niedziela, 23 sierpnia 2015

Od Snow'a "Kozice górskie - festyn"

Biegałem po terenach watahy. Od około godziny słychać było radosne krzyki i śmiechy. Na niebie od czasu do czasu widniały kolorowe fajerwerki. Byłem ciekaw skąd dobiega ten hałas i co jest jego przyczyną. Po drodze napotkałem czerwono-białą waderę. Była to Elise.
-Cześć! - przywitała mnie ciepło.
-Witam... - mruknąłem. - Dokąd idziesz?
-Na festyn. Chyba wszystkie wilki tam dziś idą, a ty? Może pójdziemy razem?
-Pewnie.
*
Szliśmy około dziesięć minut, aż dotarliśmy na polanę. Było tam zupełnie inaczej niż zwykle. Bawiące się wilki, stragany z niezwykłymi przedmiotami, różnego rodzaju gry i atrakcje. W polu głównym znajdowały się trzy ogromne tablice z napisami "NAJLEPSZY ZAWODNIK POKAZÓW SZTUK MAGICZNYCH", "NAJLEPSZY ZAWODNIK POKAZÓW SCENICZNYCH", ale moją szczególną uwagę zwrócił tekst "NAJLEPSZY ZAWODNIK POLOWAŃ".Spytałem Elise czy chce tam iść. Zgodziła się. Pod każdą tablicą znajdowało się "biurko", a za nim wilk. Największa kolejka była do zawodów w kategorii sztuk magicznych. Do pozostałych nie było nikogo. Podszedłem więc do biurka i zobaczyłem, że leży tam kartka. Nagłówek głosił "Polowanie na kozice górskie". Pod spodem znajdowała się lista członków, wskazówki i dokładne wyjaśnienie co mamy zrobić. Spojrzałem na Elise.
-Jak myślisz, powinienem się zgłosić? - spytałem ją.
-No... sama nie wiem - spojrzała na kartkę - nie wielu członków... A co tam, zapisz się.
Wziąłem długopis, który leżał obok i wpisałem swoje imię. Wilk, który pilnował porządku w tej dziedzinie zawodów uśmiechnął się i wręczył mi karteczkę z napisem "SNOW. ZAWODNIK POLOWAŃ". Powiedział też, gdzie kozice się znajdują. Kiedy szliśmy w kierunku gór, zatrzymałem się i zwróciłem się do Elise:
-Niedługo wrócę... mam nadzieję. Kozice są trudne do schwytania, ale może mi się uda...
-Napewno - odpowiedziała krótko i pocałowała mnie w policzek. - Będę na ciebie czekała. Może wezmę udział w jakiejś zabawie?
I poszła. Odwróciłem się i zacząłem wspinaczkę na górę. Kiedy się tam znalazłem, wziąłem głęboki wdech i spojrzałem w dół. Sapałem ze zmęczenia. Patrzyłem w każdy zakamarek. Nigdzie nie było śladu życia. Nagle coś zabeeeczało za moimi plecami. Powoli się odwróciłem. Stała tam najspokojniej w świecie kozica górska. Już miałem krzyknąć: "Mam cię!", ale ugryzłem się w język. Wiedziałem, że skok na nią mi się nie uda. Kopytne są szybkie. Żaden wilk im nie dorówna. Trudność polowań to całe 90%. Trochę dużo. Szeptałem cicho "spokojnie, spokojnie..." i wpatrywał się w zwierzę. Niech to. Tak blisko a tak daleko. Odległość między nami wynosiła ok. 1 metr. Nic nie przychodziło mi do głowy. Kucnąłem i odskoczyłem niczym żaba. Oczywiście zanim wylądowałem kozica już odbiegła. Wpatrywała się we mnie z prowokującą miną. Gwałtownie wstałem i zacząłem ją gonić. Zdałem sobie sprawę, że nic to nie da. Postanowiłem spróbować inaczej. Znajdowaliśmy się nad łąką otoczoną górami. Na terenie łąki dostrzegłem jezioro. Na ścianach skał znajdowały się naturalnie wyrzeźbione schody z kamieni. Odbiegłem trochę na bok po czym znów zacząłem pogoń za kozicą. Wszystko szło dobrze. Zaczęła skręcać w stronę wystających głazów. Zeskakiwała zwinnie z głazów. Wpatrywałem się w nią, wystawiłem łapę i machałem nią, jakbym chciał coś obliczyć w powietrzu i popatrzyłem na jezioro. Zerknąłem jeszcze raz na kozicę, wziąłem głęboki wdech po czym skoczyłem do jeziora.
Całe szczęście, było głębokie. Kozica nie zauważyła, że spadłem więc nadal swobodnie zeskakiwała. Wyczarowałem wokół siebie barierę z lodu aby móc oddychać pod wodą. W ten sposób stworzyłem również kamuflaż. Kiedy kozica znalazła się na ziemi, podeszła do jeziora aby się napić.
"Jeszcze nie, jeszcze nie..." - szeptałem w duchu.
Kiedy kopytna zanurzyła głowę, rozkruszyłem lód i uczepiłem się szyi zwierzęcia. Widoczność była słaba, ale udało mi się wtopić kły w ciało. W dodatku nie czułem bólu, więc ugryzłem kozicę, a nie siebie. Poczułem, że tracę świadomość, zaczynam się topić, więc chwyciłem martwe stworzenie i wynurzyłem się. Ja i ofiara byliśmy już na suchym lądzie. Położyłem się na plecach i sapiąc ciężko, wpatrywałem się w niebo. Wyplułem z pyska trochę wody. Wziąłem na grzbiet kozicę i zacząłem wspinać się na górę.
*
-W KOŃCU! - ryknąłem kiedy znalazłem się na górze.
Zamknąłem oczy, a kiedy je otworzyłem zobaczyłem Elise i kilka innych wilków.
-Pomóżmy mu! - powiedziała głośno Elise.
Natychmiast wstałem i wziąłem kozicę.
-Nie, nie trzeba! - oznajmiłem.
W ciszy poszedłem do straganu z tablicą "NAJLEPSZY ZAWODNIK POLOWAŃ" i pokazawszy zniszczoną karteczkę z moim imieniem, rzekłem:
-Oto moja kozica - pokazałem martwe zwierzę. - Em... zdałem?
Wilk zawołał swojego kolegę i pokazał, żeby zabrał tą kozicę w jakieś miejsce. Ochroniarz tak uczynił, a wilk w budce powiedział znudzonym tonem:
-Niedługo pokażą się wyniki.
Dał mi tym do zrozumienia, żebym już poszedł. Odwróciłem się więc i spotkałem Elise.
-Zaliczyłeś? - spytała.
-Sam nie wiem. Chodź, tu jest tyle zabaw, może coś wygramy.


Brak komentarzy

Prześlij komentarz

szablon: synestezja