-Co ty tu robisz do *przekleństwo* ?! -zagrzmiałem.-Miałaś zostać w domu! Wszyscy mieli zostać w domu!
-Ja... myślałam że..-siostrzyczka puściła mnie.
-To jest twój problem!-przerwałem jej.-Sama myślisz, a nigdy nie słuchasz starszych!
Olivia patrzyła na nas z pewnej odległości.
-Ja chciałam iść z wami...-powiedziała cicho Diamanda chcąc się usprawiedliwić
-Nie bez powodu mieliśmy iść sami!-byłem prawdziwie rozwścieczony jej nieodpowiedzialnym zachowaniem .
-Ja.. ja... przepraszam....ja tylko-łzy zakręciły jej się w oczach.-Czyli... mam wrócić?
Westchnąłem i przytuliłem ją. Złość powoli zaczynała mi mijać.
-Teraz już zostań...cały rok podróży to długo.... a ty szłaś sama...Cud, że nic ci się nie stało, ale wracając mogłabyś nie mieć już tyle szczęścia. To było niebezpieczne, dlatego wy nie mogliście iść...-wyjaśniłem siostrze.
-A mogłabym w takim razie mieszkać z tobą i Hecklerem w jaskini?-popatrzyłem na Olivię, która pokiwała twierdząco głową.
-Możesz-odpowiedziałem, a Diamanda ponowie uwiesiła mi się na szyi.
-Braciszku, myślisz, że Heck ucieszy się jak mnie zobaczy?
-Na pewno-skłamałem. Hecklera odkąd pamiętam irytowała Diamanda.
Pożegnaliśmy się z Oliwią i zaprowadziłem siostrzyczkę do naszej jaskini.
Brat tam był i bawił się małymi przeskokami piorunów.
-Hej Heckler, zgadnij kto przyszedł-zawołałem od wejścia.
Odpowiedziała mi cisza. Ignorant jeden.
-Heckler, jesteś tam?-zapytałem, chociaż wiedziałem, ze jest.
Chciałem zwrócić jego uwagę, ale to dalej nic nie dało. Kiwnąłem Diamandzie, żeby poszła i się przywitała. Heckler zareagował tak samo jak ja wcześniej, a po wyjaśnieniach wywalił oczami, warczał coś pod nosem i wrócił do swojej części jaskini.
-Cóż... cieszy się, że cie widzi, ale nie umie tego wyrazić-westchnąłem.-Pogadam z nim, a ty tymczasem idź i zapoznaj się z nową watahą...
Diamanda wyszła z jaskini, a ja poszedłem do brata.
Brak komentarzy
Prześlij komentarz