wtorek, 18 sierpnia 2015

Od Dergora ,,Pokaz sztuk magicznych - festyn cz.1" (cd. chętny)

Byłem w drodze do doliny smoka Illunisa.  Chciałem wziąć udział w festynowym konkursie pokazów sztuk magicznych. Czekałem na ten dzień. Od dawna chciałem użyć mocy w jakimś pokazie. To była świetna okazja. Całą noc ćwiczyłem w jaskini. Specjalnie tam, żeby nikt nie ściągnął ode mnie pomysłu. Niestety robiłem trochę dużo hałasu i Heckler o mało mnie nie wyrzucił z jaskini, bo chciał spać.Miałem nadzieję, że się nie pomylę. Najdrobniejszy błąd byłby widoczny przy użyciu magicznych świateł. Byłoby mi łatwiej gdybym miał do tego moc światła, ale trudno. Nie będę zmieniał występu niedługo przed rozpoczęciem. Byłem już blisko doliny, do której zmierzałem. Widziałem inne wilki, które też tam szły. Albo też brać udział, albo tylko popatrzeć. Alfa też tam była. Kątem oka dostrzegłem brata. Ale wiedziałem, że on nie bierze udziału. 
***
Widownia na miejscu, a ja skończyłem ostatnią cichą próbę. Gitara, którą miałem była już nastrojona. Zamierzałem sterować magicznymi światłami za pomocą dźwięków. Wyszedłem przed widownię. Trochę się obawiałem pokazywać przed tyloma wilkami ale przełamałem się. Teraz już za późno na odwrót. Nie wolno mi było stchórzyć. Przygotowałem gitarę. Zauważyłem, że kilka wilków na ten widok coś szeptało między sobą, ale szybko przestali. Ruchem łapy wytworzyłem nad sobą sześć długich pasm energii magicznej. Wisiały w powietrzu nieruchomo dopóki nie zacząłem grać. Poczułem, że się pocę. Tak obawiałem się, żeby się nie pomylić. Bo to, że pasma magii ruszały się równo z strunami, po których przejeżdżałem łapą to tylko element wstępny i robiący tło. Koło mnie pojawiły się zarysy dwóch wilków. Wadery i basiora. Były to magiczne iluzje wytworzone przeze mnie, którymi sterowałem muzyką. Grałem wolną melodię skupiony do granic możliwości. Dwa wilki-widma podeszły do siebie i podały sobie łapy. Zaczęły tańczyć do muzyki. Miałem wrażenie, że dźwięki porywają mnie ze sobą. Im dłużej grałem, im dłużej wilcze widma tańczyły wokół mnie a widownia patrzyła i słuchała, tym spokojniejszy się stawałem i bardziej pewny. Chociaż dalej skupiałem się nie byłem już taki spięty i zdenerwowany. Grałem spokojnie i na luzie. Wilcze widma tańczyły cicho i lekko, ale jak dla mnie robiły wrażenie. Mój występ trwał jakieś dziesięć, lub piętnaście minut. Nie wiem dokładnie, bo nie liczyłem. Kiedy przestałem grać pasma energii zawirowały wokół mnie i rozmyły się w powietrzu a iluzje wilków przestały tańczyć i zniknęły. To był koniec mojego występu.

2 komentarze

szablon: synestezja