wtorek, 21 lipca 2015

Od Sunset "Nowy dom cz.1" (cd.Olivia)

Siedziałam pod palmą na plaży. Wiatr lekko rozwiewał mi włosy,  morze przyjemnie szumiało. Uwielbiam ten dźwięk, wolny, monotonny i wyciszający. Poprawiłam kosmyk, który poleciał na moją twarz i spojrzałam w stronę słońca. Obdarzył mnie ciepłym promieniem. Liście palmy łagodnie kołysały się w rytm fal. Mewy nie skrzeczały tak głośno jak zwykle. Podniosłam z piasku muszelkę i zaczęłam obracać go w łapie. Przyłożyłam ją do ucha i wsłuchałam się w szum w jej wnętrzu. Tak jakby ta mała muszelka skrywała w sobie swój własny, mały świat,  malutką plażę i błyszczące morze. Rozejrzałam się, a uśmiech sam wypłynął mi na usta. Cudowne miejsce. Ale czuć w powietrzu, że do kogoś należy, jakiejś watahy.
-A może się do nich przyłączę? Będę mieć takie widoki codziennie. Jeśli oczywiście mnie przyjmą.
Położyłam się na piasku i zamknęłam oczy. Leżałam sobie tak jakiś czas. A wszystko chciało, żebym zasnęła. Poza jedną...
-Ej ty, wstawaj!
Otworzyłam oczy i zobaczyłam stojącą nade mną waderę. Miała białe futro z czarnymi paskami na grzbiecie. Jej ruda grzywka opadła w moją stronę, gdy wadera spuściła głowę, żeby na mnie spojrzeć. Patrzyła z nieukrywanym oburzeniem. Podniosłam się, otrzepałam futerko z piasku i stanęłam na przeciwko nieznajomej. 
-Kim jesteś? I co robisz na terenie mojej watahy?
Zaklęłam cicho pod nosem. Nienawidzę takich sytuacji..
-J-jestem Sunset. Szukam nowego domu.
-Ktoś jest tu z tobą? Taki szczeniak jak ty nie powinien sam się tak szwendać.
-Sama jak palec. Nikogo poza nami.
Wader zmierzyła mnie przenikliwym spojrzeniem. Poczułam się trochę dziwnie , gdy tak na mnie patrzyła, ale w końcu jej spojrzenie złagodniało. Poprawiła sobie grzywkę i uśmiechnęła się przyjaźnie.
-Czyli tak się czują rodzice?
-Hę? Niedosłyszałam.
-Nic nic. Chciałabyś dołączyć do watahy?
-No pewnie, że chcę!
-W takim razie Witam w Watasze Nuit Solitaire.
-...Nuit...Solitaire..- powtórzyłam, żeby zapamiętać. - Nietypowa nazwa.
-Wiem. Ach! Zapomniałam się przedstawić - wadera wyciągnęła łapę w moją stronę, a ja uścisnęłam ją. - Jestem Olivia, Alfa. Ty jesteś Sunset, tak?
-Tak, ale dla przyjaciół Sun.
Olivia zaśmiała się i pokazała, żebym szła za nią. Zabrałam swoją torbę z piasku, rzuciłam ostanie spojrzenie na plażę i ruszyłam za alfą.
*****
Szłyśmy spokojnym krokiem przez las. Słońce przebijało się między liśćmi i oświetlało naszą ścieżkę. Rozglądałam się z zachwytem i wysłuchiwałam jak ptaki przekomarzają się na drzewach. Zaśmiałam się i podbiegłam do wadery, która mnie wyprzedziła.
-Mówiłaś już ile masz lat? - odezwała się Olivia.
-Jeszcze nie.
-To się dowiem, czy nie?
-1,5 roku. 
-Hmm z twojego rocznika raczej nikt się nie znajdzie. Jesteś pierwszym szczeniakiem, który dołączył do watahy.
- Eee tam. Jakoś to przeżyję.
-Ale mam dla ciebie też dobrą wiadomość. Aktualnie są wakacje, więc nie będziesz musiała chodzić do szkoły. Semestr zaczniesz dopiero we wrześniu.
-Jej!
-Masz czas, żeby wszystko zwiedzić i poznać każdego.
-Z chęcią - uśmiechnęłam się szeroko.
Dochodziłyśmy powoli do jakiejś polany. Alfa stanęła po środku i czekała, aż do niej podejdę.
-Jest jeszcze jedna sprawa do załatwienia i będziesz oficjalnie w watasze.
-Jaka?
-Trzeba cię gdzieś zakwaterować.
<Olivia?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja