Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Annabeth. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Annabeth. Pokaż wszystkie posty
poniedziałek, 4 lipca 2016
Od Annabeth "Poznanie cz.12"(cd.Midnight)
Super. Nigdzie się nie schowam do cholery. Oni naprawdę są wszędzie. Pod ziemią się chowają czy co? Jedno miejsce,które tak naprawdę mi zostało to siedzenie pod wodą. Tam nie wejdą,bo moce im wyparują(dosłownie). Ale ja nie chcę być rybą... Popatrzyłam na Midnight'a.
-Ale...
-Boże,Annabeth! Ty mówisz,że to ja jestem wkurzający czy irytujący?!-przerwał mi.
-Bo jesteś....-powiedziałam cicho.
-Ann! W watasze na 100% będziesz bezpieczna. Mogę ci to przysiąc. Jest nas sporo,pokonamy ich. Zwłaszcza,że mamy totalnego psycho.
-Nie przekonujesz mnie tym... Poza tym Mid... JEGO armia...
-Jest słabsza od naszej watahy.
-Nie rozumiesz,ze nie chcę ryzykować zdrowia czy nawet życia innych wilków?!
Powoli zaczynałam tracić cierpliwość. On nie da mi spokoju! Może i dobrze,pomyślałam. Może ta wataha naprawdę jest silniejsza od nich. I może nie jest taka zła.
-Mid...
-Hm?-rzucił trochę wściekły.
-Bo ja... Ja się po prostu boję...
No,proszę. Powiedziałam to. Cała złość jakby wyparowała z basiora. Popatrzył na mnie zdziwiony.
-Jak to? Czego?-zapytał.
-Ty...Tyle czasu żyłam w odosobnieniu... Nie umiem nawiązywać relacji z innymi. Nigdy nie wiem co powiedzieć. A co jeśli mnie nie przyjmą? ON to był tylko pretekst,żeby się nie pojawiać w watahach... Chociaż i tak mam sporo racji...
-Annabeth,nie masz się czego bać. Olivia na pewno cię przyjmie. A wilki są super. Dogodasz się z nimi,obiecuję. A nasza armia zmiecie jego armię z powierzchni.
-Tak myślisz.
-Nie,ja nie myślę. Ja to wiem.
Uśmiechnęłam się do niego. Byłam mu wdzięczna za pomoc. I za to,że tak mnie wspiera... Wstałam.
-To chyba... Mogę dołączyć do tej watahy-powiedziałam nieśmiało.
<Mid?>
Etykiety:
Annabeth
niedziela, 3 lipca 2016
Od Annabeth "Poznanie cz.10"(cd.Midnight)
-Gdzie jesteśmy?-mruknęłam.
-No?
-A skąd mam wiedzieć? Nie mam pojęcia.
Westchnął. Ja poszłam na plażę.Weszłam do wody w tym samym momencie kiedy Mid wpadł na piasek.
-Co robisz?
-Idę się dowiedzieć gdzie jesteśmy.
-Do wody?
-Tak.
Nie chciałam się z nim dalej kłócić i wskoczyłam do wody. Nie musiałam długo szukać jakiegoś zwierzęcia. Spotkałam delfina. Dowiedziałam się,że jesteśmy stosunkowo niedaleko Watahy Nuit Solitaire. Jeszcze trochę z nim pogadałam,podziękowałam za pomoc i wyszłam z wody. Mud aż podskoczył.
-Gdzieś ty była?
-W wodzie.
-To wiem!
-To po co się pytasz?
-Nie było cię aż 3 godziny!
Nie było mnie aż tak długo? No nieźle.
-Przepraszam,zagadałam się.... Ale niedaleko jest jakaś wataha.
-Jaka?
-Niut Solitaire.
-Super!-zawołał.-Moja wataha! Mówię ci,tam jest super! Odnajdziesz się tam.
Pokręciłam przecząco głową.
-Przykro mi Mid,ale... Ja nigdzie nie idę...
-Co?Jak to?
-Tutaj jestem bezpieczna. Nie chcę cię narażać. Ani dołączać do watah. Nie jest to dobre ani dla mnie,ani dla nich. Ja zostaję TUTAJ.
<Mid? Sryyyy,weny brak ;^;>
Etykiety:
Annabeth
Od Annabeth "Poznanie cz.8"(cd.Midnight)
Oni są kurde wszędzie. Jak mogli nas znaleźć. Przecież... Zaraz. Oba hipokampy miały na bokach czarne wypalone znaki. Nieźle zaplanowane to trzeba przyznać... Jeden z tych czarnych typów związał mi pysk. Usiłowałam się wyrwać. Nic z tego. Są za silni... Nie wiem czemu,ale zachciało mi się śpiewać. Super moment,naprawdę. Z zamyślan wyrwał mnie ON.
-Wow,dawno się nie widzieliśmy-rzucił i prychnął śmiechem.
Z pewnością obrzuciłabym go obelgami gdyby nie związany pysk.
-Weźcie ją gdzieś zamknijcie. Najlepiej w tej wiszącej klatce. Sługuski zrobiły to,co im kazał. Nadal miałam związany pysk.
-Wiesz co Annabeth? Mogłabyś tego wszystkiego uniknąć. Ty jednak wybrałaś inną drogę. Poczekamy na niego. Widać,że ci na nim zależy.... Zabiję go na twoich oczach.
Miałam ochotę krzyknąć,że mi na nim nie zależy. Ale czy to prawda? Na pewno nie w ten sposób o jakim on mówił... Midnight był raczej przyjacielem,którego nigdy nie miałam. Nic więcej nie uczułam. Czemu oni tak myślą?
*************************
Aż do wieczora nic się nie działo. Mi się nawet zasnęło,choć nie mam pojęcia jak. Obudził mnie warkot. A właściwie dwa. Wstałam i zerknęłam za kraty. Mid walczył z NIM. Nie miałam wątpliwości kto wygra-ON zgniecie basiora jak robaka. Nagle klatka się zwiększyła. Nie,to ja się skurczyłam. Lina z mojego pyska opadła. A ja byłam.... Kosogłosem! Przecisnęłam się przez kraty i usiadłam na gałęzi jakiegoś drzewa. Potem udało mi się wrócić do zwykłej formy. Mid już przegarł,a ON szykował się do ostatecznego ciosu.
-PRZRSTAŃCIE!
Co dziwne,obaj posłuchali. Spojrzeli na mnie. Huh,co teraz? Nagle z mojego gardła wydobył się śpiew. Mid nie ogarniał co się dzieje,ale ON tak. Zaczął biegać i szukać czegoś. Krzyczał:
-Łapcie ich. Zwiążcie jej pysk,idioci!
-Syrena!-pisnął ktoś.
Po chwili każdy wilk kołysał się w rytm piosenki. Wszyscy oprócz mojego przyjaciela. Zeskoczyłam z drzewa.
-Nie będziecie nas gonić prawda?
-Nie będziemy was gonić-powiedzieli chórem.
-Obiecujecie?
-Obiecujemy.
Rzuciłam się biegiem. Musiałam złapać Midnighta za łapę i trochę pociągnąć,żeby się otrząsnął z zaskoczenia. Znowu uciekaliśmy. Dobiegliśmy do plaży. Oboje byliśmy zziajani.
-Jak... Jak ty to....?
-Jestem syreną. Umiem przekonywać do wszyatkiego. Musisz popracować nad swoją wiedzą.
-Dobra. Gdzie teraz?
-Oni nie znoszą wody. Są z żywiołu ognia. Można powiedzieć,że są z niego stworzeni.
-Dobra. A tak w ogóle.... Czemu uciekamy skoro umiesz tak robić?
-To nie działa długo. Za 24 godziny aię ogarną.
Westchnął. Ja wepchnęłam go do wody. Kiedy byliśmy głębiej stworzyłam mu bąbel wokół głowy,żeby nie musiał i chwila wynurzać się na powierzchnię. Ja umiałam oddychać pod wodą. Płynęliśmy przed siebie,tak naprawdę nie wiedząc dokąd. Po chwili spotkaliśmy węgorza. Pogadałam z nim chwilę i był tak uprzejmy,że postanowił wskazać nam drogę do pobliskiej wyspy. Jakieś pół godziny później znaleźliśmy się na miejscu. Od razu zwiedziliśmy teren. Nie była jakaś ogromna. Na szczęście zwierzyny było pełno. Schronienia też. Znaleźliśmy jaskinię,rozpaliliśmy ogień. Ja zaczęłam rozmowę.
-Wiesz... Musimy razem się z tym borykać,a praktycznie się nie znamy. I może opowiemy coś o sobie?
-Spoko. Kto pierwszy?
-Ja mogę...
Przełknęłam ślinę. Teraz nie było już odwrotu.
