niedziela, 12 lipca 2015

Od BlueWay'a ''Wataha i nowy początek cz.1'' (cd.Olivia)

Przez dłuższy okres czasu włóczyłem się sam po pustkowiach. Nie znałem swojej rodziny. Pewnego dnia kiedy znowu wędrowałem przez las zobaczyłem zza drzewem pewną waderę. Na chwilkę przyczaiłem się w krzakach, czy wilczyca nie mogła być wrogiem i zrobić mi możliwej krzywdy. Zachowywała się normalnie wylegując się na dużym kamieniu. Nastawiłem uszy i poprawiłem lekko przechyloną obrożę. 
- Przepraszam...?- trochę niepewnie wychyliłem się zza drzewa i spojrzałem na pomarańczowo-włosą.
Twarz jej wyglądała przyjaźnie, miała wyniosły wyraz twarzy, postawioną grzywkę i charakterystyczne niesymetryczne i chaotyczne czarne paski na grzbiecie. Machnęła głową, najeżyła się i popatrzyła w moją stronę.
- Kim jesteś!?- krzyknęła jakby zaraz chciała przygotować się do skoku.
- Chwila, zluzuj, jestem przyjacielem!- westchnąłem i oznajmiłem podchodząc bliżej podnerwionej wadery.
- Naprawdę? Hym... Jakoś nie mam zaufania do dużych nieznajomych basiorów - przepraszam. Jestem Olivia - alfa Watahy Nuit Solitare... - na to zza chmur wyszło słońce i triumfalnie oświetliło sylwetkę wadery, rzucając jej cień na ziemię.
- Alfa? Sorry, że wyraziłem się... Em... Trochę nieklasycznie...- odparłem drapiąc się po łbie.
- Nie ma tematu. Tak reaguje na mnie większość wędrowców, ale co bym zrobiła gdybyś był wampiro-wilkiem? Bym musiała stoczyć z tobą walkę...- szepnęła patrząc w inną stronę.
- Wampiro-wilki?- podniosłem pytająco brew, czekając na odpowiedź Olivii.
- Tak. W naszej Krainie - tak, wkroczyłeś do Krainy Nuit Solitare. Ten cały teren o setkach mil jest mój. Tylko nasza wataha jest odrobinę mniejsza, ale też duża. Tutaj też jesteśmy bezpieczni. Za górami, które przekroczyłeś czają się niebezpieczeństwa. Trolle, wampiro-wilki, magiczne nieprzyjazne siły i demony. Musimy na je uważać. Niektóre miejsca w watasze niestety te stworzenia już ogarnęły...- wycedziła przez zęby.
- Ooo! Niebezpieczeństwo! W końcu!- wydałem z siebie okrzyk radości.
- Chcesz dołączyć?- odwróciła łeb z moją stronę, a jej oczy zabłyszczały żywym złotem.
- Tutaj? Pewnie, że mogę!- oznajmiłem wesoło.
- A, to jak masz na imię?- dopytała na chwilę węszac.
- Ach, nie przedstawiłem się? Jestem BlueWay - zaśmiałem się.
<Olivia?:D>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja