Było już po północy, a ja znów bałam się zasnąć. Obawiałam się snu, który ciągle mnie prześladował. Snu, który stał się horrorem i...codziennością. Koszmar nie dawał mi spokoju. Zawsze gdy udawało mi się w końcu zasnąć, budziłam się oblana zimnymi potami i ze łzami w oczach. Już samo zasypianie sprawiało, że byłam zestresowana. W dodatku przed snem zawsze przypominał mi się ten straszny koszmar. Westchnęłam zrezygnowana. Moi lokatorzy z jaskini już dawno zasnęli. Tylko ja nie zmrużyłam oka. Postanowiłam się przejść. I tak bym nie zasnęła... Wstałam i po cichutku wyszłam z jaskini, starając się, aby przypadkiem na nic nie nadepnąć i nikogo nie obudzić. Przed wejściem okazało się, że pada. Ucieszyłam się, ponieważ lubię deszcz. Gdy wyszłam z jaskini od razu poczułam jak małe kropelki deszczu spadają na moją sierść. Lubię to uczucie. Wcale nie było tak ciemno, drogę oświetlał mi księżyc, który był w pełni. W końcu mogłam zapomnieć o problemach... Po jakimś czasie, niestety, przestał padać deszcz. Dopiero wtedy zorientowałam się, że cała zmokłam. Pochyliłam się nad niewielką kałużą i spojrzałam na swoje odbicie. Moje futro nasiąknęło wodą i wyglądałam okropnie. Otrzepałam się, pozbywając z futra choć odrobinę wody. Potem poszłam na moją ulubioną górę, która znajdowała się w Krainie Natury. Usiadłam spoglądając na dolinę. Moją pierwszą uwagę przykuł zielony jak trawa smok, który jak się okazało także spał. Ledwo go zauważyłam, umiał się skubaniec kamuflować. Kiedyś, podczas jakiejś rozmowy usłyszałam, że to miły i przyjazny dla watahy smok. Bardzo chciałabym go poznać, a nawet się zaprzyjaźnić... Uwielbiam smoki! Wiele o nich się uczyłam i czytałam wiele książek na ich temat. Moim marzeniem było posiadanie jakiegoś. Postanowiłam, że jednak nie będę go budziła. Kto wie jakby zareagował. W końcu to smok! Po nich można się wszystkiego spodziewać. Wolałam nie ryzykować. Spojrzałam na bezchmurne niebo. Po deszczu nie byłoby śladu, gdyby nie kałuże na ziemi i mokra trawa. Pomimo tego na niebie nie było żadnej chmury. Był za to wspaniały widok na gwiazdy. Żałowałam, że nie wzięłam ze sobą teleskopu... Po tej myśli wpadłam na genialny pomysł. Moje oczy zabłysły zielonym ogniem i przeteleportowałam się do jaskini po teleskop. Chwyciłam go zębami i znów przeteleportowałam się na górę do Krainy Natury. Rozłożyłam teleskop i przyłożyłam jedno oko do okularu, a drugie przymknęłam. Od razu zauważyłam wiele planet i gwiazd, które zaczęłam obserwować i się im przyglądać. Siedziałabym tam na prawdę długo, gdybym nie usłyszałam cichego ,,hej'' i gdybym nie zobaczyła czyjegoś pyska w obiektywie teleskopu.
- Ja piernicze! - krzyknęłam, natychmiast odskakując od teleskopu.
Ten ktoś także odskoczył przy okazji trącając teleskop, który miał spaść z góry roztrzaskując się na strzępy, ale w ostatniej chwili go złapałam za pomocą telekinezy. Niestety podczas używania jakichkolwiek z moich mocy moje oczy zaczynają płonąć zielonym ogniem. Niestety tym razem też się to stało, a osobiście nie lubię używać moich mocy publicznie, w dodatku przy jakimś obcym wilku, który teraz mnie obserwował lekko zdziwiony. W duchu pocieszałam się, że przynajmniej moje futro nie zapłonęło zielonym ogniem. Ostrożnie odstawiłam teleskop na miejsce obok obcego. Wstałam i spojrzałam swoimi zielono-płonącymi oczami na wilka. Wyciągnęłam do niego łapę nie odzywając się. Wilk niepewnie ją uściskał. Po tym incydencie moje oczy powróciły do swojego dawnego żółtego koloru, a na moim pysku pojawił się lekki ledwo zauważalny uśmiech.
- Yo - rzuciłam krótko.
<Ktoś? Coś? Wadera? A może jakiś basior?>
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Shura. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Shura. Pokaż wszystkie posty
piątek, 23 września 2016
wtorek, 28 czerwca 2016
Od Shury ,,Początek cz.1" (cd. Ktoś)
-Hugo...-mój głos się załamał, gdy zobaczyłam, że z głowy brata zaczęła kapać krew-Proszę nie...
Właśnie przeteleportowałam nas w bezpieczne miejsce. Z dala od tego miejsca, z dala od nich, od tych potworów... Niestety nie zdążyłam. Dźgnęli go. Hugo leżał na trawie, która zaczynała przybierać czerwony kolor. Poczułam zapach krwi. Ugh...ja zawsze wszystko muszę schrzanić!
-Słuchaj wyjdziesz z tego, nie poddawaj się, dasz radę, razem damy radę...-przytuliłam się do niego starając się uspokoić, a mój głos drżał.
-Spójrz na mnie...-powiedział Hugo słabym głosem-Nic mnie już nie uratuje. To już koniec...-zakaszlał, wypluwając krew.
-Hugo nie mów tak!-spojrzałam na niego błagalnie, a w moich oczach można było zauważyć łzy-Ja cię uratuję! Musi gdzieś tu być jakaś wataha, ktokolwiek...
-Shura przestań.-przerwał mi brat patrząc na mnie blado, kiedy próbowałam zatamować krew-Nic nie da się już zrobić. Byłaś dzielna chcąc mnie bronić... Jednakże nadeszła moja ostatnia godzina...
Nie wytrzymała, wybuchnęła płaczem i wtuliłam się w niego.
-To wszystko moja wina...-wyszlochałam-Przepraszam!
-Nie mów tak, robiłaś wszystko, aby chronić rodzinę. Jestem z ciebie dumny.-ostatnimi siłami poczochrał mnie po czuprynie i troskliwie przytulił.
Jego uścisk zaczął tracić na sile, a po chwili całkiem zanikł, a jego ciało opadło o trawę, która była już cała we krwi.
-Nie...-zaczęłam płakać jeszcze mocniej-Nie! Hugo!
***kilka godzin po wydarzeniu***
Deszcz lał jak z cebra, a ja szłam przed siebie. Byłam cała mokra, a z mojej łapy, która strasznie mnie bolała leciała krew, ale nie przejmowałam się tym zbytnio. Miałam wszystko gdzieś. W tym momencie bałam się o Szoguna oraz Hekate, którzy nie licząc mnie przeżyli z nimi starcie. Mam nadzieję, że jakoś dają razem radę... Westchnęłam smutno i spojrzałam na księżyc. Była pełnia. Uwielbiam deszcz, wtedy nie widać łez, bo inni mylą je z kropelkami wody spadających z nieba. Spuściłam głowę Przypomniałam sobie Hugo, jak razem śpiewaliśmy i polowaliśmy. Na samą myśl o tych wszystkich wspomnieniach zacisnęła zęby, a łzy mimowolnie spłynęły mi po policzku. To nigdy się już nie powtórzy. Nic nie dzieje się dwa razy...
-Wszystkich zawiodłam...-powiedziałam do siebie cicho, a łzy zaczęły spadać na trawę wraz z deszczem.
W tym samym momencie w mojej głowie narastały się głosy, które krzyczały:
-,,To przez ciebie rodzice i Hugo nie żyją!''
-,,To przez ciebie Szogun i Hekate cierpią!''
-,,To wszystko twoja wina!''
Zaczynało mnie to jeszcze bardziej przerastać i upadłam na ziemię, próbując odpędzić te wszystkie myśli.
-Dość!-krzyknęłam.
Leżałam tak przez chwilę. Nie wiem dokładnie ile czasu tak leżałam, w każdym razie wiem, że długo. Później przestało padać, a ja cały czas leżałam. Już nie płakałam. Po prostu czułam okropny smutek i ból w łapie. Niespodziewanie usłyszałam głos:
-Co ty robisz?
Spojrzałam na tego kogoś, ukrywając smutek, który rozdzierał mnie od środka.
<Ktoś mógłby odpisać? Byłoby miło...>
Właśnie przeteleportowałam nas w bezpieczne miejsce. Z dala od tego miejsca, z dala od nich, od tych potworów... Niestety nie zdążyłam. Dźgnęli go. Hugo leżał na trawie, która zaczynała przybierać czerwony kolor. Poczułam zapach krwi. Ugh...ja zawsze wszystko muszę schrzanić!
-Słuchaj wyjdziesz z tego, nie poddawaj się, dasz radę, razem damy radę...-przytuliłam się do niego starając się uspokoić, a mój głos drżał.
-Spójrz na mnie...-powiedział Hugo słabym głosem-Nic mnie już nie uratuje. To już koniec...-zakaszlał, wypluwając krew.
-Hugo nie mów tak!-spojrzałam na niego błagalnie, a w moich oczach można było zauważyć łzy-Ja cię uratuję! Musi gdzieś tu być jakaś wataha, ktokolwiek...
-Shura przestań.-przerwał mi brat patrząc na mnie blado, kiedy próbowałam zatamować krew-Nic nie da się już zrobić. Byłaś dzielna chcąc mnie bronić... Jednakże nadeszła moja ostatnia godzina...
Nie wytrzymała, wybuchnęła płaczem i wtuliłam się w niego.
-To wszystko moja wina...-wyszlochałam-Przepraszam!
-Nie mów tak, robiłaś wszystko, aby chronić rodzinę. Jestem z ciebie dumny.-ostatnimi siłami poczochrał mnie po czuprynie i troskliwie przytulił.
Jego uścisk zaczął tracić na sile, a po chwili całkiem zanikł, a jego ciało opadło o trawę, która była już cała we krwi.
-Nie...-zaczęłam płakać jeszcze mocniej-Nie! Hugo!
***kilka godzin po wydarzeniu***
Deszcz lał jak z cebra, a ja szłam przed siebie. Byłam cała mokra, a z mojej łapy, która strasznie mnie bolała leciała krew, ale nie przejmowałam się tym zbytnio. Miałam wszystko gdzieś. W tym momencie bałam się o Szoguna oraz Hekate, którzy nie licząc mnie przeżyli z nimi starcie. Mam nadzieję, że jakoś dają razem radę... Westchnęłam smutno i spojrzałam na księżyc. Była pełnia. Uwielbiam deszcz, wtedy nie widać łez, bo inni mylą je z kropelkami wody spadających z nieba. Spuściłam głowę Przypomniałam sobie Hugo, jak razem śpiewaliśmy i polowaliśmy. Na samą myśl o tych wszystkich wspomnieniach zacisnęła zęby, a łzy mimowolnie spłynęły mi po policzku. To nigdy się już nie powtórzy. Nic nie dzieje się dwa razy...
-Wszystkich zawiodłam...-powiedziałam do siebie cicho, a łzy zaczęły spadać na trawę wraz z deszczem.
W tym samym momencie w mojej głowie narastały się głosy, które krzyczały:
-,,To przez ciebie rodzice i Hugo nie żyją!''
-,,To przez ciebie Szogun i Hekate cierpią!''
-,,To wszystko twoja wina!''
Zaczynało mnie to jeszcze bardziej przerastać i upadłam na ziemię, próbując odpędzić te wszystkie myśli.
-Dość!-krzyknęłam.
Leżałam tak przez chwilę. Nie wiem dokładnie ile czasu tak leżałam, w każdym razie wiem, że długo. Później przestało padać, a ja cały czas leżałam. Już nie płakałam. Po prostu czułam okropny smutek i ból w łapie. Niespodziewanie usłyszałam głos:
-Co ty robisz?
Spojrzałam na tego kogoś, ukrywając smutek, który rozdzierał mnie od środka.
<Ktoś mógłby odpisać? Byłoby miło...>
Etykiety:
Shura
Subskrybuj:
Posty (Atom)