Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Under Dakter. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Under Dakter. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 8 września 2015

Od Under Dakter'a "Nieznajomy cz.1" (cd.chętny)

Przeciągnąłem się. Słońce powoli zaczynało wschodzić na niebo. Powoli wyszedłem z jaskini, ciągle patrzyłem się na piękny widok rozciągający się po okolicy. Co jakiś czas grupki ptaków wzbijały się w niebo, aby zatoczyć kilka kółek w powietrzu, a potem znowu wrócić na drzewa. Dzień zapowiadał się na gorący i słoneczny, mimo iż za niedługo nadejdzie jesień. Kiedy pomyślałem o tym, że już za chwilę drzewa staną się gołe, a ich liście będą powiewały na zimnym wietrze, przeszedł mnie dreszcz, nie wiem, czy to z myślą, że kąpiele w pobliskim jeziorku z wodospadem będą coraz rzadsze, czy to może dlatego, że dni będą coraz krótsze i zimniejsze?
- Hmh, już za niedługo łowcy będą iść na polowanie... - powiedziałem do siebie i zacząłem schodzić z góry.
Jeszcze raz spojrzałem na niebo, zostało jeszcze trochę czasu. Postanowiłem pokonać kilka przeszkód terenowych, które ustawiłem niedawno. Kocham to. Kocham tę adrenalinę, gdy nie wiesz, czy po drugiej stronie zwalonego drzewa nie będzie jakiegoś dołu, nie wiesz, czy woda w rzece, w którą wbiegniesz z niesamowitą prędkością, nie będzie miała silnego nurtu. Zacząłem mój bieg. Kiedy rozwinąłem już dużą prędkość, skierowałem się na bardzo gęsty odcinek lasu. Musiałem biec slalomem między drzewami, które były bardzo blisko siebie. Kiedy już wybiegłem stamtąd, skierowałem się na przeszkody takie, jak rów, wysokie krzaki, krzaki, za którymi była rzeczka, pienie drzew. Powoli zaczynałem się męczyć. Wbiegłem na górę. Podczas jej zbiegania napotkałem na wysokie krzewy róży. Po przeskoczeniu ich wpadłem w poślizg na błocie. Biegłem dalej. Po kilku minutach przebiegałem obok mojego ulubionego jeziorka. Zacząłem kierować się w stronę polany. Przeskoczyłem nad kilkoma kamieniami. Nagle poczułem jakieś fale przede mną. Dużo fal. To pewnie łowcy. Zwolniłem do marszu. Cały spocony, brudny od błota i potargany dotarłem na polanę. Położyłem się na dużym kamieniu i obserwowałem kolejne polowanie. Dobrze sobie radzą, są coraz lepsi. Nagle poczułem jakieś fale za mną. Odwróciłem powolnie głowę w tamtą stronę i ujrzałem...

<Ktoś?>

środa, 12 sierpnia 2015

Od Under Dakter'a "Wampiry? cz.5" (cd.Olivia)

Kiedy zabijałem drugiego wampira, zauważyłem zbierające się w jednym miejscu wampiry. Niedawno stała tam Olivia! Wbiłem nóż po raz piąty tym razem, udało mi się uśmiercić stwora. Chcąc zwrócić ich uwagę na mnie, zawyłem głośno. Trzy osobniki od razu zaczęły zmierzać w moją stronę. Pierwszego udało mi się szybko pokonać, wbijając mu nóż prosto w serce. Również drugiego szybko pokonałem w ten sam sposób co poprzedniego. Trzeci był wielki, umięśniony oraz, co za tym idzie był bardzo silny. Był w postaci wilka, co ułatwiłoby mi zabicie go. Wskoczyłem w chwili jego nieuwagi na jego plecy. Osobnik zaczął się szamotać i obijać się plecami, na których siedziałem, o ściany. Usłyszałem głośne chrupnięcie. To chyba moja kość. Nie czuje bólu. Nie... To jednak nie moja kość. Nawet nie zauważyłem, kiedy stwór zaskowytał i przewrócił się na brzuch. Wbiłem w jego tętnice nóż. Krew trysnęła z szyi i ubrudziła moje białe futro. Podbiegłem do Olivii. Z jej głowy sączyła się malutka stróżka krwi. Szybko podniosłem waderę i umieściłem na swoich plecach. Dzięki mojej mocy udało mi się zburzyć jedną ze ścian, która prowadziła na dwór. Od razu wybiegłem z pomieszczenia. Zacząłem biec przed siebie...

* * *
Po 10 minutach byłem obok jakiegoś małego jeziorka. Powoli zsunąłem ciało wadery na ziemię. Zakręciło mi się w głowie ze zmęczenia. Już chciałem się położyć, moje powieki stawały się coraz cięższe.
- Nie, nie nie, nie... - szybko wstałem, mówiąc do siebie.
Oparłem Olivie o drzewo. Szybko wziąłem dużego liścia i nabrałem w niego wodę. Wróciłem do niej.
-Olivia, Olivia, obudź się, Olivia — szeptałem do niej.
Lekko pomoczyłem pysk wadery wodą. Nagle Olivia otworzyła oczy.


<Olivia?>

czwartek, 6 sierpnia 2015

Od Under Dakter'a "Wampiry? cz.3" (cd.Olivia)

- Musimy ich pokonać lub przegonić, to za mało!
Kiwnąłem głową. Zacząłem intensywnie myśleć, rozejrzałem się po pomieszczeniu. O dziwo dopiero teraz zwróciłem uwagę na mały korytarzyk. Podbiegłem do niego i zajrzałem do środka. To... coś? Było bardzo długie.
- Olivia! - syknąłem do niej — chodź tu! Chyba znalazłem coś ciekawego!
Wadera szybko do mnie przybiegła. Obejrzała się za siebie, następnie do tunelu a na końcu na mnie.
-Idziemy — zarządziła i weszła pierwsza.
Zacząłem się czołgać za nią. Na szczęście było coraz więcej miejsca. Czołgaliśmy się tak koło 2 minut. Dotarliśmy do jakiejś... komnaty? Zobaczyliśmy jakiś... ołtarz?
- Eee, co to jest? - spytałem się zaciekawiony.
- Nie mam pojęcia — Olivia patrzyła się z ciekawością na znalezisko.
- To mi wygląda na jakiś ołtarz. A z tego, co wiem to... - przerwałem i podszedłem do ołtarza. - ...coś powinno być pod nim...
Zacząłem z całej siły opierać się o to. Wadera zaczęła mi pomagać. Usłyszeliśmy dźwięk skrzydeł.
- No nie... - pomyślałem.
Ołtarz się przesunął, zobaczyłem połamaną płytę. Pod kawałkami tego była skrzynka.
- Szybciej, szybciej — szeptałem do siebie, gdy razem z Olivią zaczęliśmy zdejmować płytę ze skrzynki.
Byli coraz bliżej. W końcu udało nam się zdjąć ten gruz i otworzyliśmy były tam cztery srebrne noże.
<Olivia?>

wtorek, 4 sierpnia 2015

Od Under Dakter'a "Wampiry? cz.1" (cd.Olivia)

Zaczęliśmy iść.
- A gdzie będą te wampiry? - zapytałem, idąc z nosem przy ziemi.
Olivia spojrzała na kartkę i znalazła odpowiednią rubryczkę, a następnie przeczytała na głos:
- Miejsce, w którym ostatnio je widziano: ruiny.
Kiedy szliśmy mojego pierwszego dnia po terenach watahy, zobaczyłem je z daleka.
- Aaa, chyba wiem gdzie to jest... - powiedziałem cicho.
Zaczęliśmy wędrówkę. Słońce było coraz wyżej na niebie, nie było ani jednej chmurki. Było bardzo gorąco...

* * *
Po godzinie wędrówki zobaczyliśmy ruiny. Były to ruiny jakiegoś zamku. Budynki były obrośnięte bluszczem. Połowy okien nie było.
- To tu - powiedziała Olivia.
- Wiesz może którędy da się dostać do środka? 
- Ostatnio jak tędy przechodziłam... - zaczęła iść obok ściny budynku - to widziałam, że wejście jest... tu! - powiedziała i podbiegła do otworu po oknie.
Wadera weszła pierwsza a ja tuż za nią. Zobaczyliśmy stare, zepsute meble pokryte centymetrową warstwą kurzu. Nagle usłyszeliśmy jakiś dźwięk, nie usłyszałem żadnych fal... Dźwięk się powtórzył i przypominał odgłos... machania... skrzydłami!

<Olivia?>

środa, 29 lipca 2015

Od Under Dakter'a "Nowa wataha? cz.8" (c.d Olivia)

Olivia przygwoździła mnie do ziemi.
- Meh, trochę niezręcznie - powiedziałem.
Popatrzyłem się w prawo a potem chlusnąłem na nią wodą. Wadera cofnęła się lekko a ja wykorzystalem sytuacje i przewróciłem ją na plecy. Teraz to ja stałem nad nią.
- Haha, wygrałem - uśmiechnąłem się ze sztuczną pogardą przez śmiech.
Zszedłem z Olivii i położyłem się obok. Byłem trochę zmęczony. Najpierw polowanie, zwiedzanie, walka ze stworzeniami z kolorowego lasu a teraz pływanie i wygłupy w wodzie. No i zaczynało się ściemniać.
- Ja chyba już będę wracać, odprowadzić Cie? - zapytałem się wstając.
- Jak chcesz.
- No to idziemy - uśmiechnąłem się lekko.
* * *
Przez całą drogę rozmawialiśmy o różnych rzeczach. W końcu dotarliśmy. 
- Spotkamy się jutro? - zapytałem.
- Ok, tam gdzie dzisiaj? 
- Dobrze, razem popatrzymy jak inni polują.
- Okay, dobrej nocy.
- Dobranoc - pożegnałem ją i zacząłem iść w stronę swojej jaskini. 


<Olivia?>

niedziela, 26 lipca 2015

Od Under Dakter'a "Nowa wataha? cz.6" (c.d Olivia)

- Czyż nie są słodkie? - zapytała się mnie wadera.
Nie przepadam za podejściem „iamfwhxf, jakie suodkie!!11!oneone".
- Wiesz co, nie próbowałem nigdy — uśmiechnąłem się szelmowsko.
- Głupek — szturchnęła mnie Olivia i zaśmiała się.
Popatrzyłem się na nią. Spojrzałem jej głęboko w oczy, ale po chwili skierowałem głowę znów na stworzenia. Bawiły się
beztrosko. Nagle poczułem dość mocne fale. Postawiłem uszy na sztorc i skierowałem głowę w stronę miejsca, z którego
docierały. „Króliki” również chyba coś wyczuły. Popatrzyły się na tamto miejsce. Wadera patrzyła się w ogóle w inne miejsce.
Nic nie podejrzewała.
- Hej, chyba cos się dzieje — powiedziałem jej, wskazując na miejsce, na które patrzyłem się ja i stworzenia.
Coś zaczęło się zbliżać. I nagle z trawy wyskoczyło kilka... Raksasa Kayu'ów. Wstałem i przybliżyłem się do wadery.
- Musimy chyba iść, nie chcę mieć z nimi kontaktu — westchnąłem.
- Ja też raczej nie...
Powoli zaczęliśmy się wycofywać, znowu poczułem fale. Blisko, coraz bliżej... Odwróciłem się. Były kilkanaście metrów od
nas. Zbliżały się bardzo szybko.
- Szybko, biegnij! - krzyknąłem.
- Idziesz ze mną! - złapała mnie za łapę i pociągnęła w swoją stronę, nie dałem się.
Wytworzyłem wysokie, wystające z ziemi pagórki przed nimi, jeden przywalił w nie głową i stracił przytomność. Przebiegłem
bardzo szybko obok nich z prawej strony. Reszta pobiegła za mną. Zostało ich pięciu. Przed jednym zrobiłem głęboką dziurę,
w którą wpadł. Okrążałem ich, a oni próbowali mnie złapać. Powoli eliminowałem każdego tym samym sposobem. Została dwójka.
Chyba trochę się zmęczyli, bo nie próbowali mnie złapać tak zaciekle, jak wcześniej.
- No chodźcie tu! S'kinko'y! - warknąłem na nich. Powoli opadałem z sił. Trzeba to skończyć.
Podchodziłem do nich coraz bliżej, warcząc a oni, zaczęli się wycofywać. Przed jednym zrobiłem mały pagórek, o który się
potknął i upadł. Drugi uciekł do lasu. Pierwszy zrobił to samo co jego towarzysz. Padłem na ziemię wymęczony. Olivia
podbiegłą do mnie.
- Boże! Zaraz przyniosę Ci coś do picia — powiedziała i pobiegła gdzieś.
Leżałem na ziemi. Moje białe futro było całe pokryte piaskiem i potem. Zamknąłem oczy, żeby słońce mnie nie raziło. Ciągle
ciężko dyszałem... Nagle poczułem zimną ciecz na moim pysku. Woodaaa... Otworzyłem oczy. Wadera przyniosła mi w wielkim
liściu wodę. Zacząłem pić.

<Olivia?>

piątek, 24 lipca 2015

Od Under Dakter'a "Nowa wataha? cz.5" (cd.Olivia)

Olivia już poszła, a ja postanowiłem wejść do mojej jaskini i trochę po ogarniać tam. Zerwałem dużo bluszczu, który wisiał na zewnętrznej ścianie groty. Zrobiłem z niego posłanie w jednym z kątów. Strzepnąłem kurz z półek skalnych. Podszedłem do mojego nowego łóżka i położyłem się na nim. Zamknąłem oczy i zacząłem myśleć o różnych rzeczach... Zasnąłem...

* * *

Obudziłem się. Wstałem i przeciągnąłem się. Wyszedłem z jaskini, słońce już powoli wschodziło. Postanowiłem najpierw coś upolować, a potem spotkać się Olivią. Zacząłem schodzić w dół. Kamienie osuwały się pode mną, nie stanowiło to dla mnie większego problemu. Szedłem coraz szybciej i szybciej aż zacząłem biec. W końcu dotarłem na dół. Ciągle biegłem przed siebie. Omijałem gałęzie, które mogłyby spłoszyć moją ofiarę. Usłyszałem fale. Zatrzymałem się i stanąłem za krzakami. Kolejne fale. Jest po prawej stronie. Ujrzałem w trawie dużą łasice.
- Będzie ciekawie — pomyślałem.
Powoli skradałem się do niej. Kiedy byłem 10 metrów od niej, wyskoczyłem z trawy i zacząłem ją gonić. Musiałem uważać na bardzo nierówny teren i wiele korzeni. Co jakiś czas przeskakiwałem nad jakimiś zwalonymi drzewami albo przechodziłem pod nimi, jeżeli były za wysoko. Las zaczynał gęstnieć. Musiałem biegać slalomem, dosłownie. Łasica była już bardzo blisko. Skoczyłem na nią. Udało się. Wbiłem w nią swoje pazury. Moje łapy zrobiły się lekko czerwone. Zacząłem jeść. Po zjedzeniu udałem się nad małe jeziorko, które ujrzałem wcześniej, idąc z Olivią do mojej jaskini. Kiedy piłem, poczułem fale. Tak jakby dużo wilków albo innych stworzeń biegło na raz. Te dźwięki dochodziły zza jeziorka, które jest otoczone całe w wysokiej trawie. Poszedłem tam. Ujrzałem kilka wilków biegnących za sarnami. Biegli według pewnej taktyki. Po kilku minutach dopadli zwierzynę. Ze skały zeskoczyła Olivia, której wcześniej nie zauważyłem. Wymieniła kilka zdań z wilkami, które po chwili pobiegły dalej. Zacząłem do niej podchodzić. Kiedy dzieliło nas 30 metrów, wader podbiegła do mnie.
- Witaj — powiedziałem.
- Cześć — odpowiedziała mi z uśmiechem, a po chwili dodała. - Podobało Ci się polowanie?
- Tak, mieli bardzo dobrą taktykę.
- Jak chcesz coś do jedzenia to mów, mamy go pod dostatkiem — powiedziała i pokazała na kilka złapanych saren.
- Nie dzięki, jadłem już — odparłem.


< Olivia? >

czwartek, 23 lipca 2015

Od Under Dakter'a ''Nowa wataha? cz.3'' (cd.Olivia)

Mruknąłem pod nosem i odwróciłem wzrok. Księżyc już chylił się ku ziemi. Za jakieś 3 godziny wschód. Leśny trakt piął się coraz bardziej stromo. To mi się podoba... Szliśmy w milczeniu, mój wisiorek świecił turkusową poświatą, która oświetlała moje łapy. Chyba powoli docieraliśmy, bo teren był o wiele mniej spadzisty niż wcześniej. Trawa była ciągle pokryta kropelkami deszczu. Co jakiś czas nad nami przelatywał jakiś ptak. W końcu dotarliśmy.
- To tutaj- powiedziała wadera.
Ujrzałem płaski teren pokryty dość długą trawą. Była tam mała górka, w której znajdowała się jaskinia. Wejście ukryte byłe pod pnączami bluszczu. Wszedłem do niej a tuż za mną, weszła Olivia. Mimo że górka była mała to jama jest naprawdę duża. Kilka wyżłobień w ścianach, można by ich użyć jako pułki. Podobało mi się tu. Już wiem, że będę uwielbiał to miejsce. Po krótkich oględzinach wyszliśmy stamtąd. Podeszliśmy do krawędzi terenu i ujrzeliśmy wspaniały widok — piękne lasy, dwa wodospady i jedno baaardzo wysokie drzewo.
- Wow, pięknie tu... - powiedziałem cicho.
- Noo...
<Olivia?>

Od Under Dakter'a ,,Nowa wataha?cz.1'' (cd.Olivia)

Biegnę przed siebie, pokonując rzeczki, te mniejsze i większe. Pada deszcz. Moje futro jest całe w błocie, liściach i innym brudzie. Kolejna rzeczka, poślizgnąłem się na kamieniach. Prawie upadłem, nie poddam się, biegnę dalej. Widzę jej zad coraz bliżej. Osunąłem ziemię przed nią, wpadła do dziury i chyba złamała nogę. Podniosłem glebę do swojej poprzedniej wysokości. Wgryzłem się w jej tętnice.
- Nareszcie — mruknąłem pod nosem.
Zacząłem zjadać sarnę. Była naprawdę duża i dobrze zbudowana jak na sarnę. Powoli przestawało padać. Otrząsnąłem się z wody. Nagle poczułem lekkie fale. Postawiłem natychmiast uszy na sztorc. Wytężyłem wzrok, próbowałem dojrzeć coś w ciemności nocy. Szelest za mną, odwracam się. Powoduje małe osunięcie się ziemi w tamtym miejscu.
- Ej! - wrzasnął ktoś zza krzaków.
Natychmiast podbiegłem w tamto miejsce. Zobaczyłem podnoszącą się z ziemi waderę z rudymi włosami, kremową sierścią i czarnymi liniami na plecach. Speszyłem się i od razu przeprosiłem:
- Jeny, bardzo Cię przepraszam. Nigdy nie wiadomo czy ktoś lub coś, co siedzi w krzakach, nie chce nas zaatakować, jeszcze raz bardzo przepraszam — pomogłem jej wstać.

(Olivia?)
szablon: synestezja