Basior cały czas mi się przyglądał. Nie powiem,że mnie to nie krępowało,bo bym skłamała. Dziwnie się czułam. A jeszcze ta wilcza czaszka... Humpf... A potem ten tekst o szalonym szamanie... Prychnełam ze śmiechu.
-Chyba cię to bawi-rzucił niby od niechcenia.
-Żebyś wiedział-odparłam z uśmiechem.
Ten,też się uśmiechnął. Nie wyglądał na nikogo złego,czy coś w tym rodzaju... Raczej na miłego i towarzyskiego. Czy taki jest naprawdę? Nie wiem. Potrząsnęłam głową.
-Co ci jest?-zapytał Thomas.
-Nic. Wydawało mi się,że mucha jakaś koło oka mi lata-powiedziałam.
Poczułam,że się czerwienię. Nienawidzę kłamać. Hmm,zobaczymy czy należy do tych spokojniejszych wilków,czy raczej tych energicznych,rzucających się na niebezpieczeństwa.
-Może spotkamy się jutro? Teraz muszę już iść. Pożegnaliśmy się,a ja ruszyłam do jaskini. Po drodze wpadłam na Olivię.
-Cześć,siostruś. Co jest?-Dopiero po chwili zauważyłam,że się na mnie gapi.-Co jest?-powtórzyłam.
-No nareszcie!-krzyknęła i mnie uściskała.
Byłam nie w temacie.
-Ale o co ci chodzi?-zapytałam. I to był mój błąd.
-Nareszcie sobie kogoś znalazłaś! Tyle lat byłaś sama... Jak ty to...? ,,Każda odpowiedzialna Alfa,nie rzuca się w objęcia miłości,lecz obowiązku"...
-Nie chcę ci psuć radości... Ja ciągle jestem sama-Cały zapał uleciał z Olivii.-Ja go dopiero teraz spotkałam.
-Uh... Sorry-mruknęła.
-Nie ma za co. Muszę lecieć.
****************
Następnego dnia spotkaliśmy się w tym samym miejscu.
-To co chcesz porobić?-zapytał Thomas.
-Inteligentny wilk zawsze sobie znajdzie mądre zajęcie-powiedziałam z uśmiechem.
<Thomas?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz