Ciepłe promienie przebijały się przez jaskinię, kiedy odważyłem się otworzyć oczy. Nie dowierzałem, że tu jestem w końcu mam prawdziwą watahę. Ale zacznijmy od początku... Od urodzenia, mieszkałem na pewnej polanie tam razem z matką i ojcem oraz rodzeństwem się wychowywałem. W zasadzie pamiętam tylko ból, cierpienie, mrok i lejącą się krew. Nieznajome wilki naskoczyły na naszą rodzinę, i zabiły moich rodziców oraz jedną z dwóch sióstr. Ja oraz moja żyjąca siostra zostaliśmy pojmani, i zawiezieni na teren jakiejś watahy gdzie zamknięto nas w lochah. Właściwie z rodzinki pamiętam tylko tą siostrę, ma ona na imię Sue. Po długiej niewoli, udało nam się wymyślić plan ucieczki i tak pewnego dnia uciekliśmy, tak że nikt nas nie widział. Razem z Sue stwierdziłem że bezpieczniej będzie jak się rozdzielimy, i tak wyruszyliśmy na dwa inne krańce świata. Pozostała nadzieja, że jeszcze kiedyś padniemy sobie w ramiona z łzami wzruszenia. Po pożegnaniu z siostrą ruszyłem polną drogą, właściwie nie wiem czy włóczyłem się rok czy dwa... Pewnego dnia dotarłem tutaj właśnie do WNS. Szedłem dróżką gdy nagle zaczepiła mnie jakaś wadera... - Jesteś w tej watasze ? - zapytała - Nie, a mogę dołączyć ? - To już nie moja decyzja, zapytaj się Alfy. - A gdzie właściwie jest ta Alfa? - Chodź za mną, zaprowadzę cię - odrzekła wadera. Poszedłem więc za wilczycą, ukrywając strach czy mnie przyjmą. Doszliśmy do jakiejś jaskini gdzie wadera mnie zostawiła i udzieliła instrukcji o tej treści : Idź korytarzem aż dojdziesz do jaskini tam przedstaw się i powiedz po co przyszedłeś, ja poczekam tu na ciebie. Wszedłem do jaskini gdzie porozmawiałem z alfą i z wielka radością zrozumiałem że mnie przyjęli. Alfa zawołała też waderę która mnie przyprowadziła i poprosiła ją żeby mnie oprowadziła, lecz dopiero jutro ponieważ było już dość póżno. I tak właśnie leżę tutaj, i nie chcę otwierać oczu z obawy że to tylko sen. Gdy już wstałem i zrozumiałem że to nie sen, tylko rzeczywistość szybko się przygotowałem i wyszedłem przed jaskinię gdzie czekała zniecierpliwiona wadera. - Co tak długo? - zapytała - Przepraszam zaspałem, jak Ci naimię? - odparłem - Shadow, a tobie? -William, ale możesz mówić Will, od czego zaczniemy te oprowadzanie?
<Shadow?>