Przez dłuższy okres czasu włóczyłem się sam po pustkowiach. Nie znałem swojej rodziny. Pewnego dnia kiedy znowu wędrowałem przez las zobaczyłem zza drzewem pewną waderę. Na chwilkę przyczaiłem się w krzakach, czy wilczyca nie mogła być wrogiem i zrobić mi możliwej krzywdy. Zachowywała się normalnie wylegując się na dużym kamieniu. Nastawiłem uszy i poprawiłem lekko przechyloną obrożę.
- Przepraszam...?- trochę niepewnie wychyliłem się zza drzewa i spojrzałem na pomarańczowo-włosą.
Twarz jej wyglądała przyjaźnie, miała wyniosły wyraz twarzy, postawioną grzywkę i charakterystyczne niesymetryczne i chaotyczne czarne paski na grzbiecie. Machnęła głową, najeżyła się i popatrzyła w moją stronę.
- Kim jesteś!?- krzyknęła jakby zaraz chciała przygotować się do skoku.
- Chwila, zluzuj, jestem przyjacielem!- westchnąłem i oznajmiłem podchodząc bliżej podnerwionej wadery.
- Naprawdę? Hym... Jakoś nie mam zaufania do dużych nieznajomych basiorów - przepraszam. Jestem Olivia - alfa Watahy Nuit Solitare... - na to zza chmur wyszło słońce i triumfalnie oświetliło sylwetkę wadery, rzucając jej cień na ziemię.
- Alfa? Sorry, że wyraziłem się... Em... Trochę nieklasycznie...- odparłem drapiąc się po łbie.
- Nie ma tematu. Tak reaguje na mnie większość wędrowców, ale co bym zrobiła gdybyś był wampiro-wilkiem? Bym musiała stoczyć z tobą walkę...- szepnęła patrząc w inną stronę.
- Wampiro-wilki?- podniosłem pytająco brew, czekając na odpowiedź Olivii.
- Tak. W naszej Krainie - tak, wkroczyłeś do Krainy Nuit Solitare. Ten cały teren o setkach mil jest mój. Tylko nasza wataha jest odrobinę mniejsza, ale też duża. Tutaj też jesteśmy bezpieczni. Za górami, które przekroczyłeś czają się niebezpieczeństwa. Trolle, wampiro-wilki, magiczne nieprzyjazne siły i demony. Musimy na je uważać. Niektóre miejsca w watasze niestety te stworzenia już ogarnęły...- wycedziła przez zęby.
- Ooo! Niebezpieczeństwo! W końcu!- wydałem z siebie okrzyk radości.
- Chcesz dołączyć?- odwróciła łeb z moją stronę, a jej oczy zabłyszczały żywym złotem.
- Tutaj? Pewnie, że mogę!- oznajmiłem wesoło.
- A, to jak masz na imię?- dopytała na chwilę węszac.
- Ach, nie przedstawiłem się? Jestem BlueWay - zaśmiałem się.
<Olivia?:D>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz