Płakała i płakała. Wiem, że nie mogła przestać bo gdy komuś zdradzi taką tajemnice natychmiast się rozkleja. Siedzieliśmy tak przez minuty a nawet godziny. Wreszcie sen przyćmił mi oczy i straciłem rachubę czasu...
Obudziłem się szybciej od Aryi. Ona nadal spała, w kałuży łez, przytulona o moje futro. Nie wiedziałem jak się podnieść ale postanowiłem powoli schodzić. Robiłem to przez następne piętnaście minut aż jej głowa powoli wylądowała na poduszce. Nie chciałem ją wybudzać żeby iść na polowania... Ciągle miałem świeczki w oczach ale postanowiłem na razie o tym nie myśleć...
Gdy wróciłem do jaskini jej już nie było. Za pewne sama poszła do pracy... Pójde się może spytać Octavii albo jej, gdzie mieszka to będe ją odwiedzał albo po prostu zamieszkamy razem... Ale ja podrzebowałem czasu aby wszystko wróciło do normy... Leżałem dwie godziny aż wróciła...
<Arya? Brak weny :/ fajnie, że wróciłaś! :)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz