piątek, 17 lipca 2015

Od Midnight'a ''To TY?! cz.1" (cd.Arya)

Ćwiczyłem nowe sztuki walki. Urządziłem sobie mini-siłownie w mojej jaskinii aby trochę odzyskać moją dawną kondycje bo depresji. Depresja? Miałem ją od odejścia Aryi z córką. Wiem, że byłem złym ojcem i mężem ale przecież zmieniłem się przed jej ucieczką. Tak, była to według mnie ucieczka. Nie wiem czy wróci. Gdy chciałem ją szukać dostałem się do jakiejś nie znanej watahy i dotkliwie mnie okaleczyli. Wrócił ledwie sił i musiałem zostać tydzień w szpitalu. Odpuściłem sobie już. Tak szybko? Tak, miała powód, żeby pójść, więc proszę.  Droga wolna i skorzystała z tego.

          Ćwiczyłem właśnie refleks rzucania noży. Były to połączenia różnych trików z różnych stron. Rzucania z biodra, zza głowy, z nogi, podkręcona i wiele innych. Moje bronie wzbogaciły się różniesz o karambity, noże ząbkowane i Tomahawki. Polowałem na wszystko tylko żeby użyć jakiejś broni. To wszystko mnie uspakajało. Było to lepsze niż branie dwudziestu tabletek antydepresantów dziennie. Nie chcieli mi już przepisywać lekarze. Zachowywałem się jak ćpun? Oczywiście.  Plątałem się gdzie nie potrzeba, sprzedawałem wszystko tylko żeby mieć na pastylke. Niestety ale właśnie taka była prawda. Nie mogłem się opanować aż cała wataha się zmieniła. Wtedy zrozumiałem, że jestem uzależniony. Byłem dwa tygodnie na odwyku ludzkim. Podawali mi codziennie różne kroplówki. Codziennie zmiejszali dawki a mi mniej chciało się zażywać. Nikomu o tym nie mówiłem. Gdyby była Arya też bym jej nie powiedział. Pewnie jest z jakimś innym basiorem gdzieś daleko albo gnije w jakimś rowie. Ta ostatnia opcja wydaje mi się najbardziej drastyczna. Chce dla niej dobrze. Nawet jeśli ma już nowego męża to dobrze. Jest jej lepiej niż u boku takiego debila jak ja. Przezywam samego siebie? Tak, bo jestem debilem, że nie zauważyłem, że ona mnie potrzebowała kiedy ja się bawiłem w Assassyna. Skończyłem z tym już dawno. Mam tylko meldować kiedy będzie sprawa wagi ogromnej. Taka ,,emerytura" Płacić mi nie płacili ale miałem spokój aż do tego momentu...

           Rzucałem bardzo celnie, w sam środek głowy lub serca. Przeciwnicy umarli by w kilka sekund. Rzut z głowy, z nogi i z ręki do tyłu...

-Nauczysz się rzucać w cele a nie w wilki?-usłyszałem ostry, bardzo znajomy głos. Odwróciłem się i ją zobaczyłem... Zapomniałą twarz jak by zprzed wieków...

-TO TY?!-wydarłem się na całe gardło.

<Arya nie jestem za bardzo agresywny :P PS: cieszę się, że wróciłaś! 

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja