Biegnę.
Oddycham szybko, stawiam łapy na nierównej i błotnistej ziemi, a ta rozbryzguje się za mną, kiedy gwałtownie skręcam wybierając na chybił-trafił kierunek. Ciemno, jest tak ciemno, że nie jestem w stanie dostrzec, gdzie tak na prawdę jestem. Biegnę.
Słyszę ich i czuję ich woń. Podąża za mną stado wygłodniałych bestii, które nawet nie myślą o tym, by odpuścić swojej ofierze. Nie mam dokąd uciec, kończy mi się czas, kończy mi się miejsce, powietrze w płucach. Chcę krzyczeć
"Pomocy!" jednak nie ma nikogo, kto mógłby mnie uratować.
Nie mogę już biec...
Potykam się o własne łapy i kilkukrotnie koziołkuję, nim zatrzymam się bezwładnie na ziemi. Widzę, jak ich oczy świecą w ciemności. Wygłodniałe spojrzenia. Bracia, dlaczego atakujecie? Ale gończe psy nie mają litości... Nie mam wyboru, muszę stanąć do walki. Zamykam oczy i po cichu proszę o pomoc Duchy Przodków. Pod moimi łapami zaczyna iskrzyć złote światło, które jaśnieje, a jego blask jest jaśniejszy niż biel. Światło to otula moje ciało; oto moja ochronna bariera. Znowu otwieram oczy, stawiam krok do przodu, a kiedy rozpościeram swoje skrzydła oślepiający blask pochłania wszystko, co do tej pory było mrokiem, łącznie z wygłodniałą sforą. Słyszę jedynie głuchy skowyt, nim zapanuje martwa cisza. Czy umarli? Nie, oni żyją... Lecz gdy się zbudzą życie stanie się dla nich koszmarem.
Czuję mrowienie na całym ciele. Wiele kosztuje mnie używanie mocy, zwłaszcza ingerowanie we wspomnienia, lecz póki jeszcze mam siłę biegnę jak najdalej stąd. "Żyć, chcę żyć, muszę żyć!". Dopiero po wielu godzinach trafiłam na tereny jakiejś watahy. Po wkroczeniu upadam bezwładnie na miękką trawę i tracę przytomność.
"Zimno. Jest tak strasznie zimno... I ciemno. Gdzie jestem? Niech ktoś... Ktokolwiek..."
Dociera do mnie czyjś głos. Otwieram oczy. Pierwsze co widzę to łagodne, zielone oczy.
- Obudziłaś się - ten głos jest na prawdę ładny, skrywał w sobie wiele emocji.
Wstaję powoli na słabe łapy, a wadera kontynuuje:
-Znajdujesz się na terenie mojej watahy. Nazywam się Olivia, jestem Alfą.
Pochylam głowę na znak szacunku, chociaż moje łapy ledwie dźwigają ciężar mojego ciała.
- Moje imię brzmi Sheriss, pochodzę z... - no właśnie, skąd pochodzę?
- Jeśli nie masz dokąd iść, wataha Nuit Solitaire zapewni ci nowy dom. - Na twarzy Alfy widzę zachęcający uśmiech.
Odpowiadam jedynie "Dziękuję", bowiem nie miałabym gdzie indziej co ze sobą zrobić. A tu jest przynajmniej bezpiecznie.
Po krótkiej rozmowie z Alfą chciałam udać się na przechadzkę po terenach Nuit Solitaire, jednak za priorytet uznałam kąpiel, by obmyć się z pozlepianej na moim futrze krwi. Woda tutaj jest krystalicznie czysta; nie dziwię się, że tutejsze tereny są tak życiodajne. Wskoczyłam do rzeki i ostrożnie zajmuję się swoimi ranami. Chłód wody przyniósł ogromną ulgę ciału, a szkarłatno-brązowe futro wreszcie stało się złote. Wyszłam na brzeg i położyłam się, rozłożywszy wcześniej skrzydła. Jestem zbyt zmęczona, żeby gdzieś iść, a tutaj jest zbyt pięknie. Uśmiecham się delikatnie. "Chyba znalazłam swój dom".
<Vernon..?>
Uwagi: Na początku opowiadania znalazłam wątek o tym, że Sheriss gonią psy. Tak na przyszłość - jest to świat magicznych wilków, więc nie ma tutaj typów psów np.myśliwskich, które gonią ofiarę dla myśliwego. Ale mogłam się mylić, że tutaj nie o to chodzi. + poprawiłam niektóre błędy, bo w kilku miejscach pisałaś w czasie teraźniejszym. Na naszej watasze piszemy w czasie przeszłym, tak jak np. zrobiłam, wygrałam, położyłam się. Nadałam jeszcze losowy tytuł, o którym zapomniałaś.