Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hysmine. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hysmine. Pokaż wszystkie posty

sobota, 4 marca 2017

Od Hysmine ,,Nowy rozdział nie napisze się sam cz. 7" (cd. Dregor)

Przesiedziałam w jaskinie parę dni. Zastanawiałam się czy to co widziałam. Czy to tylko wizja mojego chorego umysłu? Chyba za za długo byłam sama większy tłum już mi mąci we łbie. Czas wrócić do swoich zajęć. Notowałam spostrzeżenia przez kolejne parę dni pozwiedzałam w samotność tereny watahy podążając za tropem Krwawych. Omijałam magiczną dżunglę z daleka. Nie chciałam mieć z nią już odczynienia. Zwiedzając jedną z odnóg starej, zasypanej jaskinię spotkałam Olivia.
-Witaj Hymine- uśmiechnęła się.- Dawno Cię nie widziałam, co się stało?
- Hej...Nie, jest wszystko okej, długo nie wychodziłam z jaskini. Musiałam "umeblować" nowe lokum.
- Czyli zostajesz tu na stałe?
- Tego nie jestem pewna, ale na pewno zostanę tu dłużej niż myślałam. Wataha mam ciekawą przeszłość.
- O tak, te tereny skrywają wiele tajemnic. Teraz tak z innej beczki Der się o ciebie pytał.
-Tak? To pójdę do niego jak znajdę czas.-wróciłam z powrotem do notowania.
- Nie za dużo spędzasz z nosem w swoim notesie?
- Właśnie za mało- wymruczałam niezadowolona z tej tego spostrzeżenia. Alfa poleciła głową i ruszyła na dalsze patrolowanie terenów. Spojrzałam na puste ściany jaskini. Robiło się późno, więc wzięłam swoje rzeczy i skierowałam się w stronę mojego legowiska.
Po drodze trafiłam właśnie na basiora o którym wspominała Olivia.
- Witaj Der- uśmiechnęła się do niego od niechcenia.
-Cześć -przywitał się niemrawo. Coś było w nim nie tak. Wyglądał na zmęczonego, był nie obecny duchem. Zapytałam go o to. Opowiedział mi, że od paru nocy śni mu się ten sam sen. W szczegółowo opisał mi całe zdarzenie. Zastanawiałam się chwilę.
- Jedynie co mnie spotkało to dziwna łuna nad magiczną dżunglą parę dni temu. Może to jedynie przypadek, co wątpię.
- Wiesz co te sny oznaczają?
- Nie, na snach się nie znam. Nie wiem, mam to brać na poważnie czy patrzyć pod kątem symbolicznym. Nie potrafię tego odróżnić.
-Możemy to sprawdzi jedynie idąc do dżungli.
- Moja łapa tam nigdy nie powstanie.- powiedziałam stanowczym głosem .
-Dlaczego?
-Bo nie.-odpowiedziałam chcąc szybko uciąć rozmowę. Ominęłam basiora i poszłam swoja drogą.
- O co chodzi? Powiesz mi ?- Der nie dawał za wygraną. Przewróciłam oczami.
- Jestem zmęczona. Nie mam ochoty i mam ważniejsze sprawy na głowie.
- Co może być ważniejsze? To dotyczy tej twoje watahy ,która badasz. Nagle przestałaś się interesować?
- Nie, za bardzo to przeżywasz. Diamanda naopowiadała Ci dużo głupot na temat Krwawych i teraz się śnią. Wątpię by było to coś ważnego.
- Ale przed chwilą mówiłaś, że to nie przypadek .
- Mówiłam, że to...to światło nie przypadek- zaczęłam plątać się w własnej wypowiedzi. Chciałam zakończyć tą beznadziejną sytuację. Zatrzymałam się. Byłam już przy swojej jaskini. Nie zauważyłam nawet kiedy tu trafiłam.
- Jest już późno dobranoc- rzuciłam to na nie dbale, byle dał mi spokój. Poskutkowało, nie wlazł za mną do jaskini. Ułożyłam się na posłaniu. Jeszcze raz spojrzałam w stronę wyjścia, czy aby na pewno go tam nie ma. Zamknęłam oczy i zasnęłam.
****
Nie spałam długo, obudziłam się w środku nocy. Przewróciła oczami, zarzucając całą winie na Dera za nieprzespaną noc. Wstałam niechętnie i ruszyłam w stronę rzeki by się napić. Przebierałam leniwie łapami z nosem prawie przy ziemi. Kiedy odezwałam nos razem ze wzrokiem od ziemi zamarłam. Na brzegu siedział odrzucona do mnie plecami wadera. Jej sierść była śnieżna biała i gdyby nie znajdowała się na ciemnym tle rzeki, nie odróżniała by się od śniegu. Jedynie łapy i pędzel krótkiego ogony były koloru ziemi po deszczu, ciemno brunatnej .Przy kicie ogona miała przypiętą spinkę z kwiatem blado różowej lilii. Wyglądała tak jakby czekała na kogoś kręciła wesoło głową. Cofnęłam o krok. Trzęsłam się nie wiem czy ze strachu czy z zimną. Wadera odrzuciła głowę
-Ine! No w końcu. Czekałam na Ciebie -uśmiechnęła się do mnie takim szczenięcym pełnym ufności uśmiechem. Odwróciłam, chciałam jak najszybciej wrócić do jaskini.
- Ine poczekaj! Wracaj! - wadera chciała mnie dogonić, kiedy nagle huk. Aż podskoczyłam na moim posłaniu. Ciężko dysząc rozejrzałam byłam nadal w jaskini. Obejrzałam się za siebie. Na dworze szalała burza z piorunami. Żadnego siadu po białej waderze. Pokręciłam tylko głową mówiąc cicho: "to tylko sen, tylko sen". Skierowałam wzroku w dół. Może łapy były obłocone. Zaczęłam się znów trząść. Nie ze strachu, ale zimną spowodowanego przemoczonym futrem. "Już na starość lunatykuje" pomyślałam. Skuliłam się i ułożyłam głowę na łapach, uszykowana do snu. Dłuższa chwilę analizowałam, krok po kroku, to co zobaczyłam. W końcu znużona zasnęłam. Obudził mnie Dregor.
- Hysmine, możemy pogadać?- zapytał siadają obok mnie.
- Jak musisz...-odniosłam i spojrzałam na niego. Był zmieszany jakby czegoś się obawiał.
- Nie wiem, dlaczego tak wczoraj zaszeregować na moją propozycję, ale byłem w dżungli i- przerwałam mu.
- No i co z tego? Nie przekonasz mnie, cokolwiek byś tam nie znalazł, nie pójdę tam-ruszyłam przed siebie w stronę rzeki.
- Chociaż mnie wysłuchaj.- zatrzymałam zatrzymała się i rozejrzałam się. Przypomniałam sobie ten koszmar, który mi się śnił. W śnie drogą droga z mojej jaskini była krótsza. Spojrzałam pod swoje łapy. Na ziemi leżała spinka z kwiatem lilii. Taka sama, jaką biała wadera miał przypięta przy krótkim. Moje serce zamarło. Skoro to był sen to skąd to się wzięło. Podniosłam spinkę.
- Słuchasz mnie w ogóle?- wyrwał mnie z zamyślenia głos Basiora. Spojrzałam na niego.
Wilk zamilkł. Wzrok wrócił mi na spinkę.
- Hysmine w porządku?
- Nie, nie jest. Przepraszam muszę iść...-wróciłam do jaskini. Dregor poszedł za mną. Usiadła ciężko w kącie jaskini. Wilk usiadł obok i poklepał mnie po ramieniu.
- Jeśli coś Cię trapi może będę mógł pomóc. Mogę Cię wysłuchać.
-Tu mi nie pomożesz... potrzebuję chwili spokoju. Chce być sama- nastał krepująca, nieprzyjemna dla mnie cisza.
W końcu basior. Spojrzałam na niego.
-Skoro nie chcesz rozmawiać.... to czy byś chciała ze mną pójść na spacer? Ja Ci coś opowiem. Wystarczy tylko że posłuchać mnie.
Nie zostawiaj tu sama- spojrzałam na niego. Nie chciałam się ruszać z jaskini, ale nie mogłam mu odmówić. Ruszyłam za nim wlokąc z niechęcią łapami. Zaczął opowiadać o dziwnych i śmiesznych sytuacjach, który się mu przytrafiły dzieciństwie i w niedalekiej przeszłości. Na niektóre jego historyjki nawet się uśmiechnęła. Czasami wplatał informacji o miejscach, które odwiedziliśmy. Zapomniałam o zdarzeniu z rana i sama wkręciłam się w rozmowę. Odpowiedziałam o swoich podróżach, gdzie byłam, co widziałam i na co natrafiłam. Przegraliśmy cały dzień. Zatrzymałam się na środku łąki i spojrzałam na zachodzące słońce.
- Idziemy dalej?- Dregor odwrócił się w moją stronę.
-Czy możemy pójść na plażę? Jesteśmy nawet blisko więc?
- Oczywiście skoro chcesz.
Zdążyliśmy przed zachodem. Morze było lekko zburzone. Usiadłam na zimny piasku. Położyłam łapę na piersi i zamknęłam oczy.
- Co robisz?- nie odpowiedziała mu. W ciszy przesiedziałam jeszcze chwilę. W końcu odłożyłam łapę i spojrzałam na niego a potem na morze.
- No cóż. Ciężko to wytłumaczysz- zaczęłam rozmowę.- można powiedzieć, że jest to jakby rodzaj modlitwy.
Zapadła cisza. Obawiałam się tego, rzadko widziałam wilki, które by miałyby swoich bogów, a nawet jeśli to nie pokazywały tego innym.
-Wiem dziwne to jest pewnie z twojej perspektywy, ale mam ku temu powód by tak postępować.- Basior nadal milczał. Nieswojo się poczułam, jakbym zrobiła coś złego lub była jakimś dziwolągiem.

piątek, 6 stycznia 2017

Od Hysmine„nowy rozdział nie napisze się sam cz. 5"(cd. Dregor)


Przez cały czas myślałam nad tym obeliskiem. Jak jest ich więcej to będzie oznaczać, że odkryłam coś czego jeszcze nie znałam. Obelisk była stary szacowałam bym go na ten sam wiek co watahę krwawych tyle,że oni nie zajmowali się takimi rzeczami nie mieli jako tako własnego pisma. Tu były runy i to magiczne oni nie tworzyli takich rzeczy ich intelekt kończył się na pogoni za jeleniem oraz wytworzeniu własnej broni. Nie znali magi nie zajmowali się alchemia. Dlatego szybko wyginęli przez różnorakie choroby i wiele śmiertelnych ran. Czyli to by oznaczało że były tu wilki które to opanowały. Dialekt tych run był dziwny. Przetłumaczyłam je, ale nie wiem czy dokładnie o to chodziło. Może to jest kolebka wilczej mitologi krwawych i spotkanie z ich późniejszymi bogami, albo po prostu część z nich połączyła się z tą nową wataha dając początek magicznych wilków. Z ta myślą opuściła miejsce spotkań nie mówiąc nic nikomu i ruszyłam do dżungli. Wyciągnęłam notes i zaczęłam notować moje spostrzeżenia. Sądząc po zapiskach na skalę albo była to wataha wilków myślicieli ze swoim kącikiem złotych myśli albo wilków religii i napisz były częścią modlitwy. Mogło być też ostrzeżeniem, teraz trudno to stwierdzić napisz był niekompletny, a ja sama nie znałam paru znaków. Na pewno wiem, że to jest inna wataha różniące się od tej, która badam. Musiałaby ja nazwać nie mogę zostawić ją bez nazwy. Do puki nie znajdę zapisków jaka ma nazwę nazwę ja .... zatrzymałam się na środku drogi z pustką w głowie. No nie, jak zawsze miałam kupę nazw to teraz nie mam żadnej. Zaczęłam się rozglądać szukając natchnienia. Pusta polana, by to piorun spalił. Zapisał w notesie wataha XX, na razie bezimienny.
********
Dotarła do dżungli. Liście lśniły fioletowym blaskiem. Niesamowity widok, ten teren wygląda lepiej nocą. Wyciągnęłam notes z mojej torby i przeczytałam głośno zaklęcia na okładce, zapisane w starodawnym języku. Te słowa można przetłumaczyć jako " oświetlaj mi drogę " lub " pokaż mi właściwą drogę". Obok mnie pojawił się ognik mieniący się różnymi kolorami. To stworzenie jest przewodnikiem, pokazuje drogę do miejsca, które chcesz odwiedzić lub w danej chwili są potrzebne. Nie zawsze przewodnik prowadzi tam gdzie chcemy i dlatego nie zawsze jest skuteczny. Najczęściej pokazywał dobra droga podróży jak w dosłownym i przenośnym znaczeniu tych słów. I tym razem nie zaprowadził mnie tam gdzie chciałam. Przed ciemny las szłam równo z przewodnikiem i stawiałam stanowczo. Dotarłam na jakąś polane lub bagno nie jestem pewna. Trawa się pode mną uginają jak na podmokłych terenach. Ognik zatrzymał się na środku tego dziwnego terenu. Nigdy nie miała wątpliwości co do niego, ale teraz? Ruszyłam ostrożnie do porodu. Moje łapy zapadały się w trawę jednak trzęsawisko nie wciągało mnie do środka. Czułam się jakbym chodziła po bankach wody, które dostosowywały się to kształtu łapy pod ciężarem mojego ciała. Powoli drobnymi krokami dotarłam do środka bagien. Wtedy zdążyło się coś, czego jeszcze nie doświadczyłam. Mój przewodnik znikną. Rozejrzałam się dookoła. Nic co mogło mnie zainteresować nie znajdowało się w pobliżu i co najlepsze znajdowałam się na środku bagien. Wrócić tą samą drogą nie mogłam trawa wróciła do pierwotnego stanu, nie zostawiając po sobie znanego śladu mojej ingerencji. Uderzyła się łapa w głowę "Hysmine latanie! " pomyślałam. Jak mogłam o tym zapominać, a tak się tłukłam po tym bagnie. I znów zabrałam się do mojego notesu, kiedy przede mną pojawił się niebieski ognik. Popatrzyłam na niego. Różnił się od mojego: był o wiele od niego mniejszy, barwą jego ognia był intensywny niebieski i swoim " łapkami" , zachęcał do dalszej wędrówki. Nie tylko tym mnie zachęcał, on mówił do mnie, cienkim głosikiem, szeptał. No naszej mowy porównać tego nie można, to były jakieś głoski,sylaby ledwo zrozumiały dla mnie. Im dłużej tego słuchałam tym większe miałam wrażenie, że ciągłe powtarza słowo "chodź ". To nie był zachęcający widok, szczególnie ze byłam w magicznej dżungli gdzie wszystko jest możliwe. Najprawdopodobniej każde stworzenie tu chce Cię tu zabić, ale mniejsza o to. Wypowiedziała zamknięcie i uniosłam się lekko nad bagnem. Podleciałam bliżej ognika, który natychmiast znikną." Aha, czyli chciało mnie to utopić . Nie przewidziało tylko tego że znam przydatne zaklęcia" pomyślałam, gdy nagle mały kawałek ode mnie, pojawił się płomyk, a za nim kolejne. Stworzyło to sznur niebieskich światełek. Przypominała mi się opowieść mamy o leśnych ognikach, które pokazują nasze przeznaczenie. Myślałam, że to głupia bajeczka dla szczeniaków. Poszłam za nimi, nie miałam nic do stracenia. Prowadziły mnie przez gęste zarośla . W końcu dotarłam na puste pole w środku lasu, na którym znajdował się wielki głaz z runami. Podeszłam bliżej, a obelisk zaczął świecić niebieską barwą. Okrążyłam go dokoła. musiałam coś uaktywnić, bo ziemia pod kamieniem zmieniła się w wodę osłaniając jego resztę. Ten kamyczek był większy niż przypuszczałam. Odłożyłam torbę i notes trochę dalej od obelisku.
- No raz kozie śmierć- powiedział na głos i zanurkowałam. Chciałam dotrzeć do dna tego magicznego bajora. Skoro runy zostały tak głęboko schowane to muszą być ważne. Płynęłam w dół już dłuższy czas, a dna nie było widać. Oświetlał mi drogę blask run, ale to nie pomagało w 100%. Przede mną była jakby mgła, która utrudniała mi widzenie. Im byłam głębiej tym bardziej była gęściejsza. W pewnym momencie z run wyleciał motyl. Zatrzymałam się. Myślałam, że mam omamy motyl w wodzie ? Z drugiej strony widzę mgłę pod wodą… Motyl pofruną a raczej popłyną w drugą stronę, nie tam gdzie zmierzałam. Odwróciłam głowę i zobaczyła ciemną sylwetkę wilka, a po chwili znalazłam się na powierzchni łapiąc łapczywie powietrze.
- Co ty do licha wyprawiasz?!- usłyszałam głos Dregora.
- Ja tylko spra...-odwróciłam się za siebie byłam w zupełnym innym miejscu niż wcześniej. Głaz wyparował, a tu było normalne jezioro gdzieś dalej były widoczne zarysy drzew z Dżungli. Spojrzałam na basioro tępym wzrokiem.
- Tylko co? - widać po nim, że był poddenerwowany.
- Spadłam…. za...zaklęcie na latanie nie jest trwała i zapominałam je odnowić- spojrzałam w ziemię. Nastała cisza. Ja próbowałam zrozumieć co to wszystko znaczyło.
- Czemu sobie poszłaś? Nie podobała ci się muzyka?- zapytała po chwili Der.
- Ja...nie przepadam za takimi rozrywkami, a nie chciałam ci odmówić. Po za tym nie mogłam się pozbyć myśli o tym głazie z runami, który znaleźliśmy i chciałam na własną łapę szukać innych.- znów nastała cisza. Głupio mi było. Czułam się jakbym go oszukała.
- To może… chodźmy już do jaskini. Późno już jest.
- chyba to nie jest dobry pomysł miałam tylko się zatrzymać na jedną noc a już będę kolejną. Nie chce się narzucać..
- To zostaniesz tak na dworze ?-rozejrzałam się.
-Wdziałeś gdzieś mój notes lub torbę?
- Tak mam twoje rzeczy przy sobie znalazłem je kilka kroków dalej . Po co chcesz swój notes?
- Mam tam zaklęcie, który może mi pomóc znaleźć jaskinię dla siebie .
- Odprowadzę cię nie chce żeby znowu coś tobie po drodze stało.

niedziela, 27 listopada 2016

Od Hysmine ”Nowy rozdział nie napisze się sam cz.?”(cd. Dergor)

- Ja najmocniej przepraszam... nie chciałam Cię zaatakować- spojrzałam niepewnie na smoka.-coś mnie oślepiło .. ja naprawdę nie chciałam.
- to pewnie trochę moja wina to ja Cię oślepiłam. Nie chciałam by Czarnemu coś idzie stało.
Znów spojrzałam na gada, warczał na mnie niezadowolony. Wadera poprawiła swoją tęczową grzywkę.
- Radziłabym włożyć tą łapę do zimnego wody, zbiegiem czasu może Cię ona piec. To efekt uboczny .
- Jak masz na imię?
- Ja ...Hysmine szkoda, że poznajemy się w takich warunkach ... a ty? Jak masz na imię?
- Ja Diamanda i tak miło Cię poznać -uśmiechnęła się. Pocieszna wadera miło się na takie wilczyce patrzy.
- Alfa miała mnie oprowadzić po watasze jest już za późno może mogłabyś ty mi pokażesz cała watahę?
- Pewnie ! Z przyjemnością to zrobię
- To widzimy się jutro rano.
- Przyjdę tu jutro rano - Spojrzała na smoka i ruszyła razem przed siebie pewnie do swojej jaskini. Usiadłam na kamieniu i spojrzała w niebo. Było za chmurzone , zanosiło się na deszcz.
- Ty tu zostajesz ?- usłyszałam za sobą głos Diamandy. Popatrzyłam na nią.
- A gdzie mam pójść? Dopiero tu przybyłam nie znam terenów.
- To chodź do mnie prześpisz się u mnie jedną nic zrobię Ci miejsce a potem znajdziesz sobie jaskinie.
- Nie wiem czy to dobry pomysł.
- No zgódź się , nocami jest zimno .
- No dobrze- wstałam .- Ale to tylko na jedną noc.
Uradowana wadera ruszyła przed siebie, a ja za nią. Co chwilę niepewnie spoglądałam na smoka który wędrował tuż za nami. Czułam jego wściekły wzrok . Myślałam, że zaraz się na mnie rzuci i mnie pożre.
- Wszystko porządku? -Diamianda zatrzymała się.
- Em... Tak jest okej ...
- Boisz się ich prawdą ?
- Co ? Kogo?
- Smoków.
- No ja nigdy się nie spotkałam z takimi wielkimi gadami- spojrzałam na czarnego.- Myślałam że one wyginęły dawno temu.
- Wyginęły? Skąd! Tu jest ich pełno nie jednego tu spotkasz. - przełknęłam ślinę " jest ich pełno ... nie jednego tu spotkasz " jest ich tu więcej? Więcej takich bestii grasuje na tych terenach. Za strachem popatrzyła na krzaki nieopodal nas.
- Nie martw się nie wszystkie są groźnie , bronią tylko swojego terytorium jeśli muszą , ale rzadko atakują wilki chyba, że wilki zrobiły im krzywdę.
- Nie spotkałam nigdy smoków, żadnemu nie zrobiłam krzywdy. To czemu on mnie zaatakował?
- Może się Ciebie przestraszył....
Nie odezwałam się już ani słowem. Jak taki wielka jaszczurka ma się kogokolwiek bać? Duży, opancerzony w grube łuski i pewnie zieje ogniem to inni powinni się bać jego nie odwrotnie. Po paru minutach doszliśmy do jej jamy.
- Mieszkam razem z bratem i z innymi basiorami, ale nie będziesz mi przeszkadzać tak myślę.
- Mam taką nadzieję - w szłyśmy do jaskini. Zdążyliśmy w samą porę, bo zaczęło padać .
- Tu jest moje posłanie, rozgość się- uśmiechnęła się do mnie Diamanda. Usiadłam na jednym końcu posłania i rozejrzałam się. Ściany jakim były pokryte kolorowymi malunkami . Zaintrygowało mnie to.
- To twoja sprawka? Te rysunki ?- zapytałam ją po chwili.
- Nie wszystkie , niektóre już tu były zanim ja się za to zabrałam .
Podeszłam do ściany i spojrzałam na malunki. Niektóre były bardzo stare. Zauważyłam znaki w barwie czerwonej. Charakterystyczne dla staraj watahy najprawdopodobniej pierwszej na świecie ,której wilki mogły być naszymi przodkami. Niektóre były namalowane w innych odstępach czasowych, co mogło oznaczać , że ta wataha zatrzymała się tu na jakiś czas lub osiadła tu na stałe.
- Co Ty tak patrzysz na tą ścianę? - wyciągnęła mnie z zadumy głos wilczycy.
- Przepraszam zamyśliłam się. W bardzo ciekawej jaskini mieszkasz z bogatą przeszłością.
- Jak to?- pokazałam łapa na starą znaki.
-To są znaki pewnej bardzo starej watahy. Nie mieli jednego domu mieli koczowniczy tryb życia. Nazywam je krwawymi wilkami ponieważ nie były to miłe istoty. Zabijały wszystko co spotkały na swojej drodze.
- I one tu były? W tej jaskini?
- Tak tyle, że to są znaki starszyzny jedynie on mogli cokolwiek zapisywać. - Skąd ty o nich tyle wiesz ?- Diamanda położyła się obok i z zaciekawieniem spoglądała na malunki .
- To praca mojego życia, wędruje i szukam różnych faktów na ich temat. To moja pasja .
- Ciekawe a zawsze myślałam, że to zwykłe bazgroły
- To jest rodzaj pisma, opisują wszystko albo rysunkami zwierząt albo znakami takimi ja tu- uśmiechnęłam się do niej.- tu każda linia ma jakieś znaczenie.
- umiesz je odczytać?
- Tak - nagle na zewnątrz usłyszeliśmy głośny huk. Pierwsza oznaka burzy. Aż podskoczyłam, bardzo się przestraszyłam.
- Dobrze, że Cię zabrałam ze sobą byś zmokła .
- Prawda... Może chodźmy spać. Późno już jest.
- Zaraz a co z malunkami? Nie przetłumaczysz mi ich? Proszę bardzo ładnie proszę - wystrzelałam kły w szerokim " niewinnym" uśmieszku. Spojrzałam jeszcze raz na znaki na ścianie jaskini
-Muszę sprawdzić w swoim notesie, po za tym dużo jest zakryte twoimi farbami. Możemy się domyślać co chcieli mam oni przekazać.
- To źle tak? Nie powinnam malować tak po ścianach?
- Z jednej strony nie, ale nie mogę Cię za to ukarać niby jak? Nie wiedziałaś o tym. Można się z tym pogodzić.
- Okej ...
- Naprawdę nie musisz się o to martwić poradzę sobie z tym co mam teraz- ziewnęłam i zwinęłam się w kulkę.- Dobranoc.
- Jeszcze momencik. Mówiłaś coś o notesie gdzie ty co masz ?
- W torbie.
- Jak w torbie ?- Zdziwiła się. -Przecież ty nie miałaś przy sobie żadnej torby
Uśmiechała się do niej pobłażliwie i powtórzyła znów słowa: Dobranoc.
***
Obudziłam się wcześniej Diamanda jeszcze spała.
Postanowiłam sprawdzić czy pada i przy okazji wyprostować kończyny. Ruszyłam do wyjścia kiedy wpadłam na jakiegoś basiora.
- Najmocniej przepraszam jeszcze się nie obudziłam - powiedziałam do nieznajomego.
- To ja przepraszam ... Nie spodziewałem się tu kogoś obcego
- Jestem tu nowa Diamanda mnie zaprosiła na noc, bo padało. To tak wyjątkowo nie posiadam jeszcze swojej jaskini. Nie było czasu by zapytać innych o zgodę. Za to też przepraszam
- Nic się nie stało - uśmiechnął się do mnie. -Skoro to sprawka mojej siostry przymknę na to oko.
- Mam na imię Hysmine. Diamanda to twoja siostra?
- Dergor, no co poradzę. Rodzinki się nie wybiera. Tylko muszę ja zapytać co robi ten smok przed jaskinią i ile on tam siedział.
- Jasna tęcza czarny!- Diamanda wybiega z jaskini nie zwracając na nas uwagi .
- Ten smok siedział chyba całą noc.... Tak mi się wydaje - spojrzałam na wyjście. Myślałam, że tej gadziny już nie ma.
- Skąd go wytrzasnęła?
- Nie wiem.
- Znasz już tereny watahy ?
- Jeszcze nie, ale Diamanda mnie oprowadzić.
- Aha- zapadła cisza. Trochę głupio mi się zrobiło. Tak jakoś dziwnie czułam zawsze miałam pomysły na rozmowę. To pewnie przez tak wczesną porę.
- Coś się nam rozmowa nie klei- uśmiechnęła się do niego.- Może spotkamy się później? Chcę poznać Ciebie lepiej
- Nie ma sprawy. Będę najprawdopodobniej tutaj.
- Dobrze to widzimy się później- wyszłam na z jaskini. Damianda zajmowała się smokiem. Podeszłam do niej .
- To co oprowadzić mnie?
- Tak , a powiesz mi gdzie ty masz ten notes?
- Mówiłam w torbie-wyciągnęłam łapy przed siebie i z cienia ulepiłam torbę. - Łatwa sztuczka do nauczenia, nie ma limitów można włożyć w nią co się chce ile się chcę. Jedynym wysiłkiem jest tylko by ją zmaterializować i na odwrót. Jedynym wysiłkiem jest tylko by ją zmaterializować i na odwrót.
- Jaka fajna! A co tam w niej masz?- pchała łapy do środka.
- Parę starych run i dwa notesy.
- U to gdzie idziemy?
- Myślałam, że ty mi zaproponujesz. Pamiętaj, że nie znam tak dobrze jak ty tych terenów.
- A gdzie lubisz chodzić ?
- Lubię plaże, lasy.
- To wiem gdzie pójdziemy za mną!
***
Diamanda wybrała mi bardzo długa trasę. Potem powiedziałam żeby zwiedzić całą watahę jeden dzień nie starczy. Przeprowadziła mnie przez ogród tropikalny, łąka , lasy nie dając mi chwili wytchnienia. Na końcu zaprowadził nie ma plaże, na cudownie piękna plaże. Fale delikatnie musiały moje łapy przynosząc ulgę po długiej wędrówce . Słońce właśnie zachodziły, morze zabarwiło się różnymi kolorami. Usiadłam na plaży i westchnęłam. Piękny widok, miód dla duszy i ciała. - Piękny widok prawda?- Diamanda usiadła obok.- Robi się póżno, a ty nie masz jaskini.
- Nic nie szkodzi poszukam sobie później. Teraz będę tylko napajać się tym widokiem. Cudnie tu - Ja będę musiała iść… Czarny czeka ….
- Nie ma sprawy. Ja tu jeszcze zostanę.
- No okej- wstała.- jutro cię nie oprowadzę, mam trochę roboty. Przysłać ci kogoś?
-Wiesz co sama sobie poradzę, nawiąże nowe znajomości. Dziękuje za troskę. 
- To pa… tylko nie sieć za długo. Nie chce żebyś się przeziębiła.
- Nie martw się, dam sobie rana do zobaczenia później -Diamanad ruszyłam w swoją drogę ja zostałam na swoim miejscu. Może faktycznie zostanę tu dłużej.
- Można się dosiąść ?- usłyszałam za sobą głos. Odwróciłam się i zobaczyłam Degora.
- U cześć kompletnie zapominałam o spotkaniu, ale Diamanda mnie tak wykończyła. No wyleciało z głowy- uśmiechnęłam się do niego. Trochę głupio umawiasz się z kimś i o tym zapominasz.
- Nic się nie stało. Wiedziałam, że Diama cię wymęczy- usiadł koło mnie.
- A trak przy okazji pokarzesz mi twoje ulubione tereny w watasze ? Diamanda nie będzie miała czasu.

<Dergor?>

czwartek, 6 października 2016

Od Hysmine ”Nowy rozdział nie napisze się sam cz.1” (cd.Diamanda)

Podążałam wzdłuż rzeki, śladem bardzo starą wilczą cywilizacją. Byłam już o krok od odkrycia jakie warunki panowały w tamtych czasach i dlaczego te wilki nie osiadły na stałym terenie. Czy byli naszymi przodkami? Tego jeszcze nie umiem powiedzieć, brakuje mi brakuje paru pokoleń w drzewie genealogicznym wilków. Zatrzymałam się na małej polanie, od długiej wędrówki łapy zaczęły mnie boleć. Rozejrzałam się po polanie, znalazłam idealne do odpoczynku. Nagle usłyszałam czyjeś kroki za sobą. Odwróciłam się, ujrzałam białą waderę o pomarańczowej grzywce.
- O witam, nigdy cię tu nie widziałam
- Ta… jestem tu tylko na chwilę. Mam na imię Hysmine. Badam starodawne watahy. Pokręcę się tu, pobadam i zniknę. Nie zabawię tu długo.
- Możesz tu zostać ile chcesz. Jesteś na terenie mojej watahy , jestem tu alfą mam na imię Olivia
- Miło mi- podałam jej łapę na przywitanie.- Przepraszam, że tak bez zapowiedzi myślałam że tu nikt nie mieszka.
- Nic nie szkodzi, jak chcesz mogę cię tu oprowadzić.
- Chętnie- uśmiechnęłam się do niej. - ale najpierw muszę odpocząć. Przybyłam z daleka.
- Mam swoje obowiązki i nie mam czasu by tak czekać. Przyśle tu kogoś lub jak będę miała więcej czasu to tu wrócę.
- Jak tak to nie będę zajmować cennego czasu alfie. Raczej nie będę się stąd ruszać.
- Okej to widzimy się później- ruszyła w swoją stronę. Położyłam się w cieniu pod wielkim dębem. Dzień był taki cudowny, słońce świeciło, wiał lekki, ciepły wiaterek. Było tak przyjemnie, że się zdrzemnęłam . Obudziło mnie wielki huk. Zerwałam się na i rozejrzałam się. Zrobiło się ciemno, a miała być to krótka drzemka. Rozejrzałam się, nikogo ani niczego nie widziała. Nastała niepokojąca cisza. Wstałam. Zrobiłam jeden krok i usłyszałam warczenie. Obróciłam się i ujrzałam potężnego czarnego smoka z krwisto, czerwonymi oczami. Sparaliżowało mnie ze strachu. Nie wiedziałam co zrobić, pierwszy raz widziałam smoka, który był ogromny! Gadzina wyszczerzyła kły. Nie wiedziałam czy uciekać czy się bronić. Zagrzmiało nagle, na ogół nie boje się burzy, jednak zadrżałam mimowolnie, a smoczysko warknęło głośno. Wbiłam pazury w ziemię, nie dałam rady ruszyć się z miejsca, więc pozostaje walka. Czarnołuskie stworzenie zamachało skrzydłami i ruszyło w moją stronę. Uniosłam jedną łapę, zamierzałam przymrozić potwora do ziemi i zyskać tym samym na czasie żeby opanować niemalże zupełnie sparaliżowane ciało. Smok był już bardzo blisko, skumulowałam mroźną moc i... Oślepiło mnie siedmiobarwne światło, oraz coś gruchnęło o ziemię przede mną. Nie zapanowałam nad sobą i wystrzeliłam, nie widząc nawet w co. Moich uszu dobiegło wilcze skomlenie. Zamrugałam i tańczące iskierki, zasłaniające wszystko, zniknęły. Okazało się, że między mną a smokiem znalazła się przed chwilą drobna wadera o czarnym futrze, tęczowej grzywce i ogonie. Prawie całą lewą łapę miała teraz uwięzioną w lodowej bryle przytwierdzonej do ziemi. Nie wyglądała na wrogo nastawioną, łatwo się domyślić, że zamierzała po prostu nie dopuścić do walki. Zaciskała zęby, nie chciała jęczeć z bólu, jednocześnie badając mnie uważnym wzrokiem różnokolorowych oczu. Wówczas smok przeskoczył nad nią z głośnym uderzeniem skrzydeł. Znalazł się tuż przy mnie i przymierzał się do ataku masywną łapą.
- Czarny, nie rób jej krzywdy! - pisnęła nagle wadera i o dziwo, "Czarny" posłuchał. Zatrzymał pazury tuż przy mojej głowie, zamruczał dziwnie i zbliżył się z powrotem do wilczycy.
- Potrzebuję pomocy - powiedziała cicho.
Chciałam podejść i rozpuścić lód, ale jak ledwo ruszyłam się z miejsca, gad ryknął głośno i osłonił tęczowowłosą skrzydłami.
<Diamanda?>
szablon: synestezja