Usłyszałam ciche westchnienie towarzyszącej mi wadery. Zauważyłam na jej pysku zmartwienie. Przerwałam posiłek i usiadłam naprzeciw niej. Przyjrzałam się jej dokładniej, wyglądała na zmartwioną albo przestraszoną. Nie wiem...
-Olivia... Coś się stało? - zapytałam zmartwionym głosem spoglądając w jej zmartwione oczy.
-Nie, wszystko w porządku - próbowała się zaśmiać. Jednak raczej nie wychodzi jej udawanie.
-Przecież widzę, że coś jest nie tak...
Zamilkła. Po długiej chwili milczenia westchnęła. Rozglądając się wokół, powiedziała cicho:
-Miałam po prostu zły sen.
-Chyba bardzo zły sen... - posmutniałam zauważając jeszcze większe zmartwienie w jej oczach. - Może nie znam cię zbyt długo, ale martwię się.
-Oj nie martw się.
Uśmiechnęła się delikatnie. Nie wiedziałam co robić. Nie chciałam, żeby była smutna. Ale z drugiej strony nie znałam jej na tyle dobrze, żeby rozmawiać z nią na poważne tematy. Z całych sił chciałam ją jednak pocieszyć...
-No kurcze, martwię się... Co się takiego działo w tym śnie, że jesteś taka przygnębiona? - zapytałam w końcu.
<Olivia?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz