Biegnę przed siebie, pokonując rzeczki, te mniejsze i większe. Pada deszcz. Moje futro jest całe w błocie, liściach i innym brudzie. Kolejna rzeczka, poślizgnąłem się na kamieniach. Prawie upadłem, nie poddam się, biegnę dalej. Widzę jej zad coraz bliżej. Osunąłem ziemię przed nią, wpadła do dziury i chyba złamała nogę. Podniosłem glebę do swojej poprzedniej wysokości. Wgryzłem się w jej tętnice.
- Nareszcie — mruknąłem pod nosem.
Zacząłem zjadać sarnę. Była naprawdę duża i dobrze zbudowana jak na sarnę. Powoli przestawało padać. Otrząsnąłem się z wody. Nagle poczułem lekkie fale. Postawiłem natychmiast uszy na sztorc. Wytężyłem wzrok, próbowałem dojrzeć coś w ciemności nocy. Szelest za mną, odwracam się. Powoduje małe osunięcie się ziemi w tamtym miejscu.
- Ej! - wrzasnął ktoś zza krzaków.
Natychmiast podbiegłem w tamto miejsce. Zobaczyłem podnoszącą się z ziemi waderę z rudymi włosami, kremową sierścią i czarnymi liniami na plecach. Speszyłem się i od razu przeprosiłem:
- Jeny, bardzo Cię przepraszam. Nigdy nie wiadomo czy ktoś lub coś, co siedzi w krzakach, nie chce nas zaatakować, jeszcze raz bardzo przepraszam — pomogłem jej wstać.
(Olivia?)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz