- Miło mi poznać - rzuciłam grzywką i uśmiechnęłam się serdecznie.
- Wzajemnie - wyprostował się.
- Może oprowadzić po watasze, co?- spojrzałam na basiora oczekując odpowiedzi.
- Pewnie! Chętnie pozwiedzam
Szliśmy wydeptaną przez lata ścieżką przez wilki kilkanaście lat temu. W okół nas wznosiły się wysokie dęby, olchy i buki. Ich kora była obrośnięta delikatnym, miękkim w dotyku zielonym meszkiem. Pnącze bluszczu pięły się po drzewach i krzakach tworząc piękny krajobraz tej alejki. Obok zauważyliśmy mały mostek, a w dole rzeczkę. Weszliśmy na niego i porozmawialiśmy przez chwilę, przez co wróciliśmy do wycieczki po watasze. Kolejnym przystankiem była Zatoka. Piękna, tajemnicza i wielka. Way obracał głowę dookoła swojej osi, tylko dlatego by wypatrzeć wszystko. Jego zainteresowanie rosło - bardzo mnie to ucieszyło. W oddali zauważyliśmy Pole Totemów.
- A co jest tam?- Blue wskazał łapą w miejsce świątyni i posągów.
- To miejsce zakazane, nie podchodźmy tam proszę! W dwójkę gorzej. Odwrócę się, albo ty i nigdy się nie zobaczymy. Wilki rozpływają się w powietrzu bez żadnego powodu...
<BlueWay?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz