niedziela, 2 sierpnia 2015

Od Olivii ''Źrebak przybłęda cz.2'' (cd.Alexa)

- A kto to zbudował?- popatrzyłam na konstrukcję i dotknęłam łapą drewna.
- Pomógł mi Midnight, Arya... Dużo wilków włożyło w to dużo roboty - odrzekła nadal patrząc w źrebaka.
- Znalazłaś coś dla siebie?- oparłam głowę i łapy o drzwiczki do boksu.
- Hym? Jak to coś dla siebie?- zapytała spuszczając wzrok ze śpiącego konia.
- Kiedy byłam mała wiecznie powtarzałaś mi bym znalazła jakieś zainteresowania. Z tego co wiem to tylko planowanie, dobre zaangażowanie w pracę i papiery - westchnęłam pod nosem, a moje włosy oklapły mi na twarz.
- Ojj, weź tak nie mów! Masz na pewno dużo innych zainteresowań...
- Nie chodzi mi teraz o użalanie się nade mną... W końcu będziesz miała zajęcie wychowywać swojego towarzysza - by nie wyszło na to, że mówię ''nic nie robisz''- zaśmiałam się pod nosem i spuściłam łapy w metalowych sprzączek na boksie.
- Idziesz? Już!? Czemu!- krzyknęła za mną Alexa.
- Zwierzęta od zawsze mnie nie lubiły i nie miałam do nich dystansu, pamiętasz pewnego motyla na łące w starej watasze?- Alexa pokiwała głową.
- Latał za mną cały dzień i wlatywał mi w oczy! Haha... I tak mam zawsze do zwierząt. Czuję, że powinnam opuścić jaskinię, bo mała wpadnie w szał - dodałam z uśmiechem.
- Ehh... Jak uciekasz

***3 dni później***

Rankiem wybrałam się na spacer. Było około czwartej nad ranem, połowa wilków spała, a ja tylko i ekipa do polowań obserwowała z daleka zwierzynę. Widząc byt na polu wschodnim - najbardziej obfitym w jelenie, przeniosłam się w inne miejsce. Góry blisko Wilczej Skały. Mało wilków tutaj chodziło, jest smutne oraz samotne. Pozostali wolą bardziej ''kwieciste'' tereny i a'la wodospady czy Naruto Curaco. Przyczaiłam się za wielkimi kamieniami i wypatrywałam kozic górskich. Trudne do złapania stworzenia, ale jak dobrze się pomyśli - zdziałać można wszystko. Zauważyłam małą kózkę, odłączoną od stada. Jej matka była daleko i pasła się na kosodrzewinie. Chwila skupienia i... Wypadłam na nią jak najszybciej mogłam, osiągnęłam dużą prędkość w biegu, tylko wszystko utrudniały osuwające się w dół kamienie i niemal pionowe zbocze. Kocica zobaczyła mnie prędko i zaczęła uciekać. Ja jak błyskawica ją doganiałam, ale z trudnością. Nagle usłyszałam... Stukot? Stukot, który zdawał się coraz bliżej. Coś mnie powaliło na ziemię, był to koń? Rżał nade mną rozwścieczony koń. Usłyszałam po chwili krzyk... Alexy?
- GEIST! Zejdź!- krzyknęła.
<Alexa?>

Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja