środa, 29 lipca 2015

Od Zeke ,,Wataha? No nie wiem cz.5(cd.Sakura)

Widać było od samego początku,że wadera nie ma humoru. Jestem głupi. Dobra,dam ci spokój. Kurde,to zabrzmiało jakbym ją co najmniej torturował. To inaczej. Kiedy indziej. 
-To może oprowadzisz mnie jutro? Idź się przespać,a ja ci poszukam tego lusterka. 
-Ale... Właśnie nie wiesz gdzie będziesz-odparła zaskoczona. 
-Trudno. Najwyżej się zgubię-wywróciłem oczami.
-Teraz idź-dodałem surowo. Chyba była bardzo zmęczona,bo odwróciła się i odeszła. Właściwie nie przeszkadzało mi to,ponieważ lubię samemu chodzić po lesie nocą. Po jakiejś godzinie położyłem się na ziemi. Nagle dostrzegłem błysk. Podszedłem do tego. Lusterko! Wziąłem je i zerknąłem w prawo. Dostrzegłem coś w stylu latarni i od razu poszedłem w tamtą stronę. Położyłem się na skraju lasu i zasnąłem z lusterkiem pod łapą. 
************** 
Obudziłem się szturchany przez kogoś. Zadziałałem instynktownie. Zanim jeszcze całkowicie się ocknąłem,Sakura była już przygwieżdżona do ziemi.
 -Ehm... Czy ty zawsze starasz się zabijać przewodników?-zapytała drżącym głosem. Puściłem ją. 
-Nie. Po prostu jestem przyzwyczajony-wzruszyłem ramionami.
 -Aha. Patrzyliśmy się na siebie w milczeniu,a po chwili Sakura zapytała:
 -Jak znalazłeś drogę do jaskiń? 
-Pff...-parsknąłem.-Wystarczyło znaleźć światła. 
Pokiwała głową i strzepała brud ze swojego futra. Wtedy sobie przypomniałem. Wziąłem lusterko z trawy.
 -Twoja zguba-rzuciłem bez wyrazu. 
-Och,dziękuję!-zawołała i uściskała mnie przyjaźnie. Po chwili zdała sobie sprawę z tego co zrobiła i odsunęła się ode mnie zarumieniona. 
-Ależ proszę bardzo-powiedziałem i uśmiechnąłem się. Po raz pierwszy w życiu uśmiechnąłem się szczerze. 
<Saki?:3 PS Nie zmieniaj mu proszę charakteru! ;-; I tylko RAZ się tak uśmiechnął! Potem znów ma być sobą,ok?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja