Heckler gdzieś poszedł. Stał tu sekundę temu,a teraz go nie ma. Jakby się w powietrzu rozpłynął. A z tego co mi wiadomo,nie umie się teleportować... Wstałam i spojrzałam na Dergora. Na pierwszy rzut oka był spokojny i opanowany,ale ja wiedziałam,że coś go trapi. Wiem kiedy wilk chowa się pod maską spokoju i opanowania.
-No,co cię gryzie?-zapytałam.
-Uch... Miałem tego nikomu nie mówić,ale czuję,że można ci ufać...-powiedział,po czym zniżył głos do szeptu.-Bo Heckler... Cóż,on jest opętany...
Spojrzałam na niego stanowczo.
-Trzeba mi było powiedzieć od razu.
-Wiem,ale nie chciałem cię spłoszyć-wyjaśnił.
-Rozumiem cię. Ale chodźmy go już poszukać. Ja pójdę w lewo,a ty w prawo,dobrze?-rzuciłam.
I nie czekając na odpowiedź skoczyłam w lewo. Biegłam dopóki nie znalazłam świeżych śladów. Wtedy zwolniłam do truchtu. Po chwili zauważyłam Hecklera. Dziwnie się zachowywał. Skoczyłam w zarośla i stamtąd go obserwowałam. Nagle poczułam,że ktoś za mną stoi. Rzuciłam się na osobnika Okazało się,że to tylko Dergor.
-Ym... Przepraszam cię-mruknęłam i pomogłam mu wstać.
-Nie szkodzi.
Zerknęłam w miejsce,gdzie przed chwilą stał Heckler. Ale on zniknął. Znowu. Rozejrzałam się dookoła. Nic,
-Yyyy,Alexa?
-Co?-odparłam,wciąż usiłując znaleźć znikającego baśka.
-Nie musisz szukać.
Odwróciłam się. Za nami stał Heckler uśmiechając się okrutnie.
<Dergor?>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz