Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Thomas. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Thomas. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 11 sierpnia 2016

Od Thomas'a ,,Powrót"

Perspektywa wrócenia do watahy wydawała się być coraz lepsza. Dawałem sobie radę sam, ale od jakiegoś czasu doskwierała mi nuda, która coraz bardziej dawała o sobie znać. Raz przyłapałem siebie na tym, że rozmawiałem sam ze sobą, co było dla mnie ostatecznym bodźcem do tego, żeby odnaleźć byłą watahę.
Rok temu odszedłem. Sam, nie zabierając nic ze sobą. Musiałem jednak to zrobić, dla własnego dobra... Wszystko zaczęło się wtedy rozpadać, coraz więcej wilków buntowało się przeciwko Alfie, coraz więcej wilków odchodziło. Pożegnałem się więc, mając nadzieję, że kiedyś tam wrócę.
Z życia mieszkańców musiałem jednak zniknąć szybko, nie zostawiając żadnych śladów ani podejrzeń.
Pewnej cichej, księżycowej nocy tak właśnie zrobiłem - odszedłem stamtąd jako człowiek, żeby na nowo zacząć życie jako wilk.

~~~

Ci, których znałem powitali mnie ciepło, dzięki czemu znowu poczułem się jak w prawdziwym domu. Moją uwagę przykuła obecność nowych członków..
Postanowiłem wtedy, że wbrew przyzwyczajeniu postaram się jakoś poznać nowe osoby.
Przełamać wrogość.
Starać się być miłym.
Rozmawiałem kilka razy z Shadow, która opowiedziała mi co-nieco o nowych wilkach, za co byłem jej niezmiernie wdzięczny.
Kolejną rutyną (przyjemną jednak) stały się spacery po lesie, wykonywanie obowiązków.
Poczucie jakiejś przynależności dało mi długo szukany przeze mnie spokój.

niedziela, 6 września 2015

Od Thomasa "Ciąg dalszy cz.3" (cd.Shadow)

- Musisz zostawiać mi najgorszą robotę?
- Gdzie idziemy? - zapytała z naciskiem.
- Czyli chcesz się kłócić? Doskonale. - westchnąłem.
Wadera popatrzyła się na mnie z naganą w oczach. Trochę mimowolnie spuściłem wzrok, nie chciałem jej denerwować.
Chyba czas się iść zbadać, albo coś.
Poważnie.
- Eh, dobrze już. Naruta Curaco. Pasuje? - zapytałem z teatralnym zmęczeniem w głosie.
- Doskonale! W końcu porządna decyzja. - czuć było mocny sarkazm.
- Mam nadzieję, że pani pasuje. - ruszyłem w stronę zatoki. Obejrzałem się. Wilczyca stała w miejscu i patrzyła za mną. - Idziesz czy nie?
Ruszyła wolnym krokiem, a kiedy się ze mną zrównała, rzuciła:
- Zastanowię się.
Zauważyłem cień uśmiechu w kąciku jej ust.
- Czy bycie agresywną sprawia ci przyjemność? - zapytałem z nieskrytą ironią.
- Cóż. Tylko jeśli mam odpowiedni nastrój. - odwarknęła, ciągle idąc z dumnie uniesioną głową.
- A jak można poznać po tobie, że takowy masz? Wiesz, ostrzeż mnie na przyszłość.
Zauważyłem, że popatrzyła się na mnie i uniosła jedną brew.
- Nie widać tego po mnie?
- Nie zawsze. - odparłem.

<Shad?>

Od Thomasa "Polowanie na Trolle cz.4" (cd.Snow) 

Byłem trochę przerażony, ale po chwili wziąłem się w garść. Wymruczałem pod nosem zaklęcie siły i skoczyłem na wyjącego z bólu trolla. 
Nie miałem ze sobą żadnej konkretnej broni, jakoś nawet nie pomyślałem o tym, żeby wziąć ją ze sobą... Ale musiałem sobie jakoś poradzić, więc wgryzłem się zębami w drugą nogę stwora. Wyszarpnąłem kawałek twardego mięsa. Krew była gorzka i za razem kwaśna, więc szybko ją wyplunąłem i rzuciłem okiem na szkody, które zrobiłem. 
Stwór nie miał sporego kawałka łydki, jeśli można tak było nazwać tą część jego ciała. 
Troll zamachnął się, żeby nas uderzyć swoją olbrzymią ręką, ale obaj szybko zareagowaliśmy. Snow rzucił się na kończynę potwora i zaczął ciąć ją mieczem, a ja pchnąłem kulę skondensowanego powietrza w stronę przeciwnika. 

<Snow? *Wena wciąż w lesie*>

niedziela, 9 sierpnia 2015

Od Thomasa "Polowanie na Trolle cz. 2" (cd.Snow)

Spacerowałem po lesie, kiedy natknąłem się na Snowa. 
- Cześć. - przywitałem się. 
Hej. - odpowiedział. - Słyszałem, że jesteś pogromcą. Tak jak ja. 
- To prawda, jestem. - odparłem. Do tamtej pory nie znałem ani jednego pogromcy oprócz siebie. Widocznie nie było ich zbyt wielu. 
- Pomyślałem, że możemy wybrać się na polowanie na trolle. - powiedział. 
Zastanowiłem się. Nie miałem nic ciekawego do roboty, więc kiwnąłem głową i zgodziłem się na "wyprawę". 
I wtedy dowiedziałem się, że w watasze mamy tylko dwóch pogromców.
***
Las Ciszy zasłużył na swoją nazwę. Nie słyszałem żadnego odgłosu oprócz chrzęstu pod nogami. Byłem zdziwiony, jak trolle zachowują tu taką absolutną ciszę? 
Zawsze uchodziły za stworzenia głośne i niezgrabne. W swoim życiu spotkałem kilka zabłąkanych osobników, którzy nie odbiegali wcale od tego wzorca. 

< Snow? >

czwartek, 30 lipca 2015

Od Thomasa "Ciąg dalszy cz.1" (cd. Shadow)

Rano spotkałem Zekie'go, który wydawał się być niespokojny. Kiedy zapytałem go, czy wszystko w porządku, odburknął coś i wyszedł. 
W pośpiechu upolowałem wiewiórkę, zjadłem ją szybko i szybkim krokiem ruszyłem do Shadow. Miałem szczerą nadzieję, że już nie śpi. 
Kiedy tylko podszedłem do jaskini na wejściu powitała mnie Elise. Przywitałem się z nią. Oznajmiła mi, że Shadow jest na porannym polowaniu. Usiadłem więc w promieniach porannego słońca i przymknąłem oczy. 
Po kilkunastu minutach usłyszałem, że ktoś zbliża się w moją stronę. Otworzyłem jedno oko i przyjrzałem się postaci. To była Shad. 
Wstałem powoli i się z nią przywitałem. 
- Idziemy gdzieś, czy będziemy siedzieć tutaj? - zapytałem. Tak bardzo starałem się być miły... 


<Shadow?>

Od Thomasa "Wyzwanie Butelkowe cz. 1"

Stałem na niedużej skale na brzegu jeziora. To był naprawdę głupi pomysł. Balto chyba się nudził, skoro dał mi takie zadanie. 
Byłem zmuszony pożyczyć różową sukienkę od jednej z wader z watahy. Kiedy ją o to poprosiłem, zaczęła się głośno śmiać, ale na szczęście nie rozpowszechniła tej sprawy. 
"Skaczę na bungie bez bungie. W różowej sukience." - pomyślałem. Doliczyłem do trzech i skoczyłem do krystalicznie czystej wody.

niedziela, 26 lipca 2015

Od Thomas'a "Najdłuższa Walka cz.7" (cd. Shadow)

Wadera obejrzała się i przystanęła. Stałem przez chwilę w miejscu. 
- Nie dokończysz kwestii? Mogę sobie iść? - zapytała. 
- Śpieszysz się gdzieś? 
- Lepiej gdzieś dotrzeć wcześniej niż później. - odparła jakby wymijająco. 
- Śpieszysz się gdzieś? - powtórzyłem. 
- Mów to, co chciałeś powiedzieć. 
- Dasz się gdzieś zaprosić? - powiedziałem jednym tchem. 
- Wow. Coś się dzieje. - powiedziała, ale widziałem, że to pytanie ją trochę zszokowało. - Zgaduję, że nie często mówisz takie rzeczy. 
Pokiwałem głową. 

< Shad? XD Nie zabij mnie, proszę. >

czwartek, 23 lipca 2015

Od Thomasa "Najdłuższa Walka cz. 5" (cd.Shadow)

- Jesteś aż tak pewna siebie? Dziwię się, że jeszcze nie wyrzucili cię z watahy. - odpowiedziałem. 
- Wilk musi być pewny siebie. Inaczej nic nie osiągnie. 
- A co ma osiągać, jeśli ktoś ciągle przepędza mu stado? 
Popatrzyła na mnie gniewnie. 
- Dlaczego powtarzasz to samo w kółko? - powiedziała głośno. 
- Bo to prawda. Mam kłamać? 
- Lepiej, żebyś kłamał, a nie mnie złościł.
W tamtej chwili pomyślałem, że jest ona samolubna i chamska, ale też szczera i odważna. Na tyle, żeby mówić to starszemu od siebie wilkowi, prosto w twarz. 
Westchnąłem. Jej chyba nic nie przekona... Z resztą nie miałem zamiaru się z nią kłócić - szkoda nerwów. 
- Myślisz, że byłbym na tyle głupi? 
- Już jesteś głupi. - wzruszyła ramionami. 
Aż korciło mnie, żeby po prostu odejść. 

< Shadow? To chyba zbiorowy brak weny :/ >

niedziela, 19 lipca 2015

Od Thomasa "Nowe znajomości część 2" (cd.Alexa)

Jeleń smakował całkiem dobrze, pomijając fakt, że był dość kościsty, jednak to zbytnio mi nie przeszkadzało. 
Przyjrzałem się waderze. Miała dość zamyślone, ale też łagodne i troskliwe spojrzenie, jednak było w nim dużo odwagi, jednym słowem: szlachetności. Miała błyszczącą, gęstą sierść w odcieniach brązu. W świetle słońca wyglądała... pięknie. 
Nie, Thomasie, nie. 
Pamiętasz, co sobie obiecałeś?
- Dalej będziesz tak milczał? - zapytała na tyle nieoczekiwanie, że przeszył mnie lekki dreszcz. 
- Tak. Widzisz, nie jestem zbyt rozmownym wilkiem, a jeśli już zaczynam mówić wszystko, co myślę, to zazwyczaj kończy się to bójką. - prychnąłem, jakby od niechcenia. 
Wilczyca cicho zachichotała, przekrzywiła głowę i zapytała:
- Jesteś aż tak bezpośredni? 
- Czasami. - odparłem - To zależy. 
- Od czego?
- Zależy, z kim rozmawiam. 
Pokiwała lekko głową. Zauważyłem, że mi się przygląda.
- Ta czaszka... 
- Tak, to wilcza. 
Delikatnie odsunęła się ode mnie i zrobiła zdegustowaną minę. 
- Wiem, wyglądam jak szalony szaman. 
Uśmiechnęła się. 
- Widzę, że cię to bawi - rzuciłem. 

< Alexa? >

piątek, 17 lipca 2015

Od Thomas'a ''Najdłuższa walka cz.1'' (cd.Shadow)

Wadera patrzyła na mnie hipnotyzującymi zielonymi oczami. 
- Na pewno jest coś, co chciałabyś otrzymać - powiedziałem. 
- Chcę duszę. Nie byle jaką, Thomasie, twoją. - odparła z uśmiechem. 
Wypuściłem powietrze z płuc. Była tak przekonująca, że miałem ochotę uwierzyć w każde jej słowo, dać jej wszystko, czego chce, jednak wiedziałem, że jeśli to zrobię - nikt nie zobaczy mnie żywego. 
- Chcę tylko namiary na nich. Czy to takie trudne? - zapytałem z nutą goryczy w głosie. 
Nallae prychnęła. Uniosła głowę i przymknęła oczy, za co byłem jej wdzięczny. Nagle otworzyła je i zmrużyła powieki. 
- Nie rozumiesz, że to moi bracia? - krzyknęła na tyle głośno, że jej głos rozniósł się echem po całej jaskini i uciekł przez olbrzymie okrągłe wejście. - Nie mogę tego zrobić. Nie bez porządnej zapłaty!
Zaśmiałem się szyderczo. 
- Słyszałem, że sama chciałaś ich zabić. Przecież robią tak wszystkie dobre siostry, prawda? - zauważyłem, że do jej oczu napływają łzy złości. 
- Jak śmiesz?! - krzyknęła i rzuciła we mnie kulą zielonego ognia. Zrobiłem unik. Podbiegła do mnie i spróbowała smagnąć mnie złotym biczem, który trzymała w ręce. Na szczęście tylko delikatnie drasnęła skórę na ogonie. W chwili, kiedy straciła przez uderzenie równowagę, skoczyłem jej do gardła. Przewróciłem na łopatki i przycisnąłem łapami do ziemi. 
- Nie zadzieraj ze mną, Nallae. 
Wilczyca wykrzywiła głowę i dosłownie rozpłynęła się w powietrzu. Tylko w głowie słyszałem jej cichy głos: "Mieszkają na Polanie Totemów, Thomasie, na Polanie Totemów". 
***
Nie mogłem tam pójść. Nie mogłem zemścić się na zabójcach mojej rodziny. Wolałem nie ryzykować zaufania stada i nie iść do miejsc zakazanych, choć bardzo mnie korciło, żeby to zrobić. Z drugiej jednak strony - skąd miałem wiedzieć, czy wadera mnie nie okłamała? Wiedziałem, że jej moc znikania działa tylko jeśli pomoże wrogowi. 
Stchórzyła. Zdradziła swoich braci, żeby nie umrzeć. 
- Ej, uważaj, gdzie idziesz! - usłyszałem nagle. Podniosłem głowę i zobaczyłem czarną wilczycę o niebieskich oczach. Kiedyś widziałem ją w watasze, była zwiadowcą. Miała nie więcej, niż trzy lata, ale spojrzenie miała dość twarde i pewne siebie. 
- Mogłaś mnie ominąć. - rzuciłem. - Shadow, tak? 

< Shadow? c; >
szablon: synestezja