Właśnie spacerowałam terenami. Z myślą o przyszłości... A właśnie! Opowiem o mojej przyszłości.
Był to pogodny dzień. Nic nie zapowiadało o dobrych nowinach. Po porannej przechadzce weszłam do jaskini mojej rodziny i położyłam zdobycz u progu.
- Mamo, tato?- zapytałam przechodząc przez skalny łuk. W głównym pomieszczeniu siedziała moja cała rodzina. Brat, siostra, mama i tata.
- Wasza siostra po prostu była największa z was wszystkich jak się urodziła, i to jeszcze taka pulchniutka!- mówiła matka, a brat na to parskał po razie.
- MAMO! Proszę Cię, jeszcze opowiadaj wszystkim o florenckich znakach...- szepnęłam pod nosem.
Mama wyjęła zza pleców jakiś klaser w, którym był... Alfabet florencki.
- Nie mówiłam poważnie!- krzyknęłam.
- Mamo, Olivia nie może znaleźć chłopaka!- zaśmiał się brat znikomo chowając za sobą mój pamiętnik.
- Ty świnio!- skoczyłam na niego i po bójce zadowolona wzięłam notatnik do pyska.
Na to do jaskini wszedł jeden z naszych strażników.
- Kraina Nuit Solitare, Kraina Remulus Senter i Kraina czeka na swoich władców - zdjął wilczy hełm i spojrzał na nas.
Ojciec przeszył nas wzrokiem i znowu zwrócił się do nas.
- Jest ten moment, w którym w końcu muszę wam coś powiedzieć... Musicie się rozdzielić...- wyjaśnił.
- Jak to rozdzielić?- Alexa podniosła głowę z łap.
- To, że musicie dojść do swoich krain i tam na siedlisku założyć watahę o nazwie krain. Prosiłbym o to - rzekł, a na to wszyscy zamilkli.
***
Byłam w swoim pokoju. Nie odczuwałam jakiejkolwiek emocji. Ostatni raz stałam w swoim pokoju i przeglądałam album ze zdjęciami rodzinnymi. Byliśmy tam jako ludzie, gdyż tylko w świecie ludzi mogliśmy robić zdjęcia. Każda ilustracja objaśniała inną sytuację życiową, przygody i wspomnienia. Przypominałam sobie stare szczenięce czasy i... Wydarzenia życiowe. Było ich dużo. Dużo wilków poznawałam. Było ich masa. Chciałam ich wszystkich ostatecznie pożegnać, ale nie wszyscy byli w watasze naszych rodziców. Byli daleko, za kilkoma krainami, górami i lasami. Tak chciałam ich zobaczyć... Kochałam te osoby z całego mojego serca. Teraz wydają mi się tak dalecy... Schowałam album w skrytkę pod kamienną podłogą mojego jaskiniowego pokoju i sięgnęłam po mój stary medalion.
- Jest on taki wspaniały...- nawet nie zauważyłam i w moim pokoju pojawiła się siostrzyczka.
- Pięknie ci w niebieskim - uśmiechnęła się serdecznie i spojrzała na ścianę pokoju.
Właśnie połowę rzeczy pakowałam w kartony, a najważniejsze do mojej torby.
- Co tak się patrzysz na ścianę?- zapytałam odwracając się.
Widniał tam napis ''Hope smear streaks in life''.
Było tam wiele rysunków wilków namalowane naturalnymi pyłkami i farbami. Te malowidła rysowałam i pisałam kiedy byłam tylko szczeniakiem.
- Siostro?- właśnie spakowałam fiolki do torby i poprawiłam grzywkę.
Alexa przypatrywała się napisowi na ścianie.
- Co w tym napisie jest takiego?
- Nadzieją rozmaż smugi w życiu... Co jest tymi smugami?- zapytała po chwili.
- Nie wiem o co mi chodziło kiedy byłam szczeniakiem... Mało pamiętam z wczesnego dzieciństwa - mój ton głosu się zniżał i zrobiłam przerwę po słowie ''wczesnego''.
- Przeszkody? Przeszkody pozostawione przez los?- zaśmiała się raz i lekko.
- Możliwe. A tak w ogóle Alexa... Widziałaś ostatnio Natsu w watasze?- spytałam odnajdując inny temat.
- Czemu zmieniasz temat? Nie nie widziałam go. Zawędrował daleko w ekspedycji, ale jeszcze nie wrócił. Ale wiesz jak to Natsu - trzeba dać mu czas na wykonanie misji - odrzekła po chwili podchodząc do czegoś w postaci mojej podświetlanej LEDAMi półki skalnej.
- Taa... A chciałam go pożegnać... Pamiętam zza szczeniaka nasze przygody!- uśmiechnęłam się.
- Taaa, a matka traciła nadzieję na to, że w ogóle wrócisz
- Daj spokój, Alex... Byłam jeszcze roztargniona i mała!
- Nawet w dorosłym zostaje garstka szczeniaka
- Lexia...
- Nie podskakuj! Słuchaj się starszej siostry - zaczęłam ją przedrzeźniać.
- A co to było?!- skoczyła na mnie poprawiając uczesanie.
- ALEX! MOJE ŻEBRO!- wadera zeszła ze mnie a ja zmierzyłam ją wzrokiem.
- Jesteś jeszcze szczeniakiem - prychnęła.
- Co!? To że mam rok i siedem miesięcy, nie znaczy, że jestem szczeniakiem! Jestem dorosła, na pewno psychicznie - burknęłam siadając z obudzoną miną.
- Udowodnisz mi to?- podparła się o próg.
- Udowodnię! Jeszcze będę najlepsza!- krzyknęłam.
Alexa wyszła, a ja powróciłam do pakowania.
***
Żegnałam się w wieloma wilkami. W tym Naoko, Shierge (czyt.Szierg) czy Wicho (czyt.Wiczo). Tyle wilków nie przyszło mnie pożegnać... Tyle ich wyruszyło na odległy zachód, tam gdzie miał rządzić mój brat.
- Co się dopieprzacie do mojej siostry?- wyskoczył na mnie Manuel ni z gruszki, ni z pietruszki.
- Przepraszam, kim pan jest? - rzekł żartobliwie Shierge prawie rycząc ze śmiechu.
- Twoim koszmarem i przyszłą alfą, proszę pana - uśmiechnął się szeroko, ale trochę szyderczo.
- Rozumiem, milordzie - Shierge cieszył się dobrym humorem, co bardzo ceniłam i mi się podobało.
Jedynie tylko Wicho była troszeczkę przeciwna takiemu zachowaniu basiora. Ona zawsze była obojętna.
Przewiesiłam moją podróżniczą dużą torbę na plecy gdy nagle zawył na skalistym zboczu mój ojciec. Musieliśmy wszyscy się zebrać na Starożytnej Tarczy. Było to miejsce ułożone z wielkich kamieni z jakby takie ''wieżyczki'' a jako podstawa służył okrąg z potęgą znaków. Ja, siostra i brat staliśmy po różnych stronach tej zagadkowej planszy. Tata i mama stanęli na jej środku i uroczyście ogłosili.
- Dzisiaj nasze dzieci pokazały, że są wystarczająco dorosłe by podjąć wyprawę by założyć własne watahy. Manuel, na zachodzie, Alexa na wschodzie, a Olivia na południu. Z całego wilczego serca zawyjmy teraz wam na dobrą i miłą drogę w poszukiwaniu waszych krain!- wtedy ojciec zawył kolejny raz, a wszyscy za nim. Gdy wycie ucichło wystartowaliśmy. To było coś, czego nigdy ale nigdy nie zapomnę. Ta chwila była taka, jakby ktoś mnie wypuścił z klatki. Biegłam jak nigdy wcześniej. Wtedy przypomniałam sobie piosenkę i nutę watahy:
- Feeling my way through the darkness
Guided by a beating heart
I can't tell where the journey will end
But I know where to start
They tell me I'm too young to understand
They say I'm caught up in a dream
Well life will pass me by if I don't open up my eyes
Well that's fine by me - zaśpiewałam w ogóle się nie męcząc w biegu.
Lubiłam śpiewać, miałam poczucie, że dobrze mi to wychodzi. Za mną usłyszałam znajomy głos. Odwróciłam głowę. To był... Natsu!
- NATSU!- krzyknęłam. Basior ognia dogonił mnie szybko.
- Przybyłem by Ciebie pożegnać, przepraszam troszkę spowolniło mnie w górach...
- Nie ma sprawy! Teraz nawet możemy się pożegnać!- zaśmiałam się przeskakując przez pień.
- Refren naszego hymnu, razem? - nasze oczy błyszczały w słońcu.
- Tak
- So wake me up when it's all over
When I'm wiser and I'm older
All this time I was finding myself and I
Didn't know I was lost - podśpiewaliśmy tak dwa razy.
Natsu zatrzymał się i wrzasnął za mną:
- Biegnij! I zmień życie wielu wilków na lepsze! - z uśmiechem na twarzy i pogodą z sercu ostatni raz pomachał do mnie.
Wtedy zniknął, a ja musiałam zdobywać nieznane.
***
(czas teraźniejszy)
Stałam właśnie teraz w mojej świetlistej miliona kolorami. Czytałam właśnie wiele pism. W mojej jaskini było ich pełno. Tak szczególnie były to zapiski pewnej wadery, alfy sprzed siedemdziesięciu lat.
- Jak mi was brakuje... - z moich oczu spływały łzy.
- Alexa... Manuel... Natsu... Naoko... Shierge... Wicho... Tęsknię - wyszeptałam.
Po chwili wpadłam na pomysł. Ściana pod którą spałam była wysoka, w jednym kolorze - niebieskim. Wiecznie świecącym błękitem. Wzięłam do łapy kawałek kolorowego stalagmitu. W mojej jaskini było ich mnóstwo! Jak tylko się o nie ocierałam zostawiały na moim futrze kolorowe smugi i prawie nie dawało się tego zmyć! Dużymi literami i z czystą duszą napisałam:
'' Run and change lives for the better many wolves ''- Natsu.
Brak komentarzy
Prześlij komentarz