piątek, 9 grudnia 2016
Od Meredith 'Więzień snów cz.3"
-Czek- nim zdążyłam skończyć wpadłam do wielkiej głębokiej dziury . Spadałam pełna niepewności (głównie co do twardości podłoża na dnie) i przerażenia w dół. Spadałam dobre kilkanaście sekund , pewna śmierci zamknęłam oczy gdy nagle wylądowałam na .. galarecie. Tak , na galarecie, moje łapy zapadły kilka centymetrów w tą mazie , mimo to nic mi się nie stało. Z trudem wyszłam z niej kręcąc się we wszystkie strony świata, otrzepałam się pośpiesznie i ruszyłam w stronę znajdujących się tam z niewiadomego powodu srebrnych,bogato zdobionych drzwi . Właśnie miałam przekroczyć ich próg gdy wściekły , ogromny ogr wyskoczył mi przed nosem .
-STOP! -Wrzasnął plując przy tym niemiłosiernie.
-Przepraszam! Jestem Meredith , zgubiłam się i.. -Próbowałam się wykaraskać z tej sytuacji jednak ogr znów ''przemówił'' delikatnie ujmując.
-NIKOGO SIĘ NIE SPODZIEWAMY!!!SPADAJ!-Znów wydarł się na tyle że trudno było cokolwiek zrozumieć.Miałam się właśnie wycofać gdy ogr podniósł ogromny młot i machnął nim zamaszyście w moją stronę, nie mając szans na żadną reakcje jedynie pisnęłam .
-Stójcie !-Krzyknęła blond włosa dziewczynka , to była ona, ta sama dziewczynka która jako jedyna zdołała mnie zauważyć. -Ona przyszła ze mną !- Dodała zasapana.
-Dzięki Bogu , kim jes..-Jak zwykle gdy chce się wypowiedzieć ktoś musi mi przerwać.
-Chodź , nie mamy czasu ! -Krzyknęła pośpiesznie , dlaczego nie mamy czasu? najchętniej to bym tu została, no może nie na zawsze.. w każdym bądź razie podążyłam za dziewczynką , znalazłam się w jakimś dziwnym , zarośniętym wszelakimi roślinami ,kamiennym pokoju . Podała mi mapę a ja spojrzałam na nią mając nadzieję że to ''ta'' mapa.
-To mapa do tego kwiatu którego szukasz.. bo go szukasz? Diamentowej róży tak? -Spytała dociekliwie.
-Tak.. chyba tak. Ale skąd wiesz?- Spytałam zdziwiona.
-Magik ma swoje tajemnice!-Rzekła dumnie po czym podbiegła na wydrążony w kamieniu podest, zrobiłam to samo a podest natychmiast ruszył w górę.Przymknęłam oczy oślepiona słonecznymi promieniami , nie potrafiłam ukryć mojej radości z bycia na powierzchni .
-Teraz idziemy do karczmy! - Powiedziała radośnie . -A, i jestem Anna Elizabeth II .. ale mów mi Anna . -Dodała i jak zwykle pobiegła przed siebie nie zwlekając na nic.
<cdn :3 >
czwartek, 20 października 2016
Od Meredith "Więzień snów cz.2"
-Przepraszam!-Krzyknęłam gdyż bryczka powodowała niemały hałas.-Przepraszam!!!- Powtórzyłam lecz jaszczur zdawał się mną nie przejmować.
Rozpędziłam się niezmiernie po czym nagle zahamowałam tuż pod kopytami dziwnego stworzenia przypominającego konia , ono natychmiast stanęło a woźnica wypadł z bryczki .Poczułam się trochę winna przy czym rozbawiona, jednak postanowiłam pozostać poważna.
-Przepraszam,czy nie widział pan gdzieś tu takiego dość dużego świecącego kwiatu z kryształkami w środku?jest na prawdę ładny ale co ważniejsze jest ważny dla pewnej bestii która mnie zabije jeżeli go nie przyniosę.
Gad spojrzał na mnie krzywo , wstał szybko ,otrząsł z kurzu swój cylinder i wskoczył z powrotem na bryczkę , krzyknął do mnie jeszcze coś w zupełnie nie znanym mi języku i odjechał .
-Czyli nie, dziękuję za uprzejmość..-Powiedziałam sama do siebie po czym
poszłam w przeciwną stronę. Droga była długa,wyglądała tak samo a gleba była wyjątkowo piaszczysta . Jedyne co uatrakcyjniało mi moją podróż były dziesiątki podobnych bryczek z równie nadzwyczajnie wyglądającymi woźnicami. Każdy jechał w to samo miejsce lecz każdy wiózł coś innego, często było to jedzenie, przynajmniej sądzę że nim było. W końcu babeczki z okiem po środku , coś na kształt spaghetti z wężopodobnymi dziwactwami zamiast makaronu ,lub ciasta z dziwnymi rękami i szponami pełniącymi rolę ozdoby to dość niecodzienny widok. Poza tym powozy wiozły rozmaite sukna, ozdoby,instrumenty i mnóstwo kwiatów. W końcu po wyłonieniu z niekończącego się lasu ujrzałam miasteczko , dość zwyczajne . Mimo tego że u nas nie znajdują się kamienne domy,wielkie mury i różne cuda architektury i pewnie może to niektórych dziwić że wiem jak wyglądają budynki z innych wymiarów to już zaspokajam waszą ciekawość : Odziedziczyłam pewną starą księgę która zawierała dosłownie każdą informację o innych wymiarach. W każdym bądź razie miasto mimo swojej prostoty nie traciło na uroku, wszędzie znajdowały się stragany a z pozoru nudne uliczki ozdabiały różne wzory wyżłobione na ścianach, nie były to zwykłe akty sztuki lecz z tego co mi się zdaję historia tego miejsca , na zwykłych ścianach zostały pokazane setki wydarzeń które mogłabym oglądać w nieskończoność jednak obowiązki wzywają. Każdy z mieszkańców posługiwał się mową tamtego "uprzejmego" woźnicy więc nici z porozumienia. Przemierzając miasto szukając jakiejkolwiek informacji o miejscu pobytu magicznego kwiatu . Jedyne co się dowiedziałam to to że to miejsce jest dziwne , zamiast wilków są tu byki,smoki,jelenie,jaszczury , płazy,ryby,koty , ptaki czasem nawet niedźwiedzie o postawie wyprostowanej noszące ręcznie robione, zdobione ciuchy . Nikt nie zwracał na mnie uwagi więc zaczęłam myśleć że może jestem niewidzialna dla nich , jednak czy to możliwe ? Nie pozostało mi nic jak ruszenie w tą samą stronę co te wszystkie dziwne pojazdy które jechały w tą samą stronę. Może jest jakieś święto?? Ruszyłam więc pełna obaw i myśli : co dalej? , lecz nie mogłam się poddać. Na końcu mojej drogi zastało mnie wielkie,piękne królestwo pełne bryczek wokół , spotkałam nawet tego gada który przeze mnie spadł z pojazdu , nadal nie zwracał na mnie najmniejszej uwagi. Przykuł moją uwagę wielki herb nad wejściem do pałacu , był to właśnie kwiat po który tu przybyłam. Wchodząc po kamiennych,białych schodach nagle wpadłam na kogoś, a tak właściwie ten ktoś wbiegł na mnie z taką prędkością że razem z tym kimś spadłam se schodów i stoczyłam się na dół . Gdy obolała otworzyłam moje ślepia ujrzałam coś co zszokowało mnie dużo bardziej niż samo to miejsce czy obyczaje : człowieka . A tak dokładniej mówiąc blond dziewczynkę o pięknych niebieskich oczach i niebieskiej sukni . Miała bladą , zapłakaną twarz i obdarte kolana, jednak widać było że nie płakała z bólu. Rozejrzała się wokół aby ujrzeć na kogo wpadła.
-Przepraszam, wiem że pewnie i tak mnie nie słyszysz..ani nie widzisz ale to przeze mnie spadłaś ze schodów.- Powiedziałam troskliwie i wstałam.
-Nic się nie stało.-Odpowiedziała. Stanęłam na chwilę nie dowierzając .
-To ty mnie widzisz?!-Powiedziałam łamiąc głos z emocji.
Dziewczynka otarła kolana i poszła w stronę lasu.
-Chodź!-Krzyknęła .
<Specjalne podziękowania dla Wilczek22 który podsunął mi pomysł na dalszą akcje i z której później jeszcze skorzystam :3 >
czwartek, 6 października 2016
Od Meredith "Więzień snów cz.1"
- Chyba nikt się nie obrazi jak go wezmę.. - powiedziałam do siebie i wzięłam kwiat w zęby. Zamknęłam oczy aby nie razić się znów nieznośnym światłem wodospadu i opuściłam tajemnicze miejsce. Nastała już ciemna noc , weszłam do mojej jaskini , odkryłam kapliczkę i chwilę przed tym jak miałam położyć na niej kwiat , kichnęłam. Jeden z kryształów znajdujący się w kwiecie upadł , nie przejęłabym się tym gdyby nie to że nagle stracił blask, jego płatki opadły a sama roślina uschła. Zmartwiłam się tym, położyłam kwiat na ziemi i poszłam po coś do czego mogłabym go wrzucić, gdy wróciłam z małym koszem zrobionym z gałęzi ujrzałam przedziwną istotę, odłożyłam więc kosz i podeszłam do niej bliżej gotowa do ataku.Była czymś na kształt czarnej chmury z ostrymi zębami ,wielkimi szponami i krwawo czerwonymi ślepiami .
-Coś ty zrobiła?!- Krzyknęła bestia.
-To był przypadek.. to był twój kwiat? - spytałam smutna.
-To nie był niczyj kwiat, jestem strażnikiem lasu w którym byłaś,ten kwiat dawał życie wszystkim istotą i rośliną w nim.. teraz to wspaniałe miejsce wygląda jak pobojowisko.. wszystko uschło.-powiedział wyraźnie zdenerwowany .
-przepraszam, może jest jeszcze jeden kwiat? zawsze jest jakieś wyjście.-stwierdziłam próbując poprawić sytuację.
- Jest, jest jeszcze jeden taki kwiat, jednak nie znajduje się w tym świecie, musisz go odnaleźć!-Krzyknął z nieudolnie ukrytym zmartwieniem w głosie. Machnął łapą w moją stronę a mnie spowiła czarna mgła, zasnęłam.
środa, 14 września 2016
Od Meredith "Płomienie śmierci"
- Mamo! Eframi! Kari! Nial! -wołałam rozpaczliwie, nagle zapanowała martwa cisza , zwierzęta przestały nawoływać się , tupać kopytami tudzież łapami . Wszędzie w okół mnie cisza , spokój i pustka .Zaczęłam rozglądać się zdezorientowana, usłyszałam szelest w krzakach i natychmiast obróciłam się warcząc do rośliny. To był mały smok, niebieski z małymi rogami i wielkimi jak na jego rozmiary skrzydłami.
- ... cześć . - Powiedziałam niepewnie.
- Roar! - smok zaryczał do mnie dość nieudolnie.
- To ciebie wszyscy się tak bali? - powiedziałam do siebie.
Martwą ciszę przerwał niezwykle potężny ,donośny ryk . Spojrzałam w górę , po niebie szybował ogromny smok wyglądający bardzo podobnie do tamtego malucha , jednak on był mocno czerwony z pomarańczowymi wzorami na ciele. Mimo tego że stworzenie wzbudziło we mnie zachwyt to także niezmierną złość, jednak taka jest natura smoków . Niektóre z nich zabijają zwierzęta paląc je żywcem . Mimo tego to dziwne że bo takim deszczu las spłonął . Smok wyraźnie posiadał ponad 300 lat na karku więc jego ogień był niezwykle potężny. Najwyraźniej nie miał tego w zamiarze , i najwyraźniej szukał tego małego smoka.
Wylądował na ziemi , postanowiłam nazwać je Blue i Samari. Smoczyca - Samari uchyliła się i pozwoliła wejść małemu smoczkowi na grzbiet gdzie znajdowała się gromadka większych i mniejszych smoków . Gdy zniknęli już za horyzontem zaczęłam rozmyślać co zrobić.
Co z moją rodziną? Czy ją kiedykolwiek odnajdę? nie wiem, na razie wiem jedno: Muszę znaleźć kryjówkę.
C.D.N
wtorek, 30 sierpnia 2016
Od Meredith "Cześć, to ja Meri cz.5"
Spojrzałam jeszcze raz na trawę przepełnioną dmuchawcami, wybrałam jeden i pomyślałam życzenie, w skrócie dotyczyło ono mojej rodziny. Jednak wolę o nim nie mówić, bo życzeń się nie zdradza. Nabrałam powietrza i z całej siły zdmuchnęłam nasionka rośliny a one poleciały wysoko w niebo i zniknęły za horyzontem.
- No i już - powiedziałam, po czym uśmiechnęłam się przyjaźnie do wadery.
- To chodź, ta wataha jest serio spora a ja mam ci wiele do pokazania - oznajmiła radośnie i szybko ruszyła pewnie przed siebie.
Po chwili namysłu spojrzałam jeszcze za siebie i podbiegłam do wadery aby dorównać jej tempa .
- Diamadna mogę mówić jakoś inaczej? No wiesz, przezwiskiem? - spytałam z trudem dobierając słowa.
- Jasne, możesz mówić Diama, czy jak tam chcesz... - powiedziała przyjaźnie.
- Dobrze... - zamyśliłam się chwilę. -To będziesz Dia! - dodałam i uśmiechnęłam się szeroko do nowo nazwanej wadery.
- Dia? Nawet mi się podoba, to ty będziesz Meri - wadera odpowiedziała tym samym.
Szliśmy jeszcze chwile, doszliśmy do wielkich pól z lasami iglastymi nieopodal. Miejsce niby zwyczajne, a jednak bardzo ciekawe, ujrzeliśmy nawet małego smoka lecącego ponad koronami drzew. Mimo tego że nie jestem już szczenięciem to jeszcze nigdy nie ujrzałam smoka, widok dla mnie był niezwykły jednak Diamande tego jakoś nie zdziwiło, najwyraźniej
to nie był pierwszy raz gdy miała okazję ujrzeć to fascynujące stworzenie. Po krótkich oględzinach ruszyliśmy także w stronę Pastelowej kotliny, miejsce bynajmniej warte zapamiętania choć trudne do zapomnienia gdyż wszystko tam było pokryte różem i fioletem. Każde źdźbło i każdy kwiat posiadał kolor pastelowego różu , pewnie stąd ta nazwa. Następnie zwiedziliśmy jeszcze kilka miejsc rozmawiając o kilku mniej istotnych rzeczach. Nawet o basiorach, temat który najmniej lubię poruszać , może i imiona nie były wyraźnie podane ale chociaż rozluźniłyśmy trochę atmosferę. Przechodziliśmy właśnie przez jeden z wielu lasów zmierzając już w stronę swojej jaskini . Oczywiście ciemność to dla nas nie żaden problem to po przejściu kilku kilometrów , nieźle się zmęczyliśmy . Wieczorem powietrze znacznie się ochłodziło więc było naprawdę przyjemnie w porównaniu do parnego poranka.
-Pa - powiedziała wadera, po czym ruszyła w stronę swojej jaskini.
- Dziękuję - powiedziałam szybko i także poszłam odpocząć.
<THE END>
czwartek, 25 sierpnia 2016
Od Meredith "Cześć, to ja, Meri cz.3" (cd.chętny)
- Ja muszę jeszcze coś załatwić, gdyby coś się stało, to wiesz gdzie mnie szukać- Stwierdziła radośnie i odeszła.
- Jasne- Powiedziałam już bardziej sama do siebie. Po chwili wstałam, gdyż moje futro zaskakująco szybko wyschło, postanowiłam niezwłocznie poznać mój nowy dom, najbardziej ciekawiły mnie wilki, w końcu warto się dowiedzieć z kim będę obcować. Nie musiałam za daleko iść, aby spotkać nowe wilki.
- Amai, Orion, Vernon, Sheriss, Alexa, Carmen... - dzięki moim mocom odczytywałam imiona pobliskich wilków. Czułam się jak w szkole, od razu mogłam znaleźć tak zwanych przystojnych koszykarzy, królowe, nerdy, nieśmiałe wadery, które najchętniej ukryłyby się do mysiej nory, wieczne szczeniaka i waleczne piękności.
- Zapowiada się ciekawie - powiedziałam sama do siebie. Po drodze wybrałam sobie jaskinie i obejrzałam kilka miejsc. Po krótkim spacerze napotkałam jeszcze kilka wilków, do każdego powiedziałam krótkie, nic nieznaczące "Cześć". Poszłam jeszcze tylko leśną ścieżką w stronę mojej jaskini, gdy nagle wpadłam na wilka.
- O...przepraszam - powiedziałam lekko oszołomiona.
<ktoś chętny?>
Uwagi: Następnym razem postaraj się o dłuższe opowiadanie. Musisz jeszcze popracować nad interpunkcją, gdyż w wielu miejscach nie było przecinka przed "że", "gdy", "gdyż", "aby", "nawet gdy", "gdzie". Dodatkowo musisz wyłapywać momenty w zdaniu złożonym, w którym trzeba wstawić przecinek, bo wydaje się, że zdanie niebywale długo się ciągnie. Przykładem jest zdanie: "Nie przedłużając, po wynurzeniu się z wody, ujrzałam waderę, i z trudem wyszłam na brzeg." Dalszy ciąg, który dopisałaś w Twojej oryginalnej części, przekształciłam go w drugie zdanie, bo zbytnio nie trzymało się kupy. Albo jeszcze jeden przykład: "Zanurzałam się coraz głębiej, patrząc w mroczną otchłań (...)". Jest jeszcze kilka małych i drobnych błędów, w tym jeden ortograficzny. Tekst jest w miarę poprawiony, możesz spojrzeć jeszcze raz na Twój pierwowzór i porównać. Bardzo dobrze ćwiczy to pamięć i wyłapywanie swoich własnych błędów, podczas pisania innych opowiadań.
niedziela, 21 sierpnia 2016
Od Meredith ,,Cześć, to ja, Meri cz.1" (cd.Olivia)
Pobudzona rosą byłam pewna, że ten dzień będzie lepszy, truchtem ruszyłem przed siebie do rzeczki w której woda była najsmaczniejsza. Moją sielankę przerwał głośny, przeraźliwy ryk.. mój żołądek.
- Mam nadzieję że coś znajdę.. - powiedziałam sama do siebie.
Ruszyłem w stronę lasu gdzie ujrzałam olbrzymiego dzika, zbyt dużego jak na mnie. Parsknęłam ze złości i ruszyłam dalej na wielką polanę, pasły się tam dwa jelonki. Przymierzyłam się do ataku gdy nagle kamuflaż zepsuło ponowne burczenie w brzuchu, jelonki uciekły z prędkością tornada. Zawiedziona ruszyłam dalej, kolejne próby cały czas kończyły się niepowodzeniem przez mój głupi brzuch. W końcu padłam na ziemię mrucząc coś pod nosem, moim oczom ukazały się piękne kwiaty. Od razu ruszyłam przed siebie, zebrałam kilka maków, stokrotek i różnych dzikich kwiatków, zaczęłam tworzyć wianki. Gdy skończyłam ostatni wianek a było ich z dziesięć, znów poczułam nieznośny głód. Założyłam wszystkie na głowę, podeszłym do drzewa i powiesił je na jednej z gałęzi. Usłyszałam jakieś szmery, bez zastanowienia pobiegłam w stronę hałasu.
- Królik! - rzuciłam się na niego jednak on rzucił się do ucieczki.
Biegłam jak najszybciej potrafiłam,cała moja uwaga skupiła na zwierzęciu. Królik błyskawicznie skręcił w lewo, chciałam zrobić to samo jednak wpadłam na jakąś waderę.
- Co do-... Przepraszam! -odpowiedziałam jakby z przerażeniem.
<Olivia?>