Spojrzałam odruchowo na basiora i trochę podparło mnie dziwne uczucie. Czy naprawdę Ci faceci są tak uparci i zawsze postawią na swoim - choćby swoje życie? Ten basior naprawdę mógł zginąć.
- Nie, mój czas nie jest najważniejszy ze wszystkiego. Tyle dni czeka, tyle przygód i przeżyć, ale na teraz... Niby czemu leci mi zmarnowany czas? Prędzej czy później nasze spotkanie dotrwa końca i znowu pójdę spać, nastanie nowy dzień i na niczym mi to nie przeszkodzi. Nie wiem czy to rozumiesz, ale ja naprawdę chcę ci pomóc i czasu mi na to w ogóle nie braknie. Również, jesteś w pewnym stopniu dla mnie ważny o zdrowie. Nie bądź taki i zwyczajnie daj sobie pomóc, zaoszczędzisz życie... Później możesz iść sobie gdzie chcesz, co chcesz możesz robić i w pełnym słowie - zdrowy. Daj mi sobie pomóc, a tego nie pożałujesz - powiedziałam trochę głośniej i poważnym tonem.
Ten obrócił się, z wielką ironią przekręcił oczyma i westchnął z wielką pogardą.
- Dobrze, więc idziemy - podeszłam do niego i chciałam mu pomóc iść, ale ten odskoczył i warknął zaciekle:
- Sam mogę iść!
- Spokojniej. Jak z takim stanem możesz, robisz to na własną odpowiedzialność...
- Jeśli pójdę dasz mi spokój i nie będziesz mnie zadręczać pytaniami, składankami wypowiedzi i... Uczepiarstwem?
- Tak. I proszę, nie obrażaj mnie aż tak. Dam ci spokój, chyba, że nigdy go nie zaznasz - zaśmiałam się, spuściłam głowę i zamknęłam oczy.
- Nie zaznam? Chyba ktoś nie zazna - prychnął gniewnie i skarcił mnie złowrogim wzrokiem.
- Cóż, poznałbyś tutaj w Nuit Solitaire dużo wilków. Nawet nie wiesz jacy niektórzy są pozytywni i mili - uśmiechnęłam się sama do siebie.
- Proszę Ciebie i ostrzegam; nie słódź tyle.
- Dobrze, o tym zaraz. Chodź - machnęłam łapą i poszłam przed siebie.
Basior z niechceniem i wrzeniem w środku krążył za mną. Był wyraźnie zniechęcony i nie brał wszystkiego za optymizm.
W milczeniu doszliśmy do jaskini Alexy. Zapukałam tylko lekko w próg jaskini oraz od razu poczułam świeży zapach co dopiero wysuszonego siana.
- Chodź za mną - weszłam do jaskini.
Samiec niepewnie przekroczył progi jaskini. Alexa właśnie czesała swoją klacz, kiedy znowu nie zerwała się do biegu na mnie. Tak, na mnie.
- Alexa, masz pacjenta. Musisz zatamować krwawienie...
<Cross?>
- Nie, mój czas nie jest najważniejszy ze wszystkiego. Tyle dni czeka, tyle przygód i przeżyć, ale na teraz... Niby czemu leci mi zmarnowany czas? Prędzej czy później nasze spotkanie dotrwa końca i znowu pójdę spać, nastanie nowy dzień i na niczym mi to nie przeszkodzi. Nie wiem czy to rozumiesz, ale ja naprawdę chcę ci pomóc i czasu mi na to w ogóle nie braknie. Również, jesteś w pewnym stopniu dla mnie ważny o zdrowie. Nie bądź taki i zwyczajnie daj sobie pomóc, zaoszczędzisz życie... Później możesz iść sobie gdzie chcesz, co chcesz możesz robić i w pełnym słowie - zdrowy. Daj mi sobie pomóc, a tego nie pożałujesz - powiedziałam trochę głośniej i poważnym tonem.
Ten obrócił się, z wielką ironią przekręcił oczyma i westchnął z wielką pogardą.
- Dobrze, więc idziemy - podeszłam do niego i chciałam mu pomóc iść, ale ten odskoczył i warknął zaciekle:
- Sam mogę iść!
- Spokojniej. Jak z takim stanem możesz, robisz to na własną odpowiedzialność...
- Jeśli pójdę dasz mi spokój i nie będziesz mnie zadręczać pytaniami, składankami wypowiedzi i... Uczepiarstwem?
- Tak. I proszę, nie obrażaj mnie aż tak. Dam ci spokój, chyba, że nigdy go nie zaznasz - zaśmiałam się, spuściłam głowę i zamknęłam oczy.
- Nie zaznam? Chyba ktoś nie zazna - prychnął gniewnie i skarcił mnie złowrogim wzrokiem.
- Cóż, poznałbyś tutaj w Nuit Solitaire dużo wilków. Nawet nie wiesz jacy niektórzy są pozytywni i mili - uśmiechnęłam się sama do siebie.
- Proszę Ciebie i ostrzegam; nie słódź tyle.
- Dobrze, o tym zaraz. Chodź - machnęłam łapą i poszłam przed siebie.
Basior z niechceniem i wrzeniem w środku krążył za mną. Był wyraźnie zniechęcony i nie brał wszystkiego za optymizm.
W milczeniu doszliśmy do jaskini Alexy. Zapukałam tylko lekko w próg jaskini oraz od razu poczułam świeży zapach co dopiero wysuszonego siana.
- Chodź za mną - weszłam do jaskini.
Samiec niepewnie przekroczył progi jaskini. Alexa właśnie czesała swoją klacz, kiedy znowu nie zerwała się do biegu na mnie. Tak, na mnie.
- Alexa, masz pacjenta. Musisz zatamować krwawienie...
<Cross?>
Haven't started playing Solitaire on your mobile? Download SOLITAIRE (Available for iOS & Android)
OdpowiedzUsuń