Biegłem przez las. Wieczne podróże mnie wkurzały,ale co mi zostało innego? W dodatku... Nienawidzę siedzieć w jednym miejscu. Jest to nudne i głupie. Kiedy tak marudziłem,nie zauważyłem jak ktoś wystrzelił w moim kierunku strzałę. Usłyszałem świst,podniosłem łapę,a strzała przebiła mi błonę skrzydła. Zakląłem i rozejrzałem się. Nikogo nie było widać,jednak nie zmyliło mnie to. Byłem tak wyspecjalizowany w walce,że dobrze wiedziałem co robić. Udałem,że nie wiem o co chodzi i ruszyłem dalej. Wtedy rzuciła się na mnie cała zgraja wilków-wampirów.
-Spadać na szczaw nieśmiertelne bachorki-zaśmiałem się złowrogo.
Tak się wkurzyły,że zaatakowały całą zgrają. Mordowałem każde po kolei. Jednak było ich trochę za dużo i po jakimś czasie zaczęło mi brakować sił. Warknąłem. Wtedy stało się coś nieoczekiwanego. Wilki-wampiry uciekły. W blasku światła stała biała wadera z pomarańczowymi włosami. Podeszła do mnie.
-Witaj. Po co tu przyszedłeś?-rzuciła.
-Tylko przechodziłem. Baj-rzuciłem złośliwie i odwróciłem się.
Ona jednak ruszyła za mną. Wywróciłem oczami.
-Czego chcesz?-mruknąłem nieprzyjemnie.
<Olivia? Sorr,ale Zeke już taki jest...>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz