Byłam dzisiaj z Olivią nad morzem. Popływałyśmy sobie trochę, poplotkowałyśmy, a teraz szłyśmy w stronę jaskiń.
-Ale się zmęczyłam tymi wyścigami! - zaśmiała się moja przyjaciółka.
-No to, kochana, musimy nad kondycją poćwiczyć. Idę dzisiaj biegać, co ty na to? - zaproponowałam.
-Chyba żartujesz… Dzisiaj już nigdzie nie idę, wariatko moja - uśmiechnęła się.
-To szkoda, ja lecę! Trzymaj się.
Po pożegnaniu z Olivią poszłam na niedaleką łąkę, żeby coś wrzucić na ząb. Upolowałam małego zajączka i schrupałam go z apetytem. Potem powędrowałam w stronę mojej jaskini i zdrzemnęłam się w cieniu drzewa, które rośnie przed wejściem do mojego mieszkania.
***3 godziny później***
Słońce chyliło się ku zachodowi, a temperatura przyjemnie zmalała. To była idealna temperatura na jogging. Więc ogarnęłam się trochę i poszłam pobiegać. Zapuściłam się do lasu, w którym już powoli robiło się ciemno. Jednak z racji tego, że lubię noc, nie przeszkadzało mi to.
Biegłam przed siebie, kiedy zauważyłam wilka nadchodzącego z naprzeciwka. Ścieżka była wąska, więc zwolniłam, żebyśmy mogli się spokojnie minąć.
-Witam, dobry wieczór! Widzę, że dba się o linię - zaśmiał się.
-A to tak czasami sobie pobiegam, nie od razu dbanie o linię. Urozmaicenie nocnego spaceru - uśmiechnęłam się.
-Tak w ogóle to Balto jestem.
-Valixy - przedstawiłam się. Zauważyłam jak basior mruży oczy i ewidentnie coś obserwuje. Spojrzałam za siebie. Na gałęzi ogromnego dębu wisiał wilk. Tyle, że wisiał do dołu głową i łapy miał złożone na piersi. Przypominał trochę wampira i to było dziwne.
-Boże! - krzyknęłam, wilk otworzył oczy i spadł.
<Balto? Amaimon?>
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Valixy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Valixy. Pokaż wszystkie posty
wtorek, 28 czerwca 2016
poniedziałek, 27 czerwca 2016
Od Valixy “Feralna noc cz.1” (cd.Olivia)
To był niby zwykły dzień. Opiekowałam się wataszkowymi szczeniętami, wróciłam do jaskini i zdrzemnęłam się, żeby udać się w nocy na spacer. Nocne spacery to już mój rytuał. Od małego wymykałam się z domu w nocy, żeby iść na spacer i porozmyślać, a teraz… Teraz nie wyobrażam sobie życia bez tego.
Gdy się obudziłam, była już ciemna noc. Niebo miało barwę atramentu i błyszczało na nim tylko kilka gwiazd. Wyruszyłam ze swojej jaskini. Podobał mi się nastrój, jaki panował tej nocy. Może dlatego, że nie miałam tego dnia zbyt dobrego humoru.
Spacerowałam po Lesie Ciemności, nie myślałam. Podobał mi się tylko ten mrok i ta ciemność. Szłam przed siebie, ignorowałam wszystkie szelesty i świty, które normalnie budziłyby we mnie starach. Tej nocy akurat się nie bałam, po prostu szłam. Gdybym wiedziała, co się później stanie, może zachowałabym czujność i zdrowy stan umysłu. Jednak nie obchodziło mnie czy coś mi się stanie, było mi wszystko jedno.
Rozsądek przywrócił mi dopiero mroźny podmuch wiatru. Niestety było już za późno na uratowanie sytuacji. Zawędrowałam w jedno z tych słynnych niebezpiecznych miejsc na terenach naszej watahy. To było Jezioro Krwi i 2 księżyców, to tam grasują demony, tam wilki zostają przez nie opętane.
Zawyłam z nadzieją, że ktoś mnie usłyszy. Próbowałam uciekać, ale byłam za blisko jeziora pełnego złych dusz. Za każdym razem, gdy udało mi się oddalić o jakieś 10 m, jakaś siła powtórnie mnie tam przyciągała. Próby ucieczki okazały się daremne. Modliłam się, aby ktoś usłyszał moje wołanie o pomoc…
Wpadł mi do głowy jeszcze jeden pomysł. Zesłałam Olivii sen, w którym ujawniłam jej moją obecną sytuację i błagałam o pomoc. Połączyłam to z głośnym wyciem. Może, gdy usłyszy moje wycie, zrozumie, że to dzieje się naprawdę. Czekałam i czekałam, gdy dostałam nagle impuls, że Olivia już nie śpi. Niestety wtedy wszystkie złe duchy w tym miejscu wezbrały na sile. Widziałam je wszędzie. Okropne duchy wilków, szczerzących do mnie kły. Czułam ich ogromną moc i straciłam nadzieję, że ktoś mi pomoże. One się zbliżały, kłapały zębami, a z ich pysków leciała piana. Stawały się coraz bardziej rzeczywiste, nie były już tak przejrzyste.
-Nie bój się maleńka… Zaraz staniesz się jedną z nas - rzekł największy z nich. Przerażona zaczęłam szukać miejsca do ucieczki, ale nie miałam gdzie.
Z oddali usłyszałam krzyk: “Zobacz! To chyba tam!”. To była Olivia. Ostatnia nadzieja prysła równie szybko, jak się pojawiła. Pojawił się gęsty, krwistoczerwony dym. Coś uniosło mnie wysoko nad sam środek jeziora. Zobaczyłam wtedy w oddali dwa wilki i nagle błysk! Wszystkie demony przeniknęły moje ciało. Ostatnia dźwięk: krzyk przerażonej Olivii…
<Olivia?>
Gdy się obudziłam, była już ciemna noc. Niebo miało barwę atramentu i błyszczało na nim tylko kilka gwiazd. Wyruszyłam ze swojej jaskini. Podobał mi się nastrój, jaki panował tej nocy. Może dlatego, że nie miałam tego dnia zbyt dobrego humoru.
Spacerowałam po Lesie Ciemności, nie myślałam. Podobał mi się tylko ten mrok i ta ciemność. Szłam przed siebie, ignorowałam wszystkie szelesty i świty, które normalnie budziłyby we mnie starach. Tej nocy akurat się nie bałam, po prostu szłam. Gdybym wiedziała, co się później stanie, może zachowałabym czujność i zdrowy stan umysłu. Jednak nie obchodziło mnie czy coś mi się stanie, było mi wszystko jedno.
Rozsądek przywrócił mi dopiero mroźny podmuch wiatru. Niestety było już za późno na uratowanie sytuacji. Zawędrowałam w jedno z tych słynnych niebezpiecznych miejsc na terenach naszej watahy. To było Jezioro Krwi i 2 księżyców, to tam grasują demony, tam wilki zostają przez nie opętane.
Zawyłam z nadzieją, że ktoś mnie usłyszy. Próbowałam uciekać, ale byłam za blisko jeziora pełnego złych dusz. Za każdym razem, gdy udało mi się oddalić o jakieś 10 m, jakaś siła powtórnie mnie tam przyciągała. Próby ucieczki okazały się daremne. Modliłam się, aby ktoś usłyszał moje wołanie o pomoc…
Wpadł mi do głowy jeszcze jeden pomysł. Zesłałam Olivii sen, w którym ujawniłam jej moją obecną sytuację i błagałam o pomoc. Połączyłam to z głośnym wyciem. Może, gdy usłyszy moje wycie, zrozumie, że to dzieje się naprawdę. Czekałam i czekałam, gdy dostałam nagle impuls, że Olivia już nie śpi. Niestety wtedy wszystkie złe duchy w tym miejscu wezbrały na sile. Widziałam je wszędzie. Okropne duchy wilków, szczerzących do mnie kły. Czułam ich ogromną moc i straciłam nadzieję, że ktoś mi pomoże. One się zbliżały, kłapały zębami, a z ich pysków leciała piana. Stawały się coraz bardziej rzeczywiste, nie były już tak przejrzyste.
-Nie bój się maleńka… Zaraz staniesz się jedną z nas - rzekł największy z nich. Przerażona zaczęłam szukać miejsca do ucieczki, ale nie miałam gdzie.
Z oddali usłyszałam krzyk: “Zobacz! To chyba tam!”. To była Olivia. Ostatnia nadzieja prysła równie szybko, jak się pojawiła. Pojawił się gęsty, krwistoczerwony dym. Coś uniosło mnie wysoko nad sam środek jeziora. Zobaczyłam wtedy w oddali dwa wilki i nagle błysk! Wszystkie demony przeniknęły moje ciało. Ostatnia dźwięk: krzyk przerażonej Olivii…
<Olivia?>
Etykiety:
Valixy
środa, 5 sierpnia 2015
Od Valixy "Nowa przyjaciółka cz.2" (cd. Prim)
-Skok do wody? Czemu nie?! - zaśmiałam się i wbiegłam na niewielki, drewniany pomost. Z szybkiego rozbiegu wskoczyłam na bombę do wody. Korzystając z okazji od razu zanurkowałam. Po chwili wynurzyłam się i zauważyłam, że Prim przygląda mi się ze zdumieniem. Uśmiechnęłam się do niej szeroko i wypłynęłam na brzeg.
-Co się stało, Prim? Czemu nie skaczesz? - zapytałam.
-Bo nie myślałam, że pomyślisz o takim skoku... Boję się trochę tak skoczyć - oznajmiła.
-Oj nie ma się czego bać - poklepałam ją. Po czym szybko wyjaśniłam. - Najlepiej się najpierw przepłynąć w to miejsce, gdzie będziesz skakać. Jak już tam się znajdziesz to trzeba zobaczyć czy się pewnie czujesz, a potem wejść na pomost i skoczyć. Nie trzeba od razu z rozpędu i na bombę. Małymi kroczkami do przodu.
-Och, no mogę spróbować...
Popłynęłyśmy razem pod pomost, a kiedy Prim upewniła się, że jest tam bezpiecznie, postanowiła skoczyć. Dotarłyśmy więc do brzegu, a potem truchtem na most.
-Skaczemy razem? - zapytała.
-Pewnie - uśmiechnęłam się. - W razie czego będę cię asekurować.
Złapałyśmy się za łapy i skoczyłyśmy. Wynurzyłam się jak najszybciej mogłam, żeby zobaczyć co z Prim. Zaniepokoiłam się trochę, bo nie było jej widać. Jednak po chwili wadera wynurzyła się i olśniewająco zarzuciła swoją długą grzywą.
-Auuu! Ale fajnie! - zawyła radośnie. Po czym zaczęłyśmy się chlapać wodą. Po chwili zdecydowałyśmy się na kolejny skok. Tym razem skakałyśmy oddzielnie. Rozpędziłam się i wyskoczyłam daaleko od mostku. Kiedy się wynurzyłam, zobaczyłam jak Prim biegnie po pomoście i zaraz wybija się wysoko w górę. Leciała w moją stronę.
<Prim? Rozkręćmy to jakoś xD>
Etykiety:
Valixy
poniedziałek, 3 sierpnia 2015
Od Valixy "Nowy basior? cz.1" (cd. William)
Był już późny wieczór, słońce dawno schowało się za horyzontem. Więc jak codziennie postanowiłam wybrać się na długi spacer. Tym razem planowałam wrócić późno w nocy. Nie wiedziałam, gdzie mam iść, dlatego postanowiłam poszukać jakiś nowych miejsc. Idąc tak między jakimiś drzewami zauważyłam polanę, nad którą unosiła się gęsta mgła. Ciekawość poniosła mnie w tamtą stronę. Kiedy brnęłam głębiej w mgłę, widoczność stawała się coraz mniejsza. Nie widziałam nawet tego co było pół metra przede mną! W końcu doszło do tego, że straciłam orientację. Obróciłam się o 360 stopni i zrezygnowana usiadłam. Z rozmyśleń wyrwał mnie cichy jęk... Jakby jakieś zwierzę tuż obok mnie się obudziło.
-Hej - usłyszałam głos jakiegoś basiora. Przerażona odskoczyłam na bok. Rozejrzałam się wokół. Zauważyłam czyjąś sylwetkę, jakieś 1,5 metra ode mnie. Powoli się przybliżał...
-Nie podchodź... Boję się, kim jesteś? - odezwałam się wystraszona.
-Spokojnie - zaśmiał się. - Jestem William, należę do watahy Nuit Solitaire. Nic ci nie zrobię, nie mam złych zamiarów...
-Och... Przepraszam, wystraszyłam się bardzo... - powiedziałam lekko speszona. Basior podszedł bliżej i wtedy mogłam mu się dokładnie przyjrzeć. Był uśmiechnięty i najwidoczniej nie miał złych zamiarów.
-A ty kim jesteś? - zapytał.
-Jestem Valixy... - powiedziałam cicho. Chyba odezwała się we mnie moja nieśmiałość.
-Chyba już cię gdzieś widziałem. A tak w ogóle to co robisz tutaj w środku nocy?
-Lubię nocne spacery, więc sobie spacerowałam i zauważyłam polanę, nad którą unosiła się mgła. Ciekawość mnie tutaj przyprowadziła, a kiedy zagłębiałam się w mgłę, straciłam orientację... No i jestem tu, gdzie jestem. Nie mam nawet pojęcia gdzie - wyjaśniłam. - A ty?
-W sumie to przyszedłem tutaj jak jeszcze było widno i zasnąłem. Tyle, że wtedy jeszcze było coś jako tako widać... A teraz też jestem w szoku - zaśmiał się znów.
-No to chyba mamy problem...
<William?>
Etykiety:
Valixy
Od Valixy"Friend?cz.3"(cd.Balto,Discret,Shadow,Olivia,Okami)
Popatrzyłam na bójkę, po czym na wadery. Podeszłam bliżej do Olivii i szturchnęłam ją delikatnie w bok.
-Czy oni nie zrobią sobie krzywdy? - zapytałam cicho. - Może powinnyśmy coś z tym zrobić...
-Nie sądzę, żeby udało się nam ich rozdzielić - odpowiedziała Olivia. - Ale chyba trzeba spróbować. Nie mogę patrzeć jak się biją...
Pobiegłyśmy we cztery w stronę bójki. Woda była wzburzona, a Balto i Discret na zmianę wynurzali się na powierzchnię. Przysuwali się do brzegu, aż w końcu cali znaleźli się na jasnym piasku. Chyba byli już zmęczeni... Discret lekko podduszał drugiego basiora. Przyglądałyśmy się uważnie całemu zajściu.
-Mógłbyś już ze mnie zejść?! - usłyszałam głos jednego z samców.
-Może i mógłbym, ale co ja z tego będę miał? To ty mnie teraz zaatakowałeś... - Discret najwidoczniej był dumny z tego, że teraz on ma przewagę.
-Możecie już przestać? - odezwała się poirytowana Olivia.
-Przepraszam, ale zejdź już ze mnie - rzucił Blato.
-No Dis... Już wystarczy - powiedziała spokojnie Shadow. Co prawda basior nie dusił już Balta, ale nadal nie pozwalał mu się ruszyć. - Discret...
Przyglądałam się całej sytuacji z boku. Stałyśmy z Okami w milczeniu. Nie chciałyśmy się mieszać, ale nie lubię kłótni. Discret rozejrzał się dookoła, kolejno zatrzymywał wzrok na każdej z nas. Kiedy spojrzał na mnie, w końcu się odezwałam.
-Nie lubię się mieszać, ale jeszcze bardziej nie lubię kłótni ani bójek. Nie mogę patrzeć jak się bijecie, bo po prostu mi was szkoda. Żeby dwóch takich fajnych samców się kłóciło? No proszę was... Już się nie kłóćcie, bo kłótnie, a tym bardziej bójki do niczego nie prowadzą. Nie potrafię sobie wyobrazić, jakby to wszystko wyglądało, gdybyście się nie uspokoili... Co daje wam taka bójka? To, że jesteście poobijani albo macie rany, które krwawią i bolą? Zyskujecie kolejnego wroga? Przemoc naprawdę do niczego nie prowadzi... Uwierzcie mi i już się nie kłóćcie, proszę pogódźcie się. I Discret... Zejdź z kolegi - wytłumaczyłam spokojnym tonem.
<Balto, Discret, Shadow, Olivia, Okami?>
Etykiety:
Valixy
niedziela, 2 sierpnia 2015
Od Valixy "Nowy kolega" cz.2 (cd. Heckler)
Stałam jak wryta przed obcym basiorem i Olivią. Zastanawiałam się, jak to się w ogóle stało... Dlaczego akurat musiałyśmy na kogoś wpaść? Przecież to takie nierealne, my tylko wracałyśmy do watahy. No okej... Użyłyśmy teleportu, no ale to przez to, że daleko byłyśmy. Gdybym wiedziała, że wpadniemy na jakiegoś basiora, nigdy bym nie kazała Olivii nas teleportować. Ehhh... Boję się, a tu nadal wszyscy milczą. Niech ktoś przerwie tę ciszę!
Spojrzałam porozumiewawczo na Olivię i chyba wyczuła o co mi chodzi. Odwróciła się do basiora i zaczęła mówić spokojnym tonem.
-Heckler... Naprawdę cię przepraszamy, nie chciałyśmy źle. Nie wiedziałam, że teleport wyrzuci nas właśnie na ciebie. Gdybym wiedziała, kazałabym nas wyrzucić 5 metrów dalej. Bardzo cię przepraszamy, wybacz nam... Proszę...
-No okej, wybaczam - powiedział cicho basior. - Przeżyję.
Nadal stałam nieruchomo naprzeciw nich. Zostałam jeszcze bardziej sparaliżowana, kiedy basior na mnie spojrzał. "Chcę się zapaść pod ziemię! Teraz... Ach ta cholerna nieśmiałość!" - mówiłam do siebie w myślach. Olivia wskazała na mnie łapą...
-Heckler, poznaj moją przyjaciółkę Valixy - uśmiechnęła się. - Val, to jest Heckler, basior z naszej watahy.
-Cześć... - powiedzieliśmy równocześnie. Po czym zauważyłam, że basior na mnie spogląda. Jednak wydawał się obojętny...
<Heckler?>
Etykiety:
Valixy
piątek, 31 lipca 2015
Od Valixy "Jak dotarłam?" cz.7 (cd. Olivia)
Gdy tylko stanęłam na pomoście przyszedł mi do głowy pomysł, żebyśmy zrobiły coś szalonego. Tylko co? Nic nie przychodziło mi do głowy...
-Valixy, nad czym tak myślisz? - zapytała moja towarzyszka. Otrząsnęłam się i spojrzałam na nią.
-A tak sobie myślę co mogłybyśmy zrobić szalonego, ale nic nie przychodzi mi do głowy. Jest piękna noc, więc mogłabym ci pokazać coś naprawdę niesamowitego... Chcesz? - uśmiechnęłam się tajemniczo. Olivia z zaciekawieniem popatrzyła na mnie. Otworzyła pysk, żeby coś powiedzieć, ale za chwilę go zamknęła.
-Pewnie, że chcę - zamyśliła się.
-Ale to musimy się teleportować gdzieś, gdzie będzie bardzo zimno i ciemno... Co ty na to?
-No chętnie, ale powiesz mi o co chodzi? - zaśmiała się.
-To niespodzianka - rzekłam tajemniczym głosem, po czym dodałam... - Teleportuj nas na Grenlandię...
Olivia stworzyła różowy portal i trzymając się za łapy wskoczyłyśmy razem do niego. Przez dłuższą chwilę leciałyśmy kolorowym świetlistym tunelem, aż w końcu wyrzuciło nas na świeży, puszysty śnieżek. Grenlandia... Jak zwykle piękna, ciemna noc w tej części świata. Poprowadziłam ostrożnie waderę bliżej ludzkich domów. Po cichu, tak, aby nikt nas nie zauważył. Schowałyśmy się za niewielką zaspą śnieżną.
-Gotowa? - zapytałam.
-No jasne.
-To teraz patrz w niebo - uśmiechnęłam się i wyszeptałam... - Aurora borealis...
Po chwili na niebie czarnym niczym smoła, rozbłysnęły kolorowe światła.
-Łaaał... Jakie too piękne... - westchnęła Olivia. - Co to jest?
-Aurora, czyli zorza polarna. Piękne, prawda?
-Bardzo... Jest cudowne... A skąd to się w ogóle bierze?
Pomyślałam jak to wszystko wyjaśnić mojej przyjaciółce. Znałam legendę, bardzo ciekawą...
-Legenda głosi, że... - ułożyłyśmy się wygodnie. - Gdzieś bardzo daleko, na samiutkim krańcu świata znajduje się ogroomna otchłań. Gdzieś w głębi tej otchłani znajduje się ścieżka, która prowadzi do krainy zmarłych. To niezwykłe miejsce znajduje się jednak wyysoko nad ziemią. Droga, która tam prowadzi jest kręta i dotrzeć do krainy mogą tylko dusze zmarłych. A kiedy już dotrą na miejsce, zapalają pochodnie, aby inni też mogli tam trafić. W tej niezwykłej krainie dusze czekają na powtórne narodziny, a z ziemi widać je właśnie w postaci zorzy polarnej. Jednak niektóre dusze znużone samotnością, pragną skontaktować się z żywymi... - przerwałam zagadkowo. Usłyszałam ciche gwizdanie... - Słyszysz to gwizdanie? To właśnie w tak dusze naszych przodków próbują się z nami skontaktować... - Zagwizdałam cicho. - Jeśli je usłyszysz, odpowiedz szeptem bądź cichym westchnięciem. A wtedy dusza przybliży się pod postacią świetlnego rozbłysku... - I wtedy dusza się przybliżyła...
<Olivia? ♥ Wybacz, że tak długo ://>
Etykiety:
Valixy
czwartek, 23 lipca 2015
Od Valixy "Jak dotarłam?" cz.5 (cd. Olivia)
Usiadłam i poczułam jak gotuje się we mnie złość. Przecież to co ten ktoś zrobił Olivii było niedopuszczalne!
-Jak ten ktoś w ogóle mógł zrobić coś takiego? Trzeba być potworem, żeby robić takie rzeczy! Gdybym wiedziała kto to, rozszarpałabym do na strzępy... - burknęłam.
-No, ale już - spojrzała na mnie. - Przecież sama mi powiedziałaś, żebym się nie smuciła. To i ty się nie denerwuj - zaśmiała się.
-No okej...
Wzięłam dziesięć głębokich oddechów i uśmiechnęłam się szeroko do wadery. Po czym podniosłam się radośnie i podskoczyłam jak malutkie szczenię.
-To co? Może mała kąpiel nad wodospadem? - zaproponowała.
-Hmm... Przyznam, że kusząca propozycja. Ścigamy się?
Zaśmiałyśmy się obie. Po czym chwilę później równo zerwałyśmy się do biegu. Biegłyśmy ramię w ramię i tak też ramię w ramię wskoczyłyśmy do wody. Z uśmiechami na pyskach zaczęłyśmy ochlapywać się ciepłą wodą z wodopoju. Ku mojemu zdziwieniu nikogo tam teraz nie było. Po jakiejś godzinie zabawy zmęczyłyśmy się. Miałam już wyjść z wody, ale...
-Hej! Val, zaczekaj! - krzyknęła Olivia. - Pokazać ci coś fajnego?
Zastanowiłam się przez chwilę, po czym zdałam sobie sprawę, że nie mam się nad czym zastanawiać.
-No pewnie, dawaj - uśmiechnęłam się.
-No to... Widzisz tamten wodospad? - wskazała łapą na wodę spadającą z wysokiej skały, która tworzy nasz wataszkowy wodopój.
-Widzę.
-To za tym wodospadem znajduje się super miejsce, chcesz zobaczyć?
-No tak.
Popłynęłyśmy więc w tamtą stronę. Alfa zaprowadziła mnie między skałę a spadającą wodę, znajdowało się tam niewielkie przejście. Powoli przeszłyśmy przez szczelinę, a chwilę później razem z Olivią znalazłam się w ogromnej grocie skalnej.
-Ojejku! Jak tu ślicznie - westchnęłam. Było to naprawdę niesamowite miejsce. Duże, ciemne niczym noc i tak bardzo naturalne. Takie, że mogłabym tu zamieszkać. Zakochałam się normalnie...
-No wiem, niesamowite miejsce. Właściwie to nikt nie wie o tej grocie, to taka moje miejsce przemyśleń. Jednak rzadko je odwiedzam... Teraz wiem o nim tylko ja i ty - uśmiechnęła się. - Podoba ci się?
-No pewnie, że tak.
Otrzepałam się z wody i położyłam się na gładkich kamieniach. Zamknęłam oczy i wyobraziłam sobie, jak leżę wtulona w ukochanego na kwiecistej łące. Jak rozmawiamy o tym, że będziemy na zawsze razem. Jak od czasu do czasu się całujemy.
Westchnęłam cicho pogrążając się w marzeniach...
-Valixy? Żyjesz, czy już całkowicie się rozpłynęłaś? - zaśmiała się Olivia wyrywając mnie z rozmyśleń.
-No żyję, żyję. Po prostu się rozmarzyłam... - uśmiechnęłam się na samą myśl o basiorze moich marzeń.
-No rozumiem, rozumiem... Wiesz co? - spojrzała mi w oczy. - Może nie znamy się długo, ale już zdążyłam cię bardzo polubić. Zaufałam ci...
-Ja tobie tak samo, nigdy jeszcze z nikim nie rozmawiałam tak szczerze. Z nikim się tak nie bawiłam... No poza moim bratem - posmutniałam myśląc o bracie. Wadera jednak najwidoczniej zauważyła, że coś nie gra. Wyczuła, że chodzi o brata...
-Co się stało z twoim bratem? - zapytała.
-Ehh... Tak w skrócie to był moim jedynym przyjacielem. Jednak pewnego dnia, kiedy poszliśmy się przebiec, przypadkiem natrafiliśmy na ludzi. Zaczęli do nas strzelać, mnie kula drasnęła tylko w tylną łapę. Nero nie miał tyle szczęścia...
-Zabili go? - spojrzała na mnie smutnym wzrokiem.
-Kula trafiła go w sam środek serca i przeszyła na wylot - łzy zaczęły płynąć po moich policzkach.
-Ej... Valixy, nie płacz - powiedziała łagodnym głosem. - Proszę cię... Wiem, że strata ukochanej osoby bardzo boli. Wiedz jednak, że on na pewno jest z tobą i nad tobą czuwa, żeby tobie nie stała się krzywda. On nie umarł, on żyje w twoim sercu...
Mówiła łagodnym, kojącym tonem. Jak matka, której nigdy nie miałam... Uspokoiłam się i uśmiechnęłam się do niej.
-Jesteś kochana, Olivio...
<Olivia?>
Etykiety:
Valixy
Od Valixy "Jak dotarłam?" cz.3 (cd. Olivia)
Usłyszałam ciche westchnienie towarzyszącej mi wadery. Zauważyłam na jej pysku zmartwienie. Przerwałam posiłek i usiadłam naprzeciw niej. Przyjrzałam się jej dokładniej, wyglądała na zmartwioną albo przestraszoną. Nie wiem...
-Olivia... Coś się stało? - zapytałam zmartwionym głosem spoglądając w jej zmartwione oczy.
-Nie, wszystko w porządku - próbowała się zaśmiać. Jednak raczej nie wychodzi jej udawanie.
-Przecież widzę, że coś jest nie tak...
Zamilkła. Po długiej chwili milczenia westchnęła. Rozglądając się wokół, powiedziała cicho:
-Miałam po prostu zły sen.
-Chyba bardzo zły sen... - posmutniałam zauważając jeszcze większe zmartwienie w jej oczach. - Może nie znam cię zbyt długo, ale martwię się.
-Oj nie martw się.
Uśmiechnęła się delikatnie. Nie wiedziałam co robić. Nie chciałam, żeby była smutna. Ale z drugiej strony nie znałam jej na tyle dobrze, żeby rozmawiać z nią na poważne tematy. Z całych sił chciałam ją jednak pocieszyć...
-No kurcze, martwię się... Co się takiego działo w tym śnie, że jesteś taka przygnębiona? - zapytałam w końcu.
<Olivia?>
Etykiety:
Valixy
Od Valixy "Przechadzka cz.1" (cd. jakiś basior)
Pierwszy dzień w nowym miejscu postanowiłam przeznaczyć na przechadzkę po okolicy. Kilka godzin wcześniej Olivia opowiedziała mi w skrócie o terenach watahy. Zaprowadziła mnie w najważniejsze miejsca, a resztę dała do 'odkrycia' mnie. No więc, kiedy słońce powoli chyliło się ku zachodowi wyruszyłam na spacer. Idąc główną drogą lasem zastanawiałam się, gdzie dojdę jeśli skręcę, w którąś z bocznych dróżek. W końcu wybrałam najciemniejszą po mojej lewej stronie. Idąc w ciemnościach słyszałam dziwne odgłosy zwierząt, jednak nie zniechęciło mnie to. Z każdym kokiem było coraz ciemniej i nie było widać prześwitu na końcu ścieżki. Musiało znajdować się tam jakieś mroczne miejsce. Byłam ciekawa co znajduje się po drugiej stronie lasu, dlatego szłam dalej.
***Dwie godziny później***
Nadal poruszałam się w ciemnościach lasu, jednak widziałam już koniec drogi. Przyśpieszyłam tępo i wybiegłam truchtem z lasu. Moim oczom ukazała się wielka budowla popadająca w ruinę, porośnięta jakimiś roślinami. Zbudowana z czerwonej cegły, widocznie opuszczona. W pierwszej chwili zawahałam się czy to dobry pomysł zwiedzać tajemnicze ruiny. Biorąc pod uwagę, że zapadał mrok, nie była to rozsądna decyzja. No, ale ta ciekawość... Po prostu musiałam się temu bliżej przyjrzeć. Obeszłam wokół budynku. Aż wreszcie znalazłam wejście pod daszkiem, z którego opadały długie gałęzie dziwnej rośliny rosnącej na większej części budynku. Podchodząc bliżej zobaczyłam basiora, który widocznie również próbował dostać się do środka. Chciałam się wycofać ze względu na moją nieśmiałość. Powoli kroczyłam w tył. Ku mojemu nieszczęściu nadepnęłam na suchą gałązkę, która z trzaskiem pękła pod moim ciężarem. Basior gwałtownie się odwrócił, zauważył mnie. Znieruchomiałam...
<Nieznajomy?>
Etykiety:
Valixy
Od Valixy "Jak dotarłam? cz.1" (cd.Olivia)
Tamtego dnia była piękna, słoneczna pogoda. Spacerowałam sobie po jakimś lesie, gdzie radośnie hasały młode zajączki. Kochałam te maluchy i ten ich cudowny urok. Nigdy nie traktowałam ich jako pożywienie, absolutnie nie. Starałam się na nie uważać podczas polowań na inne zwierzęta. A propo polowań... Chyba zgłodniałam. Wywąchałam gdzieś z niedaleka dorodnego jelenia. Od razu zamarzyłam o zjedzeniu go. Rozejrzałam się dokładnie i zobaczyłam go. Wielkiego, masywnego samca. Ruszyłam na niego pędem i już miałam na niego skoczyć, kiedy usłyszałam czyjś krzyk...
-HEY! Co tutaj robisz?!
Rozejrzałam się wokół i zobaczyłam waderę.
-Ja? Ja tylko chciałam zjeść... - zaczęłam się tłumaczyć.
-Kim jesteś? - złagodniała. - Jesteś sama?
-Valixy jestem, szukam watahy. A ty?
-Olivia. Alfa watahy Nuit Solitaire, chciałabyś dołączyć? - przedstawiła się.
-No pewnie, że tak - uśmiechnęłam się.
<Olivia?>
Etykiety:
Valixy
Subskrybuj:
Posty (Atom)

