- Co, co gdzie wampiry?!- chciałam wstać energicznie ale basior przytrzymał mnie łapą.
- Już jest dobrze - podał mi więcej wody do picia na liściu.
Chwyciłam szybko kielich listka i zaczęłam pić. Czemu Under mnie uratował? Jestem taka beznadziejna... Powinnam jakoś mu pomóc, do samego końca - a nie tak, co zrobiłam ja... Na pewno potrzebował mojej pomocy, a ja musiałam się zagapić i zostać zaatakowaną... Jestem potworem... I jeszcze dodając to, że musiał mnie tu jakoś przytargać! Ile miał ze mną kłopotu, a nie zdałam sobie z tego sprawy.
- Uratowałeś mnie?- przestałam na chwilę pić i przetarłam pysk łapą.
Trochę zastygł na to - pewnie, aż tak nie chciał się... Przechwalać?
- Nie wiem czy można tak powiedzieć - tak, zaczął ja myślałam.
- Już nie przesadzaj i powiedz, że to zrobiłeś...- przerwałam mu i trochę spuściłam głowę.
Ten usiadł trochę dalej ode mnie i powiedział:
- A czego ode mnie oczekujesz?
- Tak szczególnie, gdybyś ze mną nie poszedł już bym nie żyła... Bardzo Ci dziękuję za ratunek, po prostu na mnie wskoczył tak nagle i...- przerwał mi teraz z kolei on.
- Wiem, były silne...- westchnął i położył się na ziemi.
- Ale... Pokonałeś ich?- spojrzałam na oddalonego Dakter'a, patrzącego na niedaleki wodopój.
- Tak... Myślałaś, że odejdę od pracy z brudnymi łapami?
- Nie, nie sądziłam. Tylko te wilko-wampiry mogły być nadal na wolności...- westchnęłam i położyłam głowę na konarze drzewa.
<Under? przepraszam, że tak króciutko ;/>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz