Zamarłem. Gadający pies to jeszcze pół biedy, ale wilk? I w dodatku dziewczyna rozmawiająca z nim. Spojrzałem rozpaczliwie na Elise aby wyjaśniła całą sytuacje. Zrobiła to samo co ja po czym odpowiedziała:
-C-co? Gadający-y wwilk-k? - wyjąkała.
Jej ton nie był przekonujący. Po chwili dodała stanowczym, ale zabawnym tonem:
-Nie. To tylko pies (spojrzałem na nią obrażony). Przesłyszeliście się.
-Hm... trochę przerośnięty... - odpowiedział chłopak - ten twój pies.
Rzeczywiście. Byłem znacznie większy od psów i może trochę od większość basiorów. Chłopak do mnie podszedł z zamiarem pogłaskania mojego futra. Szybko by się wydało, że jestem wilkiem i do tego magicznym (futro jest zimne jak śnieg). Zawarczałem więc i najeżyłem swoją lodową sierść. Chłopak odskoczył.
-To wilk! WILK I MAGICZNY! - ryknął na całe gardło. - Masz potwora! Haha! Zabiją go! Już dzwonię...
Ale nie zadzwonił. Elise wyrwała mu telefon z ręki i wrzuciła do wody. Nawet nie zdążył jęknąć, bo już leciała ku niemu cała gromada pająków.
-P-p...PAJĄKI! - wrzasnął i zaczął uciekać. Jego grupka podążyła za nim.
-Dobra, Snow. To co teraz? - spytała mnie. - Co ty tam chciałeś...?
-Em... Czy zostaniesz moją dziewczyną... - odpowiedziałem bardziej niepewnie niż poprzednim razem.
-Uch. Tak. A więc...
<Elise? I jak? : D >
Brak komentarzy
Prześlij komentarz