Nie wiedziałam, czego się spodziewać. Cień poruszał się powoli, bym dotrzymała mu kroku. Ludzie przechodzili obok mnie. Jedni patrzyli ze współczuciem, inni z pogardą. Jedna kobieta z owczarkiem nawet rzuciła mi kawałek kanapki z szynką. Cóż za szczodrość... W pewnym momencie obok mnie przeszła czteroletnia dziewczynka z tatą. Zatrzymała się obok nie patrząc na mnie, lecz na cienia. Wyciągnęła przed siebie rękę.
- Ładny piesek. - Szepnęła w jego stronę.
Ojciec szarpnął dziecko i pociągnął za sobą. Dotarł do mnie jego zdenerwowany głos:
- Nie wiesz, gdzie był ten kundel! Mógł mieć wściekliznę!
Łapa po jakimś czasie znów zaczęła mi doskwierać. Chyba była złamana. Trochę czasu minęło od mojej ostatniej walki. Mimo to z ugryzień za karku i brzuchu wciąż sączyła się czarna krew.
Mój przewodnik wyprowadził mnie z miasta. Dotarłam do lasu. Nie mając siły dłużej iść padłam na ziemię ciężko dysząc.
- Świetnie. A teraz spraw, by cię zobaczyli. - Mruknął
- Kto? - Podniosłam powoli głowę, by potem opadła bezwiednie na moje łapy.
Jakiś czas później usłyszałam głos:
- Olivia, no weź.
Całą siłą woli wykrzesałam z siebie czarną iskrę, która pomknęła w stronę źródła dźwięku.
- Co do..?!
- Czekaj - Usłyszałam głos Olivii.
Następnie były zbliżające się kroki. Cień znalazł się przede mną gotów do obrony. Kiedy jednak ujrzał waderę wyłaniającą się z krzaków - cofnął się jak rażony prądem.
- Żywioł światła? - Warknęłam siląc się na uprzejmość.
- Zgadłaś - uśmiechnęła się pogodnie. - Nic ci nie jest?
- Przeżyję.
Olivia odwróciła się i krzyknęła:
- To ranna wadera, chodź!
(Olivia? Chętny?)
Brak komentarzy
Prześlij komentarz