Po śniadaniu wyszłam z jaskini. Midnight ciągle mi przypominał Islanzadi... Ona była z charakteru bardzo do niego podobna... Łzy napłynęły mi do oczu. Ruszyłam w stronę Magicznego Lasu. To miejsce odwracało moją uwagę od jakichkolwiek zmartwień. Niestety,nie tym razem. Usiadłam na głazie,który znajdował się pod jednym z drzew,uniosłam głowę i krzyknęłam w niebo. Po chwili płakałam. Nie wiem ile dokładnie,ale długo. Skąd to wiem? Słońce już znajdowało się na horyzoncie. Otarłam łzy,wstałam i ruszyłam w stronę jaskini. Po drodze rozmyślałam sobie. Po co jest życie,skoro przynosi nam tyle cierpień?,pomyślałam. Wtedy przypomniały mi się słowa matki,tuż przed śmiercią:,,Nieszczęścia to próby od życia. Zapamiętaj,nigdy nie możesz się poddać,choćby nie wiem co". Jakoś życie zbyt często wystawia mnie na próby!,chciałam krzyknąć. Wróciłam do swojej jaskini i bez posiłku,rzuciłam się na łóżko. Znowu zaczęłam płakać. Gdyby Midnight nie został Assassinem,by nas nie opuścił. Jakby nas nie opuścił,to byśmy nie odeszły. A jakbyśmy nie odeszły,to Islanzadi dalej by żyła... Tak! Obwiniam Mida!,pomyślałam. Jednak w głębi duszy czułam,że to nie jego wina... Kiedy już wypłakałam się w poduszkę,zasnęłam.
***************
Obudziłam się równo ze wschodem słońca. Przewróciłam się na drugi bok i dopiero wtedy zauważyłam,że czegoś mi brakuje. Zazwyczaj,Mid wstawał tak wcześnie rano i całował mnie w policzek,nim szedł do pracy. Zerwałam się z łóżka. Dłużej już nie wytrzymam! Muszę z nim porozmawiać. Zjadłam pospieszne śniadanie(udo jelenia) i ruszyłam do jego jaskini. Nie szkodzi,że jest tak wcześnie,znając życie albo już nie śpi,albo poszedł na polowanie. Po jakiś 15 minutach żmudnego marszu dotarłam na miejsce. Westchnęłam i weszłam do jaskini. Nie zastałam go. No dobrze,będę miała więcej czasu na przygotowanie rozmowy,pomyślałam.
**************
Wrócił równo w południe. Siedziałam przy stole i bawiłam się drzazgą wystającą z drewna. Usłyszałam jego kroki i odwróciłam się. Na mój widok stanął jak wryty. Miałam ochotę krzyknąć coś w stylu:,,Niespodzianka!",ale się powstrzymałam.
-Cześć-powiedział. Odłożył broń i podszedł do mnie.-Coś się stało?-zapytał widząc moją minę.
-Można tak powiedzieć... Musimy porozmawiać-odparłam.
Mid stanął w miejscu,po czym powiedział:
-Słucham.
-Zacznijmy od najważniejszego... Ciągle jesteś Assassinem?-rzuciłam niby od niechcenia,ale Mid wiedział,że to drażliwy temat. Pokręcił przecząco głową. I właśnie wtedy wszystko z siebie wyrzuciłam:-Przepraszam,że ostatnio byłam dla ciebie taka niemiła. Po prostu ja... Nie,nie mam wytłumaczenia. Byłam wobec ciebie powściągliwa,bo... Obwiniałam cię o wszystko. O to,że nas opuściłeś. O to,że to przez ciebie Islanzadi nie żyje. Ale tak naprawdę to była moja wina... Gdybym tylko na ciebie zaczekała... Przepraszam cię. Mogłbyś mi wybaczyć?
Rozpłakałam się.W jego oczach widziałam nie tylko ból,ale też i... Miłość. Jak on mnie może dalej kochać,po tym,co o nim myślałam? Po tym,jak go zraniłam. Przytuliłam się do niego. Mid wziął mój pysk w swoje łapy i spojrzał mi w oczy. I wtedy powiedział:
-........
<Mid? Wybaszysz? ;__;>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz