Jeleń smakował całkiem dobrze, pomijając fakt, że był dość kościsty, jednak to zbytnio mi nie przeszkadzało.
Przyjrzałem się waderze. Miała dość zamyślone, ale też łagodne i troskliwe spojrzenie, jednak było w nim dużo odwagi, jednym słowem: szlachetności. Miała błyszczącą, gęstą sierść w odcieniach brązu. W świetle słońca wyglądała... pięknie.
Nie, Thomasie, nie.
Pamiętasz, co sobie obiecałeś?
- Dalej będziesz tak milczał? - zapytała na tyle nieoczekiwanie, że przeszył mnie lekki dreszcz.
- Tak. Widzisz, nie jestem zbyt rozmownym wilkiem, a jeśli już zaczynam mówić wszystko, co myślę, to zazwyczaj kończy się to bójką. - prychnąłem, jakby od niechcenia.
Wilczyca cicho zachichotała, przekrzywiła głowę i zapytała:
- Jesteś aż tak bezpośredni?
- Czasami. - odparłem - To zależy.
- Od czego?
- Zależy, z kim rozmawiam.
Pokiwała lekko głową. Zauważyłem, że mi się przygląda.
- Ta czaszka...
- Tak, to wilcza.
Delikatnie odsunęła się ode mnie i zrobiła zdegustowaną minę.
- Wiem, wyglądam jak szalony szaman.
Uśmiechnęła się.
- Widzę, że cię to bawi - rzuciłem.
< Alexa? >
Brak komentarzy
Prześlij komentarz