poniedziałek, 16 stycznia 2017
Od Alexy "Syrena cz. 4" (cd. Heckler)
- Alex, popatrz na mnie - powiedział głośno i stanowczo.
Odezwał się takim tonem, jakby mówił do dzieciaków, że coś przeskrobały.
- Proszę - dodał.
Nie poruszyłam się.
- To nie jest tak jak myślisz, naprawdę...
Nastała długa cisza. Chyba czekał aż się odezwę. Lub jakkolwiek zareaguję. Znów westchnął, po czym zaczął wyjaśniać:
- My znamy się z okolicy, w której mieszkała moja rodzina po upadku naszej watahy... Byliśmy wtedy dziećmi. Byliśmy... No, parą. Pewnego dnia ona musiała odejść z matką. Obiecałem, że będę na nią czekać i się pobierzemy gdy już wróci. Potem jednak była ta cała akcja z... e... po prostu wyjechałem z Dergorem. Nie pamiętałem jej, więc tak samo było z obietnicą.
Odwróciłam się do niego. Rzuciłam mu na wpół wściekł, a na wpół zrozpaczone spojrzenie.
- A co mnie to obchodzi? - warknęłam.
Heck wezwał skrzydła burzy i chwilę później znalazł się obok mnie. Chwycił mnie łapą i spojrzał mi w oczy.
- To, że jesteśmy małżeństwem, Alex. Mamy razem dwójkę wspaniałych dzieci. I ładnie mówiąć mam w nosie moje poprzednie związki. Kocham tylko ciebie rozumiesz kobieto?
Chwycił mój pysk w łapy i pocałował mnie. Cały gniew wyparował. Rzuciłam się na Hecka.
- Kocham Cię idioto, choć bywa, że mnie wkurzasz.
- Co to miało zna..?
Pocałowałam go, więc nie skończył wypowiedzi.
- Okej, wybaczam ci te wyzwiska - powiedział z uśmiechem.
- Debil - zaśmiałam się.
- Nie wierzę! Nadal mnie obrażasz?! - udał focha.
Cmoknęłam go w policzek.
<Heck? Sory za te romantyzmy, za dużo pewnego filmu XD No i brak weny [*] >
sobota, 17 grudnia 2016
Od Alexy "Syrena cz.2" (cd. Dergor/Heckler)
- A...Aha... - mruknęłam.
Łzy napłynęły mi do oczu. Wiedziałam. Odwróciłam się i wróciłam do papierów. Szybkim ruchem otarłam krystaliczne krople cisnące się na policzki. Heck przybiegł do mnie.
- Daj mi spokój - rzuciłam oschle.
Wybiegłam z jaskini. Musiałam pomyśleć, ochłonąć. Ruszyłam w stronę Mrocznego Lasu. Kiedy tam dotarłam, zwolniłam do truchtu, a dopiero kawałek później do chodu. Zerknęłam na Słońce, po czym skierowałam wzrok ku głębi lasu. Ruszyłam dalej. Poczułam pieczenie w okolicach oczu i wreszcie dałam upust łzom. Jak ja mogłam być taka głupia? Nie wierzę... Byłam tylko taką "panną do zaliczenia". A potem wróci do tej swojej kochaniusiej pani. Żeń się, na zdrowie. Wędrowałam tak i wędrowałam do następnego dnia. Do jaskini wróciłam wieczorem. A kto mnie przywitał?
- Gdzie ty byłaś?! Martwiłem się! - krzyknął Heck.
Mhm, na pewno - odparłam w myślach.
- Byłam na spacerze.
- Tak długo?!
A co, nagle cię obchodzę? Uroczo.
- Jestem dorosła tak? Odwal się... - rzuciłam zimno.
Poszłam do sypialni i padłam na łóżko. Heck położył dzieciaki spać, po czym przyszedł do mnie. Położył się obok i mnie przytulił. W tym momencie myślałam, że go uderzę. Jednak tylko wyślizgnęłam się z jego uścisku i odsunęłam się jak najdalej od niego. Dopiero po uzyskaniu odpowiedniej odległości, zwinęłam się w kłębek. Przed zaśnięciem usłyszałam jeszcze szept: "Alex, proszę..."
********
Wstałam dość późno - coś koło południa. Nie było ani Hecklera, ani maluchów. I dobrze - pomyślałam. Czułam, że muszę z kimś pogadać. Poszłam do Dera. Akurat siedział przed jaskinią. Od razu zauważył, że coś nie tak.
- Alexa, co z tobą?
Wyjaśniłam mu wszystko. Nagle wybuchłam płaczem i go przytuliłam.
- Przepraszam cię.
- Za co, znowu? - zapytał cicho.
- Za to, że byłam taka głupia. Gdybym trochę poczekała, to bym zobaczyła jaki on jest naprawdę...
- Alex, on naprawdę cię kocha... Wiele można o nim powiedzieć, ale nie to, że jest zdrajcą...
-Dziękuję ci.
Dzięki wiem, zrozumiałam, że to nie wściekłość mną kierowała, lecz strach. Strach przed utratą ukochanego. Wtem do jaskini jak burza (dosłownie) wpadł Heck.
- CO TU SIĘ DZIEJE?
<Heckler?>
niedziela, 18 września 2016
Od Alexy "W kamiennym labiryncie cz. 6" (cd. Heckler)
- Nie wiem... jak na to... wpadłam - wysapałam.
- Grunt, że zadziałało - odparł Heck patrząc na zamknięty fragment korytarza. Przekręcił głowę zainteresowany, tym co ujrzał. Na kamiennych drzwiach widniały jakieś symbole i zaznaczony zygzak. Wywróciłam oczami i usiadłam pod ścianą. Nie chcę żeby to dalej się działo, chcę wyjść, chcę spokoju, kto wymyślił i zbudował takie koło zagłady?!
- Na co tak patrzysz? - zapytałam w końcu, mój ukochany nie spuścił wzroku z tamtego zamknięcia korytarza..
- Musimy iść do centrum tego labiryntu - rzucił. - Tu zaznaczyli drogę.
- O czym ty mówisz?! Teraz nagle chcesz szukać tu nie wiadomo czego?!
- Nie denerwuj się... Zaszkodzi ci jeszcze. Nie obchodzi mnie nic co tu można znaleźć poza wyjściem. Chcę tylko znaleźć wyjście. W centrum może ono być!
- Skąd możesz mieć pewność? - warknęłam.
- A co nam pozostaje? - odwrócił się od kamiennych drzwi.
Otworzyłam pyszczek żeby coś powiedzieć, ale nie wydałam żadnego dźwięku. Nie znałam odpowiedzi, wygląda na to, że musimy tam iść. Heckler podszedł do mnie i przytuliłam go ze łzami w oczach.
- Idziemy... - powiedziałam cicho.
- Boisz się? - zapytał.
- Nie... wiem... - puściłam go.
- Będzie dobrze - połaskotał mnie łapą, nie wytrzymałam i zachichotałam.
- Przestań!
- No dobra - uśmiechnął się i ruszył przed siebie. - Poprowadzę, mam dobrą pamięć.
******************
- Opowiadałem ci już jak Diamanda kiedyś przypadkiem pozmieniała kolory eliksirów taty? - zapytał Heck przerywając nieprzyjemną ciszę podczas marszu ciemnymi korytarzami.
- Nie, tego akurat nie - zaśmiałam się. Basiek miał dobry pomysł, lepiej nie zaprzątać sobie głowy lękami i niepewnościami, nawet jak sytuacja wygląda tak fatalnie. - Jak to było?
- Miała wtedy jakieś sześć miesięcy. Tata później pomylił eliksir na sen z eliksirem przemiany. Nie wypił dużo, ale przez tydzień chodził z ogonem koguta zamiast własnego. Nawet raz zapiał.
Parsknęłam śmiechem.
- Poważnie?
- Mówię jak było. Zabronił nam się śmiać, szkoda, że wtedy brakowało mi poczucia humoru.
- Pamiętasz jeszcze jedną taką historyjkę?
- No nie wiem... Musiałbym trochę poszperać w pamięci.
Dotarliśmy właśnie do centrum. Z ulgą mogłam stwierdzić, że nie trafiliśmy już na żadne pułapki. Heck to widocznie niezły nawigator. Weszliśmy do olbrzymiej okrągłej sali z wysokim kulistym sklepieniem. Pazury naszych łap stukały o gładziutki marmurowy bruk, który wręcz nie pasował do surowego wyglądu wszystkich korytarzy. Na tej lśniącej podłodze wymalowano idealną replikę planu labiryntu. W centrum gigantycznego pomieszczenia był ogromny, wysadzany drogimi kamieniami filar, który się obracał co jakiś czas wraz z całym sufitem. Poza tym wejściem, przez które weszliśmy, po przeciwległej stronie okrągłej sali było jeszcze jedno. Ściany obrastała roślina podobna do bluszczu, ale jej liście były ostro zakończone i miała czerwononiebieskie kwiaty. Dobrze, że był tu jakiś wiatr i nie musiałam użyć mocy, nie było wątpliwości, stąd wychodził ogłupiający zapach.
- Też czujesz się tu taka mała..? - usłyszałam trafne pytanie Hecka.
Nie odpowiedziałam nic, zbyt przytłaczało mnie to miejsce. Sprowadzało na myśl jakieś pradawne sanktuaria o niezwykłych nieodkrytych tajemnicach. Ostrożnie zbliżyliśmy się do filaru. Po jego czterech stronach znajdowały się cztery żelazne panele z jakimiś... przyciskami? Mój ukochany przyglądał się drogim kamieniom. Każdy z nich miał taki sam kształt i idealnie gładkie, wypolerowane ściany. Obeszłam filar i zatrzymałam się zaskoczona tym, co zobaczyłam za nim. Moim oczom ukazały się szkielety czterech wilków. Pierwszy (basior) i drugi (też basior) widocznie zginęli wcześniej, leżeli w pewnej odległości od siebie, za to pozostałe dwa (basior i przygniatająca go wadera) nie zdążyli rozegrać porządnej bitwy, oboje zginęli wgryzieni w siebie.
- Heckler! - zawołałam.
Basior szybko przybiegł do mnie i również popatrzył na pozostałości po wilkach.
<Heckler?>
niedziela, 4 września 2016
Od Alexy "W kamiennym labiryncie cz. 4"(cd.Heckler)
Kto to jest?! - wrzasnęłam w myślach. Ogromy wilk stał i patrzył na nas. Mnie już totalnie wmurowało. Hecklera chyba też. Staliśmy tak z.... 15 minut?
- U... Uciekamy? - wyszeptałam.
- Tak. Na trzy. Raz... Dwa... - rzucił cicho Heckler.
- ...TRZY! - krzyknęłam i rzuciłam się do tyłu.
Biegłam ile sił w łapach. Mój ukochany tak samo. Słyszeliśmy dyszenie i obijanie się o ściany. Wielki wilk ruszył za nami w pogoń. Oczywiście coś musiało pójść nie tak. Drzwi przed nami zamknęły się. Teraz jedyna droga prowadziła do... Tego wilka. Chwilę później otworzyło się inne przejście. Nie czekaliśmy na mutanta-wbiegliśmy do środka. Było słychać jak za nami biegnie - tupał ciężko. Nagle rozbolał mnie brzuch. Czemu to się musi dziać w najgorszych możliwych momentach?! Przez ten okropny ból,potknęłam się i upadłam. Brzuchem o wystającą skałę. Pisnęłam. Heck zatrzymał się. Łzy bólu napłynęły mi do oczy. Bolało coraz bardziej.
-Poniosę cię! - rzucił zdesperowany Heck.
-Jestem... Za ciężka... - wydyszałam.
Mutant byl coraz bliżek. Kiedy był tuż - tuż, zamknęły mu się drzwi pod nosem. Zgięłam się w pół łapiąc za brzuch.
-Nie powinno tak... Być...
Miałam pewne podejrzenia... Nie, Alex, NIE! Na pewno tak nie jest - wmawiałam sobie. Heck przerażony nie wiedzial co robić. Dał mi parę ziół przeciwbólowych. Przytuliłam się do niego. Zaczekaliśmy aż środek zacznie działać. Dopiero wtedy ruszyliśmy. Heck zaczął się obwiniać.
- To nie jest twoja wina.... Nie przewidziałeś tego... - powiedziałam.
- Ale mogłem gonić tego chochlika sam. Albo sobie odpuścić tę mgławicę - rzucił wściekły na samego siebie. Szliśmy powoli. Nagle z ścianą dało się słyszeć drapanie pazurów. Położyłam po sobie uszy, Heck przyjął postawę obronną. Jednak drapanie po chwili ustało. Wtem przesunęła się któraś ze ścian, ukazując jakiś napis. Znowu.
- "Dwa kroki w górę i jeden w dół. Zapamiętaj to, nim skończy się żywot twój." - przeczytał Heck na głos. - Przecież to nie ma sensu!
- Zawsze jest jakiś sens, nawet najmniejszy... - Westchnęłam. - Musimy uważać. Niedaleko może być pułapka.
Basior pokiwał głową. Szliśmy obok siebie. Nagle zawiał chlodny wiatr. Niósł ze sobą woń kwiatów. Westchnęłam. Zatęskniłam za powierzchnią. W tym momencie coś obok mnie warknęło. Odwróciłam się w tamtą stronę. Z ciemności wyszedł wilk wampir. A Heck'a.... Nie było. Podkuliłam ogon.
-Boisz się Alexo? - zapytał wampir.
- Chciałbyś, co? Walczę z wami od dzieciństwa - odwarknęłam.
- Ach... Szkoda, że nie obroniłaś kochasia.
- Co mu zrobiłeś?! -krzyknęłam.
- A co cię to? Smutno stracić kogoś bliskiego, prawda?
Zaczął się zbliżać. Miałam takie dziwne wrażenie.... Coś mi tu nie pasowało.
- Co ty możesz wiedzieć o uczuciach...
Byl już bardzo blisko.
- Wiem tyle co ty.
Wtedy mnie olśniło. A więc to mi nie pasowało...
- Zaraz. Przecież ciebie tu nie ma. Heckler miał halucynacje, ja też pewnie teraz mam. Nawet jeśli nie, to twoje miejsce ukrycia nie ma sensu. Owszem, jest tu ciemno, ale nie ma pożywienia. Jeśli byś tu mieszkał, nie wydostałbyś się na zewnątrz. A bez krwi byś umarł.
Wampir warknął. Nagle otworzylam oczy. Nade mną stał Heck.
- Huh...?
- Wybacz. Musiałem się uderzyć, żebyś się ocknęła. Chodziłaś, warczałaś, mamrotałaś coś....
- Nie szkodzi - mruknęłam. - Chodźmy już. Mam dość tego miejsca, chcę do domu.
Heck pokiwał głową. Pewnie sam chciał się znaleźć w domu... Nie przeszliśmy jakiejś sporej odległości. Kawałek dalej, była pułapka, o której wczesniej była mowa... Schody. Jedne prowadziły w górę, drugie w dół. Oboje pamiętaliśmy słowa zagadki. Zaczęliśmy myśleć, podawaliśmy swoje propozycje. W końcu się wkurzylam. Ruszyłam biegiem w stronę schodów.
- Alex, czekaj! - krzyknął Heck.
Pf. Wskoczyłam na drugi schodek od dołu. Basiorowi kazałam na pierszy schodek prowadzący w dół. Posłuchał. Odczekaliśmy chwilę, ale nic się nie stało - nie było pułapki. Heck zszedł po schodach. Okazalo się, że na dole były schody prowadzące do góry.
- Na to samo wyjdzie - rzucił.
Pokiwałam głową. Ruszyłam po schodach w górę. Znów idziemy w ciemną otchłań, która może poprowadzić nas do zguby...
<Heck?>
czwartek, 25 sierpnia 2016
Od Alexy "W kamiennym labiryncie cz.2" (cd.Heckler)
- Co to za miejsce? - usłyszałam szept Hecklera.
W jego głosie było słychać wściekłość i... Niepokój.
- Nie mam pojęcia...
Basior zapalił iskrę i oświetlił korytarz. Wyciągnął do mnie łapę. Przyjęłam ją, Heck pomógł mi wstać. Kiwnięciem głowy wskazałam na chochlika. Ten, wydawał się zaskoczony naszą obecnością. Pewnie niewielu goni je z taką zaciekłością. Większość dałaby spokój. Ale nie my. Heckler szybko ruszył w stronę stworka. Ja rzuciłam się do biegu, przewidując, że zacznie uciekać. Miałam rację. Istny demonik podskoczył i... Pobiegł. Nam pozostał jedynie pościg. Ścigaliśmy złodzieja. Heck swoją mocą oświetlał drogę, zresztą chochlika też było widać dzięki świecącej się butelce. Po drodze minęliśmy stary, wilczy szkielet. Przełknęłam ślinę. Biedny wilk.... Jeszcze przez chwilę patrzyłam na kości, dopóki nie zniknęły za rogiem. Odmówiłam szybką modlitwę... Oby w innym świecie było mu lepiej. Heck z początku wydawał się zniesmaczony, ale po chwili jakby zapomniał. No tak, mgławica. Przyspieszyłam. Ale co musiało nam stanąć na drodze? Rozwidlenie. Nagle usłyszeliśmy chichot chochlika. Zdradziło nam to właściwy korytarz.
-Szczęście, że on taki mądry nie jest, za jakiego się uważa - odezwał się Heck.
Pokiwałam tylko głową. Basior złapał mnie za rękę i pociągnął. Heck, wiem gdzie iść. No i znowu biegliśmy. Tym razem krócej, gdyż zajęło nam to około 10 minut. W tle słychać było szuranie głazów. Wtedy... Trafiliśmy na ślepy zaułek. Na jednej ze ścian wisiała mapa. Korytarze się przemieszczały. To wyjaśniało, skąd to szuranie. Był tam jeszcze napis "Tu jesteś", tyle że nie było żadnego znaku.
- Architekt chyba był mocno zjarany, kiedy to projektował - rzucił Heck.
Prychnęłam śmiechem. Chwilę później przed nami pojawiło się przed nami wejście.
- Wchodzimy?-zapytałam.
- Nie mamy wyboru.-Mój ukochany ruszył przed siebie. - Chyba....
Dzięki za pocieszenie, Heck - pomyślałam. Nie wiem czemu, ale miałam wrażenie, że coś się stanie. To miejsce przyprawiało mnie o dreszcze. Tylko... Dlaczego? Parę minut później mijaliśmy okropny korytarz. Ściany były całe podrapane. Spuściłam wzrok w podłogę-nie chciałam na to nawet patrzeć. A to był dopiero początek okropności... Później minęliśmy kłaki,plamy zaschniętej krwi i... Uschniętą łapę. Zatrzymałam się.
- H-Heck?
- Słucham?
Tak jakby straciłam głos. Nie mogłam nic z siebie wydusić, więc tylko wskazałam drżącą łapą na uschniętą kończynę. Basiorowi zebrało się na mdłości. Po chwili wziął głęboki wdech i jakoś się uspokoił. Ja miałam z tym większe problemy. Przytuliłam się do Hecklera.
- Będzie dobrze...
Pogłaskał mnie delikatnie po plecach. Drżałam ze strachu. Nie chciałam go stracić.
-Boję się... - powiedziałam cicho.
- Każdy przeżywa chwile strachu, bądź dzielna. Jestem z tobą.
Parę minut później, jakoś się pozbierałam. Puściłam go i ponownie ruszyliśmy wgłąb korytarza. Rozmawialiśmy o tym, co zrobimy z tym chochlikiem, jak go dorwiemy. Ja go uduszę, Heck zrobi z niego miazgę. Nagle basior zatrzymał się.
- Co jest? - spytałam.
Ten pokazał jakiś napis na ścianie. Przeczytałam go szybko. Popatrzeliśmy na siebie.
-"Woda to twój wróg, jak usłyszysz jej dźwięk uciekaj, zanim zwali cię z nóg"...-zacytowałam.-Brzmi to jak... Pułapka.
Wystraszonym wzrokiem popatrzyłam Heck'owi w oczy.
- Brzmi to jak straszna prawda - odparł.
Wtem! Znów hałas, labirynt ponownie zaczął się obracać. Dało się słyszeć jakiś ruch w części, w której byliśmy. Rzuciliśmy się do ucieczki. W oddali majaczyły się zamykające drzwi. Przyspieszyliśmy. Zaważył metr - nie udało nam się. A drzwi po drugiej stronie również się zamknęły. Zaczęła lać się woda. Oboje szukaliśmy wyjścia. Nagle rozbolał mnie brzuch. Zgięłam się w pół. Nie teraz, nie teraz!-jęknęłam w duchu. Heck sięgnął do torby.
- Heck... - zaczęłam.
- Słucham?
Wyciągnął coś z torby. Był przerażony.
- Miałam ci to powiedzieć rano... - woda sięgała nam już do połowy łap. - Ale pojawił się ten chochlik...
- Ale CO?!-krzyknął.
Jak zareaguje na tę wiadomość?
- Ja...-Nie masz nic do stracenia, Alex.
-Jestem w ciąży.
<Heck? :3>
Uwagi: Następnym razem pamiętaj o spacji po wstawieniu przecinka. Wygląda to nieestetycznie, kiedy występuje coś w stylu: "Powiedziałam,że (...)". To samo tyczy się tworzenia dialogu. Podaję regułkę; myślnik + spacja + tekst + spacja + myślnik + spacja + tekst + kropka. Próbuj unikać czegoś w stylu np. "-Chwila, o czym ty mówisz?-odrzekłam". Poza tym poprawiłam literówki, drobne błędy interpunkcyjne. Poza tym nic szczególnie nie zraziło mojej uwagi. Dodatkowo gratuluję przyszłej mamuśce!
środa, 10 sierpnia 2016
Od Alexy "Coś z tego będzie? cz.4"(cd.Lucas)
-Hej,Alex idziesz?-zawołał.
-Tak,już!-odkrzyknęłam.
Upewniłam się,że drzwiczki od wybiegu są zamknięte. Potem poszłam do basiora. Zaburczało mi w brzuchu.
-Widzę,a raczej słyszę,że głodna co?
-Zabawne. Chodźmy już.
**************
Pół godziny chodziliśmy,zanim upatrzyliśmy ofiarę. Była to dorodna łania. Znowu zaburczało mi w brzuchu. Zniżyłam się do ziemi i już miałam zbliżać się do ofiary,ale Lucas mnie powstrzymał.
-Panowie polują,panie obserwują.
-Może jeszcze masz zamiar ją zaciągnąć pod moją jaskinie?-zaśmiałam się.
-Może.
Mrugnął i zaczął się skradać. Obserwowałam go. Zbliżył się do łani i nagle wyskoczył. Złapał się jej szyi i wgryzł w kark. Łania po chwili padła martwa na ziemię. Potruchtałam do Lucasa i łani.
-Panie najpierw-zażartował.
-To nic ci nie zostanie.
-A to może jednak ja pierwszy.
*************
Po kolacji poszliśmy na spacer. Byłam wykończona dzisiejszym dniem,więc posiedzieliśmy tylko do zachodu słońca. Lucas zaprowadził mnie pod jaskinię.
-Spotkamy się jutro?-zapytał.
-Nie mogę... Cały dzień mam zajęty...-odparłam.
-A czemuż to? Obowiązki wzywają?
-Nie.... Idę z narzeczonym poza tereny watahy. Miał mi coś pokazać....
<Lucas? Sorr,weny brak :/>
Od Alexy "Jest świetnie cz.4"(cd.Heckler)
-Ja... Nie...-odparłam.
Pokręciłam głową. Łapa basiora,w której trzymał pierścionek opadła.
-Ja nie jestem na to jeszcze gotowa... - mruknęłam.
Odwróciłam się. Wstałam i ruszyłam przed siebie. Nagle stanęłam i odwróciłam się. Hecka nie było. Zły pomysł,mówiłem! Dzięki rozumie,szkoda,że wcześniej konsekwencji mi nie podałeś. Podbiegłam w miejsce,gdzie przed chwilą stał basior. Nie było pierścionka. Oczywiście łzy napłynęły mi do oczu. Umysł gorączkowo myślał, gdzie on mógł pójść. Nie musiałam długo czekać na odpowiedź. Nade mną rozległ się grzmot i przeleciał Smok Burzy. To już wiem,gdzie on jest. Pobiegłam za nim. Po chwili smok wylądował na najwyższej skale w Górach Wschodnich. Podleciałam tam i obserwowałam. Smok rozwiał się, a Heck zacisnął łapy i zaczął uderzać w kamienie z taką siłą, że aż pękały. Świetnie. Brawo. Co ja narobiłam? Przez te myśli znowu zachciało mi się płakać. Z gardła wydarł mi się głośny szloch. Na ten dźwięk Heckler przestał uderzać w skały i spojrzał się na mnie. Ja nie miałam się gdzie schować,więc tylko patrzyłam na niego przez łzy. Żadne z nas się nie odzywało. Po chwili ciszy odwróciłam się by odejść. Ale powstrzymał mnie Heck:
-Alexa...
Nie spojrzałam na niego. Nie mogłam po prostu.
-Proszę,nie kończmy tego w ten sposób...
Nie wiedziałam co powiedzieć. I znowu nastała cisza. Tylko tym razem to ja ją przerwałam.
-Heck... Ja nie chciałam, żeby to tak wyszło... To miał być niewinny żart, który wyszedł jak wyszedł. Gdybym posłuchałam rozumu, to by tak nie było. Ja oczywiście musiałam zrobić po swojemu... Przepraszam...
Spojrzałam mu w oczy.
-I chciałabym,żebyś wiedział,że... Gdyby nie to wszystko, odpowiedziałabym:"Tak".
Po tych słowach odwróciłam się i odeszłam.
<Heck?>
piątek, 5 sierpnia 2016
Od Alexy "Jest świetnie cz.2"(cd.Heckler)
Ten ostatni miesiąc był najwspanialszy w moim życiu. Kim został pokonany i od tego momentu jestem z Hecklerem. Bill chciał mi zaszkodzić,ale jednak wręcz przeciwnie. Chodziliśmy na spacery,polowania i w ogóle. Nie wiem jak to było u niego,ale według mnie... No... Jak już wspominałam,był to najlepszy okres w moim życiu. Pewnego wieczoru,kiedy poiłam Geist do jaskini przyszedł Heck. Wyszłam z boksu konia i podeszłam do basiora. Cmoknęłam go w nos na przywitanie. Ten udał,że się ode mnie odsuwa.
-Śmierdzisz koniem-stwierdził.
-No co ty?-zaśmiałam się.
Wydawał się być trochę zdenerwowany. Prychnęłam. Ten nagle pocałował mnie czule.
-Chodź Romeo. Muszę się umyć.
-No raczej. Bo cię nie prztulę.
-Ale zabawne.-Wywróciłam oczami z udawaną irytacją. Nagle uśmiechnęłam się złośliwie.-Ty mnie może nie,ale ja ciebie tak.
-Zaraz co?
Skoczyłam na niego. Siła wystarczyła by powalić go na ziemię. Przygniotłam go.
-Teraz i ja śmierdzę koniem.
Wybuchłam śmiechem i wstałam z Heck'a. Podniósł się szybko i otrzepał. Pogłaskałam Geist i poszłam z basiorem nad rzekę. Wykąpałam się i oczywiście jego też wciągnęłam do wody. Po chwili wyszliśmy i się wysuszyliśmy.
-Chodź-rzucił tajemniczo Heck.
Zabrzmiało trochę niebezpiecznie... Miałam dziwne wrażenie,że... Chce ze mną zerwać... Ale ruszyłam za nim. Rozbolał mnie brzuch. Znowu się wystraszyłam. To z nerwów,na pewno. Na pewno...
<Heck? :'3>
czwartek, 4 sierpnia 2016
Od Alexy "Co z tym teraz? cz.6" (cd.Heckler)
-Jeden najmniejszy ruch,a ją zabiję.
<Wiem,słabe. Nie bij ;-; Wena, kolonia, mało czasu ;-;>
Od Alexy "Co z tym teraz? cz.4"(cd.Heckler)
Rozpłakałam się. Było widać,że Heck długo nie wytrzyma. On jest zbyt silny.
-Nie puszczę-odparła moja przyjaciółka.
-On nie da rady!
-Da-powiedziała Diama z pewnością w głosie.
Szkoda,że jej pewność mi się nie udziela. Ale... Ona Kima nie zna. Udało mi się jej jakoś wyrwać. Krzyknęła tylko:"Alex,nie!" i jej uciekłam. Usiłowała mnie gonić,ale nie miała jakiejś dobrej orientacji w terenie. Po chwilj dotarłam do walczących. Heck był zdyszany i ledwo się trzymał. Był cały podrapany,krew tryskała z ran. A Kim? Nawet nietknięty i w ogóle nic. ADHD pełną gębą. Bałam się go. Nie mogę jednak pozwolić, by Heck zginął. Wyszłam z zarośli. Kim od razu przestał walczyć i skupił się na mnie.
-Alexa... Uciekaj-wydyszał Heck.
-Nie-powiedziałam stanowczo.
Kim nie może widzieć,że się boję. Stanęłam wyprostowana. Skrzydlaty basior zaśmiał się.
-"Moja dziewczyna" chce się poddać?-zapytał z szyderczym uśmiechem.
-Może tak,może nie-odprałam sucho.
Heckler rzucił mi pytające spojrzenie. Na widok jego stanu znowu zachciało mi się płakać. Podeszłam do niego i wyszeptałam mu do ucha:
-Heck,nie dasz mu rady...
-Dam-powiedział.
Po tonie było słychać,że sam w to nie wierzy.
Pokręciłam głową.
-Nie. Oboje o tym wiemy. A nie chcę,żebyś zginął,bo... Ja... Ja cię kocham.
Pocałowałam go. Po chwili odsunęłam się. Nie wybaczy mi tego. Ale to i tak nie ma znaczenia. Kim mnie wykorzysta do swoich celów,a potem zabije. Kemberley wzbił się w powietrze i porwał mnie w locie. Ja patrzyłam za Heckiem. Nie mogłam się powstrzymać i uroniłam parę łez.
Od Alexy "Co z tym teraz? cz.2"(cd.Heckler)
-On wie-szepnęła Diama ze łzami w oczach.-Bill mu to powiedział-wadera skuliła się lekko.
Zaczęłam chodzić w kółko przeklinając pod nosem. W końcu usiadłam obok przyjaciółki.
-Nie no,ja nie wytzrymam-puściły mi nerwy i rozpłakałam się. Było mi źle. Tamten świr powiedział mu,a ja żeby nie wyjść na głupią,musiałam zaprzeczyć. Diama przytuliła mnie chcąc pocieszyć. Pomogło to, jednak to tylko kropla w morzu potrzeb. Byłam totalnie załamana.
-Ćśśś.. wszystko się ułoży-powiedziała Diamanda żebym się trochę uspokoiła.
-Boże.... jak? To ja już wolę mieć kłopoty z Billem do końca życia!
-Ale Bill nas juz zostawił .....-rozejrzała się-Jakoś dasz sobie radę.
-Może-spuściłam wzrok smętnie.
-Nie "może",ale na pewno.
-Obyś miała rację-westchnęłam po chwili.-Muszę iść-dodałam.
-Pójdę z tobą-zaoferowała Diama.
-Nie... pójdę sama-odparłam wstając.
-No dobrze... jak chcesz. Nie będę się narzucać.
-A... popilnujesz Geist? Chcę pobyć sama,a ciebie polubila....-popatrzyłam na waderę.
-Dobrze... mogę.
-Dzięki-odparłam szybko i odbiegłam.
Nie patrzylam dokąd,wiedziałam tylko tyle,że poza tereny watahy. Wykopałam norę i się w niej schowałam. Nie ukrywałam uczuć. Rozpłakałam się ponownie.
*******************
Minął tydzień. Ja nie wychodziłam z kryjówki. Nie jadłam,nie piłam. Nie wiedziałam czy mam po co żyć. Nie mogłam się pogodzić z reakcją Hecka. Nagle nora wybuchła. Zerknęłam w górę oczyma pełnymi strachu. Nade mną stał basior i uśmiechał się złowieszczo.
-Cześć Alex. Jak tam życie?-rzucił szyderczo.
Zachciało mi się krzyczeć. Gardło mi się ścisnęło,nie mogłam się odezwać. Po chwili wykrztusiłam:
-Kim.
<Heck? Weny brak,sorr ;-;>
Od Alexy "Duch? cz.11"(cd.Diamanda)
Fajnie... Niczego pożytecznego się nie dowiedziałyśmy. Poszłam wściekła do jaskini. Diama po cichu szła za mną. Ile to czasu minęło od rzucenia zaklęcia? Z... Kurczę,coś około 20 minut? Bill na pewno już się pojawił.
-To... Co teraz?-zapytała Diama.
-Nie wiem-mruknęłam nerwowo.-W ogóle mam dość już tego wszystkiego. Mam dość duchów i myślenia. Chce mieć już spokój!
Wadera westchnęła smutno i opuściła ogon.
-No to..-skierowała kroki do wyjścia.-Będziesz go mieć... dość problemów ci narobiłam. Będzie lepiej jak cię zostawię w spokoju,ta sprawa jest już przegrana,nie będę dłużej przeszkadzać.
-Diama,czekaj!-krzyknęłam z nią.-Nie to miałam na myśli! Chodziło mi o Billa,jego mam dość.
- Nie będziesz mieć żadnych problemów jeżeli odczepię się od ciebie-słyszałam wyraźnie jak załamywał jej sie głos.
- Nie chcę żebyś tak robiła,Diama. Chcę już po prostu móc się go pozbyć,żebyś w końcu odzyskała ciało. Jesteśmy w to wplątane obie,rozumiesz? A w dodatku lubię cię i nie mam zamiaru tak zostawiać-podeszłam do wilczycy.
Dostrzegłam łzy w jej oczach. Nie miałam pojęcia czy to łzy smutku,czy wzruszenia,ale druga opcja wydała mi się być bliżej prawdy kiedy wadera chciała mnie przytulić w podzięce. Niestety znów zapomniała,że jest duchem i przenikając przez moje ciało ledwo utrzymała równowagę.
-Dziękuję-wyszeptała.
-Nie musisz dziękować-uśmiechnęłam się.-Nie będzie ci przeszkadzać jeśli prześpię się trochę nie?-zapytałam po chwili.-Jestem wykończona.
-Na pewno nie-odparła już trochę weselej.
Poszłam się położyć i niemal natychmiast zasnęłam.Chyba nigdy przedtem tak dobrze nie spałam.Obudziłam się niedługo przed południem.
-Hej ....Ech, odkryłam coś okropnego......Okazuje się, że duchy nie mogą spać-westchnęła Diamanda na powitanie.
-Współczuję ci...-mruknęłam.
-Tez masz to dziwne wrażenie,że noc była zbyt spokojna?-zapytała Diama patrząc na wyjście.
-Tak... Musimy znaleźć sposób na pokonanie Billa.
-O ile takowy istnieje. Tamten wilk wspomniany przez Salmonę prawdopodobnie zginął przez niego-stwierdziła wadera.
-To na pewno...
Przeszłam sie kawałek po jaskini.
- Duch umyslu..... hm..... -stanęłam.-A może jego słabą stroną nie jest rzeczywistość tylko właśnie umysł,lub coś,co jest z nim powiązane?
Diamanda zaczęła sie zastanawiać.
Nagle odezwał się nie wiadomo skąd głos,ten który nie trudno było rozpoznać.
- Nie myśl juz Diamanda.... zwykle za dobrze na tym nie wychodzisz.
Wilczyca zesztywniała,a ja rozejrzałam się lecz nigdzie nie dostrzegłam Billa.
-Co?Tchórzysz i boisz się pokazać?-zadrwiłam.
-Za chwile obie mnie zobaczycie.
Po tych słowach świat dziwnie zawirował,widok jaskini zamazał się,nie sposób było utrzymać się na łapach,pociemnialo mi przed oczami. Przestałam ogarniać co się dzieje i upadłam na ziemię.
<Diamanda?>
czwartek, 21 lipca 2016
Od Alexy "Duch? cz.9"(cd.Diamanda)
-Mamy dziesięć minut.
-Coś ty zrobiła?-warknął Heckler.
Super. Teraz on uważa mnie za wroga. Basior zjeżył się. Skoczył na mnie z pazurami i wyszczerzonymi zębami. Heh,nie da się tak łatwo pokonać dowódcy wojowników,nie? Odskoczyłam,a Heckler walnął w drzewo.
-Zrobiłam to,co musiałam. Diama idziemy!-mruknęłam.
Ruszyłam przed siebie.
-Dokąd?!-zawołała za mną wadera i podbiegła do mnie.
-Do jednej takiej. Ale mamy mało czasu.
Rzuciłam się biegiem. Diama pędziła za mną.
<Diamanda? Sorr,weny brak>
Od Alex "Coś z tego będzie? cz.2" (cd.Lucas)
-Czego chcesz?-warknęłam.
Wyglądał na zmieszanego.
-Ja...?
Wywróciłam oczami.
-A widzisz tu kogoś innego?
-Yyyy.... Nie...-odparł.
-To odpowiesz mi na pytanie?
Nie znałam go. Poza tym to było podejrzane. Najpierw sarna,potem on. Może nie powinnam jej jeść...
-Ja... Ym... Ciągnąłem sarnę i... Eee... Usłyszałem hałasy w jaskini... Wystraszyłem się, upuściłem sarnę i schowałem się w krzakach...
Popatrzyłam na niego podejrzliwie. Czemu tak się jąkał? Właściwie to niektórzy tak mają... Albo serio się wystraszył. Historia była nawet wiarygodna. Westchnęłam i uśmiechnęłam się.
-Przepraszam za moją reakcję. Parę przeżyć. Alexa jestem.
-Lucas.
-Wybacz,że zjadłam ci sarnę... Może... Chodź do mnie... Przypomniało mi się,że mam wędzoną dziczyznę...
Pokiwał głową z uśmiechem. Poszliśmy więc do jaskini i dałam mu śniadanie. Porozmawialiśmy i go polubiłam. Fajny z niego basiek. Zerknęłam na zegarek. Zerwałam się.
-Przepraszam,ale muszę iść. Dzisiaj rano wojsko ma trening... Muszę ich przypilnować.
Wyszliśmy z jaskini. Rzuciłam się do biegu.
-Alex,poczekaj!-krzyknął Lucas za mną.
Zatrzymałam się. Basior do mnie dobiegł.
-Czy... Co robisz wieczorem?
Pomyślałam chwilę.
-Nic,a co?
-Może... Poszłabyś ze mną na polowanie?
-Jasne.
Uśmiechnął się. Ja też. Potem odbiegłam.
<Lucas?>
poniedziałek, 27 czerwca 2016
Od Alexy "Duch? cz.8" (cd.Diamanda)
- Podobno ten krąg m jakieś niesamowite moce.
- Ta... To się nawet czuje. Czy on czegoś szuka? - Wskazałam łapą ducha w ciele wadery.
-Tak. Tylko czego?
Nie musiałyśmy długo czekać na odpowiedź. Ten już pochylał się nad znakami. I wyraźnie znalazł to,czego szukał. Po czym to poznałyśmy? To proste. Zaczął się uśmiechać,co nigdy nie jest dobrym znakiem w takich sytuacjach.
- Zły znak - mruknęłam.
- Zgadzam się - odparła moja przyjaciółka. -Musimy działać.
- Ale co robimy?
- Nie mam pojęcia. Ty jesteś starsza i mądrzejsza. Poza tym, byłaś kiedyś Alfą, więc no...
- Aha,dzięki - prychnęłam śmiechem.
Wtedy pochwyciła mnie jakaś niewidzialna siła. Usiłowałam się wyrwać,ale niestety na nic. Wiem,że krzyknęłam:"Co jest?!",zanim siła zaniosła mnie przed oblicze Billa.
- Skąd ja wiedziałem,że się tu spotkamy? - zapytał szyderczo.
- Puszczaj mnie ty....-W tym momencie zaczęłam obrzucać go wulgaryzmami.
- Nieźle. Gdybym nie znał tych słów,to z pewnością już szedłbym je zapisać.
- To możesz iść idioto!
Ten tylko coś mruknął. Po chwili znowu się odezwał.
- No dobra. Skoro już tu jesteś,to możesz mi się przydać.
Wyszedł z ciała Diamy. Kiedy tylko to zrobił,prychnęłam i splunęłam na niego. Szkoda,że nic mu się nie stało.
- Na prawdę cię nie interesuje do czego cię wykorzystam?
- Zabrzmiało dwuznacznie. No dawaj... Po co niby?
Uśmiechnął się niebezpiecznie.
- Jako przepustka do innych światów.
- Jakich... Innych światów?
Zająknęłam się. Ojciec nam o tym opowiadał, więc doskonale wiedziałam o co chodzi. Inne światy... Domy demonów, potworów i innych takich. Jeśli on chce je wpuścić do naszego świata...
- Nie udawaj. Wiesz co mam na myśli.
Podleciał do mnie i patrzył na mnie złośliwie tym swoim jednym okiem.
- Poczujcie się zaszczycone. Będziecie widziały otwarcie wrót!
Nagle wyskoczyła Diama.
- Bill, po co to robisz?! Co ci to daje?!
- Kocham zamęt,chaos... Nie tylko w umysłach-odparł.
- To chore i totalnie pozbawione sensu - rzuciłam.
- Nie oceniaj mnie według waszych standardów, ja nie jestem wilkiem.
<Diamanda?>
Octi; Pozwolenie jest ;)
czwartek, 22 października 2015
Od Alexy ,,Duch? cz.5" (cd.Diamanda)
-Diama.... Ja rozumiem,że chciałaś dobrze,ale.... Duchy nie wzywa się od tak... Do tego się trzeba przygotować-powiedziałam.
-To był przypadek... Ale co robimy?-zapytała.
Bardzo,ale to BARDZO,dobre pytanie. Czy lepiej odzyskać od razu jej
ciało,czy może iść znaleźć tę cholerną kartkę? Szybko podjęłam
decyzję.
-Szukamy kartki. Może tam coś jest jak pokonać tego ducha.
-To chodźmy. Szybko! Pokażę ci,gdzie znalazłam tę
książkę...-rzuciła.
Pobiegła w stronę biblioteki,a ja popędziłam za nią. Miałam dziwne
uczucie patrząc na zjawę. A jeszcze dziwniejszym był widok smutnej i
poważnej Diamandy. Wkrótce dotarłyśmy na miejsce. Od razu
zabrałyśmy się do szukania kartki. Zajęło nam to strasznie dużo
czasu(za dużo). Ale w końcu Diama krzyknęła:
-Udało się! Mam!
Pobiegłam do niej. Przeczytałyśmy zawartość stronicy i obie bardzo
się zawiodłyśmy. Nie było tam nic,co można było wykorzystać. Tylko
ostrzeżenie,że to silny duch,jego opis... Oraz napisane wielkimi
literami:"POD ŻADNYM POZOREM NIE PRZYZYWAĆ!" Reszta... Zamazana.
-Super. Naprawdę wiele nam to pomogło-burknęłam.
-Czyżbym wyczuł ironię?-odezwał się jakiś głos za nami.
Odwróciłam się szybko i ujrzałam ciało Diamy. Stało jakoś
dziwnie krzywo. Warknęłam. Diamanda też warknęła(co mocno mnie
zdziwiło).
-Oj Alexo,Alexo...-zaśmiało się to coś w ciele Diamy.
niedziela, 20 września 2015
Od Alexy ,,Demon brata cz.5" (cd.Dergor)
-To jest... Aż mi słów brakuje-wyrzuciłam z siebie.
Nie było mnie stać mnie na coś więcej. I właściwie to była prawda.
-Nie dziwię ci się...-odparł cicho Dergor.
Westchnęłam.
-Może wrócisz już do jaskini? Chyba powinnaś się przespać...-rzucił.
-Co?-roześmiałam się gorzko.-Nie zasnę po tym wszystkim.
-To... Co chcesz teraz robić?-zapytał.
-Właściwie to nie wiem... Chyba pójdę się przejść... Chcesz ze mna?-zaproponowałam.
Pokiwał głową i ruszyliśmy przed siebie. Doszliśmy aż do gór. Popatrzyłam na nie.
-Wchodzimy?-zaśmiałam się.
Dergor też spojrzał w górę.
<sorr,brak weny... nowa seria? xD>
piątek, 11 września 2015
Od Alexy ,,Demon brata cz.3"(cd.Dergor,Heckler)
Heckler był wyraźnie oburzony. Warknął i rzucił się na brata. Braterskie przepychanki,więc nie będę im przeszkadzać... Pamiętam jak z Olivią się kłóciłyśmy... Usiadłam i patrzyłam na walkę braci. Skończyli się bić dopiero po 20 minutach. Westchnęłam. Oboje leżeli na ziemi jak nieżywi. Wtedy przybiegła Geist. Heckler wpatrywał się w nią jak w jakąś kolację. Mała zarzuciła łbem,położyła po sobie uszy i wywróciła oczami ukazując białka. Po chwili rzuciła się do ucieczki,a basior za nią. Pobiegłam za nimi. Znalazłam tę dwójkę na polanie. Geist została zapędzona w kozi róg. Stanęła na tylnych nogach i uderzyła Hecklera. Ten warknął wściekle. Kiedy miał już na nią skoczyć,stanęłam przed nim.
-Przepraszam bardzo,ale czyiś towarzyszy się NIE ZABIJA-mruknęłam.
Po chwili przybiegł Dergor.
-Co się dzieje?-zapytał.
-Nic-warknął jego brat.
-NIC?! Twój brat chciał mi zabić konia-odparłam.
Dergor spojrzał na brata,który wzruszył ramionami. Po chwili oboje spojrzeli na mnie. Poczułam się dość niezręcznie. Odwróciłam się i złapałam małą za kantar.
-Ma któryś z was może linę czy coś podobnego?-zapytałam.
Dergor podał mi linę. Przyjęłam ją z wdzięcznością,przywiązałam jeden koniec do kantara,a drugi chwyciłam. Kiedy odwróciłam się dalej się na mnie gapili. Jeszcze trochę i nie wytrzymam. Muszę coś zrobić...,pomyślałam.
-Dobra. Pomogłam wam,prawie zginęłam i teraz żądam wyjaśnień-powiedziałam ostro.
<któryś z braci? xD>
wtorek, 25 sierpnia 2015
Od Alexy,,Demon brata cz.1"(cd.Dergor)
-No,co cię gryzie?-zapytałam.
-Uch... Miałem tego nikomu nie mówić,ale czuję,że można ci ufać...-powiedział,po czym zniżył głos do szeptu.-Bo Heckler... Cóż,on jest opętany...
Spojrzałam na niego stanowczo.
-Trzeba mi było powiedzieć od razu.
-Wiem,ale nie chciałem cię spłoszyć-wyjaśnił.
-Rozumiem cię. Ale chodźmy go już poszukać. Ja pójdę w lewo,a ty w prawo,dobrze?-rzuciłam.
I nie czekając na odpowiedź skoczyłam w lewo. Biegłam dopóki nie znalazłam świeżych śladów. Wtedy zwolniłam do truchtu. Po chwili zauważyłam Hecklera. Dziwnie się zachowywał. Skoczyłam w zarośla i stamtąd go obserwowałam. Nagle poczułam,że ktoś za mną stoi. Rzuciłam się na osobnika Okazało się,że to tylko Dergor.
-Ym... Przepraszam cię-mruknęłam i pomogłam mu wstać.
-Nie szkodzi.
Zerknęłam w miejsce,gdzie przed chwilą stał Heckler. Ale on zniknął. Znowu. Rozejrzałam się dookoła. Nic,
-Yyyy,Alexa?
-Co?-odparłam,wciąż usiłując znaleźć znikającego baśka.
-Nie musisz szukać.
Odwróciłam się. Za nami stał Heckler uśmiechając się okrutnie.
<Dergor?>