sobota, 25 lipca 2015

Od Olivia'i ''Wypowiedz dwa słowa cz.3''

Wyciągnęłam powoli łapę do owego wisiorka i przystawiłam go do serca. Byłam roztrzęsiona i nie wiedziałam o co chodzi. Czy to był ten SAM medalik?! Spojrzałam na wizerunek na tarczy ozdoby i od razu zauważyłam takie samo drzewo o rozłożystych gałęziach i osobnymi detalami.
Czy naprawdę Alintos mógł... Przeniosłam się do przeszłości.

***Przeszłość- zza szczeniaka***

Wstało właśnie słońce i padało na mój biały pyszczek. Gdy doszło do moich oczu burknęłam i zrobiłam fikołka do tyłu.
- Parzy, parzy!- zawyłam aż i nerwowo złapałam mojego pyska.
- Słońce dobrze wpływa na cerę - usłyszałam głos.
Był to braciszek, który z nie wiadomych powodów stał w progu mojego pokoju.
-  El... Czemu mnie budzisz tak wcześnie?- przetarłam oczy.
- To akurat nie ja, to słońce - zaśmiał się i oparł się o ścianę.
- Ale co ty tu robisz?- przekręciłam się na cztery łapy niepewnie.
- Wychodzimy dzisiaj nad rzekę, prawda? Moi rówieśnicy piszą testy, ale natomiast - przyłożył dwa pazury do czoła. - Twój mądry braciszek nie - posłał mi dziwne spojrzenie.
- Ahh, tak... Zapomniałam - przeciągnęłam się nadal zaspana.
- Idziemy? Chyba twoje przyjaciółki i przyjaciele już czekają - wyjrzał na prawy korytarz jaskini.
- Daj mi jeszcze sekundkę - padłam na podłogę jaskini i przewróciłam się na bok.
- NO CHODŹ! Bo użyję siły - warknął.
- Ehh... Sama się prosiłaś - złapał mnie wtedy zębami za ogon i wyciągnął z pokoju. Wlókł mnie przez całą jaskinie, gdy wkrótce byliśmy na powierzchni.
- Teraz raczysz się przebudzić?- stanął nade mną i krzyknął, bym się przestraszyła.
- Ty potworze!- wstałam na równe łapy, aż zakręciło mi się w głowie.
- Nie stawiaj już tych oporów - wypaplał przytłumionym głosem.
- El, wiesz przecież, że mama i tata wrócą popołudniu i po co to budzenie mnie... Jak ich nie ma mogę tyle spać...
- Tak, ale umówiłaś się z przyjaciółmi, halloooo?- machnął dwa razy łapą przed moimi oczyma.
- FAKTYCZNIE - krzyknęłam i podskoczyłam dwa metry w powietrze.
- Obudziła się księżniczka - brat zrobił coś w stylu lennyface'a i wydawał się zatroskany.
- Idziemy więc - powiedziałam jak nowo narodzony ptak feniksa w noc świętojańską i skocznym krokiem ruszyliśmy razem nad rzeczkę.
Nasza wataha była położna w górach i by do niej się dostać trzeba było przejść przez szczyty solidnych gór. Wiele wilków straciło tam życie, by znaleźć swoją ścieżkę - nie w tej watasze.
Nie było tutaj wiele terenów, głównie lasy, jeziora i wodospady. Starożytna i dostatnia wataha mająca bardzo duże wojsko. Skakałam w okół brata jak królik i śmiałam się. Jak na mój wiek byłam bardzo zakręcona.
Wtedy na drodze stanął nam Mor. Mor był olbrzymim basiorem - z pierwszego punktu widzenia nie uznałabym go za wilka, nie nie! Był wyższy od innych i masywniejszy - krążyła plotka, że jest w połowie lwem i wilkiem. Jednak ja w to wątpiłam, tak jak braciszek i siostrzyczka. Mor skinął głową i wydawał się zapracowany.
- Coś nie tak Mor?- spytał brat zatrzymując mnie ruchem łapy.
- Nie, skądże. Tylko alfa Patrick dał mi dużo do zrobienia... Ufff, ile rzeczy mam zrobić. Nakazał mi iść do ND i pytać o sojusz - brat na te słowa wyraźnie się zamurował.
A ja wiem co to znaczy? Miałam tylko 4 miesiące! Dużo wilków, szczególnie wader mawiało, że jestem bardzo dojrzała jak na swój wiek.
Po kilku minutowej rozmowie z Morek byliśmy już prawie na miejscu. Zawyłam, gdy zobaczyłam w dolinie moich przyjaciół. Pomachałam im i zaczęłam machać ogonem.
- Biegnij, zaraz cię dogonię - zaśmiał się brat.
Nie zauważyłam kamienia i w czasie biegu z górki sturlałam się na dół w pięknych stylu. Żywa kula śniegowa w pomarańczowych włosach. Na koniec tej ''ścieżki'' wpadłam na szczęście w dołek dawno wykopany przez dziki i w dodatku wyłożony mchem i miękką trawą. Westchnęłam i wyciągnęłam łapy do góry.
- Wszystko dobrze?- zauważyłam nade mną niebieskiego basiora z czerwonym znamieniem koło oka.
- Slitzik!- pacnęłam go lekko łapą w pysk i odwróciłam się przez lewę ramię.
Basiorek poprawił moje zadarte od upadku ucho i uśmiechnął się. Podbiegł do nas również Shierge, Wicho, Natsu i Naoko.
- Livcia!- wpadła na mnie na ''bombę'' Nao i przytuliła mnie mocno.
- Naoko! Proszę, puść mnie - dusiłam się pod jej uściskiem.
- Idziemy znowu zrobić rozpierdziel w watasze?- krzyknął Natsu.
- Nie - wydusili wszyscy z zaparciem, a entuzjazm Natsu opadł.
- Natsu, dzieląc wszystkie fakty związane z przeszłością, ''rozpierdzieliśmy'' watahę pod twoim nadzorem palenia wszystkiego 45 razu, za co 15 razy Olivia dostawała ochrzan i karę. Nigdy więcej - powiedział poważnie Wicho, co większość czasu siedział cicho.
- Akceptuję ten plan - podskoczył Shierge.

***kilka godzin później***

Bawiliśmy się trzy godziny na polanie, tak aż TRZY godziny. Mama i tata powinni już wracać, ale teraz z wszystkimi wypoczywaliśmy nad rzeką. Shierge i Wicho coś tam próbowali łowić za pomocą... Wtedy Wich złapał dorodnego i tłustego łososia, który ochlapał nas wszystkich.
- Moje! Uhhuhuhuhuhu - czarny basior rozpędził się i zniknął za górką, gdy dopiero Shierge zauważył, że ten zwiał z jego łososiem pognał za nim jak wichura i również go nie było. Nao robiła piękne wianki i wiązała je z polnych kwiatów, braciszek spał a Natsu... Próbował spalić wodę.
- A kysz wodo posejdona!- krzyczał i wymachiwał łapami rzucając do wody many ognia, które sądził, że spalą wodę.
Koło mnie odpoczywał Slitzik i gryzdał pazurem po ziemi.
- Czo tam piszasz?- wskoczyłam na niego łobuzersko i zaśmiałam się.
Spojrzałam przez jego ramię i zobaczyłam rysunek dwóch bawiących się wilków, jeden był większy, drugi mniejszy. Obojga wilków miały koło oka znamię jak Slitz.
- To ty?- przekręciłam głowę, a moje ucho znowu mi opadło.
- Tak...- wyszeptał i znowu poprawił moje ucho.
Miał ponętny wyraz twarzy i nie chciał o tym chyba mówić... Spojrzałam na wilczka większego po lewej stronie. Nie chciałam go męczyć pytaniem... ''Kto to?'' Jego rysunek miał coś na sumieniu. Wtedy co się stało zapamiętam na zawsze, niby głupota ale to utkwi w mojej pamięci na zawsze - przestraszyłam się nadlatującej osy i przypadkowo zmazałam lewy rysunek Slitzika.
- Jeny, przepraszam! Slitz, naprawdę, przepraszam! Nie zauważyłam osy i...- spojrzałam po chwili na niego.
Basior wpatrywał się w tylko swój rysunek, zamknął oczy, skinął głową i znowu nie otworzył.
- Slitz... - zwinęłam się przed nim i spojrzałam mu w oczy.
- Nic się nie stało - wypowiedział po chwili.
Mimo tego i tak widziałam, że jest pełen rozpaczy. Nagle obrócił się na boku i dał mi pewien medalion.
- Co to?- spojrzałam na medalik i obróciłam go kilka razy na łańcuszku.
- Gdy będziesz nas potrzebować zaświeci się ten medalik - powiedział z uśmiechem.
Chciałam już go przytulić w podziękowaniu za piękny upominek, ale... Syreny bojowe...
Wojna WATAH!

***teraźniejszość***

Zwinęłam się w kulkę przy wodospadzie. Włożyłam medalion na szyję. Zaiskrzył pełnym blaskiem...
- Proszę, nawet medalion tak myśli - spojrzałam w gwiazdy.
- Ale nawet bez niego wiem, że ma rację.
C.D.N

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja