziałem opcji. Ponownie sytuację uratowała Alexa.
- Uderz w ziemię Heck! Z całej siły!
- Co?!
- Rób co mówię! - krzyknęła.
Nie myślałem długo, wykonałem polecenie, walnąłem w ziemię, która zatrzęsła się po raz trzeci. Lawa spłynęła z korytarza przez jakieś szczeliny, a przejście za nami zaczęło się zamykać tuż przed nosem szarego napastnika. Zanim kamienne drzwi zatrzasnęły się zupełnie próbował jeszcze nas sięgnąć ogromną łapą, ale nie jest tak głupi, na jakiego wygląda. Cofnął ją nie chcąc zostawić swojej kończyny po naszej stronie korytarza. Znów mieliśmy chwilę spokoju.
- Jesteś genialna Alexa - powiedziałem. - W życiu bym nie wpadł, że kroki w górę i w dół to były uderzenia w sufit i ziemię.
<Alexa?>
piątek, 26 sierpnia 2016
Od Hecklera "W kamiennym labiryncie cz.3" (cd. Alexa)
-To.... to... wspaniała wiadomość-wyparowałem w końcu.
Przytuliłem waderę, radość owładnęła mną całkowicie, nie miałem wątpliwości, że nie mogłem usłyszeć lepszej wiadomości. Uczucie bezgranicznego szczęścia zapewne zalałoby całego mnie, gdybym nie uświadomił sobie o drugiej stronie całej sprawy.
-A niech mnie..... Czemu wcześniej nie powiedziałaś o tym wszystkim?! Przecież biegłaś, coś mogło ci się stać, chochliki są nieprzewidywalne!-złapałem się za głowę, a wadera nieco zawstydzona opuściła uszy.-A do tego... -urwałem przytomniejąc, lodowata woda sięgała nam już do klatki piersiowej.-Wiesz, co? Wrócimy do tego jeszcze.
Zacząłem razem z Alexą uważnie oglądać wszystkie ściany małego pomieszczenia, w którym się znaleźliśmy, stukałem w każdy kamień w nadziei, że znajdziemy jakieś ukryte wyjście z tego zamknięcia, które może okazać się naszym grobowcem! Uczepiłem się szczelin, przez które napływała woda, chciałem utworzyć większą wyrwę, może pomieszczenie wypełniałoby się wolniej, albo moglibyśmy się dostać tam wyżej. Niestety ciśnienie odepchnęło moje łapy stamtąd i boleśnie zahaczyłem o róg skały wydartej przez nurt. I ja i moja ukochana przeszukaliśmy każdy zakamarek tego małego zakątka podziemnego labiryntu, a nie zmieniło to naszej sytuacji. Woda sięgała już prawie pod sufit, starczyło ledwie miejsca, by wziąć głęboki wdech zanim woda pokryje wszystko. W końcu zapadła ciemność, moja mała iskra zgasła zduszona przez zimne fale, a my wciąż pozostaliśmy tutaj. Dzięki mojej mocy ciemności dostrzegłem Alexę, która wyglądała na bardzo zafrasowaną i złapałem ją za łapę. Chciałem pocieszyć ją, ale też siebie, nie widziałem już żadnej drogi ucieczki. Zamknąłem oczy i czekałem na to, co nastąpi.
Nagle poczułem przyjemny chłód na futrze, podobny do powiewu wiatru. Ogarnąłem, że nie jestem już pod wodą! Otrząsnąłem się i dostrzegłem co się dzieje-Alexa wytworzyła bąbel powietrza pod tą zimną taflą i właśnie oboje znajdowaliśmy się w nim. Wadera nie otwierała oczu i kręciła łapami w powietrzu, utrzymanie tego działania musiało wymagać maksymalnego skupienia najwyraźniej. Alexa, wiszę ci najdroższą kolację, uratowałaś nas oboje!
Usłyszeliśmy w końcu szmer przesuwanego kamienia, a woda zaczęła dość szybko opadać. Bąbel prysł jak bańka mydlana, a wilczyca upadła prosto w moje ramiona prawie bez życia. Dyszała ciężko, a serce jej biło w niewiarygodnym tempie. Próbowała podnieść się o własnych siłach, ale zabroniłem jej. Musi odpocząć, jednak nie możemy tkwić w jednym miejscu, podniosłem wilczycę i ruszyłem dalej. Znów minęliśmy ruchomą mapę z nic nie znaczącym zdaniem, że tu jesteśmy, ale ściany były inne. Ślady wielkich szponów nie wyglądały już zawsze jak "rykoszet" jakiś ataków, tylko gdzie, nie gdzie zdawałoby się, iż coś wściekłego po prostu atakowało kamienne korytarze. To wszystko przyprawiało mnie o coraz większy niepokój i lęk. Czas płynął, krążyłem po tunelach, każdy wyglądał prawie identycznie jak poprzedni, a zmęczenie dało mi znać, kiedy nadeszła pora na nocny odpoczynek. Położyłem już zmożoną snem waderę pod ścianą, tu akurat płynął jakiś ciepły prąd powietrza niosący ze sobą dziwną woń, jakby jakiś kwiatów. Sam ułożyłem się obok niej, lecz nie mogłem sobie pozwolić na sen. Przeżułem parę liści z mojej torby, tych działających jak kawa i zdecydowałem czuwać dopóki Alexa się nie obudzi. Po paru godzinach siedzenia trochę szumiało mi w uszach z niewiadomej przyczyny. Wszystko mnie swędziało jakbym był kąsany przez dziwaczną odmianę pcheł. (Spokojnie mogłem odrzucić tą myśl, dbam o czystość futra, a tu nie mogło być takiego robactwa.) Popatrzyłem na miejsce,gdzie leżała moja wadera. Odskoczyłem jak oparzony zobaczywszy, że nie ma jej w tam. Ujrzałem miast niej jakąś dziwną marę, jakąś bestię podobną do magicznej siły, z którą walczą magowie tacy jak ja. Warknąłem groźnie i skoczyłem w kierunku tego potwora wściekły. Kiedy to się stało?! Co zrobiłeś z moją ukochaną ty potworze?! Zamachnąłem się łapą i zatrzymałem pazury tuż przy pysku osoby, którą chciałem zaatakować. To jednak była Alexa! Wciąż spała, a ja wycofałem się od niej do drugiej ściany korytarza. Co się ze mną dzieje, co to za koszmarne wizje?! Poczułem potworny ścisk w żołądku, później dziwne odrętwienie w kończynach, nie wytrzymałem nieznanego bólu i wylądowałem na zimnym kamieniu czekając aż przejdzie. Znów widziałem jakieś dziwne stworzenia zbliżające się do mnie, słyszałem głosy wołające "Stawaj do walki!".Dopiero jak sądzę nad ranem wszystkie dziwne zjawiska zniknęły. Dopiero jak Alexa się obudziła.
-Wszystko dobrze Heck?-zapytała patrząc na mnie.
-Nie wiem!-rzuciłem i zerwałem się na równe łapy.-Z tym miejscem jest coś bardzo nie tak! W nocy miałem dziwne wizje, o mały włos nie wziąłem ciebie za jakieś monstrum..-na końcu wypowiedzi już prawie szeptałem zapalając kolejną iskrę, żeby oświetlała otoczenie.
Wilczyca pogłaskała mnie po głowie. Uspokajała mnie cicho. Jej głos i dotyk był jak ukojenie wszystkich wewnętrznych obaw i bóli. Przytuliłem ją mocno.
-Pilnuj mnie Alexa-poprosiłem i puściłem ją.
Ruszyliśmy dalej w głąb tego labiryntu. Przyjrzałem się łapie, w którą wcześniej się zraniłem. Po rozcięciu nie było ani śladu, ale moje pazury były tu dużo większe i pokrzywione nienaturalnie. Dziwne. Z zamyślenia nad tym wszystkim wyrwał nas znajomy, okropny chichot. Zgodnie popatrzyliśmy w kierunku jego właściciela. Chochliczek stał (oczywiście z mgławicą w butelce) w wejściu do kolejnego korytarza. Machał nam łapką utrzymując na obrzydliwej gębie złośliwy, szeroki uśmieszek. Czyżby komuś się ta cała heca podobała?! Nastąpiło to, czego wszyscy mogli się spodziewać-kolejna pogoń. Jednak tym razem sprawy potoczyły się inaczej. Niebieskie coś wpadło po chwili na jakąś przeszkodę, nikt nie przewidział tego więc ledwo wyhamowaliśmy. Mała bestyjka zderzyła się z czymś podobnym do... wielkiej wilczej łapy?! Powiększyłem iskrę, chciałem żeby dała więcej światła i to co ukazało się naszym oczom zaparło wszystkim dech. Przed nami stało wilczysko dwa razy większe od dorosłego osobnika. Miało matowo szarą sierść, wyraźnie suchą i ostrą jak szpilki, całą zjeżoną. Jego szczena była przesunięta na bok, a kły zbyt duże, żeby zdołał je ukryć zamykając paszczę, czego i tak nie próbował nawet. Miał nieprzytomne czarne, ślepia z czerwonymi źrenicami, głowę kończyła para długich i cienkich uszu. Dziwny osobnik ciało miał umięśnione, ale widocznie wyczerpane głodem. Każda z masywnych łap była wyposażona w olbrzymie szpony lśniące jak stal. Z pleców wystawały mu fragmenty kręgosłupa przeistoczone w kolce podobne do tych, które mają smoki lub inne potwory. Wielki wilk kręcił na boki długim prawie łysym ogonem i lustrował nas uważnym wzrokiem. Nie mieliśmy pojęcia co robić, szok zatrzymał wszystkich, nawet niebieskawego pędraka. Oczy wilczyska zawiesiły się właśnie na chochliku i w ciągu ułamka sekundy mały złodziej zniknął w pysku szarego, a upuszczona świecąca butelka z głośnym stukiem spadła na ziemię, ale myślę, że nikogo wówczas już nie obchodziła.
<Alexa?>
Uwagi: W kilku miejscach brakuje tylko przecinków. Odwołuję się też z tezą, co też tyczyła Alexy - jak rozpoczynasz dialogi, zrób spację i nie łącz ze sobą tekstu z myślnikiem. Ma to wyglądać tak; " - Rozumiem Cię całkowicie - powiedziałem głośno." Musi być ta spacja.
wtorek, 23 sierpnia 2016
Od Hecklera "W kamiennym labiryncie" (cd. Alexa)
- Łapy ci podgryzam jak cię dorwę - burczałem sam do siebie pędząc za tym obrzydlistwem. Sprytnie przeciskał się pod wystającymi korzeniami drzew i przeskakiwał po kolejnych kamieniach uważając na świecącą butelkę z cenną zawartością. Po co mu w ogóle takie coś? Co może zrobić chochlik z mgławicą? Rozsądek podpowiadał mi, iż nic, ten mały potwór najprawdopodobniej chce mnie tylko rozzłościć. Chyba, że jeszcze podobało mu się jak ta butelka świeci. Niebieski stworek napotkał na swojej drodze skalną ścianę, były to góry Henleku, jednak nie zrobił tego, czego się spodziewaliśmy! Zamiast zawrócić, zaczął się zwinnie wspinać w górę z butelką pod pachą. No nie!
-Alexa, chodź szybko!-wskoczyłem na kamienną ścianę zaczepiając się pazurami.-Ten szkodnik leci tam na górę!
Z zarośli wyskoczyła moja ukochana wadera, razem ze mną widziała jak chochlik zabierał ze sobą mój cały zapas mgławicy. Oboje go goniliśmy, ja z jednej, ona z drugiej strony, żeby nie miał jak uciec. Wszystko byłoby pięknie gdyby było jak zaplanowałem-dobiegamy do tej wielkiej granicy watahy, on zmienia kierunek ucieczki i wpada prosto w łapy Alexy. Ale oczywiście nie, chochliczek chce być cwany!
Przywołałem skrzydła burzy i ruszyłem za błękitnym plugastwem drogą powietrzną. Po chwili dołączyła do mnie również Alexa. Dobra, bądźmy poważni.....JAK SZYBKO TO GÓWNO UMIE SIĘ PRZEMIESZCZAĆ? Pędzi szybciej niż gepard z ADHD. Oboje próbowaliśmy go złapać z użyciem mocy, jednak wiatr w niczym mu nie przeszkadzał, kule ognia nie mogły zostać użyte ze względu na butelkę, łapanie elektrycznością nie skutkowało, a koszmary chyba nawet do niego nie docierały! Porażka. Nie minęło pół godziny, a już dotarł na skalisty czubek gór. Zatrzymał się tam i popatrzył na nas ze swoją wredną minką. Potraktowaliśmy to jako okazję do dorwania kleptomana. Polecieliśmy oboje w jego stronę z maksymalną prędkością. Jak tylko był na wyciągnięcie łapy, odskoczył na drugą stronę gór pokazując nam najładniejszy paluszek-środkowy. Nikt nie zdążył wyhamować, zderzyłem się z Alexą głowami, moje skrzydła burzy się rozwiały i stoczyliśmy się oboje w dół śladami chochlika. Tak w drodze na ziemię dostrzegłem, że niebieski brzydal zjeżdża po skale jak po zjeżdżalni.
-To już był szczyt bezczelności!-usłyszałem Alexę. Nieźle się wnerwiła.
Znaleźliśmy się za południową granicą watahy. Pomogłem wstać waderze. Rozumiałem dobrze o co jej chodzi, mam nadzieję, że nigdy przenigdy więcej nie będziemy mieć do czynienia z chochlikiem! Marzyłem już tylko żeby złapać to coś, zadeptać i zabrać butelkę z mgławicą.
- Tam jest - syknęła wadera pokazując kierunek.
Istotnie, nieopodal stała mała maszkara. Stała do nas tyłem z tylko odwróconą głową, wywalonym ozorem i klepała się po zadku. Zadrżała mi powieka z wściekłości, a Alexę już jakby coś trafiło, wystrzeliła na bestyjkę i próbowała ją łapać jak kot łapie mysz. Tylko, że kotom się udaje zwykle, znaczy tak słyszałem... Dużo kotów nie widziałem w życiu. Nie mniej jednak, Alexa bezskutecznie starała się przygnieść potwora łapami, tymczasem on skakał wokół niej jak żaba. Natychmiast się zbliżyłem i zamierzałem również zaangażować się, ale wtedy plugastwo odbiło się od głowy wilczycy, później od mojej i rozpoczęło ucieczkę na nowo.
- Fuj - obrzydzona wadera przeczesała pazurami czuprynę. Musiałem ją pociągnąć za łapę, żeby nie zajmowała się już swoimi włosami, nie było na to czasu. Nie mieliśmy wyboru, akcja się powtórzyła i pewnie trwałaby jeszcze długo, aż do upadłego, jednak chochlik znalazł pośród jakiś głazów szczelinę, w którą postanowił się wcisnąć. Zatrzymaliśmy się nad miejscem, gdzie zniknął złodziej z moją mgławicą. Alexa bez namysłu położyła się na brzuchu i wsadziła łapę do kamiennej nory chcąc wydobyć stamtąd niebieskiego brzydala. Jak nic to jej nie dało, podniosła się jeszcze bardziej rozzłoszczona. Złapałem jeden z kamieni i spróbowałem rozsunąć je trochę, żebyśmy mogli wcisnąć się za chochlikiem. Po paru minutach głaz ustąpił, trochę ich odturlało się na bok razem z nim. Powstało przejście w sam raz dla nas.
- Idziemy - oznajmiłem ledwo zbierając się żeby nie wykrzyknąć tego ze złości.
Nie zdążyliśmy zrobić nawet kroku, grunt załamał się nam pod łapami, spadliśmy gdzieś nisko, a głazy z hukiem potoczyły się za nami. Trafiliśmy na jakąś kamienną płytę, która chyba była czymś w rodzaju pułapki, bo lekko opadła w dół, a przejście za nami zablokowała gruba ściana, czuć było, że magicznie zabezpieczona przed zniszczeniem.
<Alexa?>
czwartek, 11 sierpnia 2016
Od Hecklera "Jest świetnie cz.5" (cd. Alexa)
Co jest ze mną nie tak? Oprzytomniałem z tego dziwnego amoku dopiero, kiedy Alexa była.. bo ja wiem... W połowie drogi na dół? Jak tylko zacząłem kontaktować, natychmiast rzuciłem się z tej góry w dół. Przemknąłem tak spadając z niezwykłą prędkością obok wadery ostrożnie zsuwającej się między skałami, a jak byłem aż niebezpiecznie blisko ziemi, rozpostarłem skrzydła z burzy i wykonałem zwrot tuż przy podłożu. Wystrzeliłem w ten sposób ku niebu z jeszcze większą prędkością i po drodze porwałem w swoje ramiona niczego nie spodziewającą się Alexę. Aż krzyknęła jak zerwała się razem ze mną w powietrze. Wzniosłem się, wraz z odgłosami grzmotu przez kolejne uderzenia skrzydeł, ponad chmury. Kiedy już zwolniłem i jedynie lekko szybowałem, popatrzyłem na waderę. Nie minął jej nagły szok i najwyżej mogła się zebrać na spojrzenie w moją stronę. Zatoczyłem pętlę wzlatując jeszcze wyżej. Na tej wysokości było znacznie zimniej niż na dole.
- Co ty wyczyniasz? Żarty żartami, ale chyba należy wyczuwać kiedy jest dobry moment - mruknąłem do wilczycy.
Milczała, położyła uszy i w jej oczach zalśniły łzy. Poczułem ścisk w gardle, podobny do tego, kiedy usłyszałem odrzucenie oświadczyn. Westchnąłem.
- Ale nie wiedziałaś, że tak wyjdzie.....
- Tak strasznie przepraszam - szepnęła ledwie słyszalnie.
- Już nie masz za co... Teraz myślę, liczy się tylko fakt ..że powiedziałabyś "tak".
Zamrugała oczami, przez co jedna łza spłynęła po pyszczku najpiękniejszej wadery świata. Wystawiłem łapę, w której trzymałem pierścionek, chcąc złapać tą perlistą łzę zanim spadnie z wysoka gdzieś w głuszę niezliczonych lasów. Mała kropla trafiła prosto na diament osadzony w wykutym (niestety krzywo) przeze mnie złocie. Głośno wypuściłem powietrze na ten widok, po czym wsunąłem pierścionek na palec Alexy. Popatrzyła najpierw na swoją łapę, po czym na mnie. Uśmiechnąłem się i pocałowałem ją.
- Sprawiasz, że jestem najszczęśliwszym wilkiem na świecie. Zgodziłaś się być tylko moja na zawsze... I przysięgam ci, nie pożałujesz!
- Nigdy? - popatrzyła na mnie z uśmiechem.
- Przenigdy! - krzyknąłem z radością, zawirowałem z nią w powietrzu i zanurkowałem w chmury żeby wynurzyć się z nich niżej i móc oglądać kolejne piękne widoki.
W środku buzowało we mnie uczucie szczęścia. Jednak będzie tak, jakbym w najśmielszych snach nie pomyślał! I to uczucie, że osoba na której mi zależy jest tuż obok, a ja mknę ponad tym wszystkim w dole z właśnie nią w obięciach! I będzie ona ze mną na zawsze!
Wciąż lecieliśmy niewiele niżej od tych pierzastych kłębów, przychodziła mi myśl, że z Alexą to mógłbym tak bez końca, ona jest źródłem moich sił. Zawirowałem z nią i zleciałem jeszcze kawałek niżej.
- Heck, patrz - odezwała się wadera pokazując łapą na jakiegoś ptaka obok nas.
Falowały na nim długie białe pióra z przebłyskami innych wspaniałych kolorów. Był wielkości dorosłego wilka i leciał koło nas bez cienia obaw. Niedługo potem dołączył do niego drugi, podobny, ale z okazalszym ogonem i skrzydłami. Oba zatoczyły koło wokół nas. Wniosek był oczywisty - to para. Obserwowaliśmy ptaki krótką chwilę dopóki nie zmieniły kierunku i zniknęły z pola widzenia. Zostawiły po sobie kilka połyskujących w słońcu piór. Złapałem jedno z nich i zakręcając trochę włosami Alexy, wplotłem to w jej czuprynę.
- Ładnie ci - stwierdziłem.
- Tak sądzisz? - zerknęła na pióro. - No może...
Zleciałem niżej jak tylko znaleźliśmy się nad rzeką biegnącą blisko wilczej skały. Wilczyca wyciągnęła łapę i zanurzyła w wodzie , która rozbryzgała się na boki. Uderzyłem mocą w taflę, przez co w górę wystrzeliła wielka fala, przez którą przeleciałem. Cali mokrzy wznieśliśmy się ponownie wyżej i dotarliśmy do Jaskini Minerałów. Z niezwykłą prędkością mijałem te piękne kryształy, jednak żadne z ich na pewno nie mogłyby się równać z pięknem wadery w moich obięciach. Niesamowite chwile lotu z Alexą trwały i trwały, sama jej obecność sprawiała, że wszystko mi w środku wariowało, a serce najbardziej. Dotarliśmy w końcu do Żółtego Lasu, tego tuż obok Gór Zatracenia. Dopiero wtedy wylądowałem i postawiłem Alexę na jej własnych łapach. Normalnie pewnie bym dyszał ze zmęczenia, ale tym razem było inaczej. Wciąż miałem siłę na wszystko! Tak czy inaczej położyliśmy się oboje na jaskrawych liściach. Patrzyliśmy na siebie połączeni uściskiem łap.
Jest cudownie! Dopiero teraz mogę być pewien, że jest świetnie.
Heh..... A brat zawsze twierdził, że nigdy nie znajdę sobie nikogo....
<Alexa? :D>
sobota, 6 sierpnia 2016
Od Hecklera "Jest świetnie cz. 3" (cd. Alexa)
Prowadziłem Alexę nad jesienne źródełko, nie miałem pojęcia dlaczego zdecydowałem akurat o tym miejscu. Wydawało mi się odpowiednie, chociaż nie jest to najbardziej nastrojowa okolica na świecie, ale mogłem być dzięki temu spokojniejszy, że za dużo świadków nie będzie. Zerkałem na Alexę od czasu do czasu dziwiąc się tym jak wyglądała. Spięta od góry do dołu, może nawet bardziej niż ja. Czyżby nakryła mnie ostatniej nocy na wykuwaniu złota? Wzdrygnąłem się na tę myśl. To by zepsuło cały mój plan o niespodziance, jak tu robić największy krok jak wadera wiedziała o tym wcześniej? No niemożliwe, cały urok ulatuje!
Chociaż.... Czemu Alexa miałaby chodzić po nocach do jaskini pełnej wrzącej lawy i ognia? Stwierdziłem, że mam solidne zapewnienie, iż wadera mojego życia nie wie co dla niej szykuję. Dopiero wtedy dotarło do mnie dlaczego ona też się strasznie denerwuje. Powiedziałem jej ni stąd ni zowąd "Chodź" i to tyle. Po prostu dobija ją niepewność. To wyjaśnia wszystko. Chciałem złapać ją za łapę, ale zrezygnowałem, lepiej będzie jak już to zrobię tuż przed wszystkim. Teraz to... jakoś mi nie pasowało. Zauważyłem, że w środku sam cały dygoczę. I to nie tylko z niecierpliwości! Trząsłem się z nerwów. Musiałem odsłonić prawdę sam przed sobą, faktycznie obawiam się co będzie, co Alexa powie, czy nastrój będzie odpowiedni, czy w ogóle zbiorę się w sobie i zapytam ją? Westchnąłem, muszę złapać byka za rogi, gdyby każdy tchórzył przed takimi przełomowymi decyzjami nigdy nic by się nie stało, świat by się nigdy nie zmieniał. Tak oto pogrążony w swoich myślach prowadziłem Alexę tam gdzie chciałem, w miejsce gdzie będzie najważniejsza chwila życia!
Minęliśmy kilka innych wilków po drodze, szczęście, że wśród nich nie znalazł się Dergor. Byłoby trochę dziwnie, może wyjątkowo nie zmieniłby trasy swojej przechadzki, tylko wciągnął nas w rozmowę? Jak szliśmy z Alexą przez Lasy Ipertrofico postanowiłem rozbić ciszę, zaczynałem mieć tego dość po prostu (Tak, ja miałem dość ciszy, dziwne to....).
-Ładnie tu nie?-zapytałem.
-Tak...-odpowiedziała cichutko Alexa.
Bywaliśmy w tym lesie wielokrotnie, nie raz wpychałem Alexę w zarośla, lub w podmokłe części ziemi i uciekałem jak zwierzyna żeby nie dostać za to w ucho. Siadaliśmy też tu w cieniu drzew i rozmawialiśmy na przeróżne tematy. Ilekroć rozmawiałem z Alexą dowiadywałem się, że jeszcze tylu rzeczy o niej nie wiem.
Zerknąłem na Alexę. Z profilu jej pyszczek wygląda przepięknie, a wśród tych drobnych promieni słońca ledwo przedzierającego się przez liście, jej włosy mieniły się niezwykle.
Przemknął wtedy przed nami zając goniony przez Rocky'ego, dobrze, że nas chyba nie zauważył, pewnie by się zatrzymał i popatrzył. Może teraz jak się o tym myśli to nic wielkiego, ale jak byłem wówczas taki rozdygotany wewnętrznie to..... sam już nie wiem, ale dobrze to by nie było. Całą drogę starałem się rozluźnić, zachowywać naturalnie i uspokoić, jednak tylko to drugie mi jako tako szło. Pewnie gdyby Alexa nie była taka zamyślona zauważyłaby w mig moje dziwne tiki. Po pewnym czasie w końcu dotarliśmy nad jesienne źródełko.
Westchnąłem. Nie możesz stchórzyć Heck!
-Jak wyobrażasz sobie spełnienie marzeń?-spytałem waderę.
-Raj.. raj na ziemi-odparła.
Pokiwałem głową i popatrzyłem na spływającą wodę między skałami, delikatny szum trochę pomógł mi pozbierać myśli.
-A gdybym ci powiedział-złapałem ją a łapę.-Że ja za spełnienie marzeń uważam ciebie?
Milczała... Popatrzyłem jej w oczy, po chwili uśmiechnęła się do mnie i z drzew opadło parę czerwonych liści. Zawirowały w powietrzu koło nas i poleciały w swoją stronę. Heck, musisz się przełamać. Teraz... TERAZ!
-I dlatego...-ciągnąłem dalej.-Chcę cię o coś zapytać.
Puściłem jej łapę, odszedłem kawałek. Szumiało mi w uszach, a serce waliło jak młotem. Czas musi przestać istnieć, liczy się teraz tylko ONA, tylko ONA! Wziąłem głęboki wdech ściskając w łapach obrączkę. Może..... A jeśli.... A gdyby...? Nie, nic nie stanie mi na drodze! Przyklęknąłem przed Alexą trzymając pierścionek i zapytałem jednym tchem:
-Alexo, czy chcesz spędzić ze mną resztę życia?
<Alexa?>
czwartek, 4 sierpnia 2016
Od Hecklera "Jest świetnie cz.1" (cd. Alexa)
Od ostatnich wydarzeń z Kimem minął prawie miesiąc. W międzyczasie Alexa została moją dziewczyną i spotykałem się z nią często. Lepiej ją poznałem i ona lepiej poznała mnie. Dowiedziałem się co się kiedyś działo w jej życiu, dlaczego ona jest taka, a nie inna i co dokładnie nawyprawiał Kemberley. Ja opowiedziałem jej o mojej rodzinie, o tym co też się działo u nas itd. Tymczasem braciszek za każdym razem jak mnie widzi zachowuje straszny dystans, gorszy niż zwykle. Najpewniej ma pretensje o to, że leciał na Alexę, a ja z nią teraz chodzę. Oczywiście jak jest Diamanda, udaje, że wszystko jest okej, że nie ma żadnych problemów. Cwaniaczek. Ciekawe czy w ogóle jeszcze będzie jak dawniej, bo naprawdę irytuje mnie ta cała sytuacja. Alexa po prostu nie była mu przeznaczona, tak trudno to zrozumieć? Na szczęście na zewnątrz Dergor stara się mnie unikać, więc mogę na luzie zajmować się sobą, gadać spokojnie z Balto na wyprawach po kolejne zioła i wybierać się z Alexą na spacery w różne części terenów watahy, lub na wspólne polowania od czasu do czasu. Zachwyciła mnie szczególnie na jednym takim wyjściu swoją techniką łapania ofiary. Podkradała się do zwierzyny jak pantera i zapewne używała mocy wiatru w celu zagłuszania swoich kroków. Mnie, wilka zwykle polegającego na ataku z odległości lub pościgach w ograniczonych przestrzeniach, zdumiewała taka wypracowana do perfekcji metoda.
Na jednym ze spacerów wzdłuż Rzeki Kwitnącej Wiśni zepchnąłem ją do wody, było tam płytko więc po prostu z pluskiem usiadła na dnie koryta, ale nie zostawiła mnie tam na suchym lądzie-wiatrem popchnęła mnie w swoje ślady. Chlapaliśmy się trochę czasu roześmiani, a przechodzący wówczas tamtędy Gabriel popatrzył na nas chwilę i pokręcił głową odchodząc.
Wielokrotnie bywaliśmy na kładce nad strumykiem. Pewnego razu jak przechodziliśmy tamtędy Alexa postanowiła mnie zapytać o coś.
-Heck..-zaczęła.
-Słucham cię.
-Ty miałeś kiedyś dziewczynę..?-trochę się wahała, czy powinna była zadać to pytanie.
-A skąd-odparłem.-Nigdy nie spotkałem żadnej wadery, której przypadłbym do gustu. Jeśli w okolicy jakaś się pojawiała to oczywiście garnęły się do Dergora. Z resztą ja też jakoś nie starałem się przed nimi popisywać, w przeciwieństwie do niego.
-A myślisz ...-westchnęła.-Pogodził się z faktem, że ja....
-Że nie chciałaś go?-dokończyłem.
Kiwnęła twierdząco głową zerkając na ryby przepływające w wodzie.
-Będzie musiał-też spojrzałem w tamtą stronę.-Nie może mieć całe życie żalu do mnie, czy do ciebie-schwytałem z pluskiem łapą jedną z ryb.
-Przekąska?-zapytała Alexa z uśmiechem.
-A jak-podrzuciłem rybę w górę i usmażyłem piorunem.
O tym ostatnim miesiącu mogę powiedzieć śmiało tak-Jest świetnie! Znów potrafię cieszyć się życiem, dzięki Alexsie coś się we mnie zmieniło na lepsze. Czuję, że jest cudownie, a świat nabiera barw. Ta wadera, to najlepsza osoba, na którą mogłem trafić w moim życiu. Zrozumiałem też, że dość stania z boku i patrzenia na bawiące się wilki z myślą-"To głupie.", nie mogę być dłużej zamknięty na to co się dzieje, bo wszystko co najlepsze przemknie mi koło nosa.
Nie raz chodziliśmy z Alexą do Magicznej Dżungli. Podczas jednej przechadzki między przedziwnymi roślinami natknęliśmy się na młodego Yi- magicznego zająca. Ten jeden był w kolorze wieczornego nieba i jak nas zobaczył od razu czmychnął w zarośla. Postanowiliśmy za nim podążyć chcąc przyjrzeć mu się dokładniej, nie co dzień widzi się to stworzenie. Mały zwierzak szybko przemieszczał się między drzewami, więc siłą rzeczy w końcu nas zgubił. Usiedliśmy wówczas zdyszani w cieniu jakiegoś krzewu o lśniących liściach. Po chwili odpoczynku dostrzegłem koło mnie kwiat Różowej Alii-rośliny szczególnie cenionej ze względu na wygląd, kolor i zapach kwiatów przypominających nieco lilię. Bez namysłu zerwałem ostrożnie roślinę.
-Alexa.. Zamknij na chwilę oczy-poprosiłem.
Wadera zrobiła to co powiedziałem, a ja zręcznie wplątałem kwiat w jej włosy.
-Już możesz otworzyć-oznajmiłem jak skończyłem.
-Hm? Co takiego zrobiłeś?-zapytała rozglądając się.
-Przejrzyj się-wskazałem na kałużę powstałą w wyniku spływania wody po liściach roślin.
Kiedy wadera zobaczyła kwiat koło swojego ucha uśmiechnęła się szeroko i popatrzyła na mnie. Cmoknąłem ją w pyszczek.
-Podoba się?
-Oczywiście-przytuliła się do mnie.
Chwile, które spędzałem z Alexą niby trwały zawsze w nieskończoność, ale kiedy trzeba było rozejść się, każdy do siebie,cały dzień zdawał się minąć w parę minut. Wczoraj zapytałem Diamandy po powrocie:
-Masz to, o co prosiłem?
-Mam-odpowiedziała siostra z dumą pokazując małą bryłkę złota.
-Wspaniale.
Wziąłem od siostry złoto, podziękowałem i wyszedłem z jaskini. Skierowałem się do ognistej jaskini, gdzie przygotowałem sobie wszystko czego potrzeba do wykucia co się chce z drogiego metalu. Obrabiałem złoto całą noc, a nad ranem dodałem malutki diament, który znalazłem będąc jeszcze szczeniakiem. Jak przyniosłem go do domu mama kazała mi go zachować na odpowiednią chwilę. Nadeszła ona właśnie dzisiaj. Obróciłem w łapach moje dzieło sprawdzając czy nie ma żadnej wady jak na moje umiejętności. Tak, pierścionek był idealny.
<Alexa? ;)>
Od Hecklera "Co z tym teraz cz.7"
-Spokojnie, stoję tutaj-zagrzmiałem ze swojego chmurzastego stwora.
Kemberley zaczął powoli wycofywać się nie puszczając sparaliżowanej strachem wadery. Nie odsunął pazurów od jej gardła ani o milimetr. Wtedy wpadłem na genialny pomysł i od razu przeszedłem do realizacji. Smok z burzy wciąż sterczał w jednym miejscu, a ja wymknąłem się z niego po cichu wynurzając z chmur na jego plecach. Miękko wylądowałem na ziemi i stałem się niewidzialny. Niech żyje ta cudowna umiejętność, mogłem spokojnie ruszyć w stronę skrzydlatego basiora.Dźwięk moich kroków zagłuszały grzmoty wyładowań elektrycznych mojego tworu, przez nieustanną ulewę nie było widać na błocie śladów, a Kim nie wyczułby mnie za nic w świecie, za bardzo się skupił na Alexsie. Kiedy byłem już jakiś metr od nich basior chciał poderwać się w powietrze i zniknąć za lasami, jednak ledwo oderwał łapy od podłoża, a już chwyciłem go zębami za ogon i rzuciłem o ziemię. Alexa spadła razem z nim, ale jego ciało zamortyzowało jej upadek. Wilk jednak nie puścił wadery, ale musiał ją chwycić obiema łapami by do tego nie doszło. Tylko tak zdążył zareagować zanim wrzuciłem do jego umysłu kolejne koszmary. Już widziałem jak tańczą mu przed oczami i uderzyłem go z całej siły w szczękę. Ojej, biedny wilczek nie miał jak się bronić, bo trzymał swoją nie-ukochaną. Otępiały od wizji, które mu podrzuciłem starał się mnie trafić skrzydłami lub tylnymi łapami, ale coś pozwalało mi uniknąć każdego ciosu. Skakałem wokół niego jak zając, biedaczek nie nadążał. Z niezwykłą satysfakcją atakowałem go używając każdego z moich trzech żywiołów-elektryczność rani ciało, koszmary ranią umysł, a ciemność pozwala mi się ukrywać przed kontratakiem. Wreszcie puścił wilczycę, związał ją wytworzonym na szybko łańcuchem i ruszył na otwarte starcie. Rozwścieczyłem go dostatecznie moimi działaniami , żeby gonił mnie praktycznie zapominając o waderze. Wzleciałem wyżej, chciałem go zaprowadzić w konkretne miejsce. Latałem zygzakiem, nie sprawiało mi to problemów, pioruny nie są proste jak strzała, tymczasem Kim miał wyraźne kłopoty z ostrymi zakrętami, zwłaszcza, że był już dość zmęczony tym wszystkim. Znaleźliśmy się po jakimś czasie w połowie drogi do ciemnych chmur, z których pochodziła nie ustająca ulewa. Udałem, że nie mam planu co robić dalej, basior kupił to natychmiast.
-I co? Dokąd teraz uciekniesz?-rzucił wściekły, ale nie ukrył niezwykle szybkiego oddechu zmęczenia.
Rzucił się w moją stronę i kiedy był metr ode mnie trafił go piorun. Wyglądał wtedy jak osmolony kurczak. Parsknąłem śmiechem i jeszcze raz poleciałem w innym kierunku. Chyba wtedy wkurzył się do granic możliwości. Latał za mną górą i dołem, na prawo i lewo, specjalnie wykonywałem kolejne podniebne ewolucje, a on musiał latać za mną. Po jakimś czasie zatrzymałem się i patrzyłem na niego. "Twój ruch", pomyślałem. Nie musiałem długo czekać, wystrzelił niczym strzała w moją stronę, a ja przesunąłem się w ostatnim momencie w bok dając mu kopa, żeby przyspieszył. Basior nie wyhamował i wleciał prosto w rozwartą paszczę smoka z burzy, który cały czas oczekiwał na ten moment. Kiedy stwór zamknął pysk słychać jeszcze było masę trzasków, grzmotów i rozpaczliwych wrzasków. Smok z chmur rozpostarł na mój niemy rozkaz skrzydła i wzleciał wysoko, wysoko ponad inne kłęby pary wodnej rozganiając je przy okazji. Leciał w górę aż przestał być widoczny gołym okiem, a na miejsce gdzie staliśmy wróciły ciepłe promienie Słońca.
Wróciłem do Alexy i wylądowałem obok niej. Jak uwalniałem ją z łańcuchów jeszcze patrzyła w górę, gdzie zniknął smok z Kimem w środku. Kiedy skończyłem przytuliłem ją mocno, trochę się wahała, ale też przytuliła.
-Nic ci nie jest?-puściłem ją.
-Nie.. chyba.... -mruknęła. Jeszcze nie minął jej szok po tych zdarzeniach.
-Nie bój się. Kemberley nie wróci. Przepadł raz na zawsze.
Znów wtuliła się we mnie. Zauważyłem, że płacze. Po co zgadywać z czego to, po prostu emocje muszą ulecieć. Otarłem jej ostrożnie wszystkie łzy z pyszczka.
-Jest dobrze-szepnąłem i pocałowałem ją.
Odwzajemniła pocałunek i popatrzyła na mnie. Uśmiechnąłem się, wziąłem waderę w swoje ramiona i poleciałem na skrzydłach burzy w stronę watahy z nią. Poczułem, że jestem szczęśliwy. To uczucie nie znane mi od dawien dawna powróciło, ze wspomnień znów stało się prawdą! Jest mi dobrze, czuję spokój, czuję radość.
Czuję miłość.
Od Hecklera "Co z tym teraz? cz. 5" (cd. Alexa)
-Braciszku, żyjesz?-zapytała przestraszona.-Powiedz coś!
-Żyję, żyję-odparłem.-Ale nie mogę pozwolić, żeby z Alexą było inaczej.
-Co chcesz zrobić? Musimy lecieć po pomoc!
-Nie ma czasu-podniosłem głowę i popatrzyłem w punkt, gdzie ostatnio widziałem Alexę i tamtego basiora. Z resztą teraz mogłem mieć pewność kim on jest. To "były" Alexy.
-Co, teraz polecisz znów za nimi? To szaleństwo, zobacz jak wyglądasz!
-Diama.... umiesz leczyć rany tęczową mocą prawda?-zapytałem nie zwracając prawie wcale uwagi na to, co przed chwilą mówiła.
-Ja? Znaczy... może..-zawahała się.-Ale tylko raz mi wyszło! Nawet nie myśl, że będę próbowała tego na tobie!
-Musisz-wstałem z niemałym trudem.-A ja muszę iść ratować Alexę.
Nie wiedziała już co mówić, z westchnięciem zaczęła działać swoją "magią siedmiu barw". Jedyne co widziałem wówczas to kolorowe migające światła, jednak po chwili jak zniknęły, na moim ciele nie było już żadnych ran, a ja czułem się gotowy do działania jak po zdrowym długim śnie. Uśmiechnąłem się do siostry.
-U.. udało mi się-zdziwiła się.
-No widzisz-otrzepałem się z błota (niechcący ją trochę ubrudziłem przy tym).-Ale teraz wracaj na tereny, kto wie co tu jeszcze czyha. Ja wiem co robić.
-No.. dobrze... Ale nie daj się zabić-spuściła wzrok wiedząc, że mnie nie powstrzyma.
-Nic mi nie będzie.... teraz mogę cię zapewnić-przytuliłem Diamandę.

W końcu dostrzegłem nieprzyjaciela wlokącego Alexę. Nie opierała się, ale nie podkulała ogona, chciała zachować godność. Na dźwięk grzmotów oboje odwrócili się i zdziwieni spojrzeli na Smoka Burzy, który lądował obok nich.
-Nie skończyłem z tobą! Puść Alexę teraz!-zagrzmiałem.
Basior wybuchnął śmiechem. Wyraźnie był zbyt pewny siebie i faktu, że nie dam mu rady. Wyczarował kajdany, zakuł w nie waderę i przykuł do pobliskiego drzewa, żeby nie uciekła. Jak skończył sam zaczął przemieniać się w smoka, ale ja nie czekałem dłużej-zaatakowałem zanim zdążył się zmienić do końca. Kompletnie się tego nie spodziewał. Zauważyłem wtedy dodatkowy plus takiej formy, przy każdym uderzeniu razi prądem przeciwnika. Cios odrzucił nieco basiora, który dopiero wtedy kończył transformację. Jako smok wyglądał jeszcze brzydziej niż zwykle, ale trudno, bywa i tak. Rzucił się na mnie rozwścieczony i znów rozpoczęła się walka, lecz ilekroć uderzał chmury burzowe, z których była moja smocza forma, dostawał porządną porcję woltów. Próbował używać na mnie zarówno zębów jak i pazurów, nic mu to nie dało. W końcu zadał jeden potężny cios pełen furii. Przebił się przez chmurzastego smoka na wylot. Nie miał pojęcia w której części smoka jestem ja, więc nie miał jak mnie nawet trafić. Zdaje się, że obmyśliłem pancerz idealny. Wyrwałem jego łapę z mojego burzowego tworu i zacząłem własną serię uderzeń. Siedząc w tym smoku obskakiwałem go ze wszystkich stron i chociaż starał się bronić niewiele mu to dało. Kim-smok końcu wpadł na pomysł żeby splunąć ogniem w twór z chmur. Miałem szczęście, że nie trafił w miejsce gdzie znajdowałem się ja w swojej małej, wilczej formie. Powstała wśród tych chmur burzowych ogromna wyrwa, przeciwnik był z siebie dumny, ale zmienił wyraz pyska jak tylko zobaczył, że wyrwa momentalnie się zasklepiła. Wykorzystałem to rozkojarzenie i ogonem rozwaliłem na kawałki drzewo, do którego była przykuta Alexa, zanim Kemberley znów rzucił się na mnie.
<Alexa?>
Od Hecklera "Co z tym teraz? cz.3" (cd. Alexa)
-Heeck!-zawyła nagle Diamanda wpadając do jaskini.
-Co znowu?!-poderwałem się.
-Ja.. ja trenowałam latanie i..
-Co ma mnie obchodzić twoje koślawe latanie?-warknąłem.
-Daj skończyć!-pisnęła.-Ja wyleciałam przypadkiem poza teren watahy i tam widziałam Alexę..
-Nie mów mi nic o Alexsie!!!-krzyknąłem na całe gardło.
-Ale tam ona była z jakimś dziwnym gościem! Trzymał ją za gardło! Jak nie chcesz pomóc jej to pomóż mi!-wrzasnęła dokańczając.
Zamilkłem. Niech to, siostra ma szczęście, że mam do niej słabość. No i do jej błagalnego spojrzenia.
-No.... dobrze-zgodziłem się.-Prowadź.
Siostrzyczka przytuliła mnie mocno, po czym uniosła się w powietrze używając tęczowej mocy i wyleciała z jaskini zostawiając za sobą siedmiobarwną poświatę. Używając skrzydeł burzy poleciałem za nią. Zaprowadziła mnie naprawdę daleko, ale na nasze szczęście pędziliśmy tak szybko, że znaleźliśmy się na miejscu w nie więcej niż piętnaście minut. Była tam Alexa i basior, którego nie rozpoznawałem. Po wilczycy widać było wyraźne oznaki zmęczenia i wyczerpania. Nieznajomy kojarzył mi się z kimś... Jego wygląd pasował do jakiegoś opisu zasłyszanego kiedyś tam....
-Czemu tak patrzysz Heck?!-zapytała nerwowo Diama.-Leć tam na dół!
-Co? A, tak-rzuciłem się w dół uderzając nagle piorunem przed wrogiego wilka. Ten, zaskoczony, zatrzymał się w pół kroku, jednak nie puścił Alexy. Diamanda patrzyła na wszystko z góry, a ja po wylądowaniu obok tamtej dwójki , odsłoniłem kły i warknąłem znacząco. Odepchnąłem wilka od wadery, jednak na niedużo, to był wyraźnie potężny i doświadczony wojownik. Diama użyła tęczowej mocy żeby unieść Alexę w powietrze z daleka od nas. Tajemniczy wilk rozłożył skrzydła i chciał już wystartować za nią, ale ledwo poderwał się w górę, kiedy rzuciłem się na niego rażąc go prądem. Chwyciłem mocno nieprzyjaciela wybijając pazury i oczywiście zaczął drapać w odwecie oraz próbował oderwać mnie od siebie wiatrem. Fart, że wiatr współgra z burzą i nie sprawił mi tą mocą problemu. Uderzał mnie z dwóch stron skrzydłami, ale nie puściłem. Kopnąłem go mocno w brzuch, po czym on postanowił wgryźć mi się w szyję. Zacisnąłem mocno zęby i uparłem się żeby nie zawyć z bólu. Zrozumiałem wtedy że może jeszcze parę chwil mogę z nim walczyć, ale na dłuższą metę na pewno on wygra to starcie. Widać gołym okiem, że jest silniejszy. Znów poraziłem prądem, lecz wróg nie uwolnił mnie z uścisku stosunkowo dużych szczęk, wręcz przeciwnie-zacisnął mocniej. Czarne punkty zatańczyły mi przed oczami i poczułem jak krew spływa mi po szyi, po czym spada na ziemie. Łapy odmówiły mi posłuszeństwa, puściłem basiora. Dopiero wtedy wyciągnął, a właściwie brutalnie wyrwał kły z mojego ciała i rzucił się ku Diamandzie i Alexsie. Diama starała się nie dopuścić go do nich używając tęczowej mocy i coś tam to dawało, ale wiadome było , że napastnik szybko przebije się przez tą osłonę. Trochę nieprzytomnie patrzyłem na to co się działo tam w powietrzu, jednocześnie trzymając łapę na pulsującej ranie na szyi. Przywołałem skrzydła z burzy i podleciałem do wilka. Nie patrzyłem na zmęczenie, czy rany, coś kazało mi go powstrzymywać, walczyć z nim do końca. Rzuciłem do jego umysłu zgrabną wiązankę koszmarów. Rozkojarzyło go to wystarczająco abym mógł nakazać Diamandzie lot w stronę watahy. Nie musiałem powtarzać. Bez zbędnych pytań poleciała jak najszybciej razem z Alexą, która niestety ją spowalniała. Basior zdążył wtedy już się ogarnąć, ale powstrzymałem go przed pościgiem mocnym chwytem za ogon. Znów wywołał wiatr, jednak zarzuciło nas obu, a ja nie skupiłem się dostatecznie i moje skrzydła zostały rozwiane. Ciężar nas obu ściągnął wilka bliżej ziemi, więc mogłem zaprzeć się łapami o ziemię i dalej usilnie utrudniać mu pogoń. Tylko na ile mi wystarczy sił?
<Alex? >
Od Hecklera "Co z tym teraz? cz.1" (cd. Alexa)
Z rozmyśleń wybił mnie właśnie wspomniany Der.
-Co ty taki zafrasowany?-zapytał wchodząc do jaskini.
Burknąłem coś w odpowiedzi. Myślę geniuszu! Prawie miałem i przez niego... już uleciało. Chciałem później przekazać mu informację, ale tak mnie to przerwanie wkurzyło, że powiem mu teraz!
-Aha.. okej-mruknął młodszy i już chciał iść w swoją stronę, ale go zatrzymałem.
-Lubisz lubisz Alexę prawda?
-No ba-popatrzył w górę rozmarzony.-Będzie moja, zobaczysz.
-A co jeśli nie jest tobą w ogóle zainteresowana..?
-Nie ma takiej możliwości-wtrącił.
-A co jeśli ja jej się podobam?-wrzuciłem na pysk wredny uśmieszek.
Zamurowało go. Piękny widok, szkoda, że to się nie dzieje częściej, wielka szkoda.
-O czym ty mówisz?-otrząsnął się. Oho, braciszek nie chce wierzyć.
-Nie wierzysz to zapytaj Diamandy... ona mówiła ze podobam się Alexie, przyjaźni się z nią wiec to wiarygodne źródło informacji.
Zatkało go już totalnie. Fajnie było popatrzeć na to przedstawienie, ale wróćmy do rzeczywistości. Wyszedłem z jaskini i spojrzałem w niebo na parę białych pierzastych chmur. Co ja robię, czekam aż odpowiedz spadnie z nieba? Ruszyłem dalej przed siebie. Nawet nie patrzyłem dokąd się kieruje, idąc liczyłem na jakiś pomysł. Powinienem tą informację od siostry zignorować..? Coś mi nie wychodzi... A jeśli jednak Diamanda mnie oszukała? Nienaturalnie trochę brzmiała ale... No i pięknie, mam teraz wątpliwości czy to w ogóle prawda. Po dłuższym marszu zauważyłem , że trafiłem pod jaskinie Alexy. Zdałem sobie sprawę, że na pewno nie będę spokojny jeśli nie upewnię się sam co do tego wszystkiego. Wszedłem do środka. Zastałem w środku nie tylko Alexę, ale również moją siostrę. Siedział z nimi również ten źrebak, nie pamiętam nawet imienia.
-Alexa!-zawołałem.
Wadera zesztywniała na mój widok.
-Czy to prawda to co dowiedziałem się od Diamandy?-zapytałem z grobową powagą.
-Ale że co....?-zerknęła zmieszana na Diamę.
-Heck...-chciała się wtrącić siostrzyczka.
-Z Alexą rozmawiam-napomniałem siostrę.-Odnoszę wrażenie, że wiesz o czym mówię Alexo...
-Um.........
-Czy to prawda, że ci się podobam?-zapytałem surowo.
Milczała. Czekałem na odpowiedź patrząc na waderę przeszywającym wzrokiem. Nie chciałem odpuścić. Jednak młody koń postanowił obronić Alexę przede mną używając swoich zębów. Musiałem złapać źrebaka magią i tą samą drogą uświadomić mu, że nie mam złych zamiarów. Jak już się uspokoił znów skupiłem się na Alexsie.
-Odpowiesz mi na pytanie?
Nic, uparła się nie odpowiadać. Diama tylko patrzyła przygryzając wargi nerwowo. Tymczasem siostra Alfy głównej chyba udawała, że jej tu nie ma.
-Powiedz mi. Teraz-traciłem powoli cierpliwość.
-Nie-odparła krótko. Jednak słyszy co się mówi.
Popatrzyłem na Diamandę.
-Ty nie kłamiesz zwykle.....Jak to było tym razem?
-Ale ..Heck... ja... znaczy wtedy...
Czyli też będzie się wykręcać... No nie będę tego dłużej znosić!
-Ych...nie dbam o to, dość już wiem!-warknąłem.
Gdyby słowa Diamy nie były prawdą Alexa chyba nie przejęłaby się tak moją obecnością. Opuściłem szybko jaskinię nie oglądając się za siebie.
<Alexa?>
poniedziałek, 25 lipca 2016
Od Hecklera "Chcesz wojny? No to proszę bardzo cz. 6" + "Nie taki jak się wydaje cz.1" (cd. Zeke)
- Znów chciałeś atakować co? Strasznie lekko przychodzi ci oszustwo - warknął Der.
- Dergor... - zaczęła coś Diama, ale braciszek nie dał jej możliwości dokończenia.
- Zekuś próbuje być cwany? - rzucił już przygotowując się do ataku.
- Dergor! - pisnęła Diamanda głośniej.
- Wracasz do domu - burknąłem do niej.
- Już! - dodał Der.
Zeke ziewnął szeroko. Nie ruszył się ani trochę ze swojej pozycji. Tymczasem Diamanda popatrzyła na nas obu krzywo.
- Nie słuchacie mnie! - powiedziała oburzona.
Dobra, MOŻE było w tym troszeczkę racji, ale skupiliśmy się na "Nietoperku". Łapy mnie niesamowicie świerzbiły, żeby dać mu w pysk. Niestety do żadnych rękoczynów nie doszło, bo naszych uszu dobiegł jakiś huk.
- Lawina! - krzyknął Dergor.
Każdy odskoczył w inną stronę (oprócz Zeke, on tylko leniwie się przesunął) chcąc uniknąć spadających głazów. Udało się nam nie zgiąć od zmiażdżenia przez tony granitu, ale skalna półka, na której wszyscy stali nie wytrzymała uderzeń i załamała się. Ani ja, ani Dergor, ani Diama nie zdążyliśmy użyć mocy i unieść się w powietrze. Nietoperek zdołał zrobić użytek ze swoich skrzydeł i pewnie nie spadłby razem z nami, gdyby Diama nie złapała się tego lwiego ogona tym samym ściągając i jego na dół.
Wylądowaliśmy w jakimś ciemnym podziemnym tunelu. Bez możliwości powrotu na powierzchnię tą samą drogą, głazy zablokowały szczelinę, przez którą tu trafiliśmy. Podniosłem się z zimnego kamiennego podłoża i utworzyłem w łapach niedużą błyskawicę żeby dostrzec cokolwiek. Wypatrzyłem obok siebie tylko braciszka od siedmiu boleści.
- Diamanda? - zawołałem rozglądając się niespokojnie, kiedy Der wstawał na równe nogi. Echo poniosło mój głos na wszystkie strony. Usłyszałem po paru chwilach niepokojącej ciszy odpowiedź na wezwanie.
- Braciszku? Gdzie jesteście? - to na pewno był głos Diamy. Niewątpliwie była przestraszona, ale nie można było określić z której strony wołała. Niech to szlag te dziwne odbijanie się dźwięków w takich korytarzach, zdawało mi się, że słyszę ją ze wszystkich stron.
- Wpadła w inną część tego wszystkiego - stwierdził oczywistość Dergor.
- Wytrzymaj, zaraz po ciebie pójdziemy! - krzyknąłem.
- Nie, nie ma czasu - brat szturchnął mnie w ramię. - Musimy szukać wyjścia od razu, ale się nie rozdzielać - tu spojrzał w moją stronę. Miał rację, chętnie bym go zostawił.
- Zaraz... gdzie wylądował Zeke?
- Do tego samego tunelu co ja - odezwała się Diamanda.
<Zeke? Sorki, ale średnio z weną...>
środa, 20 lipca 2016
Od Hecklera ,,Nieprzespane noce cz. 2" (cd. Balto)
-Jak uważasz-mruknąłem.-Chodź za mną, zobaczymy co mi zostało z ziół na sen.
Zaprowadziłem go do mojego składziku. Było to oddzielne pomieszczenie w jaskini zawsze odgrodzone od reszty materiałową zasłoną. Jak tylko się wchodziło do środka nos od razu podrażniał mocny zapach różnych roślin. Nieprzyzwyczajony wilk nie wytrzymałby tam z długo. Przejechałem wzrokiem po półkach szukając właściwego zioła. Westchnąłem z rezygnacją po odkryciu, że też już w ogóle nie mam tego konkretnego. Prawdopodobnie Diama coś wykradła bez pytania dla siebie. Sama czasem ma problemy po nocach, wiem o tym dobrze, ale mogła zapytać! Chyba powinienem przestać podpisywać co do czego na której półce. Wtedy to by miała problem.
Oznajmiłem Balto o mojej obserwacji.
-Uch, niedobrze-wywrócił oczami.
-Może pójdziemy poszukać? Widziałem trochę tego i owego w okolicy.
Basior oparł głowę o kamienną ścianę.
-Ja się ledwo tu doczłapałem, nie ma opcji żebym szedł gdzieś dalej.
-Nogi jak z waty?
Pokiwał twierdząco.
Przeszedłem się wokół pomieszczenia zastanawiając się co teraz. Nie mam pojęcia ile czasu minęło. Dziesięć, może dwadzieścia minut? Kto wie. Zatrzymałem się w końcu patrząc na półkę z już gotowymi wywarami. Ściągnąłem stamtąd jedną buteleczkę i obróciłem w łapach. Postarałem się przypomnieć sobie czy to na pewno to, co myślę.
-Ej, Balto...-powiedziałem podchodząc do kolegi.
-Hm?-popatrzył na mnie.
-A gdybym ci dał coś nie na sen, ale na spokój duszy?-uśmiechnąłem się tajemniczo.
<Balto?>
wtorek, 1 września 2015
Od Hecklera ,,Nowe towarzystwo cz.6" (cd.Balto)
-Niech ci będzie, powiem ci trochę o sobie...
Balto patrzył na mnie gotowy słuchać.
-Ja i mój brat pochodzimy z bardzo daleka. Rodzice wysłali nas na poszukiwanie watahy, ale TYLKO nas. Brat się na mnie uwziął i traktuje jak szczeniaka, chociaż to ja jestem starszy. (Co z tego, że tylko pięć minut) Uczyłem się o zielarstwie od dawna, to takie jakby moje hobby...
-Heh, u mnie tak samo-mruknął Balto.
-No to będzie o czym pogadać-sam nie wierzyłem w to co mówiłem.
Szliśmy dalej rozmawiając o doświadczeniach w zielarstwie i tym podobnych. Może łatwo mi się z nim gadało, bo jesteśmy do siebie podobni z charakteru? A może dlatego, że obaj jesteśmy zielarzami? Nie wiem, ale lubię go. Po pewnym czasie doszliśmy do morskiego wodospadu i coś przykuło moją uwagę. To była mała ciemnozielona łodyżka o trzech liściach w kształcie łez. Szybko podbiegłem do rośliny.
-Balto, też to widzisz?
-Tą małą roślinkę? No widzę.
-To Cyanur!
-Na serio?-przyjrzał się roślinie.-A faktycznie!
-No patrz, myślałem, że już żadnego nie zobaczę, tak trudno je znaleźć, pomożesz mi go wykopać?
Razem ostrożnie wykopaliśmy Cyanura z niewielkiej ilości ziemi między skałami.
-Jest trochę mały-stwierdził Balto.
-Fakt, ale nie powinniśmy go tu zostawić, jeszcze jakieś dzikie coś by go zjadło i nie moglibyśmy wykorzystać w żaden sposób jego właściwości.
-Do doniczki chcesz go wsadzić?
-Owszem, tak zrobię.
<Balto?>