Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Meredith. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Meredith. Pokaż wszystkie posty

piątek, 9 grudnia 2016

Od Meredith 'Więzień snów cz.3"

Nim zdążyłam zrozumieć co się stało dziewczynka zniknęła wśród ogromu cienkich i białych drzew .
-Czek- nim zdążyłam skończyć wpadłam do wielkiej głębokiej dziury . Spadałam pełna niepewności (głównie co do twardości podłoża na dnie) i przerażenia w dół. Spadałam dobre kilkanaście sekund , pewna śmierci zamknęłam oczy gdy nagle wylądowałam na .. galarecie. Tak , na galarecie, moje łapy zapadły kilka centymetrów w tą mazie , mimo to nic mi się nie stało. Z trudem wyszłam z niej kręcąc się we wszystkie strony świata, otrzepałam się pośpiesznie i ruszyłam w stronę znajdujących się tam z niewiadomego powodu srebrnych,bogato zdobionych drzwi . Właśnie miałam przekroczyć ich próg gdy wściekły , ogromny ogr wyskoczył mi przed nosem .
-STOP! -Wrzasnął plując przy tym niemiłosiernie.
-Przepraszam! Jestem Meredith , zgubiłam się i.. -Próbowałam się wykaraskać z tej sytuacji jednak ogr znów ''przemówił'' delikatnie ujmując.
-NIKOGO SIĘ NIE SPODZIEWAMY!!!SPADAJ!-Znów wydarł się na tyle że trudno było cokolwiek zrozumieć.Miałam się właśnie wycofać gdy ogr podniósł ogromny młot i machnął nim zamaszyście w moją stronę, nie mając szans na żadną reakcje jedynie pisnęłam .
-Stójcie !-Krzyknęła blond włosa dziewczynka , to była ona, ta sama dziewczynka która jako jedyna zdołała mnie zauważyć. -Ona przyszła ze mną !- Dodała zasapana.
-Dzięki Bogu , kim jes..-Jak zwykle gdy chce się wypowiedzieć ktoś musi mi przerwać.
-Chodź , nie mamy czasu ! -Krzyknęła pośpiesznie , dlaczego nie mamy czasu? najchętniej to bym tu została, no może nie na zawsze.. w każdym bądź razie podążyłam za dziewczynką , znalazłam się w jakimś dziwnym , zarośniętym wszelakimi roślinami ,kamiennym pokoju . Podała mi mapę a ja spojrzałam na nią mając nadzieję że to ''ta'' mapa.
-To mapa do tego kwiatu którego szukasz.. bo go szukasz? Diamentowej róży tak? -Spytała dociekliwie.
-Tak.. chyba tak. Ale skąd wiesz?- Spytałam zdziwiona.
-Magik ma swoje tajemnice!-Rzekła dumnie po czym podbiegła na wydrążony w kamieniu podest, zrobiłam to samo a podest natychmiast ruszył w górę.Przymknęłam oczy oślepiona słonecznymi promieniami , nie potrafiłam ukryć mojej radości z bycia na powierzchni .
-Teraz idziemy do karczmy! - Powiedziała radośnie . -A, i jestem Anna Elizabeth II .. ale mów mi Anna . -Dodała i jak zwykle pobiegła przed siebie nie zwlekając na nic.
<cdn :3 >

czwartek, 20 października 2016

Od Meredith "Więzień snów cz.2"

Leżałam na mokrej ziemi , przynajmniej tak sądziłam , miałam zamknięte oczy które z trudem otworzyłam. Najpierw oślepił mnie silny blask który zniknął za koronami drzew, wtedy uświadomiłam sobie że się poruszam , jednak na pewno nie z własnej woli . Gwałtownie wstałam rozejrzałam się wokół jednak krajobraz niewiele mi mówił,jedynie dziwne rośliny i wysokie drzewa, spojrzałam jeszcze na powierzchnię na której leżałam , faktycznie to była ziemia , w wielkim powozie . Zeskoczyłam z niego i podbiegłam do kierowce po ujrzeniu którego natychmiast się zatrzymałam , po zobaczeniu całego pojazdu zdziwiłam się trochę gdyż ziemia została przewieziona w bryczce . Podbiegłam jeszcze raz do woźnicy który był przedziwną istotą : posiadał ciało jaszczurki , dwa długie rogi , trąbę słonia oraz trzy pary łap. Sam koń także był nadzwyczajny , niebieski pokryty łuską , różowymi kropkami na całym ciele i wachlarzem wokół głowy wyglądającym jak grzywa lwa.
-Przepraszam!-Krzyknęłam gdyż bryczka powodowała niemały hałas.-Przepraszam!!!- Powtórzyłam lecz jaszczur zdawał się mną nie przejmować.
Rozpędziłam się niezmiernie po czym nagle zahamowałam tuż pod kopytami dziwnego stworzenia przypominającego konia , ono natychmiast stanęło a woźnica wypadł z bryczki .Poczułam się trochę winna przy czym rozbawiona, jednak postanowiłam pozostać poważna.
-Przepraszam,czy nie widział pan gdzieś tu takiego dość dużego świecącego kwiatu z kryształkami w środku?jest na prawdę ładny ale co ważniejsze jest ważny dla pewnej bestii która mnie zabije jeżeli go nie przyniosę.
Gad spojrzał na mnie krzywo , wstał szybko ,otrząsł z kurzu swój cylinder i wskoczył z powrotem na bryczkę , krzyknął do mnie jeszcze coś w zupełnie nie znanym mi języku i odjechał .
-Czyli nie, dziękuję za uprzejmość..-Powiedziałam sama do siebie po czym
poszłam w przeciwną stronę. Droga była długa,wyglądała tak samo a gleba była wyjątkowo piaszczysta . Jedyne co uatrakcyjniało mi moją podróż były dziesiątki podobnych bryczek z równie nadzwyczajnie wyglądającymi woźnicami. Każdy jechał w to samo miejsce lecz każdy wiózł coś innego, często było to jedzenie, przynajmniej sądzę że nim było. W końcu babeczki z okiem po środku , coś na kształt spaghetti z wężopodobnymi dziwactwami zamiast makaronu ,lub ciasta z dziwnymi rękami i szponami pełniącymi rolę ozdoby to dość niecodzienny widok. Poza tym powozy wiozły rozmaite sukna, ozdoby,instrumenty i mnóstwo kwiatów. W końcu po wyłonieniu z niekończącego się lasu ujrzałam miasteczko , dość zwyczajne . Mimo tego że u nas nie znajdują się kamienne domy,wielkie mury i różne cuda architektury i pewnie może to niektórych dziwić że wiem jak wyglądają budynki z innych wymiarów to już zaspokajam waszą ciekawość : Odziedziczyłam pewną starą księgę która zawierała dosłownie każdą informację o innych wymiarach. W każdym bądź razie miasto mimo swojej prostoty nie traciło na uroku, wszędzie znajdowały się stragany a z pozoru nudne uliczki ozdabiały różne wzory wyżłobione na ścianach, nie były to zwykłe akty sztuki lecz z tego co mi się zdaję historia tego miejsca , na zwykłych ścianach zostały pokazane setki wydarzeń które mogłabym oglądać w nieskończoność jednak obowiązki wzywają. Każdy z mieszkańców posługiwał się mową tamtego "uprzejmego" woźnicy więc nici z porozumienia. Przemierzając miasto szukając jakiejkolwiek informacji o miejscu pobytu magicznego kwiatu . Jedyne co się dowiedziałam to to że to miejsce jest dziwne , zamiast wilków są tu byki,smoki,jelenie,jaszczury , płazy,ryby,koty , ptaki czasem nawet niedźwiedzie o postawie wyprostowanej noszące ręcznie robione, zdobione ciuchy . Nikt nie zwracał na mnie uwagi więc zaczęłam myśleć że może jestem niewidzialna dla nich , jednak czy to możliwe ? Nie pozostało mi nic jak ruszenie w tą samą stronę co te wszystkie dziwne pojazdy które jechały w tą samą stronę. Może jest jakieś święto?? Ruszyłam więc pełna obaw i myśli : co dalej? , lecz nie mogłam się poddać. Na końcu mojej drogi zastało mnie wielkie,piękne królestwo pełne bryczek wokół , spotkałam nawet tego gada który przeze mnie spadł z pojazdu , nadal nie zwracał na mnie najmniejszej uwagi. Przykuł moją uwagę wielki herb nad wejściem do pałacu , był to właśnie kwiat po który tu przybyłam. Wchodząc po kamiennych,białych schodach nagle wpadłam na kogoś, a tak właściwie ten ktoś wbiegł na mnie z taką prędkością że razem z tym kimś spadłam se schodów i stoczyłam się na dół . Gdy obolała otworzyłam moje ślepia ujrzałam coś co zszokowało mnie dużo bardziej niż samo to miejsce czy obyczaje : człowieka . A tak dokładniej mówiąc blond dziewczynkę o pięknych niebieskich oczach i niebieskiej sukni . Miała bladą , zapłakaną twarz i obdarte kolana, jednak widać było że nie płakała z bólu. Rozejrzała się wokół aby ujrzeć na kogo wpadła.
-Przepraszam, wiem że pewnie i tak mnie nie słyszysz..ani nie widzisz ale to przeze mnie spadłaś ze schodów.- Powiedziałam troskliwie i wstałam.
-Nic się nie stało.-Odpowiedziała. Stanęłam na chwilę nie dowierzając .
-To ty mnie widzisz?!-Powiedziałam łamiąc głos z emocji.
Dziewczynka otarła kolana i poszła w stronę lasu.
-Chodź!-Krzyknęła .
<Specjalne podziękowania dla Wilczek22 który podsunął mi pomysł na dalszą akcje i z której później jeszcze skorzystam :3 >

czwartek, 6 października 2016

Od Meredith "Więzień snów cz.1"

Dzień jak co dzień, jedyna różnica to to że był niezwykle ruchliwy i pracowity. W moich stronach pierwszy tydzień października jest świętem siedmiu duchów: prawdy, miłości, stworzenia, wolności, czystości oraz dwóch złych duchów: żądzy i nienawiści . Więc urządziłam sobie małą kapliczkę , postawiłam wszędzie małe świeczki ,ułożyłam na kapliczce dwie róże : białą i czarną symbolizującą dobro oraz zło , ozdobiłam ją jeszcze różnymi listkami oraz winogronem. Postanowiłam także trochę posprzątać , w końcu zniewagą było by modlić się w zakurzonej jaskini . Po długim sprzątaniu i dwu krotnym sprawdzeniu czy wszystko zrobione , przykryłam kapliczkę i wyszłam na zewnątrz, przeciągnęłam się zmęczona , otrzepałam się z wielkiej ilości kurzu która sprawiała że moje gęste biało-czarno-turkusowe futro stało się całkowicie siwe. Wskoczyłam więc do wody aby dokładniej się obmyć , spojrzałam w niebo , był już prawie wieczór , postanowiłam przejść się jeszcze i może przy okazji zebrać jakieś ładne kwiaty . Dość obolała i zmęczona ruszyłam w stronę pobliskiego lasu wydzielającego błękitną manę która bynajmniej mnie zainteresowała . Po drodze nikogo nie spotkałam , wszyscy byli w bardziej dostępnych miejscach więc mogłam cieszyć się wieczorną magią i graniem świerszczy . Stanęłam przed lasem wzięłam głęboki oddech i wkroczyłam na jego teren, każda roślina świeciła błękitnym światłem co wyjaśnia tą manę wokół lasu , jednak mimo swojego pięknego połysku każda była brzydka,kleista lub kolczasta a niektóre nawet posiadały zęby.Zwierząt nie byłam w stanie ujrzeć , nawet podłych chochlików które potrafią jedynie grać innym na nerwach , usłyszałam głośny szum , to był wodospad , wydzielał oślepiające białe światło jednak ciekawość przezwyciężyła i gdy ujrzałam coś na kształt przejścia za strumieniem wody bezzwłocznie ruszyłam. Przeszłam więc przez wodospad i znalazłam się w turkusowej jaskini , ona sama była ciemna, matowa w odcieniu granatowym jednak kryształy wystające z niej stanowiły jakby lampy o przyciągającym uwagę błękitnym kolorze , na końcu niej znajdowało się coś na kształt kamiennego tronu a na nim położony przepiękny kwiat od którego nie byłam w stanie oderwać wzroku. Rozejrzałam się w okół , jaskinia wyglądała na opuszczoną a sam tron był pokryty grubą warstwą pajęczyn
- Chyba nikt się nie obrazi jak go wezmę.. - powiedziałam do siebie i wzięłam kwiat w zęby. Zamknęłam oczy aby nie razić się znów nieznośnym światłem wodospadu i opuściłam tajemnicze miejsce. Nastała już ciemna noc , weszłam do mojej jaskini , odkryłam kapliczkę i chwilę przed tym jak miałam położyć na niej kwiat , kichnęłam. Jeden z kryształów znajdujący się w kwiecie upadł , nie przejęłabym się tym gdyby nie to że nagle stracił blask, jego płatki opadły a sama roślina uschła. Zmartwiłam się tym, położyłam kwiat na ziemi i poszłam po coś do czego mogłabym go wrzucić, gdy wróciłam z małym koszem zrobionym z gałęzi ujrzałam przedziwną istotę, odłożyłam więc kosz i podeszłam do niej bliżej gotowa do ataku.Była czymś na kształt czarnej chmury z ostrymi zębami ,wielkimi szponami i krwawo czerwonymi ślepiami .
-Coś ty zrobiła?!- Krzyknęła bestia.
-To był przypadek.. to był twój kwiat? - spytałam smutna.
-To nie był niczyj kwiat, jestem strażnikiem lasu w którym byłaś,ten kwiat dawał życie wszystkim istotą i rośliną w nim.. teraz to wspaniałe miejsce wygląda jak pobojowisko.. wszystko uschło.-powiedział wyraźnie zdenerwowany .
-przepraszam, może jest jeszcze jeden kwiat? zawsze jest jakieś wyjście.-stwierdziłam próbując poprawić sytuację.
- Jest, jest jeszcze jeden taki kwiat, jednak nie znajduje się w tym świecie, musisz go odnaleźć!-Krzyknął z nieudolnie ukrytym zmartwieniem w głosie. Machnął łapą w moją stronę a mnie spowiła czarna mgła, zasnęłam.

środa, 14 września 2016

Od Meredith "Płomienie śmierci"

To była na prawdę burzowa noc , leżałam właśnie w jaskini obok jednego z moich trzech braci , najstarszy to Eframi , potem jest Kari a najmłodszy którego zawsze pilnie strzegę: Nial .Leżałam koło Eframiego , obok niego zawsze mogłam czuć się bezpiecznie , na zewnątrz panowała okropna burza która uniemożliwiała mi zmrużenie oka. Po kilku godzinach leżenia i patrzenia na robaka biegającego po jaskini udało mi się zasnąć. Śniło mi się że biegnę po łące pełnej pięknych kwiatów i mniszków lekarskich które strącałam łapą a one wypuszczały z ciebie biały puch , wszystko było piękne.Po chwili ujrzałam niebieskiego motyla pobiegłam za nim kawałek drogi po czym znalazłam się w wielkiej nicości . Zaczęłam chaotycznie rozglądać za wyjściem , moją uwagę przykuło malutkie światełko które z każdą sekundą zaczęło robić się co raz większe i wydzielać z siebie nieznośne ciepło , zaczęłam uciekać jednak to niewiele zdziałało . Biegnąc najszybciej jak potrafię potknęłam się..o tak właściwie sama nie wiem o co , w końcu panowała całkowita ciemność. W każdym bądź razie zaczęłam spadać , coraz szybciej , ujrzałam pod sobą kolejne przejściem gdy wpadłam do niego momentalnie się wybudziłam. Ociężale wstałam , leżałam na środku wydeptanej,leśnej ścieżki .Dość bardzo zdezorientowana zaczęłam obserwować otoczenie. Gdy tylko się obróciłam ujrzałam przerażający widok: Czarne , połamane dymiące drzewa , porozbijane jajka ptaków , uciekające zwierzęta i wielką ,rozjaśnioną płonącym ogniem chmurę dymu . Zrozumiałam że tam jest moja jaskinia, nie mogłam uwierzyć że to się dzieje , czym prędzej popędziłam w stronę płonącego lasu z trudem omijając walące się drzewa i buchający ogień. Trawa była niezwykle gorąca i parzyła moje łapy jednak ja nie miałam nawet czasu o tym myśleć, zatrzymałam się gwałtownie przy jaskini , była pusta. Patrzyłam się na nią jakby czekając na jakiś cud który przywróci mi rodzinę, z szoku wyrwały mnie duszące opary dymu które wymusiły moją ucieczkę. Już mniej uważnie a bardziej z łzami w oczach udałam się do bezpiecznego miejsca , właśnie tam gdzie się obudziłam.
- Mamo! Eframi! Kari! Nial! -wołałam rozpaczliwie, nagle zapanowała martwa cisza , zwierzęta przestały nawoływać się , tupać kopytami tudzież łapami . Wszędzie w okół mnie cisza , spokój i pustka .Zaczęłam rozglądać się zdezorientowana, usłyszałam szelest w krzakach i natychmiast obróciłam się warcząc do rośliny. To był mały smok, niebieski z małymi rogami i wielkimi jak na jego rozmiary skrzydłami.
- ... cześć . - Powiedziałam niepewnie.
- Roar! - smok zaryczał do mnie dość nieudolnie.
- To ciebie wszyscy się tak bali? - powiedziałam do siebie.
Martwą ciszę przerwał niezwykle potężny ,donośny ryk . Spojrzałam w górę , po niebie szybował ogromny smok wyglądający bardzo podobnie do tamtego malucha , jednak on był mocno czerwony z pomarańczowymi wzorami na ciele. Mimo tego że stworzenie wzbudziło we mnie zachwyt to także niezmierną złość, jednak taka jest natura smoków . Niektóre z nich zabijają zwierzęta paląc je żywcem . Mimo tego to dziwne że bo takim deszczu las spłonął . Smok wyraźnie posiadał ponad 300 lat na karku więc jego ogień był niezwykle potężny. Najwyraźniej nie miał tego w zamiarze , i najwyraźniej szukał tego małego smoka.
Wylądował na ziemi , postanowiłam nazwać je Blue i Samari. Smoczyca - Samari uchyliła się i pozwoliła wejść małemu smoczkowi na grzbiet gdzie znajdowała się gromadka większych i mniejszych smoków . Gdy zniknęli już za horyzontem zaczęłam rozmyślać co zrobić.
Co z moją rodziną? Czy ją kiedykolwiek odnajdę? nie wiem, na razie wiem jedno: Muszę znaleźć kryjówkę.
C.D.N

wtorek, 30 sierpnia 2016

Od Meredith "Cześć, to ja Meri cz.5"

Spojrzałam jeszcze raz na trawę przepełnioną dmuchawcami, wybrałam jeden i pomyślałam życzenie, w skrócie dotyczyło ono mojej rodziny. Jednak wolę o nim nie mówić, bo życzeń się nie zdradza. Nabrałam powietrza i z całej siły zdmuchnęłam nasionka rośliny a one poleciały wysoko w niebo i zniknęły za horyzontem.
- No i już - powiedziałam, po czym uśmiechnęłam się przyjaźnie do wadery.
- To chodź, ta wataha jest serio spora a ja mam ci wiele do pokazania - oznajmiła radośnie i szybko ruszyła pewnie przed siebie.
Po chwili namysłu spojrzałam jeszcze za siebie i podbiegłam do wadery aby dorównać jej tempa .
- Diamadna mogę mówić jakoś inaczej? No wiesz, przezwiskiem? - spytałam z trudem dobierając słowa.
- Jasne, możesz mówić Diama, czy jak tam chcesz... - powiedziała przyjaźnie.
- Dobrze... - zamyśliłam się chwilę. -To będziesz Dia! - dodałam i uśmiechnęłam się szeroko do nowo nazwanej wadery.
- Dia? Nawet mi się podoba, to ty będziesz Meri - wadera odpowiedziała tym samym.
Szliśmy jeszcze chwile, doszliśmy do wielkich pól z lasami iglastymi nieopodal. Miejsce niby zwyczajne, a jednak bardzo ciekawe, ujrzeliśmy nawet małego smoka lecącego ponad koronami drzew. Mimo tego że nie jestem już szczenięciem to jeszcze nigdy nie ujrzałam smoka, widok dla mnie był niezwykły jednak Diamande tego jakoś nie zdziwiło, najwyraźniej
to nie był pierwszy raz gdy miała okazję ujrzeć to fascynujące stworzenie. Po krótkich oględzinach ruszyliśmy także w stronę Pastelowej kotliny, miejsce bynajmniej warte zapamiętania choć trudne do zapomnienia gdyż wszystko tam było pokryte różem i fioletem. Każde źdźbło i każdy kwiat posiadał kolor pastelowego różu , pewnie stąd ta nazwa. Następnie zwiedziliśmy jeszcze kilka miejsc rozmawiając o kilku mniej istotnych rzeczach. Nawet o basiorach, temat który najmniej lubię poruszać , może i imiona nie były wyraźnie podane ale chociaż rozluźniłyśmy trochę atmosferę. Przechodziliśmy właśnie przez jeden z wielu lasów zmierzając już w stronę swojej jaskini . Oczywiście ciemność to dla nas nie żaden problem to po przejściu kilku kilometrów , nieźle się zmęczyliśmy . Wieczorem powietrze znacznie się ochłodziło więc było naprawdę przyjemnie w porównaniu do parnego poranka.
-Pa - powiedziała wadera, po czym ruszyła w stronę swojej jaskini.
- Dziękuję - powiedziałam szybko i także poszłam odpocząć.
<THE END>

czwartek, 25 sierpnia 2016

Od Meredith "Cześć, to ja, Meri cz.3" (cd.chętny)

Zanurzałam się coraz głębiej, patrząc w mroczną otchłań, po chwili obróciłam się w stronę oślepiającego słońca i Olivii radośnie płynącej niczym ryba. Wynurzyłam się z wody kilkoma energicznymi ruchami łap i wróciłam do rzeczywistości, że smażącym słońcem i głośnym wodospadem, nie przeszkadzało mi to oczywiście, wręcz przeciwnie. Tereny tej watahy były niezwykle urokliwe, bujne lasy, gęsta i różnorodna flora oraz krystalicznie czyste wody. Czuję, że mogę być dumna z bycia teraz jej częścią. Nie przedłużając, po wynurzeniu się z wody, ujrzałam waderę, jedynie uśmiechnęłam się do niej i z trudem wyszłam na brzeg. Moja gęsta sierść jest ciężka, nawet gdy jest sucha a poruszanie się z nią, gdy jest mokra, wydaje się gorsza od dźwigania głazu, więc z trudem doczłapałam na trawę i padłam ociężale, przyciągając się przy okazji. Spojrzałam za siebie na wilczyce, także wynurzyła się z wody, obróciła się.
- Ja muszę jeszcze coś załatwić, gdyby coś się stało, to wiesz gdzie mnie szukać- Stwierdziła radośnie i odeszła.
- Jasne- Powiedziałam już bardziej sama do siebie. Po chwili wstałam, gdyż moje futro zaskakująco szybko wyschło, postanowiłam niezwłocznie poznać mój nowy dom, najbardziej ciekawiły mnie wilki, w końcu warto się dowiedzieć z kim będę obcować. Nie musiałam za daleko iść, aby spotkać nowe wilki.
- Amai, Orion, Vernon, Sheriss, Alexa, Carmen... - dzięki moim mocom odczytywałam imiona pobliskich wilków. Czułam się jak w szkole, od razu mogłam znaleźć tak zwanych przystojnych koszykarzy, królowe, nerdy, nieśmiałe wadery, które najchętniej ukryłyby się do mysiej nory, wieczne szczeniaka i waleczne piękności.
- Zapowiada się ciekawie - powiedziałam sama do siebie. Po drodze wybrałam sobie jaskinie i obejrzałam kilka miejsc. Po krótkim spacerze napotkałam jeszcze kilka wilków, do każdego powiedziałam krótkie, nic nieznaczące "Cześć". Poszłam jeszcze tylko leśną ścieżką w stronę mojej jaskini, gdy nagle wpadłam na wilka.
- O...przepraszam - powiedziałam lekko oszołomiona.
<ktoś chętny?>


Uwagi: Następnym razem postaraj się o dłuższe opowiadanie. Musisz jeszcze popracować nad interpunkcją, gdyż w wielu miejscach nie było przecinka przed "że", "gdy", "gdyż", "aby", "nawet gdy", "gdzie". Dodatkowo musisz wyłapywać momenty w zdaniu złożonym, w którym trzeba wstawić przecinek, bo wydaje się, że zdanie niebywale długo się ciągnie. Przykładem jest zdanie: "Nie przedłużając, po wynurzeniu się z wody, ujrzałam waderę, i z trudem wyszłam na brzeg." Dalszy ciąg, który dopisałaś w Twojej oryginalnej części, przekształciłam go w drugie zdanie, bo zbytnio nie trzymało się kupy. Albo jeszcze jeden przykład: "Zanurzałam się coraz głębiej, patrząc w mroczną otchłań (...)". Jest jeszcze kilka małych i drobnych błędów, w tym jeden ortograficzny. Tekst jest w miarę poprawiony, możesz spojrzeć jeszcze raz na Twój pierwowzór i porównać. Bardzo dobrze ćwiczy to pamięć i wyłapywanie swoich własnych błędów, podczas pisania innych opowiadań.

niedziela, 21 sierpnia 2016

Od Meredith ,,Cześć, to ja, Meri cz.1" (cd.Olivia)

Leżałam na trawie mokrej od porannej rosy, starałam się jak najbardziej opóźnić moją pobudkę jednak jak na złość, musiały mnie obudzić wyjątkowo silne promienie słońca. Obróciłam się na drugi bok po czym otworzyłam oczy i energicznie powstałam.
Pobudzona rosą byłam pewna, że ten dzień będzie lepszy, truchtem ruszyłem przed siebie do rzeczki w której woda była najsmaczniejsza. Moją sielankę przerwał głośny, przeraźliwy ryk.. mój żołądek.
- Mam nadzieję że coś znajdę.. - powiedziałam sama do siebie.
Ruszyłem w stronę lasu gdzie ujrzałam olbrzymiego dzika, zbyt dużego jak na mnie. Parsknęłam ze złości i ruszyłam dalej na wielką polanę, pasły się tam dwa jelonki. Przymierzyłam się do ataku gdy nagle kamuflaż zepsuło ponowne burczenie w brzuchu, jelonki uciekły z prędkością tornada. Zawiedziona ruszyłam dalej, kolejne próby cały czas kończyły się niepowodzeniem przez mój głupi brzuch. W końcu padłam na ziemię mrucząc coś pod nosem, moim oczom ukazały się piękne kwiaty. Od razu ruszyłam przed siebie, zebrałam kilka maków, stokrotek i różnych dzikich kwiatków, zaczęłam tworzyć wianki. Gdy skończyłam ostatni wianek a było ich z dziesięć, znów poczułam nieznośny głód. Założyłam wszystkie na głowę, podeszłym do drzewa i powiesił je na jednej z gałęzi. Usłyszałam jakieś szmery, bez zastanowienia pobiegłam w stronę hałasu.
- Królik! - rzuciłam się na niego jednak on rzucił się do ucieczki.
Biegłam jak najszybciej potrafiłam,cała moja uwaga skupiła na zwierzęciu. Królik błyskawicznie skręcił w lewo, chciałam zrobić to samo jednak wpadłam na jakąś waderę.
- Co do-... Przepraszam! -odpowiedziałam jakby z przerażeniem.
<Olivia?>

szablon: synestezja