- Phi, nie mam kości ogonowej taką jak kartka papieru, skarbeńku - powiedziałam słodkim tonem głosu, ehhh brzmiałam jak prawie moja daleka ciocia. I jeszcze to "skarbeńku" podbiło wszystko.Basior wpadł znowu do wody, ale teraz samoistnie z śmiechem jak co najmniej miał zaraz wypluć jelita, wątrobę i inne organy.
- Co takiego w tym śmiesznego?- ześlizgnęłam się z kamiennej posadzki do wody oraz złapałam się wystającego kamienia z dna.
- Haha! Nigdy takich rzeczy...haha, nie mówiłaś!- nie mógł się opanować.
Y, chodziło mu o to, że się dziwnie zachowałam? Czy mnie to nie bolało? Czy może chodzi o to "skarbeńku"? Zawsze coś palnę, że wszyscy się śmieją z czegoś, z czego nie powinni. A później okaże się, że kiedy chcę opowiedzieć prawdziwy żart wszyscy siedzą cicho i nawet cykad nie słychać.
- Jak to było śmieszne, to zupełnie się nie znasz na żartach - wywinęłam oczyma i spróbowałam skompromitować tę sytuację.
- Znam się, nigdy się tak zwyczajnie nie zachowujesz, jednak masz poczucie humoru!- zaprzestał trochę nadal przecierając oczy od łez śmiechu.
- Co!? JA ZAWSZE mam poczucie humoru!- skoczyłam na basiora i zawiesiłam mu się na plecach oraz zaciskając pazury na jego gardle. Nic mu oczywiście nie zrobiłam, mały żarcik - nawet brat się na to kiedyś nabierał!
- Dobrze, dobrze, masz!- krzyknął szybko.
- Nigdy więcej - zepsułam mu fryzurę i puściłam go.
Pływaliśmy długo, nawet do kiedy było już ciemno.
<Koniec tej serii i przygoda? :D>
Brak komentarzy
Prześlij komentarz