czwartek, 13 sierpnia 2015

Od Discret'a ''Nie słowa, tylko czyny cz.9''(cd.Shadow)

Gdzie ta znowu polazła? Gdy tylko się odwróciłem już jej nie było. Znowu jakiś rąbany żart ze znikaniem, czy zwyczajnie jestem ślepy? Obojętnie przesunąłem łapę w stronę ciemnego korytarza pokazującego dalszą drogę. Czemu ta wadera nie potrafi wyjść z tych ruin? Zwyczajnie tego nie rozumiem... Naprawdę ładne to miejsce, pełne cichych zaułków, ale ta zawsze chce poznać wszystko i wplącze mnie jeszcze z jakieś kłopoty.
- Shadow!- krzyknąłem, a echo odbiło się niemal kilkanaście sekund po wołaniu. 
Ile ten korytarz ma? Będę szedł im wieczność? Może to jakaś magia? Na tyle pytań nie mogłem sobie odpowiedzieć, ale iluzję wyczuwam na kilometr, więc mnie nic nie mogło oszukać. Jakoś z lekkimi obawami. Sądzę, że Shadow tak nagle by nie zniknęła. Dawno by na mnie wyskoczyła z jakieś kryjówki i wyśmiała, że się przestraszyłem. Głupia, pełna nienawiści, ale słodka wadera. Zauważyłem nagle w ciemności jakiś jakby spad? Gdy tylko delikatnie wyciągnąłem łapę w tamtą stronę zauważyłem, że to schody. Jakieś dziwne i tajemnicze.
- Oby nie prowadziły do piekła - szepnąłem pod nosem i zacząłem nimi schodzić.
Było to wilgotne, nieprzyjemne i obrzydliwe miejsce. Ciągle czułem, że wokół mnie chodzą jakieś pająki, robale czy coś. Dźwięk rodem jakby coś się wykluwało, ciągle bębnił mi w uszach. Piękne, ale uhh, przerażające - na to zjeżyłem się. Shadow nadal się nie pojawiała. A może ją ktoś porwał? Bardzo możliwe, przecież nie dziwię się jakimś basiorom - haha. Schodziłem coraz niżej i czułem coraz gorsze obawy. Coś ją może na serio uprowadziło, a ja się tu lenię? Wtedy nagle wyrżnąłem się na schodach i zaryłem łbem o mokrą i zimną posadzkę.
- Ja pierdo*e!- wrzasnąłem i złapałem się za głowę.
Wokół mnie nagle zapaliły się po kolei jak w demonicznych dominie kolejne pochodnie. Wyglądało to dość dziwnie i mrocznie - ooo, robi się w końcu ciekawie! Przede mną ukazał się obraz jakiś lochów. Groźnie wyglądających - uuu, cały aż się palę!
- Piekielne miejsce- uśmiechnąłem się sam do siebie. - Jednak schody prowadzą do piekła - dodałem i usłyszałem jakby cichy dźwięk. Nie wiedziałem skąd pochodził. Wiem tylko, że to nie wróży nic dobrego. I dobrze. Tak dawno z kimś nie walczyłem, może na coś pora? Na razie wróg czaił się chyba w kryjówce i na co wskazywało - nie chciał się teraz do mnie 'dobierać'. Takie dwuznaczne słowo, hah. Lochy te, wyglądały trochę jak takie... Od tortur. Wszędzie były jakieś narzędzia, nawet ozdoby, które mogą mocno zranić. Coś dla tego szczeniaka co dołączył niedawno do watahy, haha - jaki ja szarmancki, żartobliwy i przystojny. Prawie nie wpadłem w olbrzymią dziurę w podłodze, według tradycji oczywiście z ostrymi metalowymi drągami w dole. Usłyszałem szybko krzyk i w końcu mój wróg się ujawnił. Był to wielki na sterydach wilk-wampir. Czyżby egzorcyści nie powinni z nimi walczyć? Ah, tak - w stopniu zagrożenia tak, nie próbować uciekać. Nawet gdybym to zrobił nikt by mnie z watahy nie wyrzucił- uhuhu ah ta skromność. Chciał pokazać jakby przede mną swoje mięśnie i siłę, oraz ślinił się jakby miał co najmniej wściekliznę. 
- Ty na co dzień taki jesteś?- zapytałem odwracając się trochę, by przypadkiem nie wpaść po ataku do dziury-pułapki.
- Czyli?- powiedział basowym i ochrypłym głosem.
- Znaczy... Nie chcę cię urazić... Kompletnym dupkiem, który sądzi, że jest wampirem i przez to jest cool, lepszy i tym podobne - uniosłem ironicznie głowę do góry.
Męskie wampirze wydanie zaczęło naprawdę dostawać furii. Ciekawe, czy to coś używa magii? Na siłę nie wygram, ale chętnie powalczę z czymś takim. 
- Jesteś tak głupi, ze nawet nie masz magicznych mocy, prawda? - odskoczyłem w powietrze unikając ataku.
- Jestem zdolniejszy niż myślisz...- warknąl i wymierzał we mnie maną czerwonej magii. Jakaś nieznana ta magia. Raz ciach przede mną pojawiła się magiczna postać jakby okręgu i ruszających się na nich różnych punkcikach i wzorach. Kilkoma ruchami łap na wroga poleciała magia, przypominająca fioletowe krzyczące dusze. Są straszne i nie wyglądają na tych o dobrych zamiarach. Szybko wniknęły w ciało wilka i opętały go. Ten w męczarniach leżał na ziemi próbując się ruszyć bez skutku.
- Giń śmieciu - szturchnąłem go tylko w bok.
Znowu usłyszałem krzyk i... Bez wątpienia była to Shadow.
<Shad?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja