czwartek, 30 lipca 2015

Od Olivii ''Wypowiedz dwa słowa cz.4''

Daj spokój, idź przed siebie, zostaw mrok, powstrzymaj czas i czekaj, aż słońce nad horyzontem zacznie cię grzać.
Czy to brzmiało jak jakieś przysłowie wilków? A może właśnie coś szczególnie odwrotnego? Czy ja naiwna sądzę, że coś zmienię? Tyle czasu minęło od widoku moich rodziców i brata. Tak dawno, a wydają mi się tak bliscy, a zarazem dalecy. Poprzez patrzenie w gwiazdy mogę spostrzec, że rodzice też je widzą z tego samego punktu widzenia, oraz, że równie spojrzą w niebo.
To mnie jedyne przytrzymuje przy tym, nadzieja, że są bliżej niż myślę. Pamiętam kiedy równie dobrze bawiłam się zza szczeniaka z przyjaciółmi. Wspaniałe czasy zabaw, szkolnych wygłupów, igraszek i cudownie spędzonych dni w ich towarzystwie. Podobnej spółki jeszcze nie było. Kocham ich wszystkich. Chciałabym, by byli ze mną... Ale odejść za mną nie mogli, gdyby to zrobili i wrócili ojciec odrzuciłby ich przyłączenie do watahy. Tak samo zrobiłabym ja. Ale cóż, są daleko ale ich słyszę. Słyszę ich śmiech, nucenie wiatru i widzę dmuchawce... Tak, dużo dmuchawców. Kiedy tylko przebywaliśmy na łące dmuchając w nie i śmiejąc się do rozpuku z jakiegoś głupstwa przyjaciela. Byliśmy młodzi, ale nadal ciągnie mnie do szczenięcych zabaw. Czemu? Może nigdy tak w pełni nie wyrosłam z tego. Tak to pięknie dodaje barw szczenięcych lat, że zadyma dech w piersiach. Nie ma w ogóle mowa o nudzie, spędzania czasu w samotności. Nawet kiedy na zewnątrz była burza, padał grad czy też śnieg, czy trwała wichura, huragan czy inne zjawiska pogodowe zawsze byliśmy razem. Wyszłam z jaskini i pobiegłam przed siebie. Chwilowo zamykałam oczy i czekałam aż poniesie mnie instynkt i intuicja. Gdy otworzyłam oczy zobaczyłam granicę zachodnią watahy. Miejsce o wysokich i szerokich górach... Niezwykłe. Miejsce to o poranku wyglądało jeszcze cudowniej niż po zachodzie słońca. Maki, rumianki, chabry i inne polne kwiaty lśniły w promieniach letniego słońca. Westchnęłam głęboko i obejrzałam się czy nikt nie patrzy. Zaczęłam się turlać jak małe szczenię w kwiatach i śmiałam się przy tym, ale tak, że nie było mnie dalej słuchać. Przewracałam się z boku na bok i uśmiechałam sama do siebie. Usłyszałam pojedynczy krok. Podniosłam głowę z przednich łap. Poczułam lekkie i zarazem tajemnicze muśnięcie w ucho. Co to mogło być? Obejrzałam się i dalej zobaczyłam charakterystyczne brązowe jak expresso futro basiora z azteckimi wzorami w odcieniach czerwieni, niebieskiego i żółci. Stał odwrócony tyłem i tylko wiatr łuskał mu włosie.
- Discret?- szepnęłam.
Ten spuścił głowę i zrobił się niewidzialny. Co to było?! Wiedziałam, że nadal tu jest, ale zachowywałam się naturalnie nadal się turlając, i niby z myślą ''jestem sama''. Po kilku minutach usiadłam w wysokich łodygach kwiatów i spojrzałam w stronę gór. Wystawiłam pyszczek do słońca i zaśpiewałam:
Find me, I'm waiting right here where you left me. 
Still shredded and bruised, but I'm breathing. 
Be brave for me, ignore their eyes. Just try. 
We're dancers, and I've picked petals looking for answers, 
and I've received these edges from chances.
Indelible, but I'll be fine. In time. 

Please remember that I miss you. 
Not caring is so hard to do. 
Everything we loved together, 
It's not the same without you there. 
Feels like you were just beside me. 
How did time go by so quickly? 
Now we're strangers, but I miss you. 
Oh, I wonder if you miss me too - wyśpiewałam zadając sobie to samo pytanie ''słyszy to?''.
- Natsu?- usłyszałam głos za sobą, lekko przechyliłam głowę.
Discret stał ze mną z kamiennym wzrokiem we mnie.
- Nie...- zarumieniłam się.
- O nikim z nas... Tylko to mówi to, co czuję - odwróciłam głowę nadal patrząc się w góry.
- Rozłąkę?- usiadł o wiele dalej.
- Możliwe - szepnęłam.
- Muszę czasem po prostu odpocząć - położyłam łeb na przednich łapach.
- Wiesz, że nie uciekniesz od rzeczywistości?- spojrzał na mnie.
- Mówisz jakbyś był moim ojcem...- przekręciłam oczyma.
- Może nie, ale mogę przypominać Ci jego coraz bardziej- westchnął i spojrzał w chmury na horyzoncie.
- A co z medalionem?
- Jakim medalionem?
- Tym co wczoraj zostawiłeś przy wodospadzie. To jego, nie? Medalion Reo?- mówiłam cicho.
- Tak. Jego - odparł spuszczając łeb.
- Słyszałam, że przy Shadow taki jak przy mnie w ogóle nie jesteś?- trochę się rozpromieniłam.
- Ja? Niee - zaprzeczył kręcąc głową.
- Doszły mnie też słuchy, że jako atakujący i zabijający w ekipie od polowań masz tytuł pedofila, prawda?- spojrzałam na niego spod grzywki.
- Co? Ja?! Ja prawie nigdy nikogo nie molestowałem - przekręcił się dwa razy w miejscu.
- PRAWIE. Ja mogę być kolejną twoją niewolnicą seksualną!?- odskoczyłam ostro w bok.
- Chwila, czegoś takiego to nie powiedziałem
- Taa, zamknij ryj
- Sama zamknij. Nie mam ochoty na więcej rozmów z tobą- zaczął powoli odchodzić.
- A co? Z waderami ci się nie układa, czy co?- powiedziałam sztucznym i sarkastycznym tonem głosu.
- Ja? Doskonale sobie radzę z kobietami - wtedy przeteleportowałam się przed niego.
- Przerażasz mnie - wypaplał otwierając kąciki ust.
- Ale przyznaj, jak chcesz coś powiedzieć zalatuje gejostwem albo pedofilem... Proszę, przyznaj mi to - zaśmiałam się zatykając usta.
- Haha, nie. No dobra, to prawda - zmazerniał, ale szybko się wyprostował.
- Poradzę sobie, idź już - mruknął nagle.
- Jak już ty tu idź! Ty tu przyszedłeś!- wybełkotałam pod nosem.
- Adios - machnął łapą i znowu rozmył się z powietrzem.
***
Ahhh. Jak czas mija... Niedawno był ranek, a teraz podwieczór. Około godziny szesnastej - moja ulubiona pora dnia. Podwieczorek, w lato jest ciepło, ale nie za gorąco i za zimno. Uwielbiam spacery widząc fioletowe barwy nieba. Spędzałam czas w jaskini siedząc przy kolorowych światełkach i opisując dzisiejszy cały dzień. Robiłam te notatki od szczenięcia. Od kiedy zaczęłam pisać czyli... Haha, od pierwszego miesiąca. Uwielbiałam to robić- przepisywać swoje przeżycia, historie i przygody. Łezka w oczu mi się kręciła widząc moje stare zapiski. Przed dwóch długich lat. Ten sam wilczy pamiętnik ze skory zapinany na tygrysi kieł i nitkę ze słomek traw mojej starej watahy rodziców. W pewnym momencie pamiętnika łzy stają mi w oczach. Znaczy... Krwiste łzy. W notatniku jest zapisane atramentem dwie kartki pod rząd ''ciąg jeszcze się nie urwał''. Pamiętam jak leżałam w opłakanym stanie w szpitalu i mogłam umrzeć. Darłam się na cały głos, by tylko zrobić wpis. Dopiero po drugim dniu coś dało sens.
Nikomu nigdy nie przeczytam treści moich pism. Nikomu nie pokażę i nie powiem gdzie go chowam - to moja własność i tylko mój przedmiot. Dodaje mi energii i zmiany na lepsze. Codziennie jedna-dwie karteluszki pisma wystarczą. Próbuję zawsze używać jak najbarwniejszych słów.
Nagle znikąd, z dziwnej i powolnej atmosfery stało się coś, czego nie oczekiwałam.
C.D.N.

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja