Zimny wiatr, opadające liście i mój chłodny oziębły oddech. Byłem na tak zwanym lichym pustkowiu. Miejscu, gdzie przez tysiące kilometrów ziemia jest tylko przywdziana w pomarańczowe i żółte strąki długich ostrych traw. Nic innego tu nie ma prócz wiecznie szarych chmur i porywistego zefiru. Polany nagle przystroiło słońce, które nagle wychyliło się zza tumanów szarawych obłoków. Promienie dosięgły mojego pyska. Nerwowo i z awersją schowałem się głębiej w mojej norze. Była to duża jama schowana przenikliwie pod ziemią. Chronił ją tylko mały daszek z ziemi, który przypominał Wilczą Skałę. Taką miniaturową. Dziwnie ujmując, że w tym miejscu pół roku temu zamieszkałem. Sam. Sam na tym cichym, dzwoniącej w uszach dogłębnej ciszy. Można ująć, że nic nie mogło mnie przebudzić z żadnego snu. Wiatr grał mi spokojnie na futrze i piskliwym tonem wyrażał melodię różnych kompozycji. Tego dnia, gdy helios wybył się zza chmurzysk dojrzałem blask czystego promiennego... Światła. Przebudził mnie dostatecznie świecąc mi w ślepia, jakbym co najmniej chciałbym zestrzelić ten błyszczący okrąg z niebios. Wygramoliłem się z mojej nory i dotknąłem łapą mego chorego oka. Piekło mnie jak diabli, co dopiero mówić o otwieraniu jego. Usłyszałem nagle trzask. Był to trzask gałęzi. W moim otoczeniu było tylko jedno drzewo, czyli tylko tam były gałęzie. Padłem na ziemię i wyprostowałem sylwetkę. Mój węch był świetny i jedyne co wyczułem to... Ciało ciepłe. Blisko mojej nory, zaledwie kilka metrów było jedna suszka. Wysunąłem się zza kamieni u nory i zerknąłem w stronę drzewa. Skakał tam duży i tłusty zając. Wesoło kiwał uszami... Bynajmniej do tego czasu. Zamachnąłem się i wyskoczyłem z kryjówki prosto na zajęczaka. Ginął w męczarniach duszony przez wilka imieniem Discret. Haha, czyli mną. Czemu nie rozrywam go jak jeszcze żyje? Nie chcę się upaćkać od rana krwią. I tak zaraz będę cały brudny kiedy będę go jeść... Królisko w końcu poddało mi się i padło martwe na ziemię.
- Miało okropną śmierć - skinąłem w dół łbem i uśmiechnąłem się szyderczo.
Biorąc energicznym ruchem zdobycz zabrałem się do jedzenia.
***
Kolejny dzień. Chmury odeszły całkowicie zostawiając mój wspaniały półmrok i flautę tego dla mnie harmonijnego miejsca. Czułem się jak niezapisana książka. Mój dom okrył się błękitnym niebem i nawalającym na mnie słońcem. Jedyne co pozostało to wiatr. Wszedłem na najwyższy punkt znany mi na lichych pustkowiach i obserwowałem cały teren. Miałem świadomość, że to terytorium jest tylko moje. Nikogo prócz mej wilczej duszy tu nie było. Nic oprócz pojedynczych królików czy saren i jeleni wędrujących tu tylko zimą. Mimo wszystkiego... To miejsce mi się już przestało podobać. Całą atmosferę zepsuło to ''promienne słoneczko'', które wilki tak chwalą. Może dają roślinom żyć, ale pfff... do czego jest jeszcze potrzebne?
- Czy to miejsce kiedyś zasłonią kłębowiska? Oby jak najszybciej...Wrócę tu do was niedługo - zbiegłem jak pod wpływem jakieś adrenaliny z wyżyny i biegłem przed siebie. Pomarańczowe trawy były tak daleko rozesłane, że gdzie sięgnąć okiem tylko widać liche pustkowia stykające się z tym błękitnym niebem. To takie trudne... Wydawało mi się, że biegnę tak kilka godzin... Właściwie tak już było. Po tych wieloletnich męczarniach za szczeniaka byłem wytrzymały na taki bieg bez zatrzymania i nawet najmniejszego wysiłku. Nie czułem już żadnych uczuć lub emocji. Wszystkie wyleciały mi z głowy i choć nie chciałbym, żeby wróciły. Tak żyło mi się dobrze. Musiałem opuścić miejsce. Owady czy motyle w tym miejscu, to... Ehh... Na serio!? To całe zamieszanie z moim domem już działało mi na nerwy. Gdy tu wrócę, chcę widzieć tę ciszę, która była tu zawsze - od kiedy tu przybyłem.
***
Zaczął padać deszcz. Wszystko pokryło się w mroku. Dotarłem do jakiś gór i z trudem pokonałem ostatni jej szczyt. Deszcz lał jak z cebra i nic nie mogłem na to poradzić. Łapy ślizgały mi się po śliskich kamieniach i kilka razy prawie nie spadłem. Głupia natura. Nie może choć na chwilę nie utrudniać mi życia?! Wreszcie zdobywając szczyt ujrzałem jakąś krainę. Było tu wszystko zielone. Miejscami było tylko jakoś inaczej. Bez lęku skoczyłem w przepaść. Uwielbiałem to, tak próbowałem zaimponować innym... Kiedyś... Eh... Kilka miarek nad ziemią okryłem się żółtym jasnym światłem i leciałem wśród tamtejszych drzew szybkością spadającego meteoru. Nie lubiłem moich mocy światła. Czemu akurat musiałem odziedziczyć je po jakimś moim rodzicu!? Mrok i światło, czyli oddziałowywanie moich żywiołów nie gra ze sobą. Wychodzi na to, że moja matka czy ojciec byli tych dwóch nacji? Gorzej być nie mogło. Jak można kogoś tak pokochać i spłodzić dzieciaka, którego i tak zostawią na progu. Wielkie mi rzeczy! I jeszcze z zupełnie osobnych... Grup... Nie wierze, moi rodzice chyba byli nikim. Często rozmyślałem o mojej przyszłości zza młodu, ale teraz nie ma to sensu. Jestem tu i będę tu. Na zawsze. Stanąłem w miejscu. Kapu, kap...
Ulewa dawała we znaki, wszystkie ścieżki przez ten las były zalane i brodziłem w błotnych kałużach. Miałem wszystko gdzieś. Przeciwności i trudności. Nie obchodzi mnie pompa z nieba, wiatr czy pozostałe dzieje flory i fauny. Niech się dzieje, ja mam swoje poglądy i będę się ich trzymał zawsze. Nagle szlak mojej drogi się zakończył. Byłem w takiej zwanej ''wyższej'' partii lasu. W dole był most i dużo zielonych drzew. Zmoknięta grzywka opadała mi na twarz, pewnie wyglądałem tam niczym duch wzięty z horroru.
- Kim jesteś?- wśród bębniących kropli rozległ się waderzy głos.
- A wyglądam na ducha? Na koszmar? Na moje jestem wilkiem, ale na oczy innych mogę być postrzegany jak tylko oni tego sobie życzą - rzuciłem włosami odsłaniając w szczególności oboje oczu, jedno zamknięte z nałożonym opatrunkiem.
- Czyli w moich oczach możesz być wrogiem?- syknęła złowieszczym tonem.
- Już mówiłem, jeśli tak sądzisz - wtedy wadera wycelowała we mnie swoją świetlną magią.
Odbiłem jej słoneczną kulę, która leciała w jej stronę. Zrobiła unik, a ja zeskoczyłem na dół. Wystrzeliłem z łap kulę gwiezdnej energii. Leciała za wilczycą, a ta próbując uciekać - potknęła się, wtedy zatrzymałem kulę. Ta, trzymając łapy na twarzy z zaciśniętą buzią łkała sama do siebie.
- Czemu mnie nie zabiłeś?
- Wróg wziąłby do niewoli, ale ja wiem kim jestem. Nie mam ochoty nawet ciebie zabijać i na razie i prać życia innym - mówiłem tym samym doniosłym tonem co zawsze.
- Jesteś okropny - wilczyca wstała z kamienną poobijaną twarzą.
- Każdy z nas jest jaki jest. Nie musisz kryć swojej porażki
- Ale jeszcze raz, czego szukasz W MOJEJ watasze?!- wrzasnęła tak, że jej głos wyleciał nawet z tego wielkiego lasu.
- Podążałem za północno-wschodnim szkwałem, który przyprowadził mnie tutaj. Miał ku temu pewnie jakieś powody. Na pewno nie na próżno - warknąłem pod nosem.
- Czyli przybyłeś, do tej watahy? Chcesz dołączyć po tym co mi zrobiłeś?
- Miałbym przynajmniej dach nad głową. A i jeszcze jedno. Ty pierwsza we mnie wcelowałaś. Robiłem to pod sękiem obronnym, panienko - machnąłem łapą odwracając łeb.
- PANIENKO!? Czy ja mówię jakoś nie wyraźnie?
- Mówisz. Właściwie mogłabyś ściszyć swój głos przynajmniej do poziomu pośredniego
- Co proszę?! Będę mówiła jak chce!
- Proszę bardzo, droga wolna. Wolny kraj
- Wolny kraj w którym ma się obowiązki
- Doprawdy miłe pouczenie. To mogę się tutaj zatrzymać na pewny czas?
- Jak mnie zostawisz w tej chwili i jak opanujesz się z tymi zadufanymi samymi w sobie tekstami... Tak
- Miło było - odszedłem dalej.
- Jaskinia nr.25... Sam sobie poszukaj paniczu - odgryzła.
- A...- nie dała mi dokończyć
- Dobra chodź, bo mam dość z twoim marudzeniem! Ty taki jesteś na co dzień?! Jak ktoś może z tobą wytrzymać - przygryzła wargę i wyprzedziła mnie prowadząc w głąb lasu.
- Właściwie nie wytrzymał nikt kto musiał - zrobiłem mój sławny szyderczy uśmiech i kroczyłem za waderą.
Kilometr dalej wilczyca Olivia pokazała mi moją jaskinię... Jako sam w niej czułem się dobrze. Uleczyłem skaleczone oko pobliskimi roślinami i spróbowałem pogrążyć się we śnie.
Kapu, kap.
Kapu, kap.
C.D.N
Brak komentarzy
Prześlij komentarz