Widać było od samego początku,że wadera nie ma humoru. Jestem głupi. Dobra,dam ci spokój. Kurde,to zabrzmiało jakbym ją co najmniej torturował. To inaczej. Kiedy indziej.
-To może oprowadzisz mnie jutro? Idź się przespać,a ja ci poszukam tego lusterka.
-Ale... Właśnie nie wiesz gdzie będziesz-odparła zaskoczona.
-Trudno. Najwyżej się zgubię-wywróciłem oczami.
-Teraz idź-dodałem surowo. Chyba była bardzo zmęczona,bo odwróciła się i odeszła. Właściwie nie przeszkadzało mi to,ponieważ lubię samemu chodzić po lesie nocą. Po jakiejś godzinie położyłem się na ziemi. Nagle dostrzegłem błysk. Podszedłem do tego. Lusterko! Wziąłem je i zerknąłem w prawo. Dostrzegłem coś w stylu latarni i od razu poszedłem w tamtą stronę. Położyłem się na skraju lasu i zasnąłem z lusterkiem pod łapą.
**************
Obudziłem się szturchany przez kogoś. Zadziałałem instynktownie. Zanim jeszcze całkowicie się ocknąłem,Sakura była już przygwieżdżona do ziemi.
-Ehm... Czy ty zawsze starasz się zabijać przewodników?-zapytała drżącym głosem. Puściłem ją.
-Nie. Po prostu jestem przyzwyczajony-wzruszyłem ramionami.
-Aha. Patrzyliśmy się na siebie w milczeniu,a po chwili Sakura zapytała:
-Jak znalazłeś drogę do jaskiń?
-Pff...-parsknąłem.-Wystarczyło znaleźć światła.
Pokiwała głową i strzepała brud ze swojego futra. Wtedy sobie przypomniałem. Wziąłem lusterko z trawy.
-Twoja zguba-rzuciłem bez wyrazu.
-Och,dziękuję!-zawołała i uściskała mnie przyjaźnie. Po chwili zdała sobie sprawę z tego co zrobiła i odsunęła się ode mnie zarumieniona.
-Ależ proszę bardzo-powiedziałem i uśmiechnąłem się. Po raz pierwszy w życiu uśmiechnąłem się szczerze.
<Saki?:3 PS Nie zmieniaj mu proszę charakteru! ;-; I tylko RAZ się tak uśmiechnął! Potem znów ma być sobą,ok?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz