-Witaj Hymine- uśmiechnęła się.- Dawno Cię nie widziałam, co się stało?
- Hej...Nie, jest wszystko okej, długo nie wychodziłam z jaskini. Musiałam "umeblować" nowe lokum.
- Czyli zostajesz tu na stałe?
- Tego nie jestem pewna, ale na pewno zostanę tu dłużej niż myślałam. Wataha mam ciekawą przeszłość.
- O tak, te tereny skrywają wiele tajemnic. Teraz tak z innej beczki Der się o ciebie pytał.
-Tak? To pójdę do niego jak znajdę czas.-wróciłam z powrotem do notowania.
- Nie za dużo spędzasz z nosem w swoim notesie?
- Właśnie za mało- wymruczałam niezadowolona z tej tego spostrzeżenia. Alfa poleciła głową i ruszyła na dalsze patrolowanie terenów. Spojrzałam na puste ściany jaskini. Robiło się późno, więc wzięłam swoje rzeczy i skierowałam się w stronę mojego legowiska.
Po drodze trafiłam właśnie na basiora o którym wspominała Olivia.
- Witaj Der- uśmiechnęła się do niego od niechcenia.
-Cześć -przywitał się niemrawo. Coś było w nim nie tak. Wyglądał na zmęczonego, był nie obecny duchem. Zapytałam go o to. Opowiedział mi, że od paru nocy śni mu się ten sam sen. W szczegółowo opisał mi całe zdarzenie. Zastanawiałam się chwilę.
- Jedynie co mnie spotkało to dziwna łuna nad magiczną dżunglą parę dni temu. Może to jedynie przypadek, co wątpię.
- Wiesz co te sny oznaczają?
- Nie, na snach się nie znam. Nie wiem, mam to brać na poważnie czy patrzyć pod kątem symbolicznym. Nie potrafię tego odróżnić.
-Możemy to sprawdzi jedynie idąc do dżungli.
- Moja łapa tam nigdy nie powstanie.- powiedziałam stanowczym głosem .
-Dlaczego?
-Bo nie.-odpowiedziałam chcąc szybko uciąć rozmowę. Ominęłam basiora i poszłam swoja drogą.
- O co chodzi? Powiesz mi ?- Der nie dawał za wygraną. Przewróciłam oczami.
- Jestem zmęczona. Nie mam ochoty i mam ważniejsze sprawy na głowie.
- Co może być ważniejsze? To dotyczy tej twoje watahy ,która badasz. Nagle przestałaś się interesować?
- Nie, za bardzo to przeżywasz. Diamanda naopowiadała Ci dużo głupot na temat Krwawych i teraz się śnią. Wątpię by było to coś ważnego.
- Ale przed chwilą mówiłaś, że to nie przypadek .
- Mówiłam, że to...to światło nie przypadek- zaczęłam plątać się w własnej wypowiedzi. Chciałam zakończyć tą beznadziejną sytuację. Zatrzymałam się. Byłam już przy swojej jaskini. Nie zauważyłam nawet kiedy tu trafiłam.
- Jest już późno dobranoc- rzuciłam to na nie dbale, byle dał mi spokój. Poskutkowało, nie wlazł za mną do jaskini. Ułożyłam się na posłaniu. Jeszcze raz spojrzałam w stronę wyjścia, czy aby na pewno go tam nie ma. Zamknęłam oczy i zasnęłam.
****
Nie spałam długo, obudziłam się w środku nocy. Przewróciła oczami, zarzucając całą winie na Dera za nieprzespaną noc. Wstałam niechętnie i ruszyłam w stronę rzeki by się napić. Przebierałam leniwie łapami z nosem prawie przy ziemi. Kiedy odezwałam nos razem ze wzrokiem od ziemi zamarłam. Na brzegu siedział odrzucona do mnie plecami wadera. Jej sierść była śnieżna biała i gdyby nie znajdowała się na ciemnym tle rzeki, nie odróżniała by się od śniegu. Jedynie łapy i pędzel krótkiego ogony były koloru ziemi po deszczu, ciemno brunatnej .Przy kicie ogona miała przypiętą spinkę z kwiatem blado różowej lilii. Wyglądała tak jakby czekała na kogoś kręciła wesoło głową. Cofnęłam o krok. Trzęsłam się nie wiem czy ze strachu czy z zimną. Wadera odrzuciła głowę
-Ine! No w końcu. Czekałam na Ciebie -uśmiechnęła się do mnie takim szczenięcym pełnym ufności uśmiechem. Odwróciłam, chciałam jak najszybciej wrócić do jaskini.
- Ine poczekaj! Wracaj! - wadera chciała mnie dogonić, kiedy nagle huk. Aż podskoczyłam na moim posłaniu. Ciężko dysząc rozejrzałam byłam nadal w jaskini. Obejrzałam się za siebie. Na dworze szalała burza z piorunami. Żadnego siadu po białej waderze. Pokręciłam tylko głową mówiąc cicho: "to tylko sen, tylko sen". Skierowałam wzroku w dół. Może łapy były obłocone. Zaczęłam się znów trząść. Nie ze strachu, ale zimną spowodowanego przemoczonym futrem. "Już na starość lunatykuje" pomyślałam. Skuliłam się i ułożyłam głowę na łapach, uszykowana do snu. Dłuższa chwilę analizowałam, krok po kroku, to co zobaczyłam. W końcu znużona zasnęłam. Obudził mnie Dregor.
- Hysmine, możemy pogadać?- zapytał siadają obok mnie.
- Jak musisz...-odniosłam i spojrzałam na niego. Był zmieszany jakby czegoś się obawiał.
- Nie wiem, dlaczego tak wczoraj zaszeregować na moją propozycję, ale byłem w dżungli i- przerwałam mu.
- No i co z tego? Nie przekonasz mnie, cokolwiek byś tam nie znalazł, nie pójdę tam-ruszyłam przed siebie w stronę rzeki.
- Chociaż mnie wysłuchaj.- zatrzymałam zatrzymała się i rozejrzałam się. Przypomniałam sobie ten koszmar, który mi się śnił. W śnie drogą droga z mojej jaskini była krótsza. Spojrzałam pod swoje łapy. Na ziemi leżała spinka z kwiatem lilii. Taka sama, jaką biała wadera miał przypięta przy krótkim. Moje serce zamarło. Skoro to był sen to skąd to się wzięło. Podniosłam spinkę.
- Słuchasz mnie w ogóle?- wyrwał mnie z zamyślenia głos Basiora. Spojrzałam na niego.
Wilk zamilkł. Wzrok wrócił mi na spinkę.
- Hysmine w porządku?
- Nie, nie jest. Przepraszam muszę iść...-wróciłam do jaskini. Dregor poszedł za mną. Usiadła ciężko w kącie jaskini. Wilk usiadł obok i poklepał mnie po ramieniu.
- Jeśli coś Cię trapi może będę mógł pomóc. Mogę Cię wysłuchać.
-Tu mi nie pomożesz... potrzebuję chwili spokoju. Chce być sama- nastał krepująca, nieprzyjemna dla mnie cisza.
W końcu basior. Spojrzałam na niego.
-Skoro nie chcesz rozmawiać.... to czy byś chciała ze mną pójść na spacer? Ja Ci coś opowiem. Wystarczy tylko że posłuchać mnie.
Nie zostawiaj tu sama- spojrzałam na niego. Nie chciałam się ruszać z jaskini, ale nie mogłam mu odmówić. Ruszyłam za nim wlokąc z niechęcią łapami. Zaczął opowiadać o dziwnych i śmiesznych sytuacjach, który się mu przytrafiły dzieciństwie i w niedalekiej przeszłości. Na niektóre jego historyjki nawet się uśmiechnęła. Czasami wplatał informacji o miejscach, które odwiedziliśmy. Zapomniałam o zdarzeniu z rana i sama wkręciłam się w rozmowę. Odpowiedziałam o swoich podróżach, gdzie byłam, co widziałam i na co natrafiłam. Przegraliśmy cały dzień. Zatrzymałam się na środku łąki i spojrzałam na zachodzące słońce.
- Idziemy dalej?- Dregor odwrócił się w moją stronę.
-Czy możemy pójść na plażę? Jesteśmy nawet blisko więc?
- Oczywiście skoro chcesz.
Zdążyliśmy przed zachodem. Morze było lekko zburzone. Usiadłam na zimny piasku. Położyłam łapę na piersi i zamknęłam oczy.
- Co robisz?- nie odpowiedziała mu. W ciszy przesiedziałam jeszcze chwilę. W końcu odłożyłam łapę i spojrzałam na niego a potem na morze.
- No cóż. Ciężko to wytłumaczysz- zaczęłam rozmowę.- można powiedzieć, że jest to jakby rodzaj modlitwy.
Zapadła cisza. Obawiałam się tego, rzadko widziałam wilki, które by miałyby swoich bogów, a nawet jeśli to nie pokazywały tego innym.
-Wiem dziwne to jest pewnie z twojej perspektywy, ale mam ku temu powód by tak postępować.- Basior nadal milczał. Nieswojo się poczułam, jakbym zrobiła coś złego lub była jakimś dziwolągiem.