-Urodziłam się jako najmłodsza córka w jesnej watasze. Przez rok tak naprawdę nic się nie działo. Dopiero kiedy osiągnęłam rok... Wszystko się zaczęło. U nas w watasze była taka zasada,że wadery,które mają rok muszą stanąć do wyboru przyszłej Alfy. Oczywiście działo aię tak,kiedy syn Alf osiągnął 2 lata. Jak się wybierało? Owe wadery stawały dookoła misy z wodą,kłało się igłę i kręciło nią. Ostry czubek wskazywał tę "szczęściarę". No i wypadło na mnie. Syn Alf bardzo się cieszył,bo w szkole się we mnie podkochiwał. Zgadnij kto to był.
-Nie wiem.
-Ale ty jesteś głupi. Tracę w ciebie wiarę. Przywódca tych,którzy nas gonią.
Pokiwał głową,a ja kontynuowałam:
-Ja jednak odmówiłam. Nie dość,że tak naprawdę go nie znałam,to jeszcze mi się nie podobał. Ten się wkurzył i odszedł poprzysięgając zemstę. Po jakiś 6 miesiącach o nim zapomniano. Ale w nocy wparował z calą armią i zabił wszystkich. Oprócz mnie i mojej rodziny. Zawiązał mnie i zapytał czy wyjdę za niego. Nie zgodziłam się. Zabił na moich oczach całą moją rodzinę-rodziców,siostrę,brata. Po tygodniu uciekłam. Uciekałam przez rok,ale nie odpuścili. No i się spotkaliśmy. To tyle.
Nie odzywał się przez chwilę.
-Nie wiem co powiedzieć....
-Nic. Opowiadaj swoją historię-rzuciłam.
Chciałam zmienić temat.
<Mid?>
Etykiety:
Annabeth
czwartek, 30 czerwca 2016
Od Annabeth "Poznanie cz.6"(cd. Midnight)
Midnight oddał mi królika. Uroczy gest. Zapatrzył się w morze,ale zauważyłam,że co chwila na mnie zerka. Postanowiłam nic nie mówić i nie zwracać na to uwagi. Zabrałam się do jedzenia. Zjadłam mniej niż połowę królika. Czułam instynktownie,że basior kłamie. Szturchnęłam go i podsunęłam mu pół królika. Uśmiechnął się z wdzięcznością i bez protestu zaczął jeść. A właściwie wchłonął mięso. Westchnął,kiedy skończył posiłek. Oboje nadal byliśmy głodni,a po chwili wpadł mi do głowy pewien pomysł.
-Co sądzisz o sushi?-rzuciłam.
-Yyyy... O czym?
-Tępak.-Zaśmiałam się.-Sushi to surowe ryby. Fakt,z ryżem i paroma innymi dodatkami,ale takich rzeczy nie mamy...
-Ta. A skąd wytrzaśniesz ryby?
Wywróciłam oczami. Rozmawiasz z wilkiem o żywiole wody,pomyślałam. Zamknęłam oczy i skupiłam się. Siłą woli zmusiłam ławicę ryb,aby wyskoczyły z wody. Śledzie wyskakiwały na piasek i ulożyły się w niezłą stertę. Basiora wmurowało.
-D-DOPIERO TERAZ POKAZUJESZ,ŻE POTRAFISZ COŚ TAKIEGO?! To ja po lasach latałem i goniłem tego jedynego królika.....
-Zamknij się i jedz-przerwałam mu.
Wcinaliśmy aż nam się uszy trzęsły. Wlrótce bylismy pełni. Walnęłam się na piasek obserwując wodę. Po chwili przypomniałam sobie o "namiocie",w którym się obudziłam.
-Ty zbudowałeś ten namiot?-spytałam.
-No tak... Nie chciałem,żebyś leżała w słońcu... Żebyś udaru dostała czy innych takich. Ale muszę cię o coś spytać.
-Tak?
Wiedziałam o co zapyta. Zapewne o NIEGO.
-Co ten gość mówił? Bo nie pamiętam...
Spuściłam głowę.
-Chodzi ci o to,że ON chce,żebym została jego żoną?
-Huh,chyba tak.
-To dość długa historia... Przepraszam,ale może kiedyś ci o niej opowiem... Nadal nie mogę się pozbierać.
-Rozumiem-powiedział.-A może poszukamy pomocy u twoich rodziców?
Na słowo "rodzice" łzy napłynęły mi do oczu. Odwróciłam głowę. Nagle świat zrobił się rozmazany,a po moim policzku zaczął płynąć potok łez. Wbrew mojej woli zaszlochałam głośno.
-O Boże,przepraszam...
-N-nic się nie stało... Nie miałeś prawa wiedzieć...
Midnight przysunął się trochę bliżej. Chyba wyczuł,że potrzebuję wsparcia. Nagle poczułam,że muszę się przytulić. Dawno nie nawiązałam z nikim kontaktu. A czułam,że właśnie jemu mogę zaufać. Może nie powinnam tego robić,może to zepsuć stosunki,podpowiadał mi rozsądek. Ale zaryzykowałam. Przytuliłam się do basiora i płakałam mu w futro.
<Mid? Sry,wena opuściła ;^;>
Etykiety:
Annabeth
Od Annabeth "Poznanie cz.4" (cd.Midnight)
Zamknęłam oczy. Za dużo tych śmierci. Zatrzymałam się,kiedy poczułam pod łapami coś śliskiego. Chciałam ruszyć biegiem,ale poślizgnęłam się i upadłam prosto w to coś. Otworzyłam oczy i zaczęłam piszczeć. Wpadłam prosto w plamę krwi martwego strażnika. Odskoczyłam i przylgnęłam do ściany nadal krzycząc.
-Cicho! Ann,cicho bądź!-syknął Midnight.
Nie mogłam się powstrzymać. Basior podbiegł i zamknął mi usta. Pomogło mi to. Oddychałam ciężko. Wtedy dojrzałam drzwi. Rzuciłam się tam sprintem. Nacisnęłam klamkę-były otwarte. Wypadłam na zewnątrz. No tak... Lochy są oddzielnym budynkiem z wejściami po obu stronach. Nagle z hukiem otworzyły się drzwi po przeciwnej stronie. Stał tam ON.
-Annabeth i tak nie uciekniesz!-ryknął.
-Wiesz,i tak spróbuję!-pisnęłam.
Rzuciłam się do ucieczki i zauważyłam,że Midnight bieg za mną. Jakieś pół godziny później musieliśmy się zatrzymać. Morze. Uśmiechnęłam się. ON i jego armia nie dość,że nie umieją pływać,to jeszcze są żywiołu ognia.
-Wskakujemy-rzuciłam.
-Co? Nie dość,że wiewiórka to jeszcze ryba?-zapytał Midnight.
-Ależ jesteś irytujący.
-Często to słyszę-Wyszczerzył się.
Wtedy gdzieś za nami rozległy się warkoty. Zagwizdałam jak na nowojorską taksówkę. Na wodzie pojawiła się zmarszczka i z wody wyskoczył hipokamp. Podpłynął tak blisko jak tylko to możliwe.
-Podpłyń tam i jedź. To jak na zwykłym koniu.
-A ty?
Zaśmiałam się.
-Zobaczysz.
Mid wskoczył do wody w tym samym momencie,kiedy zza drzew wyskoczył ON.
-Annabeth,stój-warknął.
Splunęłam.
-Po moim trupie. Prędzej się zabiję niż za ciebie wyjdę popaprańcu!
Zauważyłam,że Midnight dotarł do hipokampa. Wodny koń zamachał rybim ogonem i zaczął odpływać. ON zaczął się śmiać.
-A no tak... Masz już kochasia?-zapytał.
-Co?-Ta uwaga zbiła mnie z tropu.
Nagle ogarnęła mnie złość. Woda wystrzeliłam na całą armię. Wilki zaczęły kaszleć,a ja wskoczyłam do wody. Tak nakierowałam prądy wody,że w chwilę dogoniłam Midnighta. Znowu zagwizdałam. Po chwili przypłynął drugi hipokamp. Skoczyłam na niego. Kiedy tak koń pędził ja poczułam ogarniające mnie zmęczenie. Chwilę później zasnęłam wtulona w szyję hipokampa.
<Midnight?>
Etykiety:
Annabeth
środa, 29 czerwca 2016
Od Annabeth "Poznanie cz.2" (cd.Midnight)
Uciekałam po tych drzewach prawie z pół godziny. A on i tak nie odpuszczał... Świetnie... Wyszłam na złodziejkę... Skąd miałam wiedzieć,że to jest jego? No skąd...? Wreszcie się zmęczyłam. Nigdzie nie było śladu basiora. Postanowiłam,że może lepiej nie schodzić z drzewa,bo jeszcze mi skądś wyskoczy. I dobrze zrobiłam. Basior wyszedł chwilę później z krzaków. Zerknął w górę. Skuliłam się,położyłam po sobie uszy,podkuliłam ogon i patrzyłam na niego ze strachem. Od dawna bałam się innych po.... Nie wspominaj o tym!,wrzasnęłam w duchu. Poza tym... Ten basior wyglądał jak ON. A co jeśli są spokrewnieni? No świetnie będzie.
