niedziela, 2 sierpnia 2015

Od Olivii ''Początek cz.4'' (cd.Gabriel)

Zaczęliśmy lecieć poprzez chmury. Naszym celem był lot do zatoki watahy. Nagle Gabi zniknął mi z pola widzenia, nigdzie go nie było. Patrzyłam w dół, w górę - nigdzie go nie było, mimo to nie przerywałam mega szybkiego lotu. Nagle ktoś we mnie buchnął i przechylił kierunek lotu i obróciłam się w powietrzu do góry nogami.
- Ejj! Zielony!- krzyknęłam, a ten uśmiechnął się jakby nic się nie stało.
Po chwili odleciał i zostawił mnie w tyle.
- O nie, tak się nie bawię! Czekaj koleś!- znowu się rozpędziłam i byłam tuż za nim. 
Złapałam się jego tylnej łapy, ten stanął dęba, a ja odleciałam na kilka metrów.
- Co-co się dzieje?- zapytałam prędko patrząc na śmiejącego się basiora.
- Mam łaskotki - miał prawie ze śmiechu łzy w oczach.
- Dzięki za informację!- zaczęłam lecieć, a ten teraz z kolei za mną. 
- Gdzie pani się tak spieszy?- znowu we mnie buchnął bokiem.
- Mi nigdzie... To pan mnie goni - odwróciłam się na plecy i szybciej machałam skrzydłami.
Ten wtedy wleciał prosto w chmury.
- O nie... Planuje kolejny atak skubany...- pomyślałam i poleciałam za nim.
Przebiłam się przez kłębowisko chmur i jakoś doleciałam nad chmury. Właściwie, nie zupełnie nad. Koło mnie były jeszcze duże chmury, tylko to tworzyło podniebny tunel. Leciałam uważnie oglądając się na boki, ale nadal nie zwalniałam. Puff! Znowu we mnie buchnął. No nie wiem jak to możliwe!
- Ejj ty!- zrobiłam tak samo z nim i moje i jego skrzydło zahaczyły się o siebie.
Zaczęliśmy spadać, ale na szczęście rzuciłam na dolną wielka chmurę zaklęcie sprężystości. Gdy spadliśmy na nią mieliśmy miękkie lądowanie i nie zerwała się pod nami.
- Uhuhu, ale jazda - przewrócił się na jeden bok i włożył chmurę w głowę.
- Haha, weź mi nic nie mów - położyłam się i wystawiłam łapy by je trochę wyprostować do chmury nad nami. Czasem chmury tak się warstwowo układają...
Basior wkręcił się trochę po chmurze i patrzył w dół.
- Uważaj, bo spadniesz!- zaśmiałam się.
- Co ty się tak o mnie martwisz?!
- Z facetami nic nigdy nie wiadomo - dodałam żartobliwie.
Ten podszedł do mnie i... Poprawił moje wywinięte do tyłu ucho. Zawsze tak robił mój brat, kiedy się ze mną bawił. Czułam się teraz jak w żadnej innej sytuacji.
<Gabriel?^^>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja