Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Midnight. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Midnight. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 11 września 2016

Od Midnight'a ,,Najzwyczajniejsze w świecie spotkanie cz.8" (cd.Olivia)

-Właściwie to....-sam się zdziwiłem, nie użyłem skrzydeł- yhhhhh-ona nadal śmiała się w niebo głosy a ja stałem jak słup- zapomniałem o własnych skrzydłach! Może mi ktoś powiedzieć jak?! Nadal myślałem jak mogło się to stać? W sumie też musiałem coś powiedzieć Olivii jako wytłumaczenie...- No wiesz... gdy upadłem to yy on przywalił w ziemię i poleciałem brzuchem na drzewo iiiii boli mnie przez to skrzydło..-jąkałem się, przejęzyczyłem się kilka razy ale chyba uwierzyła, bo skończyła się śmiać. Albo udawała... co było bardziej prawdopodobne. Nastała krępująca cisza... w tym czasie otrzepałem futro z piachu i ziemi jak i próbowałem trochę z wody ale tylko lekko się wytrzepałem.
-W sumie, muszę już lecieć do....-nie zdążyłem skończyć zdania, ponieważ opierając się o drzewo, wpadłem chyba do portalu. Straciłem na chwilę przytomność a gdy otworzyłem oczy, zobaczyłem stojących nade mną dwóch dresiarzy, krzyczących coś, słyszałem tylko bełkot. Bardziej wytrzeźwiałem gdy poczułem mocnego kopniaka w prawy bok. Chciałem wstać ale teraz dostałem w szczękę i znowu poleciałem jak długi. To była już przesada! Przeturlałem się unikając kolejnego ciosu i stanąłem na nogach. Teraz to mogłem dokładnie przenaalizować napastników. Jeden widocznie starszy od drugiego, miał trochę mięśni a ten największy na brzuchu, widocznie bardzo lubi sobie popić trochę. Z nim nie powinno być kłopotu.. z drugim będzie problem: Typowy wypchany sterydami ,,twardziel". Chociaż wystarczy dobra technika i jakoś go położe....
Zrobiłem szybki ruch w stronę jednego kolesia a uderzyłem drugiego w szczękę co widocznie ich zadziwiło, najbardziej tego, który dostałem, bo krzyczał z bólu. Znaleźli sobie ofiarę do kopania a tu taka niespodzianka! Jednak ten z ,,mięśniem" szybko się otrząsnął i wymierzył cios w mój tors. Za późno skojarzyłem się, co do jego zamiarów, przez co po chwili poczułem silny ból. Skuliłem się czując skutki mojej nieuwagi. Napastnicy wyraźnie ucieszeni wizją dobicia nie winnej ofiary, postanowili położyć po czym bić mnie w twarz. Lewy sierpowy, prawy, prosty.. powoli traciłem przytomność gdy coś(lub ktoś) zaatakował moich prześladowców, obezwładniając ich w kilka sekund. Jak przez mgłę, widziałem jak z podkulonym ogonem zwiewali przed moim, nieznajomym obrońcą. Wreszcie mój mózg otrząsnął się z wydarzeń, które miały miejsce przed chwilą i mój wzrok wracał do normy. Z wielkim trudem, podniosłem głowę aby zobaczyć kto zadał sobie tyle wysiłku, czasu aby mnie uratować. Była to kobieta, dość piękna. Miała rude włosy, jasną cerę i czerwone oczy. Coś tam mówiła do mnie, chyba chciała mnie ocucić. Słucham jej głosu aż dosłyszałem się jednego ważnego słowa: Mid. To musiała być Olivia. Z trudem jakoś się podniosłem i opierając się od ścianę spojrzałem na mojego wybawiciela. Nie myliłem się kto nim był...
<Olivia Sory, że tak długo ale miałem tak zawalone dni robotą....?>

wtorek, 16 sierpnia 2016

Od Midnight'a ,,Najzwyczajniejsze w świecie spotkanie cz.6" (cd.Olivia)

- Mid wstawaj!- krzyknęła matka potrząsając mną jak jakąś lalka.
- Spóźnisz się do szkoły! - dodała po odeszła od mojego posłania. Zakończenie roku szkolnego.... Wreszcie! Po tylu miesiącach zasłużony odpoczynek... Dużo się uczyłem, wiec będę miał pochwałę dzisiaj za bycie ,,pilnym uczniem" Ale ktoś inny będzie musiał ja odebrać za mnie... Wróciłem wreszcie do rzeczywistości gdy usłyszałem jak moja mama miluteńko budzi mojego kochanego braciszka: Syneczku. Wstawaj bo cie zakończenie roku ominie! I takie bzdety. Przy wejściu do jaskini musiałem oczywiście spotkać ojca, który wrócił z nocnej zmiany zwiadowczej, który wyskoczył z ta sama gadka.
- Co tak późno wstałeś?! Marsz się umyć! Już!
- A co niby robię?!-odpowiedziałem również uniesionym głosem. On zawsze ma do mnie jakieś sapy o wszystko tylko nie do mojego brata... Ehhhh ta ciągła rutyna.. To samo drzewo, ten sam ptak śpiewa zawsze o tej godzinie na tym właśnie drzewie. Te same rośliny, ich nazwy znam na pamięć. W sumie to z zawiązanymi oczami bym doszedł do tego strumyka. Już było słychać szum, jak płynie wodą odbijając się od skały. Wreszcie po kilku minutach chodzenia przez gesty las trafiłem wreszcie na ścieżkę prowadząca wprost do mojej tajnej ,,bazy", a dalej do strumyka. Ucieszony myślą ze zaraz wykapie się w orzeźwiającej, zimnej wodzie zacząłem biec. Co raz szybciej gdy znajdywałem się bliżej ukojenia. Wreszcie pędząc jak oszalały nie zauważyłem wystającego korzenia drzewa obok . Wyrżnąłem jak długi turlając się jeszcze aż wreszcie brzuchem uderzyłem w drzewo głośno krzycząc. Na kilka sekund straciłem dech aż wreszcie usłyszałem kroki. Nie miałem nawet siły sprawdzić kto to. Ten wilk zatrzymał się na chwile potrząsając mną lekko.
- Halo? - to była z pewnością wadera, z trudem odwróciłem się twarzy aby zobaczyć kto postanowił mi pomoc. I wtedy...
- Mid! Mid obudź się!- to był głos Olivii która za wszelka cenę chciała mnie obudzić. Wpierw nie wiedziałem co się dzieje. Ten sen był taki... realistyczny, że poczułem jakby to była rzeczywistość. Jak by się to działo tu i teraz...
- MID, OBUDŹ SIĘ! - wreszcie ten krzyk wywalił mnie ze snu jakby ktoś wylał na mnie wiaderko lodowatej wody. Powoli otworzyłem oczy. Tak to ona, łatwo rozpoznać tą pomarańczową grzywkę. Wokół panowała jakby mgła która po kilku sekundach zniknęła.
- Wstawaj! - powiedziała surowszym tonem. Z jej pomocą ustałem jakoś na nogach po czym od razu złapałem równowagę.
- Ejjjj, ale muszę ci powiedzieć... - udawałem, że się zamyślam - że super było tak skoczyć! Polecam!-wybuchnąłem gromkim śmiechem.
Od bardzo dawna pozwoliłem sobie na taką euforie. Ona próbowała jeszcze trzymać się poważnej miny ale najwidoczniej jej to nie wyszło...
<Olivia?>

piątek, 12 sierpnia 2016

Od Midnight " Najzwyczajniejsze w świecie spotkanie cz.4" (cd.Olivia)

- Zobaczył nas? - spytałem szeptem gorączkując się. Nigdy nie spotkałem się z trollem, więc nie wiedziałem co miałem zrobić! Mam nadzieje, że Olivia będzie coś wiedziała.
- No raczej, tylko nie wie gdzie dokładnie jesteśmy - odpowiedziała bez strachu w oczach. wow podziwiam ją, że w takim czasie ona nie panikuje tylko ja... to ja też musze się jakoś ogarnąć nie?
- Możemy go obejść wokoło-zaproponowałem na co Oliwia przytaknęła głową.Wpadłem na niezły pomysł - pomyślałem, gratulując sobie w myślach.
Usłyszałem, że troll jest z naszej prawej to podskoczyłem za drzewo. Ona już tam siedziała skulona.
- Szybciej reaguj! - powiedziała szeptem ale surowszym głosem na co ja mogłem tylko przytaknąć. Olbrzym chyba zauważył, że coś się poruszyło przy drzewie i zaczął do iść w naszą stronę. KURDE to przeze mnie, nie wiem co się ze mną ostatnio dzieje. Podeszliśmy teraz za drzewo praktycznie leżąc byle nas nie zauważył. Ziemia trzęsie się od jego kroków aż staje. Musi być blisko nas bo aż czuje jego oddech... nagle zrobił kilka kroków i sobie poszedł. Gdy już prawie nie było go słychać, podszedłem za następne drzewo co zrobiła również Oliwia. Powoli, bez żadnego szelestu oddalaliśmy się od trolla aż wreszcie.... stanąłem na większej gałązce, która z donośnym ehem złamała się wpół. To było o tyle dziwne, że nigdy mi się to nie zdarzyło! Przecież jestem przywódca polowań! ale teraz trzeba było zadziałać na wyczucie, od razu skierowałem się w odwrotną stronę gdzie był ten wielkolud. Oliwia również musiała szybko zareagować bo biegła w tej chwili razem ze mną. Troll słysząc dźwięk złamanej gałęzi momentalnie odwrócił się i rozpoczął za nami pościg. Po 30 sekundach (tak mi się oczywiście wydawało, może i uciekaliśmy już godzinę?) czułem już jego oddech za plecami. Co by tu zrobić! Em..... mam!
- Rozdzielimy się! - powiedziałem sapiąc po czym dodałem:- okej?
- Dobra! - odpowiedziała wyraźnie zmęczona uciekaniem przed tym stworem. - Teraz!
Ja skręciłem w prawo a ona w lewo. I teraz pytanie: za kim pobiegnie? I po kilki sekundach poznałem odpowiedz: wielkolud przywalił w moja stronę ale na szczęście nie trafił lecz uderzenie było tak silne,że odleciałem na kilka metrów lądując na obolałej łapie. Poczułem ogromne uderzenie, prawie straciłem przytomność, lecz jakaś postać ukazała m się jak w mgle, podała łapę po czym mgła zniknęła. Poczułem wtedy magiczną siłę, która uniosła mnie i zacząłem z powrotem. W samą porę, bo kreatura już deptała mi po piętach. Biegłem ile sił. Gdy on mnie doganiał ja przyspieszałem i tak w kółko. Aż gdy cała siła mnie opuściła, zobaczyłem wodospad... ogromny wodospad przed którym się zatrzymałem bo kto normalny by tam wskoczył? Rozejrzałem się: same skały,  Popatrzyłem się w tył: on był tuż, tuż. Nie wyminę go... została jedyna droga. Odwróciłem się i  użyłem jedynej drogi ucieczki...
<Olivia? Sory, że długo ale miałem zawalony tydzień...>

sobota, 23 lipca 2016

Od Midnight'a ,,Najzwyczajniejsze w świecie spotkanie cz.2" (cd.Olivia)

- No nie wiem - pomyślałem nadal patrząc w gwiazdy. - Dość trudno mi uwierzyć ze po tym wszystkim odnajdę jeszcze szczęście... - odpowiedziałem wyraźnie zniżonym głosem.
- Ojj tam! - szturchnęła mnie lekko w ramie. - Zobaczysz, szczęście samo do ciebie przyjdzie w najmniej oczekiwanym momencie
- Bardzo pocieszające, ale mało realne - odpowiedziałem, nadal lekko przybity. - Chociaż...- dodałem po krótkiej przerwie,
- Chociaż, co?- spytała wyraźnie zaciekawiona co przyszło mi na myśl.
Spuściłem wzrok z gwiazd, popatrzyłem jej się w twarz i zacząłem:
- Ostatnio mam wrażenie, że wszystko co odeszło, o czym chcemy zapomnieć, przez co czasem płaczemy, tak jakby nie odchodzi, tylko gdzieś się zatrzymało. Z jakiegoś powodu, którego nikt nie zna i postanowiło wrócić, żeby wejść ponownie w nasze życie, żeby je załamać, a potem ponownie odejść zostawiając tylko ból i tęsknotę. To nie tyczy się tylko mnie, jakby ktoś jeszcze musiał na tym ucierpieć... - skończyłem i  spuściłem wzrok z wadery. - Może mam te odczucia przez odejście Aryi i Iz - tutaj poleciała mi malutka łezka, ale przez ciemność Olivia jej nie zobaczyła. Może głowa płata mi figle? Nie wiem już co mam o tym myśleć.
<Olivia?>

niedziela, 3 lipca 2016

Od Midnight'a "Poznanie cz.11"(cd.Annabeth)

-Ale właśnie tutaj nie jesteś bezpieczna!-podniosłem głos- Tam nikt ci nic nie zrobi.-zniżyłem ton- Uwierz mi Ann-potrząsłem ją za ramiona.
-A JA TUTAJ ZOSTAJE!-wydarła się na cały głos.
-Proszę. Jak chcesz zostać żoną tego debila albo gnić w lochu jego królestwa. Proszę. Powodzenia!-powiedziałem co miałem powiedzieć i podleciałem w góre.-nie wiem jak ty ale ja nie będe tutaj siedział. Poleciałem wprost w stronę terenów watahy. Zrobiło mi się smutno. Przecież ona sama nie poradzi. Dopadnie ją tamten koleś i nikt nie wiem co z nią zrobi. Wreszcie postanowiłem. Zawróciłem szybkim łukiem i dostałem się do Ann. Jednak nie była sama. Dwa wilki ognia próbowały ją zawiązać w ogromny sznur i unieruchomić. Włączyłem infiltracje i w pierwszej kolejności zaatakowałem tego największego. Chłopak do ostatniej chwili nie wiedział co się stało. Nagle mały sztylet napędzany niewidzialną mocą znalazł się w jego głowie. Co się stało?-pewnie myślał gdy umierał. Drugi zaś widząc śmierć swego kolegi rzucił się w moją stronę. Nie zdążyłem odskoczyć i padłem na ziemię. Wymierzył szybki cios, tak na prawdę nie wiedział gdzie ale trafił mi w szczękę. To był mocny cios-pomyślałem i oddałem mu prostu w brzuch. Upadł na chwilę i mogłem szybko wstać. Chciałem mu wymierzyć kolejny cios ale skulił się i moja pięść przeleciała mu nad głową. Widocznie skojarzył się gdzie siedzę i grzmotnął mnie z całej siły w łapę, która trzasnęła i najpewniej była już złamana. Szybko zareagował wyjmując nóż z tamtego kolesia i podciąłem mu gardło. Trochę jeszcze się szamotał ale szybko zamarł. Podczas tej walki zapomniałem o Ann, która siedziała teraz skulona pod palmą.
-No... może teraz dasz się namówić?-spytałem dalej sapiąc.
<Annabeth?>

Od Midnight'a "Poznanie cz.9"(cd.Annabeth)

- No to tak...-zacząłem- urodziłem się w dość spoko rodzince jako ostatni. No tak jakby trochę ,,nie potrzebnie" dlatego nie byłem tak ważnym członkiem rodziny. Rodzice woleli ich niż mnie. W sumie aż tak mi to nie przeszkadzało więc jakoś sobie radziłem. Jak miałem no tak z rok to postanowiłem uciec. Nie sprawiło mi to dużej trudności. Pewnie nawet się nie skojarzyli się, że mnie nie ma. Z pierwszej watahy wywalili mnie po tym jak upolowałem sarnę. Jezuuuu to był taki bezsens. Trzeba być na wyższym szczeblu by móc polować na sarny i jelenie. Kolejne watahy były przelotne. Aż trafiłem na wataha zorzy polarnej. Poznałem tam Arye, moją przyszłą partnerke. Była piękna, mądra po prostu ideał. Pamiętam dokładnie moment gdy się z nią zaręczyłem. Zrobiłem to na plaży w trakcie zachodu Słońca. Postanowiła ze mnie zażartować i przez 5 minut zastanawiała się czy za mnie wyjść aż wreszcie dla zabawy odmówiła. Oczywiście później się zgodziła ale ile wtedy zjadłem nerwów. Niestety, po tym jak urodziła mi córeczkę dołączyłem do Assassynów. Ciągle tego żałuje, bo przez to zniszczył się nasz związek. Miała również tego jej brata- Kronosa. Zabił jej rodzinę na jej oczach i ciągle ją dręczył. Czasem musiałem z nim walczyć ale zawsze był silniejszy. Wreszcie zacząłem sobie jakoś radzić sam. Córka gdzieś uciekła, Arya też. Nie miałem siły by je znaleźć. Odpuściłem sobie i tego żałuje. Może jeszcze żyją, może nie było minęło, niechce już do tego wracać. Dość długo się po tym zbierałem ale przyjaciele postawili mnie na łapy i jakoś żyje. Aż to teraz.-skończyłem opowieść mojego życia,której opowiadanie strasznie mnie zmęczyło.-Może pójdziemy już spać?-zaproponowałem szybko.
-W sumie dobry pomysł.-odpowiedziała Ann widocznie zadowolona wizją odpoczynku. Położyłem się bardziej w rogu jaskinii. Mam jakieś dziwne przyzwyczajenie spać w cieniu. Może ma to związek z dzieciństwem? W swoich rozmyślaniach zapadłem w dość głęboki sen...
*************
Obudziłem się gdy Słońce było już w zenicie. Jezuuuu ile ja spałem? Rozejrzałem się w po jaskini. Ann dalej spała. Była piękna, po prostu piękna. Dopiero co się poznaliśmy,nie? Jakiś tydzień temu się poznaliśmy i już jakaś przygoda. Fajna zmiana po roku rutyny. Postanowiłem coś upolować na śniadanie. Jest tutaj pełno zwierzyny, więc to nie będzie trudne zadanie. Szybko upatrzyłem sarnę, która do ostatniej chwili myślała, że jest bezpieczna. Wróciłem do towarzyszki, która już nie spała. Siedziała koło zgasłego ogniska, patrząc w dal, jakby jej tu nie było. ,,Obudziła się gdy rzuciłem koło niej zwierzyne i spytałem:
-Jemy? 
Po skończonym posiłku zacząłem rozmowę:
-Umiesz może określić gdzie się obecnie znajdujemy?
<Annabeth?>

Od Midnight'a "Poznanie cz.7" (cd.Annabeth)

Nie wiedziałem co zrobić! Ann poznałem wczoraj może przedwczoraj a ona własnie płakała w moje futro. Nie spodziewałem się jej reakcji gdy wspomniałem o jej rodzicach. Najpewniej miała słabe dzieciństwo. Cóż ja nie miałem takiego super strasznego, więc co ja mogę powiedzieć? Postanowiłem po prostu siedzieć w miejscu i się nie odzywać. Rozejrzałem się ukradkiem po okolicy. Nikogo nie ma? To dobrze, chociaż zawsze wróg może czaić się w każdym miejscu. No właśnie... wszędzie... Z piasku wyskoczyło dwóch tubylców. Były to zwykłe, szaro- czarno białe wilki jednak były mojego wzrostu. Rzuciłem się na jednego powalając go na ziemie, drugi widząc leżącego towarzysza postanowil rzucić się na mnie z pazurami ale zrobiłem unik przez co zderzyli się razem głowami. Rozejrzałem się szybko w poszukiwaniu innych wrogów ale nikogo wokół nie było. Popatrzyłem się w stronę gdzie powinna być Ann. Jednak nie było po niej śladu. Nigdzie! Popatrzyłem się w gąszcza dżungli i usłyszałem znajomy głos:
-Mid..-krzyknęła ale ktoś ją uciszył. Pobiegłem na mega sprincie w stronę towarzyski włączając przy okazji infiltracje. Była to jedna z moich magii dzięki której moje futro wtapiało się w otoczenie zmieniając kolor. Przeskakiwałem między drzewami aż do samego źródła. Nikt jednak tam na mnie nie czekał. Tak mi się wydawało... Spojrzałem w góre i zobaczyłem straszny widok. Pięć wilków siedziało na koronie drzew wypatrując (najpewniej mnie). Ale jak mnie nie zobaczyli?! Przecież moja moc nie jest aż tak dobra! Gdzieś z tym. Trzeba teraz się do nich dostać! Ale... od czego ma się skrzydła? Powoli podleciałem na wprost nich i przyglądałem się im. Nagle jeden wskazał na mnie i coś krzyknął. Zareagowałem od razu. Podleciałem do niego zrzucając go z dość dużej wysokości, drugi zaczął rozglądać się wokół i dlatego spotkał go ten sam los. Pozostali zeszli z drzewa i ratowali się ucieczką. Miałem ich już dowybijać ale wpadłem na pewien pomysł... Zacząłem ich śledzić. Oni biegli jak by poparzeni a ja dotrzymywałem im kroku co było nawet trudnym zadaniem, gdyz biegli dość szybko. Wreszcie zaczęli zwalniać i mogłem im się lepiej przyjrzeć. Inaczej wyglądali niż tamci na plaży. Tamci byli bardziej ,,zwykli" a ci tutaj bardziej wtapiający się w otoczenie. To muszą być zwiadowcy... albo myśliwi. Wreszcie tak zwolnili, że idąc mógłbym ich dogonić. Nagle zauważyłem lekkie błyski światła. Niewielkie ale znaczące w zrozumieniu o co w tym chodzi. Po 5 minutach mogłem już się przyjrzeć co to jest...
<Annabeth?>

czwartek, 30 czerwca 2016

Od Midnight'a "Poznanie cz.5" (cd.Annabeth)

Ann zasnęła a ja dalej płynąłem(czy może jechałem) na tym hipopo....tamie? Oj tam nie jestem pewny. Czas płynął nie miłosiernie a mi głośno burczało w brzuchu. Nic nie żarłem od rana-pomyślałem i zatęskniłem za dobrym kawałem mięcha. Podczas tego rozmyślania przypomniałem sobie jedną rzecz. A mianowicie cząstka rozmowy między Ann a tamtym kolesiem. On krzyknął żeby przyszła? nie... żeby stała! A ona mu odpowiedziała, że prędzej zginie niż... i tutaj pustka. Ta dwa, może trzy słowa mogą być kluczowe w rozwiązaniu o co w tym chodzi ale ja musiałem to zapomnieć. Ale ze mnie mózg! Gdy usilnie chciałem powrócić do tamtego wydarzenia nie zauważyłem plaży na którą chciały nas wyrzucić te zwierzęta. Dlatego, gdy to zrobiły, zaryłem pyskiem w piasek a gębe miałem pełną morskiej wody. Wyplułem ją szybko spojrzałem na prawą a tam hipo coś tam w odróżnieniu do mnie położył śpiącą Ann mięciutko na piasek. Spojrzałem na nią a ona  w  mgnieniu oka wyschła. A w tedy doznałem olśnienia... Ona była na prawdę piękna! Jej biało-niebieskie futro błyszczało w blasku Słońca a czarny kolor jakby poczerniał na jej ciele dodając tajemniczości. Pierwszy raz widziałem taką waderę. Wreszcie wyrwałem się z myśli i rozejrzałem się. Byliśmy na dość obszernej plaży gdzie stąd otwierało się wejście do dżungli porastającej ten teren. Może rozejrzę się trochę... no ale nie zostawie jej tak na słońcu! Podbiegłem do najbliższego drzewa i urwałem kilka gałęzi i liści. Na prowizoryczny namiot wystarczy-uznałem. Wbiłem patyki w ziemie i kolejne położyłem na ukos. Ułożyłem na nie dużą ilość liści i przeniosłem Ann pod prowizoryczny namiot. Teraz mogłem wybrać się na zwiady. Powoli zatopiłem się w gęstą puszcze i zdziwiłem się bardzo małą ilością światła w środku. Wypatrywałem głównie drzewa ananasów i mango... oraz jakieś zwierzęta. Szybko zauważyłem dużego, tłustego królika. Zacząłem powoli podkradać się do ofiary, która nie spodziewała się ataku z gęstego bluszczu. Wbiłem moje kły  w jego cielsko, które tylko przez chwile drgało i szybko zamarło. Z bólem postanowiłem oddać zdobycz Ann, która pewnie jest bardzo głodna. Wróciłem na plaże i spostrzegłem, że ona już nie spała. Spojrzała na mnie oczami zadziwienia gdy rzuciłem jej królika przed jej łapy.
-Smacznego-powiedziałem dość szorstko
-A ty?-spytała dość cienkim głosem
-Już jadłem-skłamałem ale umiem dość długo przeżyć bez jedzenia.
Usiadłem na gorącym piasku i spojrzałem na morze.
<Annabeth?>

Od Midnight'a "Poznanie cz.3" (cd.Annabeth)

Jesus! To nie moja wina, że nie jestem wiewiórką! Ann poszła w kąt i słychać było, że płakała. Pocieszać ją? ale jak?! Nawet nie wiem o co w tym wszystkim chodzi. Przeszedłem wokół loch. Solidne-powiedziałem waląc w ściane. Nagle przypomniałem sobie coś, coś co mnie bolało w kostce. Siegnąłem tam łapą i wyciągnąłem... malutki nożyk. Jasne! To mnie kłuło. Przyda się, bo mam już plan. Tylko musze jej o nim powiedzieć. Jak?! Zaraz... zacząłem drążyć małą dziurke w szczarze kamienii w stronę jej lochu. Wreszcie bo ,,kilku latach" mi się udało.
-Ann! Ann!-chyba usłyszała, bo przestała płakać.- mam plan: usłyszałem przed chwila strażnika jak mówił ze zaraz będą dawać żarcie. Kiedy będzie w pobliżu zaczniemy się kłócić i pewnie będzie musiał interweniować. Wejdzie do mnie i po sprawie.-dopowiedziałem bardzo cicho. Usłyszałem po chwili, że krzyczy do innych: żarcie. To był czas: Teraz- powiedziałem. I...... nic. Nic nie powiedziała, nic nie pisnęła. Ann zaufaj mi!-nalegałem ciągle. Po chwili był już bardzo blisko mojej celi. A co tam sam to załatwie-burknąłem.
-Ejjj ty obrzydliwa kupo odchodów! Tak do ciebie mówie niedorobie!-krzyknąłem. Nawet nieźle to wymyśliłem-pochwaliłem sam siebie. Reakcja strażnika była natychmiastowa. Widocznie nikt do tego glancusia tak się nie zwracał. Włożył klucz do zamka i z hukiem otworzył drzwi wchodząc szybkim, wkurzonym krokiem. Niespodziewałem się ,,kogoś takiego". Ogromny, dwumetrowy, czarny wilk wyjmujący pałke z czerwoną grzywą wyglądający jak z najgroszego koszmaru sennego. Podczas mojego zadziwienia jego postacią dostałem mocno w pysk przez co wypadł mi nożyk gdzieś w kąt. Lekko ogłuszony zrobiłem unik przed ciosem wymierzonym w mój brzuch.
-Uniki ci nie powiedział!-powiedział triumfalnie. Rzuciłem się w jego stronę wypychając go w ścianę. Odwróciłem się i zobaczyłem mój sztylecik leżący w samym rogu. Szybkim ruchem sięgnąłem po niego, ale on zdołał złapać mnie za nogę i pociągną do siebie. Zrobił zamach na moją głowę ale w ostatniej chwili uchyliłem się przed ciosem dostając niestety w łapę, która głośno gruchnęła o podłogę. Moje ciało przeszył ostry ból w prawej łapie. Nie poddając się oddałem mu w tą jego szpetną gębe i złapałem nóż, który zatopiłem w jego ogromniaste cielsko. Przez chwile walczył ale wreszcie jego ciało zamarło w bezruchu i mogłem chwile odetchnąć. Dotknąłem łapy, co zaraz pożałowałem. Postanowiłem dać sobie spokój i zabrałem klucze. Wyszedłem na ogromny korytarz składający się z kilku pochodni i dużej ilości drzwi prowadzących do innych więźniów. Szybko znalazłem odpowiedni co było dość dziwne. Szczęscie i tyle ! Wszedłem do środka gdzie cała mokra leżała Ann. Przez chwile patrzyłem się na nią w bezruchu ale szybko powiedziałem:
-Ann musimy uciekać! Drgnęła jakby kopnął ją jeleń i jeszcze bardziej się skuliła.
-To ja Mid !-oznajmiłem spokojnym głosem i lekko złapałem ją za łape. Spojrzała na mnie jakby na jakiegoś diabła
-Masz obkrawioną twarz!-powiedziała lekko przestraszona. Pewnie złamał mi nos- pomyślałem.
-To nic. Chodz! uciekamy!-szarpnąłem ją za sobą i razem wybiegliśmy z jaskinii. Przebiegliśmy przez ten wąski aż to drzwi wyjściowych. Sprawdziłem klucze i łatwo było go odróżnić od pozostałych. Ogromny pozłacany klucz. Wlożyłem go do zamka i szybko otworzyłem drzwi. Tam czekał zdziwiony drugi strażnik w którego cisnąłem nożem prosto w jego gardło

środa, 29 czerwca 2016

Od Midnight'a "Spotkanie cz.1" (cd.Annabeth)

- No ładna zdobycz!- powiedziałem sam do siebie pełen dumy. Upolowałem ładnego jelenia z dość dużym trudem ale było warto dla tak dużego zwierzęcia. Postanowiłem schować się do krzaków aby złapać coś ponownie. Siedziałem, leżałem, stałem przez długi czas i nic! Kompletnie nic. Jednak nagle zobaczyłem niebieski kolor, który co jakiś czas przejawiał się miedzy drzewami. Kurcze może magiczny jeleń? Te pyszne, mięciutkie mięso z ziółkami Balto... Pychota po prostu. Dlatego skuliłem się jeszcze bardziej aby być mniej widocznym dla ofiary. Czekałem, czekałem aż wreszcie ją zobaczyłem... była to wadera. Trochę szkoda, bo bym zeżarł tą potrawkę z cebulką i majerankiem... ale zaraz... kto to?! Nigdy jej nie widziałem a na prawdę ładna, no mało powiedziane. Powoli podeszła do mojej zdobyczy. Rozejrzała się i wzięła ją do zębów. Ona sobie jaja robi. Chyba jej tego nie oddam. Wylazłem z mojej kryjówki właśnie wtedy gdy patrzyła się w moją strone.
-Dobry wieczór! W czym mogę pomóc?-powiedziałem aż drgnęła z zaskoczenia. ,,Chyba" się mnie nie spodziewała.
-Jaaaaaaaa......eeeeeeee-wypuściła zdobycz z pyska- tylko tutaj przechodziłam...- i nagle zwinnie wskoczyła na drzewo rosnące obok skąd na następne i następne. Postanowiłem za nią pobiec.
-Dlaczego uciekasz?-krzyknąłem ale chyba mnie nie usłyszała, bo dalej skakała po gałęziach. Szybka jest!-pomyślałem. Ganiałem ją przez dobry kwadrans aż wreszcie wykończony potknąłem się o wystający korzeń dębu i wyrwałem jak długi. A ona dalej jak by była robotem dalej uciekała. Nie dam się tak łatwo-krzyknąłem do niej i z powrotem rozpocząłem pościg. Ale musiałem zwolnić, bo kostka bolała nie miłosiernie. Wreszcie się zmęczy-powiedziałem na głos ciężko sapiąc. I wreszcie tak się stało...
<Annabeth?>

wtorek, 20 października 2015

Od Midnight'a "Polowanie cz.1" (cd.chętny z polowań)

I oto jestem. Znowu. Arya odeszła bez słowa. Po protu spakowała manatki i wyszła. Mam nadzieje, że znajdzie może kogoś ,,lepszego" niż ja. Na jeden dzień dobrze a na drugi dupa. Ale już się z tym pogodziłem. Jakoś... Ale zacznijmy od początku... Obudziłem się tak o północy i zobaczyłem, że Aryi nie ma. Poszedłem do kuchni a ona stała z torbą i pisała chyba jakiś liścik.
-Jak będziesz wstała to chodziaż bądź cicho-powiedziałem opierając się o ściane.
-Odchodze-powiedziała przyciszonym głosem.
-Dobra, tylko weź coś do jedzenia na droge.-odpowiedzialem i poszedłem spać. Szósta rano. Jej nie ma nigdzie tylko liścik z napisem: Odchodze. WOW no normalnie znowu mnie zostawiła. No brawo. Idiotka. Już drugi raz.
Czyli takie było jej odejście. Po prostu mistrzowskie. Sam bym lepszego nie wymyślił. Teraz siedziałem na kamieniu i patrzyłem na tych od polowań. Robili ćwiczenie dla zabijającego. Zeskakiwali na jelenia z siana. Mieli trafić mu w szyje. Bardzo dobrze im szło. Jednak Blueway gdy skoczył ominął jelenia i upadł na glebę.
-Dwa okrążenia kochaniutki wokół pola.-powiedziałem ironicznym głosem. On zaczął biec na całym sprincie żeby szybko zakończyć ćwiczenie. Wreszcie gdy skoczył (cały zdyszany) słońce zaczęło powoli schodzić. Drzewa przestały szumieć co było dziwne w tą pore roku. Obejrzalem się wokół siebie. Nikogo. Dziwne. Bardzo. Wreszcie do moich uszu docierały odgłosy kopyt uderzanych o leśną ściółke.-Za kłode!-oznajmiłem szybko i wszyscy znaleźliśmy się za osłoną gdy jelenie wbiegly na polane. Na oko było ich dwadzieścia. Byli w jednym zwartym szyku. Zaczęliśmy za nimi biec a ja na samym przodzie...

<Ktoś z polowań.?>

wtorek, 15 września 2015

Od Midnight'a "Ludzie i pieniądze cz.8"

-Nie musiałeś-powiedziałem rysując kontury portalu do watahy Nuit Solitaire. 

-Wiem, ale chciałem-odpowiedział arogancko.

-Wiesz co-popatrzyłem się na niego- czasem wkurzasz, serio-wlazłem w te kontury i obaj byliśmy już jako wilki w na terenach naszej wataszy. Poszedłem bez słowa do mojej jaskinii. Aryi o dziwo nie było ale nie przejąłem się tym. Wskoczyłem do łóżka i włożyłem kase do mojej tajemnej skrytki. Wole już nie pracować u ludzi bo oni nie są zbytnio mili. Wole zostać tutaj. Nagle nie wiem kiedy zasnąłem... Obudziłem się i Aryi znowu nie było. A jak patrzyłem była już noc i to było dziwne. Poszedłem nad wodospad gdzie wykąpałem się w tej lodowatej wodzie. Później upolowałem szybko zająca, który nie grzeszył szybkością i znowu poszedłem spać.

<The end>

piątek, 28 sierpnia 2015

Od Midnight'a ''Trzeba sobie z tym poradzić cz.7'' (cd.Arya)

Przytuliliśmy się i tak siedzieliśmy aż ja wstaliśmy i zaczęliśmy chodzić. Miło było sobie przypomnieć jak to kiedyś było. Tak dawno mi tego brakowało.
 -Pamiętaj, że będe cię kochać nawet nie wiem co by się stało-powiedziałem jej patrząc w jej oczy i pocałowałem w czoło.
-To dobrze, bo ja tego nie zrobie-zaśmiała się. Lubiłem jej poczucie humoru. Byliśmy już nad jeziorem gdy poczułem, że coś złapało za prawy bok. W jednej chwili poleciałem na wode łapiąc Arya. Gdy byliśmy pod wodą ona wepchnęła mnie głębiej. Ja traciłem oddech a ona nic. Pocałowałem ją namiętnie i poczułem, że mam więcej powietrza. Wypłyneliśmy na brzeg a ona powiedziała: No nieźle całujesz.
-Naprawde? Ja tylko powietrza potrzebowałem-zachowałem poważny wyraz twarzy. Ona popatrzyła się na mnie i palnęła mnie łapą. Pocałowałem ją jeszcze raz i się uśmiechnęła. Doszliśmy wreszcie do mojej jaskinii i ona się spytała: Co teraz?
-Pocałowałem ją-zgadnij.
<Arya ja zrobiłem romantiko?>

Od Midnight'a ''Przechyl beczkę cz.3''

Wreszcie dobiegliśmy do mety i od razu się wywaliliśmy się. Zaśmiałem się i ktoś pomógł mi zdjąć beczke. Zobaczyłem, że jest tam chyba już z kilku zawodników. Kurde ciekawy którzy jesteśmy. Siadłem sobie na podstawce i napiłem się wody. Koło mnie siadły inne wilki czekające na wyniki. Byliśmy nawet dobrzy bo byliśmy przez chwile pierwsi. Tylko gdybyśmy się wtedy na wodzie nie wywalili było by lepiej. Nagle usłyszałem głos Jury: Witajcie, wszyscy spisaliście się bardzo dobrze ale trzeba ogłosić wyniki: Piąte miejsce zajmuje..blablabalbalbalbalblablalba aż wreszcie: Drugie miejsce zajmuje Midnight razem z Shadow. Wstałem i od razu dołączyła do mnie czarna wadera. Zawiesił nam medal i dał po dyplomie.
-To dzięki mnie-powiedziałem żartobliwie.
-Tia... kto się wywalił wtedy?-spytała i trafiła w dziesiątke. To moja wina była wtedy ale ustąpiła. Poszedłem do jaskinii i od razu położyłem się na kanapie. Kurde, trudny dzień. Powiesiłem na ścianie w gablotce i zasnąłem.

<The end XD?>

Od Midnight'a ''Cmok i kwiatki cz.3'' (cd.Yuko/Shadow)

-Nie powiedziałem, że jesteś bezbronną waderą-powiedziałem normalnym, spokojnym głosem. Ona odwróciła się i oznajmiła: ale tak to wyglądało.
-Ehhh robie dużo rzeczy, które różnie wyglądają-powiedziałem poważnie.-Jakoś dzisiaj nie mam humoru do żartów dlatego nie chce się kłócić.
-OOOOO Mid jaki poważny-zaśmiała się wychodząca zza drzewa Shadow.
-Nie twoja szprawa-odpowiedziałem żartobliwie. Pokazała kartke i spojrzałem, że Yuko nie ma jej na ogonie.-Fajna magia Shad ale to nazywa się podsłuchiwanie-rzuciłem.
-To się nazywa pomoc a to co słyszałam to przypadek-powiedziała mając arogancki wyraz twarzy.
-Ale zadanie wykonałem.
-Nie do końca-parsknęła z tym wyrazem twarzy. O co jej chodzi?
<Yuko albo Shadow?> 

poniedziałek, 24 sierpnia 2015

Od Midnight'a ''Polowanie na sokoły cz.3'' (cd.Shadow/Discret)

-Yhhh mój plan: Rzucacie kamieniami tam daleko  a ja zaczne wchodzić i gdy będe mógł wskocze tam do skrzynki, okej? Niezbyt dobrze kiwnęli głowami i zaczęli brać kamienie. Ja podeszłem do części gdzie zaczynały się pułapki i dostałem kamykiem w głowe.
-Za co?!-odkrzykrzyknąłem pocierając sobie łapą w bolącą część głowy.
-Za nie słuchanie moich rozkazów-parsknęła żartobliwie Shadow. Ziemnąłem i ustawiłem się. Oni zaczęli obrzucać koniec kamieniami i powystrzeliwały strzałki. Zacząłem iść powoli nie stąpać na przyciski innych pułapek. Wreszcie byłem oko w oko za nimi. Dałem znak Shad i Discretowi żeby obrzucali za mną. Jednak jeden kamyczek poturlał się i opadł mi na łape sturlając się. Złapałem go szybko i zerknąłem w tył. Zabije was później-szepnąłem złościcielsko. Wreszcie trafiłem do szarej strefy z której przeczytałem kolejną wskazówke: "Biegnij przed siebie skulając głowę" a druga brzmiała: "A to wszystko blisko jest". Poczekałem chwile i zacząłem iść podkulając głowe unikać też innych przycisków. Zadne strzałki niezamierzały mnie zabić. Wyszedłem z tej strefy i podszedłem do Shadow.
-Dziwne, jeszcze cię nie powystrzelały strzałki-parsknęła. Na zewnątrz ukazywała, że nic ją to nie obchodzi ale wewnątrz pewnie była niezwykle ciekawa jak to uczyniłem. Podałem jej dwie karteczki i ona zaśmiała się: proste. Zaczęliśmy razem iść w ciszy aż trafiliśmy na trzy przejścia: Prosto, w prawo i w lewo. Ja poszedłem w lewo, Shadow w prawo a Discret prosto. Przede mną ukazywały się różne malowidła aż na jednym z posągów widniała skrzyneczka. Zacząłem się wspinać. Wspinaczka nie była trudna aż on nagle się zawalił. Zeskoczyłem natychmiastowo i wszystkie posągi zaczęły się ruszać. Rozejrzałem się nerwowo i zobaczyłem skrzynke. Wziąłem ją w biegu i wyskoczyłem z komnaty. Wreszcie zobaczyłem Shad i Disa ze skrzyneczkami. Normalnie szczęście. "Nawet nie wiesz gdzie bo jak?"-tak brzmiała zawartość mojej skrzyni.
<Discret albo Shadow?> 

Od Midnight'a ''Wyścig grozy - festyn cz.1''

Wyszedłem dzisiaj wcześniej na festyn. Teraz postawiłem sobie nowe wyzwanie: Wyścig grozy. Postanowiłem tam pójść bo lubiłem mocne zastrzyki adrenaliny a tego brakowało mi od dawna. Trochę dłużej niż się spodziewałem, szukałem stoiska aby się zapisać ale wreszcie zobaczyłem wielki szyld z napisem: ,,Wyścig grozy" Na samą nazw dostałem gęsiej skórki. To musi być naprawdę niezłe. Wszedłem tam i jak się rozejrzałem dookoła; nikt nie był przede mną. Podszedłem do jednego z wilków i wpisałem się do tabeli gdzie widniały dni i zapisane wilki. Wpisałem się i od razu pojawiłem się w mrocznym lesie. Kurde, urok napisz-teleport. Fajna magia. Nieźle można kogoś wkręcić. Dobra, oceniłem sytuacje na dobrą, bo nikt mnie jeszcze nie zaatakował. Fajna motywacja nie? Przede mną ukazały się pochodnie naświetlające. No i ja mam po tym biec? Nie no nieźle, jak zawsze. Z wolna zacząłem iść a gdy poczułem za mną ciężkie kroki zacząłem uciekać mimochodem. Naświetlenia zapalały się gdy byłem 5 metrów od nich. Zaczęły się skręty i jakieś magiczne moce strzelały do mnie zaklęciami paraliżującymi. Skąd wiem?  Bo sam przed chwilą dostałem jedną i odrętwiały mi nogi na chwile. Wreszcie niebezpieczne rzeczy ustały na chwile, teraz byłem na polu i chyba musiałem na własną rękę szukać mety. Zacząłem się przedzierać przez zboże aż wreszcie poczułem mocne wstrząśnięcie w bok. Poleciałem pięć metrów dalej i odwróciłem się. Troll chciał zadać drugi cios ale posłałem mu zaklęcie rozbrajające. Biedak nawet nie wiedział jak się bronić i jego maczuga poleciała ze sto metrów dalej. (normalnie expeliarmus. Oglądałem Harry'ego i mnie natchnęło, żeby coś takiego zrobić). Zacząłem biec dalej tylko aby uciec od zagrożenia. Gdy myślałem, że ono dawno minęło dostałem zaklęciem paraliżującym. Biegłem dalej nie zważając, że nie czuje prawej łapy. Wreszcie wbiegłem na oświetlony skrawek pola i przed sobą miałem szyld z napisem ,,meta" Zacząłem biec w jego stron pełny nadziei, że ten koszmar się skończy. Gdy odległość nas dzieląca była dostateczna, wyskoczyły magiczne moce i zaczęły mnie ostrzeliwać mocami. Zrobiłem jedną wielką moc i wszystkie przyjąłem, robiąc ogromną kule, która jak ją wysłałem rozwaliła ich szeregi. Zaczął się istny armagedon kamieni a ja wreszcie znalazłem się w pokoju kontrolnym. Alexa siedziała przy stoliku z jakimiś lekami i kazała mi podejść.
-Która łapa?-spytała normalnym, miłym głosem.
-Ale co?-udawałem, żeby nie było, że dostałem.
-Każdy dostaje w którąś łapę nawet dwie. Wreszcie podałem jej prawą łapę. Ona wstrzyknęła jakieś serum i po chwili poczułem czucie w niej. Poszedłem do instruktora a on zapisał mój czas. Chociaż.... średnio mogłem go zobaczyć. Postanowiłem sobie pójść pograć na konsolkach. I tak nie miałem nic więcej do roboty... 

niedziela, 23 sierpnia 2015

Od Midnight'a ''Polowanie na sokoły - festyn cz.1'' (cd.chętny)

Arya gdzieś poszła a ja podiąłęm się jeden z gier: Polowanie na sokoły. Będziemy musieli zabijać sokoły czy co ? Mówie wlazłem wreszcie do lasu. Można było grać w parach ale ja wole sam. Trzeba szukać ukrytych skrzyneczek z wskazówkami. Pierwszą zobaczyłem od razu. Leżała na gałęzi i był tam napis: ,,dwa razy bok raz tył" Zrobiłem dwa kroki w prawą stronę i skoczyłem do tyłu. Tia... to pewnie nie tutaj mam to użyć. Rozglądałem się za następnymi i wreszcie w jednej z dziupli była następna. ,,Góra, bok i prosto" Yhhh nie cierpie takich rzeczy. Ciekawie ile ich jest. Znowu patrząłem wszędzie i niczego już nie było. Postanowiłem się napić i gdy w patrywałem się w zbiornik wody, przed oczami widniał mi ten kształt skrzynki. Zanurzyłem się i po chwili wyciągnąłem kolejną wskazówke.,,Wstrzymaj oddech i nurk pod nurt" Jeszcze gorsze do zrozumienia. Pod ziemią ich pewnie nie będzie, bo było by to za trudne. Przez nieuwage wlazłem w ruchome piaski i w raz z tym na nich unosiła się skrzyneczka. Urwałem patyk ale nie mogłem jej przeciągnąć, więc podiąłęm się głupiej rzeczy. Wskoczyłem na nie, wyrwałem skarb i zanurzyłem sie. Znalazłem się w małej jaskinii gdzie nic nie było widać. Zrobiłem mały orb oświetlający i przeczytałem kolejną karteczke. ,,Spójrz w bok a zobaczysz" Ale co zobacze?! Yhhhh zacząłem podąrzać prosto i zobaczyłem kolejną wskazówke. Leżała na wprost mnie ale wiedziałem, że coś tu nie gra... Rzuciłem kamykiem i ze ścian wyleciały strzałki.
-Nie przejdziesz....-usłyszałem głos.

<Ktoś kto poluje na sokoły xd?>

Od Midnight'a ''Butelka -lecimy grupą cz.2'' (cd.Arya/Shadow)

-Ale o co wam chodzi?!-spytała poddenerwowana Arya.  Zaśmiałem się i wytłumaczyłem: Grałaś kiedyś w butelke?
-A kto powiedział, że to zabawa?-spytała ironicznie Shadow. Moja partnerka popatrzyła się na mnie podejrzliwie a ja powiedziałem: A co znaczyło-pokazałem przekręcanie butelki.
-To, że wiewiórka chodzi na okrągło koło drzewa.-oznajmiła niby normalnym głosem. Zaśmiałem się i pomyślałem przez chwile: kto zadał jej takie debilne zadanie gdy dostałem mocno w twarz od Shadow. A to na koniec-zrobiła dziubek i sobie poszła. No..... mam przerąbane...

<Arya albo Shadow jak chcesz?>

Od Midnight'a ''Butelka - Shadow pinokio cz.2'' (cd.Shadow)

-Shadow, musisz to robić z większą pasją a nie tak sztywno-powiedział idąc w jej stronę- W tym drzewie siedzi mase korników i chętnie cię przelecą żeby dostać twoje drewno.-na zewnątrz moja mina pozostawała nienaruszona a w wewnątrz śmałem sie do rozpuku. Shadow rzuciła we mnie patykiem i krzyknęła żarobliwie: Ratunku! kornik chce mnie zjeść. Nażryj się tym-rzuciła teraz we mnie pieńkiem który zwalił mnie z nóg. Leżałem tak przez chwile i wstałem. Podbolewała mnie łapa ale to nic . Shadow leżała i śmiała się. -Bardzo śmieszne-powiedziałem wypluwając pozostałości kory. 
-Smakowało?-spytała Shadow wstając i otrzepując się z trawy.
-Mmmmmm pyszne, normalnie najlepsze drewno jakie jadłem-parsknąłem robiąc poważną mine.
-Złość, piękności szkodzi rosole-oznajmiła idąc sobie w inną stronę i szukając innych wilków.-Nie zapomniałeś o moim zadaniu dla ciebie?
-Jakie?!-spytałem niezwykle przerażony po przypominałem sobie co ona mi dała...
<Shadow nie bij Plisz mid bachdzo miły jeszt xd?> 
szablon: synestezja