-Hej! Zejdź z tego drzewa!
Miałam ochotę mu chamsko odpowiedzieć. Ale nie. Obserwowałam go i siedziałam cicho.
-Może... Pogadamy czy coś?-zawołał.
Nadal się nie odzywałam. Nagle rozległ się za nami dziwny odgłos... Jakby połączyć huczenie sowy i wycie wilka. Zadrżałam. Znaleźli mnie. Wtedy zauważyłam paru zwiadowców. Zeskoczyłam z drzewa i schowałam się w krzakach. Basior,który za mną biegł poszedł za mną. Ja położyłam się w zaroślach tak,aby wiatr nie zdradzał mojego położenia.
-Czemu ukradłaś moją sarnę?-zapytał.
Pięknie dopasowane pytanie. Powaga sytuacji,a on z czymś takim wyjeżdża.
-Musiałam...
-Tak?
-Tak! Nie umiem sobie sama czegoś upolować,a mam dość żywienia się owocami. A teraz cicho siedź!-szepnęłam.
-Dobra. To przepraszam za moją reakcję. Midnight jestem.
-Ja Annab......-Nie dokończyłam. Lepiej nie zdradzać niczego.-Ann. A teraz z łaski swojej możesz się przymknąć?
Irytował mnie już. Poza tym... Zwiadowcy byli już blisko. Po chwili węszyli już koło naszych krzaków. Były to wilki dwa razy większe od nas. Kły wystawały im z pysków. Miały blizny na całym ciele. Ich futro było koloru czarnego o czerwonych wzorach-oczy były takie same.
-Kto to?-zapytał cicho Midnight.
Zwiadowcy to usłyszeli. No pięknie. Czarne wilki spojrzały na nas i skoczyły. Ja spodziewałam się tego,ale Midnight nie. Na szczęście udało mu się odskoczyć. Ledwo. Rzuciliśmy się do ucieczki. Wdrapałam się na drzewo. Pomogłam Midowi znaleźć się na drzewie. Zwiadowcy zawyli. Zaeaz będzie cała armia.
-Dobra skacz zygzakiem. Nie są zbyt inteligentni,nie zrozumieją.
-Ale ja nie jestem wiewiórką!-zaprotestował basior.
-Trudno,dasz radę.
Nie dał rady. Zamiast skoczyć na najgrubszą gałąź,to wylądował na najcieńszej. Nawet debil zorientuje się gdzie skakać. Stała się rzecz oczywista-gałąź złamała się,a Midnight spadł. No i w tym momencie musiała wypaść cała armia. Pare wilków skoczyło ku basiorowi i zakuło go. Wszyscy na mnie spojrzeli. I zaczęli rechotać. Wtedy wyszedł ON. Wilki przepuszczały GO,szedł dumnie. Był większy od swoich sługusów. No i można się domyśleć,że to ich Alfa. Zacmokał na mój widok-wystraszonej wadery na drzewie-i pokręcił głową.
-Naprawdę myślałaś,że uciekniesz?
-Może.
Nagle coś zaciesnęło mi się na szyi i ściągnęło na dół. ON sam podszedł i zakuł mnie w te głupie kajdany. Łzy napłynęły mi do oczu. Nachylił się i szepnął mi do ucha:
-Od tego nie uciekniesz,kochana.
Załkałam. Sługusy JEGO zarechotały znowu. ON ruszył przed siebie. Zawiązali mi oczy(Midnight'owi zapewne też) i gdzieś zanieśli.
*******************
Odsłonili mi oczy. Znajdowałam się w lochach JEGO królestwa. Sługusy wyszły. Midnight rzucał się za kratami obok. Usiłował znaleźć wyjście,jakiś słaby punkt.
-To bezcelowe-wyszlochałam.
Zerknął na mnie. Ja uciekłam w kąt pomieszczenia,jak najdalej od Midnight'a i dałam upust łzom.
<Midnight?>
Etykiety:
Annabeth
Subskrybuj:
Posty (Atom)