Wywróciłam oczami. On bywa taki głupi...
-Nie. Jestem tylko wizją twojego chorego umysłu-rzuciłam. Na widok jego miny dodałam:-Oczywiście,że ja debilu!
Uśmiechnął się i ja też. Mimo,że byłam na niego wściekła,to i tak nie mogłam się nie uśmiechnąć. Przytulił mnie tak mocno,że myślałam,że połamie mi żebra.
-Arya! Ja myślałem... Myślałem,że już cię nie zobaczę i... Ten... Ułożyłaś sobie życie z kimś innym... I nie chcesz mnie już znać itd...-prawie płakał ze szczęścia.
-Huh. Jak?! Na początku był taki zamiar,żeby nawet nie widzieć twojego zdjęcia... Ale jak mi złość przeszła,to pożałowałam swojego wyboru. I wróciłam. No więc,poszłam cię szukać. Nie znalazłam cię. Kiedy Olivia zaproponowała mi dołączenie do watahy,nie zawahałam się,bo chciałam o tym wszystkim zapomnieć. I to od niej dowiedziałam się,że tu jesteś.
-Tak się cieszę!-nagle spoważniał.-Gdzie Islanzadi?
Przełknęłam głośno ślinę.
-Islanzadi nie ma... Nie żyje-odparłam mając łzy w oczach.-Kronos.
<Mid? To ja się cieszę,że to ty wróciłeś c:>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz