Od kilku tygodni było coraz gorzej. Wizje powracały, a ja nie potrafiłam sobie z tym poradzić. Coraz trudniej było mi rozróżnić prawdę od fikcji. Za każdym razem gdy widziałam kawałek przyszłości kończyło to się bólem głowy. Pogoda jeszcze pogarszała sprawę. Im było goręcej tym gorzej się czułam. Wyszłam z jaskini i skierowałam się do samego źródła. Zanurzyłam w nim łeb lecz już po chwili moje oczy napłynęły białą substancją zalewając całkowicie źrenice. Tak zawsze się to zaczynało. Na początku widziałam całkowitą jasność pośród której pojawiały się zarysy postaci. Stawały się coraz wyraźniejsze aż udawało mi się je rozpoznać, a nawet zapamiętać kilka szczegółów. Tym razem było inaczej. Zamiast białej poświaty wszystko dookoła było czarne niczym noc. Jedyną rzeczą, którą udało mi się dostrzec była para błękitnych ślepi. Wpatrywały się we mnie. Dopiero po chwili zdałam sobie że nie jest to żadna wizja. Przede mną stała czarna wilczyca i wyczekiwała aż coś powiem. Ja jednak nie potrafiłam nic z siebie wydusić. Dalej czułam się przygnieciona poprzednią wizją. Kręciło mi się w głowie i czułam że zaraz zemdleję.
-Kim jesteś?-usłyszałam jej głos. -Nie jesteś z naszej watahy.
-Nie-odpowiedziałam, a ona w odpowiedzi prychnęła.-Nie wiedziałam że to teren Twojej watahy.
-To nie jest moja wataha. ty chyba potrzebujesz pomocy..-stwierdziła po chwili.-Nie wyglądasz najlepiej.
-Dzięki -mruknęłam. Wiedziałam o co chodzi waderze i całkowicie się z nią zgadzałam.
-Chodź za mną -powiedziała półszeptem i zaczęła biec w stronę lasu.
<Shadow?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz