- Masz gdzie się podziać?- zapytałam basiora przekręcając głowę w bok.
- W jakim sensie?- odwrócił się i spojrzał na mnie kamiennym wzrokiem.
- Czy masz rodzinę, gdzieś dom i schronienie. Jak nie możesz dołączyć do nas. Do Nuit Solitare - podeszłam do wilka i przesunęłam łapą w powietrzu jakbym co najmniej rysowała jakąś tęczę. Ale czasem jestem głupia... Eh, moja głupota nie zna granic...
- Dołączyć? Ja...w...w zasadzie nie mam stałego domu, stale wędruję...- powiedział trochę cichszym tonem głosu.
- Trafiłeś idealnie! To co, wchodzisz w to?- wystawiłam mu łapę.
Basior pomyślał przez chwilę i niepewnie chwycił moją łapkę.
- Od dzisiaj jesteś jednym z naszych basiorów w watasze. Jestem Olivia, a nasze przywitanie to Aventius Solee - uśmiechnęłam się rozpromieniona.
- Ja mam na imię Balto - wstał z miejsca.
- Miło mi cię poznać... A jak mówiłeś sam do siebie...- na to Balto lekko się skrzywił. - Usłyszałam coś o torbie, a może to twoja?- wyczarowałam świetlistą kulę, z której wyciągnęłam zamszową torbę.
- Wow, to moja torba! Dzięki, a gdzie ją znalazłaś?- zapytał zawieszając torbę przez ramię.
- Tam na wzgórzu, z którego zeszłam. Widzę, że zajmujesz się zielarstwem, co?- zaśmiałam się.
- Skąd ty to wiesz?- basior wybałuszył lekko oczy na wierzch.
- Kiedy ją zabierałam z ziemi otworzyła mi się. Nie, że grzebałam w niej - eh.. gdzie by były moje maniery. - wytłumaczyłam powoli.
- A, to tak - również się uśmiechnął.
- Może chcesz być w naszej watasze zielarzem, co?- zapytałam.
- A jest takie stanowisko?- zdziwił się.
- No pewnie!
- To chętnie więc będę zielarzem
<Balto?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz